DOJRZEWANIE
DZIEŃ PIERWSZY
Tato?
Znów mnie boli brzuch.
Mogę zostać w domu?
Niech cię…
Boże.
Co?
Po tych jabłkach mam zgagę.
To ich nie jedz.
Tracy mi każe. Zamiast fajek. Już sześć dni.
Cały buszel.
Co?
-Specjalny pojemnik… -Dobra, nieważne.
To po co pytasz?
Posłuchaj.
No?
Tato? Znów mnie boli brzuch.
O szóstej rano? Naprawdę nie chce iść.
Wie, że jestem miększy niż Tracy.
I co zrobisz?
Zostawię to jej. Ja się nie nadaję.
Ty oblechu! Jesteś obrzydliwy.
Ale smród.
Wybacz.
Bravo Delta cztery zero do Bravo Delta pięć zero.
Dawaj, Jo.
Dziesięć pięćdziesiąt jeden potwierdzone.
Pięć zero do sześć zero. Dołączycie?
Gotowi.
Potwierdzam.
Jo, jedziemy.
HYDRAULIK MILLER MIŁO, NIEZAWODNIE, PROFESJONALNIE
Policja z bronią! Na podłogę, ręce przed sobą!
Nic nie zrobiłem! To jakaś pomyłka!
Mamy podejrzanego. Pokaż ręce. Ręce do góry!
Na kolana!
Komisarz Bascombe, mam nakaz przeszukania. Gdzie pana syn?
-W swoim pokoju. O co chodzi? -Gdzie jest?
Jamie Miller, godzina szósta piętnaście,
jesteś aresztowany pod zarzutem morderstwa.
Nie musisz nic mówić, ale…
Aresztuję pana za utrudnianie postępowania!
Jesteś aresztowany pod zarzutem morderstwa.
Nie musisz nic mówić, ale wszystko,
co powiesz,
może zostać użyte przeciwko tobie.
Rozumiesz?
Rozumiesz? Rozumiesz?
Powiedz, że rozumiesz!
Rozumiem.
Dobrze. Powoli wstań. Masz coś w kieszeniach?
Nie.
Chcesz się przebrać?
Zawołać tatę?
Tak.
Nie ruszaj się.
Opuść broń. Spokojnie.
Proszę wejść na górę, syn miał mały wypadek.
To sypialnia rodziców?
I jak tam? Pośpieszcie się.
Tu też w porządku?
Zostaw buty, dostaniesz inne.
Mogę jechać z wami?
Za nami. Gdy ruszymy.
Idź do mamy.
Co pani robi?
Szukam dowodów.
To brudy do prania! Nic tu nie ma!
Demolujecie mi dom!
Czego szukacie? Nie mogę wiedzieć?
Na litość boską! Proszę was, co się dzieje?
Syn został aresztowany pod zarzutem morderstwa. Wiecie państwo, gdzie jest
-komisariat przy Heywood Street? -Za rogiem!
Mają państwo prawo do odszkodowania za ewentualne uszkodzenia.
Ewentualne? Wyważyliście mi drzwi!
-Z bronią na trzynastolatka? -Rozumiecie państwo?
A pani rozumie? On nic nie zrobił,
a wy mu celujecie w twarz!
Zadowoleni jesteście?
Jay, spokojnie. Pojedziemy z mamą tuż za tobą.
Nic nie mów i wszystko będzie dobrze.
Tato.
Tato!
Bravo Delta pięć zero do bazy.
-Słucham. -Dziesięć
dziewięćdziesiąt pięć, dobrowolnie.
Przyjąłem.
Jamie? Jamie?
Wiem, jakie to trudne, ale uspokój się.
Spróbuj, słyszysz?
Gdzie tata?
-Ja nic nie zrobiłem. -Pogadamy o tym na
posterunku. To nie jest dobre miejsce.
Przejdziemy do tego niedługo, na razie nic nie mów.
Gdy ktoś cię o coś spyta, proś o adwokata.
Z rodzicami możesz spokojnie rozmawiać. Nie będzie to źle widziane.
To dla twojego dobra.
A to jest Derek. Będzie twoim opiekunem.
Pracuję w pomocy społecznej w Doncaster.
Za chwilę sierżant spyta, czy zgadzasz się na obecność Dereka,
czy wolisz kogoś innego, choćby rodzica.
Opiekun będzie z tobą w czasie przeszukań, pobierania krwi i rozmów z prawnikiem.
Twoja decyzja nie wpłynie na dalszy ciąg sprawy.
No dobrze.
Idziemy.
Areszt.
Komisarz Bascombe.
Wejdź.
I stań tutaj.
Tu, za linią.
To Jamie Miller, 13 lat, aresztowany pod zarzutem morderstwa.
Podaj pełne imię i nazwisko, Jamie.
Nic nie zrobiłem.
To później. Na razie opowiadaj na pytania.
Jamie Edward Miller.
Przedstawiono ci twoje prawa?
Co?
Wiesz, że nie musisz nic mówić, bo może to być użyte przeciwko tobie?
Tak?
Wnioskujesz o przyznanie adwokata?
Tak.
Masz swojego czy mamy ci go zapewnić?
-Nie wiem. Tata wie. -Jako nieletni musisz mieć opiekuna.
Wolisz któreś z rodziców czy Dereka?
Chciałbym tatę.
-Na pewno? Pomyśl. -Chcę tatę.
Następna sprawa: stan ogólny?
Co?
Bierzesz jakieś leki?
Nie.
A choroby przewlekłe? Astma? Poważne alergie?
Nie.
Próby samobójcze lub samookaleczanie?
Nie.
Jadłeś śniadanie?
Nie.
Jest szósta trzydzieści jeden,
zostajesz aresztowany w celu zebrania dowodów
w sprawie, o którą jesteś oskarżony.
Możesz tu spędzić najwyżej dobę,
a przebieg aresztowania zostanie oceniony przez niezależnego inspektora,
a twój adwokat lub opiekun mogą zgłosić swoje uwagi. Czy to jest jasne, chłopcze?
Tak.
No i świetnie. W takim razie idziemy do celi.
Będziesz w niej sam, a ja ci załatwię śniadanie. Lubisz płatki?
Mogę do nich iść?
Im szybciej zakończymy formalności, tym szybciej zobaczysz się z tatą. To jak,
mogą być płatki?
Skup się, Jamie. Świetnie ci idzie, już prawie koniec. Zjesz płatki?
Tak.
Potem przyjdzie pielęgniarka i jeśli wyda zgodę, przejdziemy do zdjęć i próbek.
Potem spotkasz się z adwokatem. W porządku?
Otwórz te jebane drzwi!
To cela bez toalety, więc jeśli będziesz potrzebował,
daj nam znać.
Dobra.
Są państwo. Wszystko w porządku?
Nie widać?
Wiem, jakie to trudne, ale chciałbym zadać kilka pytań.
Jamie poprosił o adwokata. Czy mają państwo własnego?
Nie, skąd.
Więc my się tym zajmiemy.
Wezwiemy adwokata z urzędu.
To jeden z waszych?
Nie pracuje dla nas, ale w razie potrzeby będzie
bronił waszego syna za darmo.
Za darmo znaczy marnie.
Z mojego doświadczenia wynika, że to kompetentni prawnicy.
Proszę zadecydować.
Niech będzie.
Dziękujemy.
Wszystko dobrze?
Nie.
Jak można się tak zachowywać? Tak wam wolno?
Pana ludzie rzucili mnie na podłogę, córkę też.
Myślę, że po prostu polecili wam uklęknięcie
dla waszego i ich bezpieczeństwa. Jeśli nie,
ma pani prawo złożyć skargę. Wezwać kogoś?
Tak było, mamo.
W porządku.
I ostatnia sprawa: Jamie prosi, żeby pełnił pan obowiązki jego opiekuna.
Co to znaczy?
Będzie pan obecny przy przesłuchaniach, pobieraniu krwi i innych procedurach.
Zgadza się pan?
Tak, tak.
Dlaczego ty?
-On nie lubi igieł. -Dopilnujemy go. I jeszcze coś: jeśli
syn zdradził panu cokolwiek na temat tej sprawy lub wcześniejszych wydarzeń, nie
może pan być opiekunem, bo oskarżenie to wykorzysta.
Przecież on nic złego nie zrobił. Nic nam nie mówił. Nie zrobił tego.
W porządku.
Jest tu ekspres, a wkrótce przyjdzie pielęgniarka.
Do państwa ktoś zajrzy. Kawa jest znośna, częstujcie się.
Do zobaczenia.
Kawy?
Nie trzeba.
Nie pisz do wszystkich. Nie muszą wiedzieć,
skoro nawet my nie wiemy.
Piszę do Susie, żeby zajrzała do domu. Nie mamy drzwi, pamiętasz?
Może ty wrócisz?
Najlepiej.
I co tam będę robić? Nigdzie nie idę.
Powiedz, żeby nie sprzątała,
i niech zrobi dużo zdjęć.
Dołączymy do skargi.
Racja.
Co teraz?
Nic, skarbie, to pomyłka. W telewizji ciągle się o tym słyszy.
-Chodzi o morderstwo? -Ale on nic nie zrobił?
Skąd.
Pomylili się i tyle. My go znamy.
-Przepraszam, pani była u nas w domu? -Tak.
-Kiedy zobaczę syna? -Niedługo.
Dzień dobry.
-Dzień dobry, Carol. -Cześć.
Cześć wszystkim.
Jak bardzo marzysz o papierosie?
Nie dręcz mnie.
Góra się odezwała?
Rzecznik pyta, co powiedzieć mediom. Nadkomisarz milczy.
Martwisz się ojcem?
Co?
Nie, dlaczego? Wiesz coś?
Nie.
Ale miałem taką sprawę…
Też młodego chłopca. Dopiero po paru miesiącach okazało się,
co mu robił ojciec.
Nie wydaje mi się.
Tak, masz rację.
Boże.
Śledczy coś mają?
Już?
Mieli czas. Znaleźli buty? Narzędzie zbrodni?
Dowiem się.
Szkoła? Przysłali papiery?
Nikogo tam chyba nie ma. Jest wcześnie.
A jego komórka?
Zahasłowana.
-Poprośmy o hasło. -Gdy pójdzie pielęgniarka.
Spóźnia się.
Przejrzymy plan?
Możemy, ale chyba nie trzeba.
To ja wezmę jabłko i się przejdę.
To kolejne formularze.
Aresztowany jest nieletni, więc trzeba się zastanowić,
gdzie go umieścić.
Łaskawie dołączyłaś!
Widziałeś, która jest godzina, fiucie?
O co mnie pytasz?
O ocenę ryzyka.
Chyba kogoś zadźgał nożem kuchennym.
Więc co z nim?
-Wszystko w swoim czasie. W porządku? -Jasne.
Nie przeszkadzam?
Jest wcześnie, wiem.
Prysznic? Miło!
Adam poszedł?
Ale czy pójdzie?
Pisze do mnie.
Wie, mnie może urobić.
Mówiłem to Mishy.
Potwierdziła.
No nic, chciałem się po prostu przywitać.
Tak, w porządku.
Będę kończył.
Ty też. Na razie.
Mam wszystko.
Jeszcze kilka pytań, dobrze?
Co to znaczy „zostać aresztowanym”?
Być tutaj.
A inaczej?
Odpowiedz, brachu.
Policja mnie podejrzewa…
więc mnie izolują.
Świetna odpowiedź.
A dlaczego potrzebujesz prawnika?
Żebym się w nic nie wkopał.
Znów bingo.
Bystrzak z ciebie. Nie widzę podstaw do procedur specjalnych.
A może ty masz pytania?
Chyba nie.
To źle?
Skąd.
Dam wam chwilę.
Jedz płatki.
Nie chcę.
Wsuwaj.
Coś musisz zjeść.
Ja nic nie zrobiłem.
Chcę do domu. Nie zrobiłem nic.
Wierzysz mi?
Oczywiście!
Jesteś moim synkiem.
Przykro mi, ale muszę pana przeprosić.
Zjedz płatki.
Zjedz, żebyś miał siłę, słyszysz?
Zapraszam do pokoju dla rodzin.
Tato!
Ile on tu będzie?
Nie wolno mi odpowiadać na pytania.
A mniej więcej?
Kurczę.
To mądry chłopak.
Nie bierze leków, nie choruje.
Nie znoszę spraw nieletnich.
A kto znosi?
Dzień dobry, sierżancie.
Sprawa Jamiego Millera.
Rodzice są w pokoju dla rodzin, a chłopak w celi. Najpierw rodzice?
Trafi pan?
Jasne.
Dzień dobry. Mogę?
Proszę.
Przepraszam… Państwo Millerowie? Paul Barlow. Będę bronił Jamiego.
Wie pan, co się dzieje?
Siadajcie, proszę, porozmawiamy.
Policjanci obecni przy aresztowaniu przybliżą mi szczegóły. Sprawdzę też,
co się zdążyło wyklarować. Mają państwo zażalenia?
Zdemolowali nam dom.
-Mieli broń i wszystko. Wyważyli drzwi. -Czasem w przypadkach morderstw tak się
robi, ale sprawdzimy, czy zniszczenia są uzasadnione. A jak się miewa Jamie?
-Prosił, żebym był jego… Kim? -Opiekunem.
Lepiej, żeby był przy nim rodzic. Doda mu pan otuchy.
Widziałem go teraz i nie wygląda dobrze.
Też bym nie wyglądał.
Nie mogę powiedzieć nic pocieszającego, choć widzę, w jakim jesteście szoku.
To zrozumiałe.
Zrobimy, co w naszej mocy. Zapoznam się ze szczegółami,
a do państwa ktoś dołączy.
Dziękuję.
Dzięki.
-Trafi pan? -Tam, gdzie zawsze?
Proszę.
Dziękuję. Dzień dobry.
-Dzień dobry! -Paul.
To dla pana.
A więc… co tu mamy?
Do zdarzenia doszło wczoraj o dwudziestej drugiej trzynaście.
Do aresztowania 25 minut temu.
Pobiłem swój rekord.
Narobiliście bałaganu?
Niestety.
Morderstwo, więc broń i zastraszanie też?
Coś o ofierze?
Wkrótce.
-Media nic nie wiedzą? -Szukamy ojca ofiary.
-Chłopak wie o prawie do milczenia? -Tak.
Rozumie je?
-Jadł coś? -Miał szansę.
Badanie?
Zaliczył.
Przeszukany?
Czekaliśmy na pana.
To miłe. Pobierzecie krew?
Ma rany na ręce, przy ofierze była krew – są podstawy.
Nie podważam ich.
Inne działania?
Nie.
Coś jeszcze?
Z tym się wstrzymamy.
Gdzie była ofiara?
Na miejscu zbrodni. Tu jest wszystko.
Opiekunem jest ojciec?
Tak jest.
Porządny?
Tak sądzę.
Jamie go lubi?
Nie wiem.
Laboratorium gotowe.
Dzięki.
To wszystko?
-Na razie tak. -Teraz krew, ale potem
muszę się przyjrzeć chłopcu.
Niech pan okiełzna podjarkę.
Nie jaram się.
Wygląda pan jak zbok.
Jeszcze jedno.
Tak?
Dwie minutki.
Jest ktoś ze szkoły.
Moment.
Będę się streszczał.
Zapraszam pana Millera.
Potrzebujemy pana w gabinecie pielęgniarki.
-Wrócę szybko. -Pamiętaj o igłach.
Chłopiec zaraz dołączy. Zostawiam pana.
Ciepło tu.
Nawet gorąco.
-Odwiesić kurtkę? -Nie trzeba.
Plan jest taki: zdjęcia, próbki i przeszukanie. Zgoda?
Zgoda.
Poproszę cię na stołek i spójrz w obiektyw.
Uprzedzam, że będzie flesz.
Świetnie. Teraz profil.
I drugi.
Gotowe.
Ja się tylko przedstawię. Paul Barlow, adwokat. Będę cię reprezentował.
Nie chcę, żebyś się dziwił moją obecnością.
Podejdziesz do mnie? Pobiorę wymaz z ust.
Otwórz szeroko.
I z drugiej strony.
Już, skarbie.
Pora na odciski.
Połóż tu prawy kciuk i dociskaj, aż zapali się czerwone światło.
Palec wskazujący…
Środkowy…
Teraz serdeczny…
To ten.
I mały.
Teraz lewa ręka.
Kciuk…
Wskazujący…
Środkowy…
Serdeczny…
Bardzo dobrze. I mały.
Dziękuję.
Chciałbym cię też poprosić o kod do komórki.
Nie musisz podawać.
Nie podawaj.
Nie.
Erico?
Wskakuj na leżankę, Jamie. Chciałabym ci pobrać krew.
-Nie lubię igieł. -Źle je znosi.
Nie będzie to dobrze widziane przez sąd, jeśli odmówisz.
To prawda.
Zgadza się pan na pobranie synowi krwi?
Dasz radę?
Nie wiem.
Na pewno dasz. Zrobię to migiem.
Patrz na mnie. Właśnie. I usiądź.
Jestem tu.
Zacisnę ci to na ramieniu.
Będzie ciasno.
Zaboli?
Patrz na tatę i nie ruszaj się.
Poczujesz ukłucie.
Patrz na tatę.
Już prawie.
Już?
Tak.
I po strachu.
Dzielny chłopak.
Dociskaj to przez kilka minut.
Poproszę cię jeszcze…
o rozebranie się.
Całkiem?
Musimy to zrobić.
To konieczne?
Niestety tak.
No nie wiem.
Możliwe, że ukrył coś na ciele.
Wcześniej się zmoczył, więc zmienił bieliznę i spodnie.
To poważne oskarżenie, a na lewym ramieniu widać zadrapania.
Sprawdzimy, czy nie ma ich nigdzie indziej.
Procedura też jest poważna. A gdyby na pana w tym wieku patrzyli dorośli
-mężczyźni? -Mnie nikt nie oskarżał.
Jest oskarżony, nie winny. Nie może pan zaradzić?
Niestety nie. Mają do tego prawo.
Będę delikatny.
Bez obrazy, ale nie znam pana. A to jest dziecko. Ma 13 lat.
To nie kod do komórki.
-To wiele ułatwi. -Tato, w porządku.
Na pewno?
To nic.
Rozbierz się.
Ja będę patrzył na ciebie, a posterunkowy Grogan tylko na mnie.
Odłóż ubranie.
Stań przodem do mnie.
Podnieś ręce.
Teraz stań bokiem.
I przodem do tamtej ściany.
Opuść ręce i znów odwróć się do mnie.
Unieś jeszcze penisa. Zobaczę, czy nie masz ran na mosznie.
Już po wszystkim. Załóż te ubrania, a twoje zabierzemy.
-Dziękuję. -Po co wam ciuchy? Zabieracie je?
Są dowodem w sprawie.
W porządku?
Tak.
Na pewno?
Skończyliśmy?
Chcę porozmawiać z klientem.
Proszę za mną.
-Tu jest wolne. -Usiądziesz naprzeciwko mnie? A tata obok.
Najgorsze za tobą. Uważam, że spisałeś się na medal.
Jaki jest twój ulubiony przedmiot?
To ważne?
Jestem ciekawy.
Historia.
Dlaczego?
Lubię opowieści.
Jaką epokę lubisz?
Ostatnio rewolucję przemysłową.
No popatrz.
A któregoś z jej bohaterów polubiłeś?
Zna pan Brunela?
Jasne.
Jego lubię.
Za co?
Robił wszystko pierwszy. Statki, pociągi. Po prostu to robił.
Masz rację.
Mądry chłopak.
Nie będę pytał, czy to zrobiłeś…
-Nie zrobiłem. -Nie zrobił.
Ja i twój tata będziemy cię chronić. Cokolwiek się stało wczoraj.
Policja chce się tego dowiedzieć, ale oni cię chronić nie będą,
bo uważają cię za winnego. Dlatego w odpowiedzi na pytania mów:
„Bez komentarza”. Nic więcej.
Na każde pytanie?
Nie, to źle wygląda. Na te dotyczące wczorajszego wieczora.
Myślisz, że uda ci się odróżnić jedne
pytania od drugich?
Nie wiem.
Masz na imię Jamie?
Tak.
A…
Gdzie byłeś wczoraj?
Bez komentarza.
Doskonale. Jeśli nie będziesz pewny, odmawiaj,
a jeśli uznam, że warto odpowiedzieć,
dam ci znać. Ale bystry z ciebie chłopak,
więc pójdzie gładko.
Pójdziemy tam obaj z twoim tatą. Będę cię bronił, pan też może zabrać głos.
Tak?
Oczywiście!
Ja nic nie zrobiłem.
To ułatwia sprawę.
No dobrze. Za chwilę wrócę, sprawdzę tylko, o której przesłuchanie.
Jeszcze chwilę cierpliwości, dobrze?
Zaczekaj chwilę, synu. Moment. Przepraszam.
Nie wiem, co mam robić. Co mam mówić?
Proszę nie odpowiadać za niego. Ale poza tym, niech pan będzie sobą.
Jest pan jego ojcem i nikt się nie dziwi, że jest pan w szoku. To ludzka reakcja.
To wszystko nie jest normalne.
Pierwszy raz jestem na policji.
Da pan radę.
Nie chcę chłopakowi zaszkodzić.
Będzie dobrze.
Posram się ze strachu.
Rozumiem.
To dobry dzieciak. A ja jestem dobrym ojcem.
Jest naprawdę porządny. Sam pan mówił, że to bystrzacha.
-To prawda. -Czyli pan rozumie?
Rozumiem, ale…
Jest, jak jest, i trzeba się z tym zmierzyć.
Policja ma mocne dowody, inaczej nie mogliby pobrać
krwi i wpaść wam do domu. Nie znam tych dowodów,
ale to kwestia czasu.
Tak więc… niech pan to weźmie na klatę, stoi za synem…
i nie pęka.
Muszę tam zajrzeć. Posiedzi pan z nim?
Za chwilę wrócę.
Dobrze. W porządku.
Da pan radę.
Jestem niedaleko.
W porządku?
Tak.
Popatrz na mnie.
Spójrz.
Spytam tylko raz, dobrze?
Nieważne, co się stało. Po prostu powiedz mi prawdę.
Zrobiłeś to?
Nie.
Słowo?
Słowo.
W porządku.
Więc wszystko będzie dobrze.
Są gotowi.
My też. Idziemy?
Chodź, chłopie.
Zanim wejdziemy, przypomnę ci, co ustaliliśmy.
Jeśli nie czegoś nie wiesz, patrz na mnie.
Mów „bez komentarza” i pamiętaj,
że tata jest obok.
Chodźcie.
Cześć, Jamie.
Siadaj tu. Tatę poproszę obok ciebie, a dla pana miejsce jest tam.
Uprzedzam, że przesłuchanie będzie nagrane.
Może być, Jamie?
A więc włączam.
Dobrze.
Zacznę od powtórzenia twoich praw.
Posłuchaj uważnie.
Możesz milczeć, ale jeśli zataisz coś, na co powołasz się w sądzie,
nie pomoże ci to. Wszystko, co powiesz, może zostać użyte przeciwko tobie. Jasne?
Tak.
Przesłuchanie prowadzą komisarz Bascombe i sierżantka Frank. Obecni to Jamie Miller,
jego opiekun Eddie Miller oraz prawnik, Paul Barlow. Jest…
szósta pięćdziesiąt osiem.
Nie garb się.
Co robiłeś wczoraj wieczorem?
Wczoraj?
-Tak. -Jamie?
To niedawno.
Bez komentarza.
Jasne. A co robiłeś?
Bez komentarza.
Daleko tak nie zajdziemy.
Przepraszam.
To nic. Zmieńmy temat. Przejrzałem twoje raporty szkolne.
Po co?
Prosiłem o przesłanie ich.
Nieźle to wygląda. Jesteś dobrym uczniem.
Jakie masz plany?
Śmiało.
Nie wiem.
Jasne.
Widziałem też, że miałeś w zeszłym roku
problemy z zachowaniem.
Na czym polegały?
Nie wiem.
Masz dobrych przyjaciół?
Tak.
Jak się nazywają?
Bez komentarza.
Nic im nie grozi.
No nie wiem. Rano wyważyliście nam drzwi.
Słusznie.
Kolejne pytanie, o związki romantyczne i erotyczne.
Po co?
Widziałem na twoim instagramie zdjęcie modelki.
Jak się nazywa?
Podoba mi się zdjęcie.
Znasz jej nazwisko?
Nie.
Masz też zdjęcie tej kobiety…
I tej.
Pod tym, najświeższym, jest kilka komentarzy.
Pełnych agresji.
Twojego autorstwa. Co myślisz o kobietach?
Co to za pytanie?
Podobają ci się?
Tak.
Mniej więcej w takim typie?
Tak.
Masz dziewczynę?
Nie.
A chciałbyś, żeby tak wyglądała?
Nie. Są za stare.
Racja.
A to, jak się domyślam, twoi przyjaciele?
Gdzie to było?
Chyba na dworcu.
Jak się nazywają?
Wiem, że nie chcesz im narobić kłopotów, ale nic im nie grozi.
Chcę po prostu więcej o tobie wiedzieć.
Przecież dobrze wiesz, że i tak ich znajdziemy.
Powiedz im.
To Tommy. A to Ryan.
To dobrzy przyjaciele?
Tak.
Masz z nimi dużo zdjęć.
Bo Tommy mnie oznacza.
Tworzycie paczkę?
Chyba tak.
Długo ich znasz?
Tommy'ego od pierwszej klasy, a Ryana od czwartej.
Co lubicie robić? Jak się bawicie?
Nie wiem.
Sport, filmy, muzyka, taniec?
Chodzimy po mieście.
Łazicie sobie?
Wczoraj też łaziliście?
Bez komentarza.
O której wróciłeś?
Bez komentarza.
Już łapię. Każdy z nas robi swoją robotę.
W końcu ja ci zasugerowałem prawnika.
Tak.
Co miałeś wczoraj na sobie?
Nie pamiętam.
Śledczy nie znaleźli twoich ubrań, ale sportowe buty prawdopodobnie tak.
Czy należą do ciebie?
Trudno powiedzieć.
Masz biało-niebieskie Nike Air Maxy?
Tak.
Dziękuję.
Miałeś je wczoraj?
Może. Nie wiem.
Znasz Katie Leonard?
Tak.
Nie jest w twojej grupie, ale miewacie razem zajęcia.
Angielski.
W grupie zawansowanej. A matematykę i francuski poziom niżej.
Nieźle.
Lubicie się?
Tak.
Jesteście przyjaciółmi?
Nie wiem.
Komentowała twoje zdjęcia. To chyba oznaka przyjaźni?
Nie wiem. Może.
A inni określiliby was jako przyjaciół?
To ona nie żyje?
Dlaczego o to pytasz?
To ona?
Tak.
A że chyba o tym wiesz, niezłe zagranie z tym pytaniem.
Ostrożnie.
No dobrze.
Opowiedz o waszej przyjaźni.
Bez komentarza.
O innych mówisz, a o niej nie.
Dlaczego?
Dobrze pani wie.
Pytałam Jamiego.
Nie spotykamy się poza szkołą.
Jasne.
Byliście więcej niż przyjaciółmi?
Nawet przyjaciółmi nie byliśmy.
Podobała ci się?
Nie.
Łączyła was więź erotyczna?
-On ma 13 lat! Bez przesady. -Wiem, ale muszę wiedzieć.
Więc jak?
Nie.
Z nią miałeś się wczoraj spotkać? Umówiliście się?
Nie.
Wiemy, że wyszła o dwudziestej trzydzieści.
Szła do ciebie?
Nawet się nie kumplowaliśmy.
Ale widzieliście się?
Nie.
Znaleziono ją przed sklepem Crowthers po wpół do jedenastej.
Ratownicy byli bezradni.
Zabito ją między dwudziestą pierwszą trzydzieści
a dwudziestą drugą trzydzieści.
Gdzie wtedy byłeś?
Nie wiem.
Ale poza domem?
Bez komentarza.
A gdybym spytał tatę, o której wróciłeś?
Wróciłem z pracy dziesięć minut przed waszym szturmem.
Przesłuchujcie Jamiego.
Szedłeś za nią? Czy tam się umówiliście?
Ani to, ani to.
Zabiłeś ją?
Nie.
Nie zabiłeś jej?
Nie. Pomyliliście mnie z kimś.
Wiesz, ile otrzymała ciosów?
Nie.
Siedem.
Siedem ran.
W pierś…
w szyję, w udo i w ramię. Dużo tego.
Przykro ci?
Oczywiście!
To dziewczynka!
Wiesz, co to jest monitoring?
Chwileczkę. To dobry moment na przerwę
i prywatną konsultację.
Jay?
W porządku?
Tak.
-Mimo to nalegam. -To nie jest dobry pomysł. Powiedział im,
że się nie przyjaźnili i że jej nie zna. Nie ma nic do ukrycia, więc odpowie.
Więc kontynuujmy.
A więc szukaliśmy ciebie i Katie na materiałach z monitoringu.
Nagrały was kamery miejskie i komercyjne.
Złożyliśmy z nich jej oraz twoją trasę.
To ty, prawda? W środku.
Dziewiętnasta czterdzieści trzy przy Meadows Square. Widać
twój sweter, dżinsy i najki, o których mówiliśmy.
A to twoi kumple, Tommy i prawdopodobnie Ryan.
Spędziłeś z nimi godzinę.
Potem się snułeś.
O dwudziestej pierwszej zero dwie widać cię przy Battered Plaice,
kwadrans później minąłeś bibliotekę, po dwudziestu sześciu
minutach róg Shetney.
-Na wszystkich ujęciach to ty? -Tak. Dobrze. Tu pojawia się Katie.
Nie wiemy, kiedy ją zauważyłeś, ale za nią szedłeś.
Dlaczego?
Tato.
Odpowiedz.
-Ja nie… -O dwudziestej pierwszej czterdzieści
sześć mija skrzyżowanie przy Bridge Street.
Minutę później mijasz to samo miejsce ty.
Szedłeś za nią. Śledziłeś ją. Dlaczego?
-Nie śledziłem. -Widziała cię?
Pokłóciliście się?
Nie.
Jamie, chłopie!
To nie zniknie.
Nic nie powiesz?
W końcu będziesz musiał.
Nie zrobiłem nic złego.
Tutaj mamy film. Ty i Katie na parkingu, gdzie doszło do ataku.
Wystarczy.
I tak to.
Nikt cię nie zauważył.
Ubranie wyrzuciłeś.
Nie widzieliśmy, ale wiemy to.
Buty zabrałeś.
Były za drogie?
Będzie na nich krew. Jest też to nagranie.
Źle to wygląda.
Powiesz dlaczego?
Dlaczego to zrobiłeś?
Jamie?
Wyjaśnisz nam?
Przeprosisz mamę Katie?
Byłem u niej wczoraj po północy. Leżała na podłodze i łkała.
Przeprosisz ją?
Przesłuchanie zakończone o siódmej dwanaście. Chodźmy.
Dam wam chwilę.
Tato?
Tato!
Coś ty zrobił?
Co ty zrobiłeś?
Dlaczego?
To nie ja.
Nic nie zrobiłem.