DOJRZEWANIE
DZIEŃ TRZECI
Adam?
Jestem u ciebie w szkole, ale możesz się do mnie nie przyznawać.
Wiesz, że mógł tu przyjść ktoś młodszy?
Pani Fenumore?
Komisarz Bescombe. Dziękujemy za pomoc.
Sierżantka Frank.
To ja dziękuję.
Dopiero co wrócili, są nabuzowani.
-Rozumiem. Ale niestety to ważne. -Oczywiście.
Dam znać, że jesteście.
Tommy!
-Chodź! -Na razie.
Jest policja.
Wiadomo.
Są wszędzie.
Trochę lipa.
Wiem.
Pisał coś?
Wszyscy o nim mówią. Ja napisałem…
…ale nie odpowiedział. A tobie?
Przecież mu zabrali komórkę.
To prawda?
Tak.
Zrobił to?
Tak.
Byli u ciebie?
Pytali o nóż?
-No. -I co?
Tata mi kazał milczeć.
Wściekł się?
Pewnie! A twoi rodzice?
Chyba nie.
Nic nie powiedzieli.
Będę miał kłopoty.
To jeszcze nie masz?
I Jamie też.
Tak. On na pewno.
Jestem u ciebie w szkole, ale możesz się do mnie nie przyznawać.
Adam?
Daj funta dwadzieścia.
Fredo!
Wyskakuj z funciaka.
Zostaw go.
Potrzebuję kasy.
Karmią cię za darmo.
Czternaścioro rodziców pytało, czy jest bezpiecznie.
I co im mówisz?
Że to się nawet nie stało w szkole!
Ale oni żądają ochrony i wykrywaczy metalu.
Zapewnimy dzieciom wsparcie w żałobie?
-Ochronę i psychologów? Świetnie. -Boję się, że to się na nich odbije.
Miej ich na oku i tyle.
-Koszula. Ty też. -Już, już…
Ja pierdolę, o co się czepia?
Chodź do chłopaków.
Trzeba spuścić Jamiemu wpierdol.
Po co?
Włamiemy się.
Niby jak?
Państwo z Heywood Street?
Tak.
Jade?
Wejdziesz z nami?
Dziękuję.
Usiądź, skarbie.
Zapraszam.
Idź tam.
Cześć, Jade.
Komisarz Bascombe i sierżantka Frank.
A pani Fenumor będzie nas obserwować i służyć ci pomocą.
Uczę młodsze klasy.
Miło, że zgodziłaś się na spotkanie.
Przerwali mi lunch i kazali przyjść.
Pytaliśmy, ale twoja mama nie wiedziała, o której wrócisz.
-Jeśli pozwolisz… -Pozwalam.
Prowadzę sprawę Katie. Dam ci moją wizytówkę.
Tu masz telefon do komisariatu, a tu numer sprawy.
Będziesz mogła pytać o postępy.
Luksus.
-Aresztowaliśmy jedną osobę. -Taa, Jamiego.
Teraz skupiamy się na narzędziu zbrodni i motywach podejrzanego.
Katie była twoją przyjaciółką?
Najlepszą.
Każdy to wie.
Powiedz coś o niej.
Pana syn tu chodzi?
Tak.
Adam?
Jest dziwny. I nie ma po panu rysów twarzy.
-To nieważne. -Może pan opowie o nim?
Wie pan co?
Ona nie żyje, bo ją ktoś zadźgał.
A ja nie znałam człowieka
lepszego od niej.
Była szczęśliwa?
Sama się nie zadźgała.
Jak jej się układało z chłopcami?
Na Jamiego nawet nie patrzyła.
-Tak? -Tak.
Ciekawe, bo ze zdjęć na jego instagramie wynika,
że się przyjaźnili.
Chcecie zwalić winę na nią?
-Nie! -Przecież macie film, wszyscy już
wiedzą. Zajmijcie się mordercą.
Nie chcemy obwinić jej.
Przecież słyszę, że tak!
-Chcę już wyjść, nianiu. -Grzeczniej.
Mogę iść, pani nianiu?
Możesz wyjść, dziękujemy.
Gówno zrobicie, a podobno się znacie?
Jade… Jest bardzo przybita.
Idziemy dalej?
Chodźmy.
Bardzo przepraszam.
-Osiem gie to grupa Jamiego. -Tak, wiemy.
Z Ryanem i Tommym już rozmawialiście?
Wiecie tu więcej niż my.
Obawiam się, że tak może być.
Rozumiem, ale nie pochwalam. Chodźmy.
-Odłóż telefon, James! Gdzie pan Malik? -Niech pani nie kabluje.
To jest komisarz Bascombe.
Chce z wami porozmawiać.
-Jak pewnie już wiecie… -I sierżantka Frank! Przepraszam.
Pewnie wiecie, że przedwczoraj doszło do tragedii.
Zginęła wasza koleżanka.
Jamie ją zabił?
Cichutko.
Kurna, czyli tak!
Bez przekleństw!
Aresztowaliśmy jedną osobę, ale nie mamy narzędzia zbrodni. Wiem,
jak to groźnie brzmi, ale może ktoś z was może nas naprowadzić
na trop. Zapraszamy, jeśli cokolwiek wiecie.
Naprawdę macie film?
Chętnie pomożemy także w innych sprawach.
Broniliśmy pana!
Przepraszam. Państwo są policją?
„Państwo są policją”!
Kocham pana!
Zostawiam moją wizytówkę z numerem do komisariatu.
Zgłaszajcie się do pana Malika, a on da znać nam.
A my oglądamy dalej.
Szkoły zawsze cuchną mieszanką rzygów, kapusty i masturbacji.
Fakt.
Zamierzasz tu znaleźć nóż?
Może nie musimy go mieć, ale mogą na tym oprzeć obronę.
Wiesz, jak jest. Niby widzieliśmy go na
monitoringu szkolnym,
ale było ciemno. I nie mam motywu.
To najważniejsze.
Dlaczego ta Jade była taka wściekła?
Bo jest smutna. Jak wszyscy.
Ale wyszło na to, że Katie nienawidziła Jamiego.
Bardzo przepraszam, ale pan Malik jest nowy.
To nic. Chodźmy.
Uprzedziłam wszystkich, że państwo będą.
Chcesz wylądować w izolatce? Bo mogę ci to załatwić!
Nauczyciele też to przeżywają. Wszyscy są załamani.
Uczyłam Katie w piątej klasie.
Była bystrą, śliczną dziewczynką. Może trochę gadatliwą, ale…
Myślałam, że wiele osiągnie.
To ogromny szok.
Naprawdę.
Proszę za mną.
Zwróć uwagę, czy ktoś nie reaguje dziwnie. Najwyżej ułowimy go po szkole.
Oczywiście dysponuję nazwiskami i adresami.
To się na pewno przyda.
Chcę się na coś przydać.
Grupa „dziesięć gie”?
-Cisza! Oglądajcie film! -Ja pierdolę…
Możemy zająć chwilę? To państwo z policji.
Sierżantka Frank.
Powiem dwa zdania do klasy.
To komisarz Bascombe i sierżantka Frank. Chcą z wami porozmawiać o tym,
co spotkało Katie. Przejmują się naszą szkolą,
a pan komisarz jest także tatą Adama.
Adam!
Dość. Przestań. Przestań, mówię!
Zostań po lekcji. Nie będę na to pozwalał.
To nic.
Nie chcę przedłużać, ale jak wiecie,
przedwczoraj doszło do straszliwej zbrodni, którą próbujemy wyjaśnić.
Uwaga! Spokojnie, ale sprawnie, idziemy na zewnątrz.
-Idźcie w rzędzie! -To zamach?
Żaden zamach.
Wszyscy na kort! Nie bierzcie rzeczy i
nie wygłupiajcie się.
To pewnie fałszywy alarm.
Choć rok temu ktoś wrzucił fajerwerk do sali informatycznej i wybuchł pożar.
Były akurat w promocji w Crowthersie.
-Świetnie. -Niestety. Ale opanowaliśmy ogień.
Może to wy tu byliście?
-Nie, nie my. -Też byli bardzo mili. Teraz na zewnątrz.
Dokąd idziemy?
Proszę pana?
Zajmę chwilę.
Czytałem pana raport.
Jamie był dobrym uczniem?
Można tu rozmawiać?
Oczywiście.
Wydawał się panu nieszczęśliwy?
-Ja tu tylko uczę… -No właśnie.
Uczę historii. Nie widuję go, nawet bym nie…
Nie zauważyłbym. Te dzieciaki to zmora. Co mam robić?
Ryan?
Co zrobiłeś?
Zabiłeś moją przyjaciółkę, skurwielu!
Zabił ją!
Ten pojeb zamordował moją przyjaciółkę!
Do pani Bailey!
Podnieś się, ale powoli. Wezmę go do gabinetu.
-Uderzyłeś się w tył głowy? -Dziewczyna ci wtłukła, cwelu.
Cicho bądź!
Mówię ostatni raz, do szeregu! Ty też!
Wrócimy do dziesięć gie?
-Wolimy porozmawiać z Ryanem. -Jest u pielęgniarki.
-Nic nie szkodzi. -Oby był cały.
Jeden wielki chaos.
Schowaj telefon i do klasy!
Sama się schowaj!
Boże.
Prosto do klas, szybciutko.
Nie pchaj się, Darren!
Dobrze wam poszło! Wracajcie do klas.
To tu.
Możemy? Policja chce porozmawiać z Ryanem.
Spójrz na mój nos.
Nieźle, ale uderzyłeś się w głowę.
Mógłbym zamienić słówko z Ryanem?
W porządku?
Taa.
Mogę się dosiąść?
A ja?
Zrobiła się…
jatka.
Będziesz miał limo.
Może nie.
Ja kiedyś specjalnie walnąłem głową w słup przystanku, żeby mieć śliwę.
Co?
Głupota, wiem.
Miałem chyba z dziewięć lat.
Udało się?
Chciałem wyglądać jak kowboj, a wybiłem sobie ząb.
Niby się udało, ale boleśnie.
Trudno uwierzyć, do czego zdolne są dzieciaki.
Ale pan był popularny.
Skąd wiesz?
Bo wiem.
Byłem, jak zgoliłem swoje wielkie afro.
Mama się nie zgadzała, ale w końcu je ściąłem,
podgoliłem boki i poszło.
Popularność jest ważna?
Pewnie.
-Poprzednio… -Z Tommym też pan rozmawiał.
Tak.
Tata mu zabronił mówić.
Tak, choć to nie w porządku. Życzysz sobie czyjejś obecności?
Nie trzeba.
Pan był tak serio popularny?
Tak.
A miał pan dziewczyny?
Nie narzekałem.
Nie brakuje panu zęba.
Nie wierzysz? To ci pokażę. Widzisz?
To korona czy plomba?
Plomba.
Ja mam wszystkie zęby, bo ostrożnie myję.
Nie wiem, dlaczego są ważne…
…ale są.
Wiemy coraz więcej o przebiegu tamtego wieczoru, ale możesz nam w czymś pomóc.
-Mogę iść? Dobrze się czuję. -Posiedź jeszcze chwilę.
Co pan mówił?
Chcemy poznać motywy Jamiego. Jego pobudki.
Wiesz, co to są pobudki?
Motywy też.
Co nim powodowało tamtego wieczoru? Możesz nam w tym pomóc.
Powiedz na przykład, czy był wtedy smutny, czy wesoły?
Normalny.
A o czym rozmawialiście?
O niczym. Łaziliśmy.
To pytanie może ci się wydać głupie,
ale czy Jamie mówił coś kiedyś o swoich uczuciach?
Nie.
Nie?
Znałeś Katie?
Nic o niej nie wiem.
Co Jamie o niej mówił?
Nie wiedziałem, że coś takiego zrobi.
Nazwałbyś ich przyjaciółmi?
Nie. Chyba nie. Mówiłem już, że jej nie znałem. Mogę iść? Nic mi nie jest.
Jeszcze jedno pytanie, bardzo ważne. Nie znaleźliśmy noża…
Muszę już iść.
I tak mnie zatrzymali.
Muszę wrócić.
-Nie chcę wody. -Proszę pani?
Dzwoniłem do jej matki.
Dziękuję.
Po co?
Musi wiedzieć.
Zabije mnie, jeśli musiała wyjść z pracy.
Jak się dogadujecie? Lepiej?
W miarę.
Mówiłam, żebyś dzisiaj nie przychodziła.
A gdzie miałam iść?
Mama nie lubi, jak jestem w domu bez niej, więc co?
Nie będę się włóczyć. Jak była Katie…
Wtedy szłam do niej.
Zawsze byłam tam.
Więc teraz też idź.
Nie.
Jej rodzice na pewno się ucieszą.
Na pewno nie.
Proszę pani?
Tak?
Mam kłopoty?
Siadaj. Chodź tu i usiądź.
Przecież sama wiesz.
Policja przyjdzie do domu?
-Zależy od Ryana. -To mały chłopiec.
Więc dlaczego?
Nie wiem.
Cierpisz, ale nie wiesz,
czy Ryan miał coś wspólnego
z jej śmiercią.
Wygadaj się.
Była moją przyjaciółką.
Tylko ona jedna…
uważała…
Tylko ona jedna uważała, że jestem w porządku.
Nie wiem, co teraz…
-Nie wiem… bo nie mam już nikogo. -Masz!
-Nie. -Otacza cię wiele życzliwych osób.
Ale ty doznałaś ogromnej straty.
-Znajdziemy kogoś, kto ci pomoże. -Znów psycholog?
Nie, nie terapeuta!
Nie wierzę!
Nie możesz wrócić do klasy. Poczekaj, Jade. Zostań ze mną!
Zaczekaj!
Nie chcę!
Arabia Saudyjska, w przeciwieństwie do Paragwaju,
jest symetryczna.
Co tam?
Nic.
Chodź tu.
Wszystko dobrze?
Nie jesteś na lekcji?
Mogę ci coś powiedzieć?
Sam. Proszę.
Przepraszam?
Jest tu gdzieś wolna sala? Chcemy porozmawiać.
Proszę za mną, na dół.
Może być?
Wejdź.
Iść z wami?
Nie trzeba.
Co z nim?
Nie wiem.
Zaczekam na zewnątrz.
Bardzo dziękuję.
Co tam? Coś nie tak?
Chodzi o tego gościa w twojej grupie? Fredo?
Nie…
Więc co?
Usiądź.
Zaczynam się bać. Mów.
Chciałeś rozmawiać z tymi…
którzy ci coś wyjaśnią.
I ty możesz mi wyjaśnić? O to chodzi?
No?
Chcesz iść. Na siłownię albo do pracy. Drzwi są tam.
Słyszałeś coś o tej sprawie? Wiesz, gdzie jest nóż?
Ktoś ci coś mówił? Bo pracują psy tropiące, ludzie w ściekach…
Tato.
Nie idzie ci, bo nie rozumiesz.
Czego?
Nie widzisz, co oni robią. Co się dzieje.
Czyli?
Byłeś na insta, tak?
Tak.
Dobra, czyli…
Widziałeś, co napisała?
Tak.
Wygląda na miłą.
A nie jest?
Dynamit. Wiesz, co to znaczy?
Nie.
Czerwona pigułka. Po niebieskiej żyjesz złudzeniem.
Po czerwonej…
Nie oglądałeś „Matrixa”?
Czego?
-Nieważne. Mów dalej. -Matrix…
Mów.
Po czerwonej pigułce widzi się prawdę. Do tego wzywa manosfera.
Co?
Tam działa zasada „osiemdziesiąt do dwudziestu”.
Czekaj, mój mózg nie nadąża. Mów jak krowie na rowie.
U osiemdziesięciu procent kobiet ma szansę tylko dwadzieścia procent mężczyzn.
Trzeba je oszukiwać, inaczej się ich nie zdobędzie.
Oleją cię albo nazwą incelem.
On ma 13 lat! To jasne, że żyje w celibacie!
Ale ona mówi, że tak będzie zawsze.
Że do końca życia zostanie prawiczkiem. A ci, którzy wysłali serduszka,
się z nią zgadzają.
Czyli…
To…
prześladowanie? Trochę wydumane.
-Nie wierzysz mi. Wydumane, spoko. -Gdzie idziesz? Czekaj! Co robisz?
To cenna wiedza! Nie miałem pojęcia.
Aż tyle znaczą te ikonki?
Wysyłasz mamie serduszka?
Jak nie wiem, co odpisać.
W jakim kolorze?
Czerwone.
Czerwień to miłość. Fiolet – chcica. Żółty: Jestem zainteresowany, a ty?
Różowy – chętnie, ale bez seksu. Pomarańczowy – dasz radę.
Wszystko coś znaczy.
Dobrze, że wysyłam tylko czerwone.
Jest piętnaście innych wiadomości do Jamiego. Wszystkie znaczą to samo.
Czekaj.
Czyli…
Katie dowodziła tą akcją z incelami? Prześladowała Jamiego?
Nie wiem. Są dwa lata młodsi, ale tyle widzę na insta.
No dobrze.
Nie mogę ci powiedzieć, co zrobił.
Wszyscy wiedzą.
Chciałem pomóc, żebyś się tak żenująco nie miotał.
Przepraszam.
Przestań.
Miotałem się, masz rację.
A ty?
Masz jakiś problem z tym instagramem?
Nie chodzi o mnie.
Wiem.
No więc, synu?
Do mnie nie mówisz „synu”. Tylko do innych.
Tak. Przepraszam.
Mam konto, ale nie piszę.
-To wystarczy? -Tak.
Dobrze. Słuchaj.
Dziękuję.
I doceniam.
Chyba wrócę na lekcję.
Jasne. Idź.
Dzięki…
W porządku?
Tak.
Nie zrozumieliśmy instagrama.
Jak to?
Katie dręczyła Jamiego.
-Nie… -Nazywała go incelem. Znasz to słowo?
Tak.
A ja nie. Co to?
Niedobrowolny celibat. Pierdoły Andrew Tate'a.
Jasna dupa.
Chłopcy o nim mówią.
Bardzo pani dziękujemy. Już nie zabieramy czasu.
Na pewno? Mogę was zaprowadzić gdzie indziej.
Nie trzeba. Dziękujemy za wszystko.
Nie ma za co. Jakby co, jestem u siebie.
Wszyscy jesteśmy bardzo wdzięczni za waszą pracę.
Ja pierdolę.
Właśnie tak.
Nie mogę znieść tego miejsca.
Sam tu chciałeś przyjść.
Wiem, ale…
Myślisz, że się tu czegoś uczą? Wygląda to na zagrodę dla bydła.
Na każdej lekcji film. Malik wchodzi i wychodzi. I ten smród.
Wiem, capi kurewsko.
Chodź na chwilę. Ogarnijmy to.
Nie wszyscy są do niczego. Moja szkoła była podobna.
I przetrwałaś?
Jedna nauczycielka, pani Benton, była zajebista.
Uczyła plastyki i fotografii, a ja lubiłam rysować i robić zdjęcia.
Fajnie.
Wystarczy mała rzecz, żeby dowartościować dzieciaki.
Chcesz mieć dzieci?
-Co tak nagle? -O takie rzeczy się nie pyta w pracy.
Dlaczego nie? Ale nie, nie chcę.
Ja też nie chciałem.
Nie?
Ale syna bardzo kocham.
A co z nim?
Od dawna tyle nie gadaliśmy.
Jest postęp!
Ale i tak czasem myślę, że się nie nadaję na jego ojca. Rozumiesz?
Wiem, że się nadajesz. Rozumiesz?
Tak.
A wracając:
nie ma noża.
Jedźmy na komendę. Na razie mamy, co trzeba.
Mish?
No?
Źle ci tu było. Co jest grane?
Nie chodzi o szkołę.
Chodzi o ogół.
Dawaj.
Sprawca jest zawsze pierwszy. „Mężczyzna zgwałcił kobietę”.
Zgłębiamy umysł Jamiego, Katie nie ma znaczenia.
Wszyscy zapamiętają jego. Jej nikt. I to mnie bardzo wkurza.
Chyba tak nie jest. Śledztwo prowadzimy dla niej.
Dla jej rodziców. Próbujemy zrozumieć.
Niczego nie zrozumiemy. Mamy nagranie i wiemy,
co zrobił, ale dlaczego? Nie dowiemy się. Po prostu nie.
Ty wracaj, a ja spytam jeszcze o coś Ryana.
Już go pytałeś.
Ale on czegoś nie mówi. Idziesz?
Kurwa.
Przepraszam?
Tak?
-Poproszę na słówko Ryana. -Niech pan zapauzuje.
Idź, Ryan.
Chodź tu, Ryan! Nie uciekaj, stój!
Wracaj! Zatrzymaj się!
Nawet się nie waż! Szlag… Chodźże tu!
Kurwa!
Ulica, uważaj! Uważaj!
Gdzie ty biegniesz?
Złaź, do cholery! Co ty robisz? Stań tutaj!
Co to znaczy „incel”?
Co?
Tak Katie nazwała Jamiego.
Skąd pan wie?
-Dręczyła go? -Przyczepił się pan!
-Jak to? -Jest jeszcze Tommy!
Pieprzę Tommy'ego. Ty Jamiego znasz!
-On też! -Ale nie tak jak ty.
Masz poważnie odpowiedzieć na jedno pytanie.
Dobrze!
Skąd wziął nóż?
Nie wiem.
Nie wkurzaj mnie. Pomogłeś mu?
Nie.
Nie żyje dziewczyna! Rozumiesz?
Dobra.
Odpowiedz. Gadaj!
To był mój nóż. Ale myślałem, że ją tylko postraszy.
Gdzie on jest?
Nie wiem.
-Gdzie nóż? -Nie wiem!
Idziesz ze mną.
Co?
Jesteś aresztowany. Nie stawiaj oporu.
Jesteś aresztowany pod zarzutem pomocy w morderstwie. Wszystko, co powiesz,
może być użyte przeciwko tobie.
-Puśćcie mnie! Ja nie chcę! -Ja pierdolę.
Od lat tyle nie biegałem.
Kurwa.
Pojedziesz z nim?
Zarejestruj go i uprzedź wszystkich.
Jasne.
I sporządź akt oskarżenia.
Bez ciebie?
Wystarczy to, co mamy. Zgoda?
W porządku?
Tak.
Mam jeszcze jedną sprawę.
-Na pewno? -Niedługo dołączę.
Adam!
Cześć.
Chodź tu.
Pojadę autobusem.
Nie chcę cię odwozić. No chodź.
Jestem głodny i tak myślę…
że wyskoczyłbym na frytki i colę. Dołączysz?
Już masz zeznania.
Ale sprawa się zbliża do końca, przekażę ją dalej,
mam chwilę wolnego i chcę ją spędzić z tobą.
Bo cię kocham.
Coś bym zjadł.
Super. Dzięki. Wsiadaj.
Wrzuć plecak do tyłu i zapnij pas.
Jak było w szkole? Co dzisiaj miałeś?
Matmę, chemię i francuza.
Co? Czyli mówisz po francusku?
No.
To powiedz coś.
Dość. Masakrujesz ten język.
Gdzie zjemy?
U Chińczyka przy Chapel Hill.
Do chińskiej knajpy na frytki?
Mają genialne. Z solą i pieprzem, z sosem barbecue, nawet z majonezem.
Trzymam za słowo.
HYDRAULIK MILLER