[posępna muzyka]
DOJRZEWANIE
DZIEŃ 1
[muzyka cichnie]
[chrupanie jabłka]
[chłopak kaszle] Cześć, tato. No…
Znowu mam coś z żołądkiem.
- Mogę nie iść do szkoły? - Ja pierdolę.
O rany.
[chrząka] Rany.
- [kobieta] A tobie co? - [mężczyzna wzdycha]
Jabłka chyba źle wpływają na mój kwas żołądkowy.
To po co je jesz?
Tracy to wymyśliła. Zamiast fajek. Zjadam z sześć jabłek dziennie.
Prawie buszel.
- Buszel? - Takie naczynie…
- W tym nosi się jakby… - Nieważne.
To się nie pytaj.
No…
- Chcesz posłuchać? - Dawaj.
[chłopak kaszle] Cześć, tato. No…
Znowu mam coś z żołądkiem.
- Ten swoje. - Która godzina, 6.00?
Zdeterminowany. Nie chce iść.
Tracy się nie zgodzi, to pyta mnie, bo łatwiej mnie przekonać.
- Co mu powiesz? - Ona to ogarnie, pójdzie do szkoły.
Poznaj samego siebie.
- [kobieta] Aha. - [mężczyzna beka]
- To kurewsko obrzydliwe. Ohydne. - Przepraszam.
- Co za smród. - Wybacz.
[radiooperatorka] Bravo Delta cztery zero do Bravo Delta pięć zero.
Mów, Jo.
Potwierdzam 10-51, gotowe. Odbiór.
[szum krótkofalówki]
Bravo Delta pięć zero do Bravo Delta sześć zero. Gotowi?
- [mężczyzna 2] Gotowi. - Zrozumiałem.
Ruszamy, Jo. Jedziemy.
- Tak. - Tak.
[odgłos silnika]
[budująca napięcie muzyka]
[otwieranie drzwi furgonetki]
[policjant] Ruszamy.
[policjant 2] Policja! Na ziemię!
- [kobieta 2] Co się dzieje? - Ręce na widoku!
- Eddie! Na górze mam dzieci! - [kobieta] Pod ścianę!
[Eddie] Nic nie zrobiłem!
Nic nie zrobiłem. Pomyliliście domy. Mówię wam.
- To pomyłka. - [policjant] Dzieci są na górze.
- [Eddie] Dokąd to? - Czysto!
- Po co? - [matka] Po co wam broń?
Policja! Mam podejrzanego!
- Tato! - Ręce! Ręce do góry!
- [Eddie] To dzieciak! - Ręce do góry!
- Nie ruszaj się! - [chłopiec] Tato!
- Tu jest moja córka! - [córka] Tato!
Komisarz Bascombe. Mam nakaz przeszukania domu. Gdzie pana syn?
- Gdzie syn? - W swoim pokoju.
- Po co wam mój syn? - Gdzie jest?
- [córka] Mamo! - [Eddie] To tylko chłopiec.
[matka] Pomyliliście domy.
- Dobra. - [Eddie] Hej!
Jamie Miller. Jest 6.15. Aresztuję cię, jesteś podejrzany o zabójstwo.
- [Eddie] Jak to? Nic nie zrobił! - Nie musisz nic mówić.
- Panie Miller! - [Eddie] To pomyłka!
Aresztuję pana za utrudnianie. Proszę przestać.
- Proszę. - [Eddie] Po co wam mój syn?
Aresztuję cię pod zarzutem zabójstwa.
Nie musisz nic mówić, ale jeśli nie wspomnisz o czymś…
Tato, nic nie zrobiłem!
…na co powołasz się w sądzie, może to zaszkodzić obronie.
- Tato! - [Bascombe] Rozumiesz?
- Rozumiesz? - Tato!
- Rozumiesz? - [Eddie] Powiedz mu, że rozumiesz, Jay.
- Tak, rozumiem. - [Bascombe] Dobrze.
- [matka] Co oni robią? - Wstań powoli.
Masz w kieszeniach coś niebezpiecznego?
- Nie. - Dobrze.
Chcesz przebrać spodnie?
- Tak? - Tak.
- Przyprowadzić tatę? - Proszę.
Nie ruszaj się.
- Proszę opuścić broń. - [kobieta] Opuścić broń.
Panie Miller, proszę. Miał wypadek.
- Co? - Musi mu pan pomóc.
- W porządku? Jay? - [gwar]
- [Eddie] Trzymasz się? - [matka] Dzieci są przerażone.
[córka płacze]
- [policjantka] To sypialnia rodziców? - Tak.
[radiooperator] Do wszystkich jednostek…
[Bascombe] Jak idzie, panie Miller? Proszę się pospieszyć.
Jak tam? W porządku? Chodźmy.
Nie potrzebujesz butów. W vanie damy ci klapki.
Mogę jechać z wami?
Musi pan zaczekać i jechać za nami.
Wszystko dobrze? Idź do mamy.
- Przepraszam, złotko, co robisz? - Szukam dowodów.
Co? To brudne ubrania.
Tam nic nie ma, złotko. Nic, mówię poważnie.
- [Eddie] Chwila. - [Bascombe] Tak.
Pani Miller, proszę się cofnąć.
[matka] Nie pojedzie sam!
[Eddie] Wywracacie wszystko do góry nogami.
Czego szukacie? Powiedzcie mi.
Halo! Do kurwy nędzy.
- [matka] Eddie! - Co tu się dzieje?
- Przestań. Chodź. - Tłumaczę żonie…
Syn jest aresztowany pod zarzutem zabójstwa.
- [oboje] Bzdura. - Przesłuchamy go na komisariacie.
- Przy Heywood Street, to niedaleko. - Wiem, zaraz obok.
Można wnioskować o odszkodowanie za bałagan…
Rozwaliliście nam drzwi, złotko.
- Proszę, formularz. - Po co wam broń?
- Ma 13 lat. - Rozumiecie wszystko?
A ty, złotko? Nie ma mowy, by to zrobił.
- Do zobaczenia na miejscu. - A wy tu z bronią!
- Musicie być z siebie dumni. - [Jamie] Tato!
- To dzieciak. Mój syn! - [Jamie] Nie!
- Będzie dobrze, synu. Nie martw się. - Tato!
Jay! Jedziemy z mamą za wami, dobrze?
Jay, nie mów ani słowa, dobrze?
Jay!
- [Bascombe] Jedziemy. - Będzie dobrze, synu. Tak?
- Jebany obłęd! - [Bascombe] No już.
[Jamie] Tato!
- [Eddie] Trzynastolatek! - [Jamie] Tato!
- [Bascombe] Tu Bravo Delta pięć zero. - [Jamie] Tato!
[radiooperator] Mów, Bravo Delta pięć zero.
Tak, 10-95. Wszystko dobrze, pełna współpraca.
- [Bascombe wzdycha] - [Jamie łka]
[radiooperator] Zrozumiano.
[Jamie cicho] Chcę do taty.
[pociąga nosem, chrząka]
- [Jamie] Chcę do taty. - [Bascombe] Jamie. Jamie.
Wiem, że to trudne, ale musisz się uspokoić.
- Uspokój się, młody. - Chcę do tatusia.
[budująca napięcie muzyka]
[Jamie łka]
Chcę do taty.
Nic nie zrobiłem, nic…
- [Bascombe] Hej. - Nic nie zrobiłem.
[Bascombe] Porozmawiamy o tym na komisariacie.
To nie jest miejsce na tego typu rozmowę.
Wstrzymaj się, aż będziemy na miejscu. Ani słowa więcej.
Zasugeruję coś teraz.
Kiedy o to zapytają, poproś o prawnika, jasne?
Na komisariacie porozmawiasz też z rodzicami.
[Jamie] Aha.
Nie będziesz wyglądał przez to na bardziej winnego. To dla twojego dobra.
Jamie, to jest Derek.
Jest twoim uprawnionym dorosłym w ramach aresztowania.
- Cześć, Jamie. - [Jamie chrząka]
Pracuję w opiece społecznej Doncasteru.
[Bascombe] Na miejscu zapytają, czy Derek ma ci dalej towarzyszyć,
czy wolisz inną osobę, na przykład jednego z rodziców.
Ta osoba będzie obecna podczas przeszukań, badań krwi czy rozmów z prawnikiem.
Twoja decyzja nie wpłynie na sprawę, rozumiesz?
[Jamie łka]
Ja…
[Bascombe] W porządku, Jamie.
[wzdycha]
- [Jamie] Nie mam pojęcia, czy mam… - [Bascombe] Nic nie mów.
Nic nie mów. Wstrzymaj się.
[Bascombe] To dla twojego dobra, rozumiesz?
[budująca napięcie muzyka]
[mówią bezgłośnie]
[cicho] Jak niby mam zachować spokój, kiedy…
[Derek mówi niedosłyszalnym głosem]
[przytłumiony płacz]
[zgrzyt otwieranej bramy]
- [Bascombe] Wysiadaj. - [Jamie wzdycha]
[sygnał interkomu]
[mężczyzna] Dyżurny.
- Komisarz Bascombe. Jeden aresztowany. - Dobra.
[elektroniczny szum]
Proszę do środka.
[trzask drzwi]
[brzęczenie dzwonka]
- Dobra. Stań tutaj. - [gwar]
Rozumiesz?
[policjant] W porządku?
Stań w tym punkcie, Jamie. Podejdź, proszę.
Sierżancie, to Jamie Miller.
Lat 13. Aresztowany pod zarzutem zabójstwa.
Dobrze, Jamie.
Podaj, proszę, pełne imię i nazwisko.
[jąka się] Nie zrobiłem tego.
[sierżant] To nie moja działka. Postaraj się odpowiedzieć na moje pytania.
[wzdycha] Jamie Edward Miller.
[sierżant] Pouczono cię o twoich prawach?
[aresztowany krzyczy w oddali]
Co?
[sierżant] Funkcjonariusz wyjaśnił, że nie musisz nic mówić,
ale wszystko, co powiesz, może zostać wykorzystane jako dowód?
Tak.
Dobrze. Chcesz wezwać prawnika?
Tak.
Dobra. Masz prawnika czy chcesz,
żeby komisariat ci go zapewnił?
Nie wiem, nie sądzę. Może pan zapytać mojego tatę?
Tak. Jesteś nieletni, więc musisz mieć pomoc uprawnionego dorosłego.
Chcesz, żeby był to jeden z rodziców?
- Czy może Derek? - Chciałbym tatę. Proszę.
- Na pewno? Zastanów się. - Chcę mojego tatę.
Dobrze. Idziemy dalej, synu. Jesteś zdrowy i sprawny?
[Jamie wzdycha] Co?
Bierzesz obecnie jakieś leki, Jamie?
Nie.
Dobrze. Jakieś choroby przewlekłe?
Astma lub silne uczulenia?
Nie.
Dobrze. Próbowałeś kiedyś odebrać sobie życie lub się samookaleczać?
[Jamie pociąga nosem] Nie.
- Jadłeś, synu, śniadanie? - Nie.
W porządku. Jest 6.31, zatwierdzam twoje zatrzymanie,
aby policja mogła cię przesłuchać
w sprawie przestępstwa, o które jesteś podejrzany.
Zostałeś zatrzymany na 24 godziny.
Niezależny inspektor będzie okresowo dokonywał przeglądu tego zatrzymania,
żebyście ty, twój prawnik i uprawniony dorosły
mogli podczas przeglądów składać zażalenia dotyczące zatrzymania.
Zrozumiałeś wszystko, synu?
- Tak. - Dobrze. Zuch chłopak.
Zabierzemy cię do celi.
Będziesz w niej sam. Załatwimy ci śniadanie.
Mamy chyba płatki kukurydziane. Może być, Jamie?
[Eddie] W porządku? Już jesteśmy.
- [matka] Jesteśmy. - [Eddie] Już jesteśmy.
Mogę do nich pójść?
Jamie, musimy załatwić sprawy tutaj.
Potem twój tata będzie mógł wejść.
Dobra, kolego. Płatki mogą być?
Skup się, Jamie. Idzie ci dobrze.
Już tu kończymy. Świetnie sobie radzisz.
Mogą być płatki?
- Tak. - Dobrze.
[stłumionym głosem] Jak zjesz, obejrzy cię pielęgniarka.
Jeśli nie będzie miała zastrzeżeń,
zrobimy ci zdjęcia i pobierzemy próbki, dobrze?
Potem przyjdzie do ciebie prawnik. Wszystko jasne, synu?
- Tak. - Dobrze, zuch chłopak.
Funkcjonariuszu Grogan, weź go do celi numer sześć.
Dobrze, chodź ze mną.
[posępna muzyka]
- [walenie w drzwi] - [aresztowany] Hej!
Lepiej otwórzcie te jebane drzwi!
Denzel, jebańcu, ty albo ja!
Co ty odpierdalasz?
[Grogan] Dobrze, Jamie.
To jest sucha cela. Kiedy będziesz chciał iść do toalety, musisz to zgłosić.
Dobrze.
[Jamie jęczy]
- [aresztowany krzyczy] - [łoskot zamykanych drzwi]
[aresztowany] No pewnie, kurwa!
Nie gap się! Zamknij się! Spróbuj tylko.
[Bascombe] Cześć.
[sierżant] Musimy to przeanalizować, zanim coś będzie można zrobić.
Masz jakieś cztery godziny…
- [pukanie] - [Eddie] Wyobraź sobie, że…
- [matka] Wiem, kochanie. - [Bascombe] Jak się państwo mają?
Wyśmienicie.
Wiem, że musi być państwu ciężko.
Muszę zadać kilka pytań, jeśli mogę?
No… Jamie poprosił o prawnika. Czy mają państwo adwokata?
- Nie, nie mamy. - Nie.
W porządku, możemy go zapewnić.
Mamy prawnika dyżurnego, zadzwonimy do niego.
To jeden z waszych ludzi?
Nie pracuje dla nas. Ma obowiązek dbać o dobro pańskiego syna.
To bezpłatna usługa na żądanie.
Darmowe zazwyczaj jest kiepskiej jakości.
Panie Miller, rozumiem pańskie obawy,
ale zapewniam, że to fachowcy, choć decyzja należy do państwa.
- [matka] Dobrze. - [Eddie] Tak.
- Dobrze. - [matka] Dziękuję.
- Dobrze się pani czuje? - Nie.
Najpierw robił pan piekło, a teraz jest pan taki spokojny?
Jak tak można?
Policjanci popchnęli mnie na podłogę, córkę też.
- Nic mi nie jest. - Liczę, że tak nie było.
I że kazali się położyć dla bezpieczeństwa, waszego i ich.
Jeśli było inaczej, mają państwo prawo złożyć skargę.
- Chcą to państwo z kimś omówić? - Tak było, mamo.
- [matka pociąga nosem] Dobrze. - Dobrze.
W porządku?
Jeszcze jedno. E…
Mamy odpowiednią osobę, jeśli pan by nie mógł,
ale Jamie chce, żeby pan był jego uprawnionym dorosłym.
Co to oznacza?
Będzie pan obecny podczas przesłuchań, badań krwi i tego typu procedur.
- Co pan o tym sądzi? - Dobrze, tak. W porządku.
Czemu wybrał ciebie?
- Nie lubi igieł. On nie… - Nic mu nie będzie.
- Nie martw się. - [Bascombe] Da radę.
Muszę coś panu powiedzieć.
Jeśli syn powiedział panu cokolwiek na temat przestępstwa
lub poprzedzających go wydarzeń, nie może pan mu towarzyszyć.
- Nic nie mówił. - Mówię, bo to by mu zaszkodziło.
Mówiłem już. To pomyłka. On nic nie zrobił.
Nic nam nie mówił. Nic nie zrobił.
Dobrze.
W porządku. E…
Tam jest automat z kawą.
Czekamy na pielęgniarkę. Ktoś wkrótce do państwa przyjdzie.
Da się ją pić. Częstujcie się.
Proszę…
- Do zobaczenia. - [Eddie] Dziękuję.
- Chcesz kawy, skarbie? - Nie, dzięki.
- [matka pociąga nosem] - [ekspres hałasuje]
Nie mów nikomu, co się dzieje.
Sami nie mamy na razie pojęcia.
Piszę do Susie, żeby sprawdzić, co z domem.
Zapomniałeś, że nie mamy drzwi wejściowych?
- Może powinnaś wracać do domu? - Tak, powinnaś.
Co niby będę tam robić? Nigdzie nie idę.
Nie…
Powiedz, żeby niczego nie sprzątała.
Niech zrobi dużo zdjęć i wypełnimy ten formularz.
Tak, dobry pomysł.
- [wzdycha] - Mamo, co teraz będzie?
Nie martw się, to tylko pomyłka.
Tak jak w telewizji. Zwykła pomyłka.
[pociąga nosem]
Jest oskarżony o zabójstwo.
- Ale nic nie zrobił. - [Eddie] Jasne, że nie.
- [matka] Jasne, że nie. - Pomylili się i już.
Tak musi być. Wiemy, że nic nie zrobił.
Przepraszam, złotko. Byłaś u nas w domu, prawda?
- Tak. - Kiedy mogę zobaczyć syna?
Już niedługo, panie Miller.
- [gwar] - [elektroniczne pikanie]
[chrząka]
- Dzień dobry. - Jak leci?
- Cześć, Carol. - [Carol] Dzień dobry. Jak tam?
Jakoś. Wszystko gra?
Dzień dobry.
- Cześć. - Dobry.
Ja pierdolę, ile byś dał, żeby teraz zapalić?
- Nawet nie zaczynaj. - [kobieta] Kurwa.
[kobieta] Jakieś wieści z góry?
Biuro prasowe. Chcieli wiedzieć, co i kiedy ujawnić.
- Nic od nadkomisarza. - [kobieta] Aha.
[kobieta wzdycha]
Martwisz się jego tatą?
- Tatą? - No.
Nie, nie martwię się jego tatą. O co ci chodzi?
[cicho] Sam nie wiem.
Miałem kiedyś taką sprawę.
[chrząka]
Młody chłopak.
Ujmę to tak.
Minęły miesiące, zanim odkryliśmy, co robił mu ojciec…
- [kobieta] Nie wydaje mi się, stary. - Masz rację.
Masz rację.
[wzdycha] Rany.
Kryminalistyka. Co mamy?
Myślisz, że już coś wiedzą?
Powinni już sporo przejrzeć. Buty? Narzędzie zbrodni?
Sprawdzę.
A Bruntwood? Mamy już dokumenty?
Nikogo chyba jeszcze nie ma w szkole. Jest wcześnie.
- A co z jego telefonem? - Zablokowany.
- Możemy poprosić o kod? - Dopiero po ocenie.
- A ona się spóźnia. - Tak.
[Bascombe wzdycha]
- Powtórzymy plan działania? - Możemy.
- Ale wydaje mi się, że to mamy. - Dobra, rozumiem.
- Zjedz jabłko. - Idę się przejść. Na razie.
[posępna muzyka]
- Mam formularz PER, komisarzu. - Dobrze.
To nieletni, więc po oskarżeniu
rada zdecyduje, gdzie można go umieścić.
Cześć. Jak miło, że wpadłaś.
Jaja sobie, kurwa, robisz? Wiesz, która jest godzina? Kutafon.
- Evan, nie wiem, o co ci chodzi. - O ocenę ryzyka.
Jest oskarżony o zabicie kogoś nożem kuchennym.
To gdzie go damy?
Wszystko w swoim czasie, dobra?
- Tak, dobra. Rozumiem. - Super.
Rany.
[wzdycha]
Dobry czy zły moment?
[chichocze]
Przepraszam. Wiem, że jest wcześnie.
Prysznic? Miło.
Adam poszedł do szkoły?
To znaczy, czy pójdzie?
Aha.
Ciągle SMS-uje.
Mówiłem Mishy, że pisze do mnie, bo myśli, że się ugnę.
Właśnie tak zrobiła.
Nieważne…
Chciałem się tylko przywitać.
Tak, w porządku.
Muszę już lecieć.
Ty też. Na razie. Pa.
- [Evan] Mam, komisarzu. - Dobrze.
[wzdycha] Tak.
- [dzwonek telefonu] - [gwar]
[pielęgniarka] Uczulenie na penicylinę…
- [Evan] Przepraszam. - Nie szkodzi.
Sorki. Dzięki.
[pielęgniarka] Jeszcze kilka pytań, Jamie, dobrze?
Powiesz mi, co oznacza bycie aresztowanym?
[chrząka, pociąga nosem]
Oznacza bycie tutaj.
[pielęgniarka] Spróbuj jeszcze raz.
[Eddie] Odpowiedz na pytanie.
[pociąga nosem] Hm.
Policja sądzi, że coś zrobiłem.
Będę tu siedział, aż ustalą, czy tak było.
[pielęgniarka] Dobra odpowiedź.
Powiesz mi, czemu możesz potrzebować prawnika?
Żebym nie powiedział czegoś nie tak.
Też dobra odpowiedź.
Jamie, uważam, że jesteś bystry.
Nie widzę żadnego zagrożenia, o którym powinna wiedzieć policja.
Masz jakieś pytania?
[Jamie] E… [pociąga nosem]
Nie, raczej nie.
To źle?
[pielęgniarka] Nie, idzie ci dobrze.
- Dam wam chwilę. - [Eddie] Dzięki.
Jasne.
Zjedz płatki, synu.
Nie chcę.
Zjedz płatki. Musisz coś zjeść.
[posępna muzyka]
[łka]
Nic nie zrobiłem, ja tylko…
Chcę wrócić do domu. Nic nie zrobiłem.
[pociąga nosem]
Wierzysz mi, że nic nie zrobiłem?
Jasne, że ci wierzę.
Jesteś moim synem, co nie?
No?
[Jamie wzdycha]
[pielęgniarka] Panie Miller, muszę poprosić, żeby pan wyszedł.
Przykro mi.
- Zjedz płatki. - Tak.
Zjedz płatki, synu. Musisz mieć siłę.
[Evan] Zaprowadzę pana do pokoju rodzinnego.
Tato!
- [aresztowany krzyczy] - [walenie w drzwi]
[niewyraźne krzyki]
Jak długo tu będzie, kolego?
[Evan] Niestety nie mogę odpowiadać na żadne pytania.
- [Eddie] Mniej więcej? - Stary.
To bystry chłopak.
Dobra. Nie bierze leków. Obecnie nie choruje.
[wzdycha]
- Nie cierpię spraw nieletnich. - Jak wszyscy.
Dzień dobry, sierżancie.
- Dobry. - Jamie Miller.
No tak. Rodzice są w pokoju rodzinnym, a chłopak w celi.
Pewnie najpierw rodzice?
- Tak. - Znasz drogę, prawda?
- Tak. - Dobrze.
- [gwar] - Dzień dobry.
- Otworzysz mi? - [Evan] Jasne.
- [gwar] - [pikanie przycisków]
- Proszę. - Dziękuję.
[matka] Patrzysz w telefon.
[prawnik] Przepraszam. Państwo Miller?
Paul Barlow z kancelarii Storey i French.
- Przydzielono mi Jamiego. - Witam.
Co się w takim razie dzieje?
Proszę usiąść, a postaram się wyjaśnić.
E…
Wygląda to tak.
Policjanci, którzy go aresztowali, przekażą mi szczegóły.
Dowiem się też, co się wydarzyło od aresztowania.
Jakieś skargi co do tego, jak was traktowano?
Tak. Zdewastowali nam dom.
Mieli broń. Wyważyli drzwi.
- Tak. - Pełna demolka.
Tak działają, gdy chodzi o zabójstwo.
Pytanie, czy było to konieczne. Sprawdzimy to później.
Najważniejsze pytanie, jak się ma Jamie?
Chce, żebym był jego… Jak to się nazywa?
Uprawnionym dorosłym.
- Uprawnionym… - To dobrze.
Obecność rodzica jest zazwyczaj pozytywna.
Pomoże mu to zachować spokój, a my będziemy działać.
Jest…
Widziałem się z nim. Nie wygląda dobrze.
To nic dziwnego. Też bym nie wyglądał.
E…
Nie ma nic, co mógłbym powiedzieć, żeby poprawić tę sytuację.
Widzę, że jesteście państwo w szoku. To zrozumiałe.
Ale zrobimy, co w naszej mocy, dobrze?
Idę poznać szczegóły. Cierpliwości.
Ktoś niedługo przyjdzie, dobrze?
- [matka] Dziękuję. - Jasne.
Dzięki, kolego.
- Jasne. - [matka] Dziękuję.
[Eddie] Już dobrze.
- [matka] Przepraszam. - Już dobrze.
Spokojnie.
- [matka płacze] - [Paul wzdycha]
Dzięki.
- Mam… - [sierżant] Już schodzą.
- Tam, gdzie zawsze? - Tak.
- Ty pierwsza. - Dziękować.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Paul.
- Dla ciebie. - [Paul] Dziękuję.
Dobrze, co zatem mamy?
Do zdarzenia doszło wczoraj o 22.13.
Aresztowanie jakieś 25 minut temu.
To chyba bije mój osobisty rekord.
- Niezły bałagan w domu. - [Bascombe] Tak, przykro nam.
Zabójstwo. Czyli posiadanie i zagrażające zachowanie też?
[Bascombe] Tak.
- Jakieś informacje o ofierze? - [Bascombe] Przekażemy.
Dobrze.
Blokada medialna? Nic nie widziałem…
Wciąż szukamy krewnych ofiary. Ojca.
[cicho] Dobrze.
- Do rzeczy. Wie, że nie musi nic mówić? - Tak.
- Rozumie, co to oznacza? - Tak.
- Nakarmiono go? - Miał okazję, żeby coś zjeść.
- Była ocena? - Tak, jest sprawny.
- Przeszukanie? - Czekaliśmy na ciebie.
- To miłe. Pobieracie krew? - Tak, zadrapania na ramieniu.
Krew w miejscu zbrodni. To uzasadnione.
- Nie wątpię. - [Bascombe] Dobrze.
Jakie inne działania podjęliście?
- [Bascombe] Nic z udziałem podejrzanego. - Coś jeszcze?
Nic, co powiedzielibyśmy teraz.
- Gdzie stwierdzono zgon? - Na miejscu zbrodni.
Wiele ran. Wszystko tam jest.
Ojciec jest uprawnionym dorosłym?
Zgadza się.
Trzyma się?
- Chyba. - Jak syn się przy nim zachowuje?
- Nie wiem. - Ani ja.
- [sierżant] Gotowi na próbki. - Sierżancie.
- Więcej się nie dowiem? - Ano nie.
Teraz próbki, potem pogadamy.
- Chcę go zobaczyć. - Paul, nie ekscytuj się tak.
- Nie ekscytuję się. - [Bascombe] Wychodzisz trochę na kutasa.
- [Paul] Komisarzu, jeszcze jedno. - Co?
- Dwie minutki. - Mów, jasne.
Jest nauczyciel z Bruntwood Academy.
- Zaraz przyjdę. - Momencik.
Chodź ze mną.
[gwar]
Mogę prosić pana Millera?
Proszę przejść do pokoju medycznego. Będą pobierane próbki od pana syna.
No tak. E…
Wrócę jak najszybciej.
[matka] Pilnuj go, Eddie, bo to igły.
Proszę za mną.
Proszę tu zaczekać. Syn zaraz przyjdzie.
- Zostawię was. - [pielęgniarka] Jasne.
- Ciepło tu. - Bardzo. [pociąga nosem]
- Powiesić kurtkę? - Nie trzeba, złotko. Dzięki.
[Evan] Dobrze, Jamie.
Teraz zrobimy ci zdjęcia,
pobierzemy próbki i cię przeszukamy, jasne?
- Tak. - [Evan] Dobrze.
Usiądź na tym krześle,
twarzą do aparatu na ścianie, i zrobimy zdjęcia.
Flesz mocno błyśnie.
[wzdycha]
[Evan] Super. Teraz profil.
I druga strona.
Super. Zrobione.
Jamie, nazywam się Paul Barlow. Z kancelarii adwokackiej Storey i French.
- Będę ci dziś doradzał, jasne? - Dobrze.
Później porozmawiamy. Chcę tylko, żebyś wiedział, kim jestem.
Jamie, możesz tutaj stanąć?
Muszę pobrać próbkę z jamy ustnej, jeśli mogę.
- Tak. - [Evan] Przepraszam, zamknę drzwi.
Otwórz szeroko.
I z drugiej strony.
I już, kochany.
[Evan] Podejdź teraz tutaj do pobrania odcisków.
Najpierw prawy kciuk.
Naciśnij tutaj, zapali się czerwone światło.
Dziękuję. Teraz palec wskazujący.
[wzdycha]
Świetnie. I środkowy.
Świetnie. I serdeczny.
To… ten palec, właśnie.
- Dziękuję. I mały palec. - [pociąga nosem]
[wzdycha]
Dziękuję. Teraz druga dłoń. Lewy kciuk.
I już. Dziękuję.
Palec wskazujący.
Tak.
I palec środkowy.
Dziękuję. I palec serdeczny.
Mamy to. Dziękuję.
I na koniec mały palec. Ostatni.
Super. Dziękuję.
W porządku.
Jamie, podaj nam, proszę, kod dostępu do twojego telefonu.
Jamie, nie musisz im podawać kodu.
Nie.
Dobrze. Erica.
Jamie, poproszę, żebyś usiadł na łóżku.
Chciałabym pobrać krew.
- Nie lubię igieł. - Źle znosi igły.
[Evan] Jamie, muszę cię ostrzec, że odmowa może zaszkodzić twojej obronie.
[Paul] Ma rację.
[Evan] Zgadza się pan, żeby syn oddał próbkę?
Dasz radę?
[wzdycha] Nie wiem.
Nic ci nie będzie, to tylko chwila. Uwinę się raz-dwa.
- Dobrze. - Tak?
Patrz na mnie, synu.
- Patrz na tatę. Usiądź tutaj. - Cały czas patrz na mnie.
[Jamie pociąga nosem]
- [Erica] Założę ci to na rękę. - [Eddie] Będzie dobrze.
[Jamie wzdycha]
[Erica] Poczujesz lekki ucisk.
[Jamie] Czy będzie… [wzdycha]
Patrz na tatę. Nie ruszaj się.
Poczujesz ukłucie, jasne?
- Patrz na mnie. - Patrz na tatę.
- No już. W porządku. - [Jamie syczy]
[stęka]
- [Erica] Zaraz koniec. - [Eddie] Wszystko gra.
- Już prawie. Patrz na tatę. - [stęka]
Już koniec?
- Tak. - [Eddie] Zrobione.
- [Erica] Po sprawie. - Zuch.
[Erica chrząka]
[Jamie wzdycha]
- [Eddie] Brawo. - Dobrze.
Uciskaj tutaj przez parę minut.
- [Eddie] Ekstra. - Spisałeś się.
[Eddie] Spisałeś się, już po wszystkim.
[Evan] W porządku.
Muszę poprosić, żebyś zdjął ubranie.
- Co, wszystko? - Muszę wykonać rewizję osobistą.
- [Paul] To konieczne? - [Evan] Niestety tak.
Nie jestem pewien, kolego.
[Evan] Istnieje ryzyko, że mógł coś ukryć na swoim ciele.
On się wcześniej zmoczył, więc przebrał majtki i spodnie…
Rozumiem, panie Miller.
- Zmienił dżinsy, wszystko. - Tak, rozumiem.
Ale to poważne przestępstwo.
Ma zadrapania na lewej ręce.
Musimy się upewnić, że nie ma innych skaleczeń czy siniaków.
Moim zdaniem to też jest poważne.
Jak byś się czuł, mając 13 lat, gdy dwóch chłopów patrzy ci na klejnoty?
[Evan] Mnie o nic nie oskarżono.
W tym rzecz. Został oskarżony, nie uznany za winnego.
- Nic nie może pan zrobić? - [Paul] Przykro mi, mają do tego prawo.
[Evan] Obiecuję panu, że będziemy ostrożni.
Nic o tobie nie wiem, koleś.
- [Paul] Musimy współpracować. - Rozumiesz? To mój syn, ma 13 lat.
- Tylko 13. - [Erica] Panie Miller.
- [Paul] Kodu może odmówić, ale… - Taka procedura.
- Tato. - Ma 13 lat.
- [Paul] To dobre dla obrony. - [Jamie] Zgadzam się.
- Na pewno? - Dam radę.
[Eddie prycha]
[Evan] Jamie, zdejmij, proszę, ubrania.
Muszę ci się przyjrzeć,
a funkcjonariusz Grogan będzie mnie pilnował, dobrze?
[szelest ubrań]
Ubrania połóż z boku, okej?
Obróć się twarzą do mnie, dobrze?
[pociąga nosem]
[Evan] Podnieś ręce.
Dobrze.
Obróć się bokiem do mnie.
[Evan] Hm. Teraz twarzą do ściany.
[Evan] Dobrze.
Możesz opuścić ręce. Obróć się twarzą do mnie.
Poproszę, żebyś uniósł penisa.
Muszę się upewnić, że na mosznie nie ma ran.
Nie ma.
W porządku. To wszystko.
Załóż teraz te ubrania.
A twoje włożymy do tej torby.
[szelest torby]
- [Evan] Dziękuję. - Co z nimi będzie?
- Co z nimi zrobicie? - To materiał dowodowy.
- W porządku? - [Jamie] Tak.
Tak? Na pewno? Zuch chłopak.
[Paul] Skończyliśmy? Mogę porozmawiać teraz z klientem?
- Jasne. - Dziękuję.
W pokoju obok. Pokażę.
- [Eddie] Dziękuję. - [Erica] Jasne.
- [Grogan] Macie tam krzesła. - [Paul] Dziękuję.
Jamie, usiądź po tamtej stronie z tatą.
[Eddie wzdycha]
[Paul] Cóż, to było…
Powiem tylko, że najgorsza część już za tobą.
Uważam, że świetnie sobie poradziłeś.
[Jamie wzdycha]
[Paul] E…
Jaki przedmiot w szkole lubisz najbardziej?
Co to ma do rzeczy?
Odpowiedz, proszę.
Historię.
Dlaczego?
Lubię opowieści.
Jakiś ulubiony moment z historii?
E…
Omawiamy rewolucję przemysłową.
Naprawdę. Okej.
Masz jakichś ulubieńców, którzy byli jej częścią?
E… Zna pan Brunela?
Tak, znam.
Lubię go.
Dlaczego?
Bo robił rzeczy, których nikt inny nie robił.
Statki. Pociągi. Inne rzeczy. Tworzył je.
To fakt.
Mądry dzieciak. [chichocze]
[Paul cmoka] E…
Moim zadaniem nie jest pytać, czy to zrobiłeś, czy nie.
- Nie zrobiłem. - To niemożliwe.
Ja i twój tata mamy cię chronić, niezależnie od tego, co się wydarzyło.
Policja chce ustalić, co się stało, ale nie będą cię chronić.
Uważają, że jesteś winny, dlatego tu jesteśmy.
Chcę, żebyś mówił jedynie: „Bez komentarza”.
Dobrze? Tylko tyle: „Bez komentarza”.
Cały czas?
E, nie, nie cały czas. To im się nie spodoba.
Tylko w odpowiedzi na pytania dotyczące wczorajszych wydarzeń.
Dobrze? Będziesz wiedział, na które pytania powinieneś odpowiedzieć,
a na które nie?
Hm. Nie wiem.
Masz na imię Jamie?
Tak.
Gdzie byłeś wczoraj wieczorem, Jamie?
Bez komentarza.
Idealnie. Idealnie.
Gdybyś nie był pewny, co powiedzieć, mów: „Bez komentarza”.
Jeśli uznam, że powinieneś odpowiedzieć, dam ci znać.
Jesteś bardzo bystry i z pewnością świetnie sobie poradzisz. E…
Będziemy z tobą. Będę mówił w twoim imieniu, gdy będzie trzeba.
Tata też może mówić w dowolnym momencie.
Mogę?
Tak, oczywiście. Może pan.
Nie zrobiłem nic złego.
To wszystko ułatwia, prawda?
Dobrze… Za chwilę wrócę. E…
Sprawdzę, jak im idą przygotowania do przesłuchania.
Wytrzymajcie jeszcze trochę. Zaraz wracam.
Zaczekaj chwilę, synu. Sekundka.
- Przepraszam. - [Paul] Tak?
Nie mam pojęcia, co mam robić.
Nie wiem… Co mam mówić?
Po prostu… proszę za niego nie odpowiadać, dobrze?
E… Po prostu… proszę być sobą.
E… Wiedzą, że jest pan jego tatą. My to wiemy. To jest trudne.
To szok, a pan jest człowiekiem.
- Dobrze? - Tak, ale to nie jest normalne.
- Rozumiesz mnie? - Nie.
- Nigdy nie byłem na komisariacie. - Poradzi pan sobie.
Nie chcę zaszkodzić synowi. Rozumiesz?
Poradzi pan sobie.
[łamiącym się głosem] Robię w gacie ze strachu.
- Rozumiem. - To dobry dzieciak.
A ja jestem dobrym tatą. Rozumiesz?
Naprawdę dobry. Sam zobacz. Mówiłeś, że jest bystry.
- Tak. - Rozumiesz mnie?
Rozumiem, ale…
Jesteśmy teraz w tej sytuacji i musimy się z tym uporać.
Wydaje mi się, że policja ma mocne dowody.
Inaczej nie mogliby prosić o próbkę krwi ani wejść do was do domu.
Nie wiem, co to za dowody,
ale z pewnością dowiemy się już wkrótce.
A teraz głowa do góry. Proszę skupić się na byciu dobrym tatą.
I wziąć się w garść. Dobrze?
Dobrze.
Szykują się. Muszę przejrzeć papiery.
Może pan z nim zostać? Da pan radę?
[pociąga nosem]
- Zaraz do was wrócę. - Dobrze.
- Dam radę. - Pewnie.
Dobrze.
- Dobra. - Dzięki. [pociąga nosem]
[Grogan] W razie czego będę na zewnątrz.
[Jamie wzdycha]
[odgłos zamykanych drzwi]
- [Jamie wzdycha] - Trzymasz się?
[cicho] Tak.
[Jamie wzdycha]
Spójrz na mnie.
Zapytam tylko raz, dobrze?
Nieważne, co się stało, co zrobiłeś, czego nie zrobiłeś…
Masz mi powiedzieć prawdę.
Zrobiłeś to?
[cicho] Nie.
Słowo?
Słowo.
Dobrze. Dobra.
[Eddie pociąga nosem] W porządku. Więc wszystko będzie dobrze. Co?
- Tak. - [odgłos otwieranych drzwi]
- [Paul] Dobrze, są gotowi. - Okej, my też.
- [Paul] Spokojnie, Jamie. - Gotowy?
Chodź.
Będzie dobrze. Chodźmy.
E… Trzymasz się? Zanim wejdziemy, powtórzmy wszystko jeszcze raz.
Gdy nie będziesz pewny, spójrz na mnie. Pamiętaj: „Bez komentarza”.
Tata będzie tuż obok przez cały czas.
Dobrze? Dobra.
[pukanie]
- [Misha] Cześć. - [Paul] Witam.
[Misha] Wejdź.
[Bascombe] Jamie. Usiądź tam.
Tata może usiąść obok. Paul, dostaw to krzesło.
[Paul] Jasne.
Żebyście mieli świadomość, nagramy to przesłuchanie, audio i wideo.
- Zgadzasz się, Jamie? - Tak.
Dobrze. Zaczynam nagrywanie.
[szum taśmy, pikanie]
Dobrze.
Zacznę od przypomnienia ci twoich praw, Jamie.
Słuchaj uważnie.
Nie musisz nic mówić, ale jeśli nie wspomnisz o czymś,
na co powołasz się w sądzie, może to zaszkodzić twojej obronie.
To, co powiesz, może być wykorzystane przeciwko tobie. Rozumiesz?
[Jamie] Tak.
Jestem komisarz Bascombe. Obecna jest też sierżantka Frank.
Są tu też Jamie Miller, jego uprawniony dorosły, Eddie Miller,
i jego prawnik, Paul Barlow.
Mamy godzinę…
[cmoka] …6.58 rano.
Wyprostuj się.
Zacznę od pytania o to, co robiłeś wczoraj wieczorem, Jamie.
- Wczoraj wieczorem? - Tak.
- Jamie. - [Bascombe] To nie tak dawno temu.
Bez komentarza.
Dobra. Co robiłeś?
Bez komentarza.
To raczej nam nie pomoże, Jamie.
Przepraszam.
Dobra, spoko.
Przejdźmy do czegoś, o czym możemy rozmawiać.
Czytałem twoje oceny pracy ucznia.
- Dlaczego? - Twoi nauczyciele mi je przysłali.
[Jamie] Hm.
Wygląda na to, że dobrze sobie radzisz. Jesteś dobrym uczniem.
Chcesz podejść do matury?
E…
[Paul] Możesz odpowiedzieć, Jamie.
Nie wiem.
Jasne.
Jest tam też mowa o problemach z twoim zachowaniem.
Tak od zeszłego roku.
- [Jamie] Tak. - Okej.
Co to za problemy? Wyjaśnij.
Nie wiem.
- Masz bliskich przyjaciół, Jamie? - Tak.
Dobrze. Co to za osoby?
- Bez komentarza. - Nie wpakujesz ich w kłopoty.
Wyważyliście nam rano drzwi, więc nie wiem, czy to prawda.
- Masz rację. - [Misha wzdycha]
Posłuchaj, zapytam cię… o relacje romantyczne.
- Relacje seksualne. - [Jamie] Dlaczego?
Na Instagramie podałeś dalej zdjęcie tej modelki.
Jak się nazywa?
[mamrocze] Podobają mi się jej zdjęcia.
- Nie wiesz, jak się nazywa? - Nie.
Dobra.
Opublikowałeś też zdjęcie tej kobiety.
I tej kobiety.
Pod tym nowszym
pojawiły się komentarze
i insynuacje, które wydają się dość agresywne.
To twoje komentarze. Co sądzisz o kobietach, Jamie?
- [Eddie] Co to jest za pytanie? - [Bascombe] Kobiety cię pociągają?
- Tak. - Okej.
Pociągają cię tego typu kobiety?
- Tak. - Okej.
Masz dziewczynę?
Nie.
Gdybyś miał, chciałbyś, żeby wyglądała, jak one?
Nie, są…
Są za stare.
To prawda. [prycha]
Opublikowałeś też fotki siebie i osób, które chyba są twoimi przyjaciółmi.
Hm? Gdzie zrobiono te zdjęcia?
[Jamie] E…
Chyba na stacji kolejowej.
Dobrze. Co to za chłopcy?
Wiem, że nie chcesz wpakować ich w kłopoty, kumam.
Ale nie będą mieć kłopotów. Nic się nie stanie.
Chcemy tylko zrozumieć sytuację.
[Misha] Jamie, znajdziemy ich bez problemu.
Wiem, że jesteś bystrym chłopakiem.
[Jamie wzdycha]
[Eddie] Śmiało. Powiedz im.
[Jamie nabiera tchu]
To Tommy, a to Ryan.
Dobra.
Przyjaciele, tak?
Tak.
Jesteście razem na wielu fotkach.
Tylko dlatego…
że Tommy mnie otagował.
Jasne. Zawsze spędzacie czas we trzech?
Tak, chyba tak.
Jak długo się znacie?
[Jamie] E…
Z Tommym osiem lat, a z Ryanem pięć.
Jasne. Jak lubicie spędzać razem czas? Co was kręci?
Nie wiem.
Sport, kino, muzyka, taniec. Co?
Po prostu… Chodzimy na miasto.
- Bujacie się razem? - Tak.
Jasne. Wczoraj wieczorem byliście razem?
- Bez komentarza. - O której wróciłeś do domu?
Bez komentarza.
Dobra, rozumiem. Każdy z nas stara się wykonać swoje zadanie.
Jeśli pamiętasz, to ja zasugerowałem, żebyś poprosił o prawnika, prawda?
Tak.
Mogę zapytać, w co byłeś wczoraj ubrany?
Nie pamiętam.
Dobra. Nasi kryminolodzy nie znaleźli twoich ubrań z wczoraj,
ale sądzą, że znaleźli twoje buty.
Możesz potwierdzić, że to twoje buty?
Ze zdjęcia nie jest łatwo.
Masz parę Nike Air Max, biało-niebieskich?
- Tak. - Dziękuję.
Miałeś je na sobie wczoraj?
Nie wiem. Może.
Nie wiem.
[Misha] Proszę.
Jamie, znasz dziewczynę, która nazywa się Katie Leonard? To ona.
- Tak. - [Misha] Tak?
Nie jest w twojej grupie.
Ale macie razem niektóre zajęcia, co nie?
- Angielski. - Angielski.
Zaawansowany angielski. Imponujące.
Matematyka i francuski też wyższy poziom.
Dobrze ci idzie.
Dogadujecie się?
- Tak. - Tak?
Jesteście przyjaciółmi?
Nie wiem.
Czasem komentuje twoje wpisy na Instagramie,
co może sugerować, że się kumplujecie, prawda?
Nie wiem, może.
Czy inne osoby uważają, że się kumplujecie?
O co… czy to ona nie żyje?
[Bascombe] Czemu o to pytasz? Hm?
[Jamie] To ona?
Tak, to ona.
Sądzimy, że to wiesz.
To sprytne, że pytasz, jeśli mamy rację i już to wiesz.
- [Paul] Ostrożnie, komisarzu. - [Misha] W porządku. [chrząka]
Wiesz co, opisz waszą znajomość.
[Jamie] Bez komentarza.
No proszę. O innych znajomościach możesz rozmawiać, ale o tej już nie.
- Powiesz dlaczego? - [Paul] To chyba dość oczywiste.
Pytam Jamiego.
[jąka się] Znaliśmy się w szkole, ale nie poza nią.
[Misha] Jasne. Czy wasza znajomość wyszła kiedyś poza przyjaźń?
No, nie powiedziałbym, że to była przyjaźń.
- [Misha] Podobała ci się? - Nie.
Czy było między wami coś o charakterze seksualnym?
On ma 13 lat. To trochę przesada.
Wiem, ale muszę o to spytać.
Możesz odpowiedzieć, młody?
Nie.
[Bascombe] To z nią miałeś się wczoraj spotkać?
- Z nią się widziałeś? - Nie.
[Misha] Jej rodzice powiedzieli, że wyszła z domu o 20.30.
Miała spotkać się z tobą?
Już mówiłem. Nie kumplowaliśmy się.
- [Bascombe] Ale się z nią widziałeś. - Nie.
Dobra. Jej ciało znaleziono na parkingu Crowthers tuż po 22.30.
Ratownicy medyczni nie mogli zatrzymać krwawienia.
Potwierdzono, że zabito ją niecałą godzinę wcześniej.
Między 21.30 a 22.30.
Gdzie wtedy byłeś?
[Jamie] Nie wiem.
Ale poza domem?
Bez komentarza.
Dobra. A gdybym zapytał twojego tatę, co by mi odpowiedział?
Miałem dyżur. Wróciłem do domu chwilę przed wami.
- Nie przesłuchujecie pana Millera. - [Bascombe] Nie.
[Misha] Szedłeś za nią czy tam się umówiliście?
Co? Ani jedno, ani drugie.
[Bascombe] Zabiłeś ją, Jamie?
- Nie. - Nie zabiłeś jej?
Nie, nie zabiłem. Musieliście mnie z kimś pomylić.
Dobrze.
[Misha] Wiesz, ile razy pchnięto ją nożem?
- Nie. - [Bascombe] Siedem.
Siedem razy, po całym ciele.
Klatka piersiowa.
Szyja. Udo. Ręka.
Dużo ran.
[Jamie wzdycha]
[Misha] To dla ciebie przykre?
[Eddie] Przecież widać.
To młoda dziewczyna.
Wiesz, czym są kamery bezpieczeństwa?
- [Jamie wzdycha] - [Paul] Chwila.
[Eddie] E…
[Paul] Uważam, że to idealny moment na przerwę i prywatną konsultację.
- Jay? - [Jaime wzdycha]
- Wszystko dobrze? - Tak.
- Tak? - Skonsultujmy się.
- Nalegam. - Wiem, ale to zły pomysł.
Powiedział, że się nie kumplują, że tak naprawdę jej nie zna.
- [Bascombe] Okej. - Nie ma nic do ukrycia.
Kontynuujcie. On wam odpowie.
- [Bascombe] Dobrze. - [Misha] Tak.
- Tak? - [Bascombe] Dobrze.
Jamie, przejrzeliśmy nagrania z wczoraj, na których widać ciebie i Katie.
Nagrania samorządu, miejscowych firm.
[Misha] Udało nam się ustalić oś czasu, czyli to, gdzie ty i Katie byliście, tak?
To ty, prawda? Pośrodku.
Meadows… Meadows Square, 19.43.
To ty.
Widać, że to ty. Twój sweter, dżinsy.
Nike Air Max, o których mówiliśmy.
A to twoi koledzy, Tommy i chyba Ryan. Nie jesteśmy pewni.
Byłeś z nimi godzinę, potem się rozstaliście.
[Misha] Później dość długo chodziłeś sam.
[Bascombe] Tutaj jesteś przy Battered Plaice, 21.02.
Przechodzisz obok biblioteki o 21.17.
O 21.43 jesteś na rogu Shetley. To ty, prawda?
Na wszystkich zdjęciach?
- Tak. - Dobrze.
Potem pojawia się Katie.
Nie wiemy, kiedy ją zauważyłeś. Ale widzimy, że za nią idziesz.
Dlaczego za nią szedłeś?
[Jaime pociąga nosem] Tato.
Odpowiedz na pytanie, synu.
Nie…
[Bascombe] Mija przejście przy Bridge Street 4 o godzinie 21.46.
Widać to wyraźnie. Wszyscy to widzą?
O 21.47 w tym samym miejscu
widzimy ciebie, Jamie, idącego w tym samym kierunku.
Szedłeś za nią. Zapytam ponownie.
- Czemu tak było? - Nie szedłem.
- Wiedziała o tym? - Nie szedłem.
Był między wami jakiś problem?
- Nie. - Jamie!
Brachu…
to tak po prostu nie zniknie.
Na pewno nie chcesz powiedzieć, co się stało?
Wcześniej czy później będziesz musiał.
Nie zrobiłem nic złego.
Dobra.
Odtworzę teraz nagranie.
To ty i Katie na parkingu wczoraj wieczorem.
Tam doszło do konfrontacji.
[Eddie] Jay…
[Jamie płacze]
[Eddie] Co?
Jay.
[Bascombe] Chyba wystarczy.
[Jamie pociąga nosem]
[Bascombe] Tak to wygląda.
Jak wróciłeś do domu, tak, że nikt cię nie zobaczył?
Hm?
Wyrzuciłeś ubrania.
Nie wiemy kiedy, ale wiemy, że tak było.
Zachowałeś buty.
[pociąga nosem]
[Bascombe] Za drogie, żeby wyrzucić, co?
Na tych butach znajdziemy krew.
To nagranie stanowi dowód.
Kiepsko to wygląda.
- [Jamie pociąga nosem] - [wzdycha]
[wzdycha]
Chcesz nam powiedzieć dlaczego?
Hm?
Dlaczego zrobiłeś coś takiego?
Jamie.
Chcesz to wyjaśnić?
Chcesz przeprosić mamę Katie?
Rozmawiałem z nią po północy,
a ona płakała na podłodze, bo jej córka nie żyje.
Chcesz ją przeprosić?
[Jamie łka]
[Bascombe] Przesłuchanie zakończone o 7.12. Chodźmy.
[Bascombe wzdycha]
Zostawię was samych.
[Jamie pociąga nosem]
[odgłos zamykanych drzwi]
[Jaime pociąga nosem]
[łka]
[pociąga nosem]
- Tato? - [Eddie łka]
Tato?
[pociąga nosem] Tato?
Tato?
[Eddie łka]
Co narobiłeś?
- [Jaime pociąga nosem] - Co narobiłeś?
[Jaime łka]
Dlaczego?
[Eddie łka]
Tato, to nie byłem ja.
Nic nie zrobiłem.
[obaj łkają]
[posępna muzyka]
Napisy: Dorota Miklasińska