[posępna muzyka]
DOJRZEWANIE
[muzyka cichnie]
DZIEŃ 3
[Bascombe] Adam.
E… Jestem przed szkołą.
Raczej będę musiał wejść do twojej klasy.
Nie będę z tobą gadał.
Ktoś młodszy stopniem mógł się tym zająć. Wiesz o tym?
- [kobieta] Witam. - Pani Fenumore?
- Tak. - Komisarz Bascombe.
- Dziękuję za pomoc. - Sierżantka Frank. Miło mi.
Dziękuję, że przyjechaliście.
Dopiero co wrócili do szkoły, więc mogą być mocno poruszeni.
Rozumiemy. Jesteśmy tu, bo to naprawdę ważne.
- Dziękuję. - Pani przodem.
Zapiszemy waszą wizytę,
- a potem was oprowadzę. - [Bascombe] Dziękujemy.
- [Fenumore] Dzień dobry. - Proszę.
[nauczyciel wzdycha]
[fragment skocznej muzyki z telefonu]
Tommy!
- Masz chwilę? - Na razie.
Policja przyjechała.
Zero zaskoczenia.
- Są wszędzie. - To nie wróży nic dobrego.
[wrzawa]
Zgadzam się.
Odzywał się do ciebie?
Wszyscy o nim gadają. Napisałem do niego.
Tak.
Bez odzewu. A u ciebie?
Nie odezwie się, nie ma przecież telefonu.
Myślisz, że to prawda?
- Tak. - Myślisz, że to zrobił?
- Tak. - Byli u ciebie w domu?
- Tak. - Pytali o nóż?
- Tak. - Co powiedziałeś?
Po… Tata zabronił mi z tobą o tym rozmawiać.
- Był zły? - No pewnie. Twoi rodzice nie byli?
Nie, tylko… Nic nie powiedzieli.
- Nie chcę mieć kłopotów. - Nie masz.
- Nie chcę, żeby Jamie je miał. - Wiem.
Ale je ma.
[chłopak] Ciołek.
[Bascombe] Adam.
E… Jestem przed szkołą.
Raczej będę musiał wejść do twojej klasy.
Nie będę z tobą gadał.
[chłopak] Adam.
- Dawaj 1,20 £, i to już. - [nauczyciel] Fredo.
- Dawaj 1,20 £. - Nie mam.
- Dawaj 1,20 £, już. - Fredo, zostaw go.
- Ale potrzebuję 1,20 £. - Obiady masz za darmo.
Czternaścioro rodziców pytało już, czy szkoła jest bezpieczna.
Boże. Co im odpowiadasz?
Że do zdarzenia nie doszło w szkole.
Zaczynają gadać o ochroniarzach i wykrywaczach metalu.
[odgłosy ćwiczenia na perkusji]
[perkusja cichnie]
Ponoć powinniśmy mieć pomieszczenie wsparcia w żałobie.
Mamy być ochroniarzami i pracownikami socjalnymi? Czad.
Martwi mnie wpływ tego na dzieci. To nie przelewki.
- Trzymaj rękę na pulsie, dobra? - Okej.
Dzięki.
[nauczycielka] Koszula w spodnie.
- Ty też, Sean. - Przepraszam.
O co jej, kurwa, biega? Ja jebię.
Sprawdźmy, co mówią chłopaki.
[wrzawa]
- Wiesz co? Czas wpierdolić Jamiemu. - Zluzuj, ziom. Bez sensu.
- Nie no, włamiemy się i… - Włamiemy? Niby jak?
- Stul pysk. - Z Haywood Street?
Tak.
[nauczycielka 2] Do środka!
[Fenumore] Hej, Jade.
Możesz przejść do biura?
Dobrze?
Dziękuję. Dzięki.
Usiądź sobie.
Dzięki, słonko. Siadajcie.
- Ty tam usiądź. - Dobra.
- [Fenumore] Proszę. - Dzięki.
Jasne, proszę bardzo.
[cicho] Dzięki.
- Cześć, Jade. - Hej.
W porządku?
Jestem komisarz Bascombe. To jest sierżantka Frank.
A to pani Fenumore ze szkoły.
Reprezentuje szkołę i zapewni wsparcie, którego możesz potrzebować.
Uczę młodsze dzieci, Jade.
Doceniamy to, że zgodziłaś się z nami porozmawiać.
Zgodziłam się, tak?
Zabrano mnie z przerwy obiadowej.
Chcieliśmy porozmawiać z tobą w domu, ale mama nie była pewna, kiedy wrócisz…
- Jeśli nie masz nic przeciwko, chcemy… - Nie mam.
[Bascombe wzdycha]
Jestem głównym śledczym w sprawie Katie.
Dam ci wizytówkę.
Z przodu masz numer komisariatu, a z tyłu sygnaturę sprawy.
Pomoże ci to być na bieżąco w sprawie Katie.
- Weź, proszę. - Wow.
Trochę szpanerska, co?
Okej.
Możemy ci powiedzieć, że aresztowaliśmy jednego podejrzanego…
Tak, Jamiego.
Potrzebujemy więcej informacji.
Chodzi o narzędzie zbrodni, którego nie mamy,
i o motywację podejrzanego.
Jade, przyjaźniłaś się z Katie, prawda?
Byłam jej najlepszą przyjaciółką. Każdy wam to powie.
Opowiesz nam o niej?
Nie masz syna w tej szkole?
Tak, mam.
- Adama, prawda? - Tak.
Pięknością nie grzeszy, co? Nie ma twoich kości policzkowych.
- Nie rozumiem, co to ma… - Opowiesz mi o nim?
Słuchajcie.
Musicie wiedzieć tylko to, że ona nie żyje. [pociąga nosem]
Powinna żyć. Ale ją zadźgano.
Była najlepszą znaną mi osobą. I tyle.
[Bascombe] Jade.
Czy Katie była szczęśliwa?
- Sama się nie zadźgała! - [Misha] A jej relacje z chłopcami?
Z Jamiem? Trzymała się z daleka.
- Naprawdę? - Tak.
To ciekawe. Twierdzisz, że go nie lubiła?
Jej wpisy na Instagramie sugerują, że się kumplowali.
- Próbujecie ją za to obwiniać? - [Bascombe] Nie.
Macie nagrania. To fakt.
Po co gadacie ze mną? Zajmijcie się jej zabójcą.
- Nie chcemy, żebyś źle o niej mówiła. - Chcecie!
- Tego chcecie, to słyszę. - [Misha] Nie, Jade.
- Mogę iść, belferko? - [Fenumore] Maniery.
Nie mam ochoty pilnować dziś manier. Mogę iść?
W porządku, nie ma sprawy. Możesz już iść, Jade. Dziękujemy.
Jakieś, kurwa, kpiny. Niby że najlepsi policjanci?
[cicho] Jade.
[wzdycha] Przepraszam. Jest zdenerwowana.
- Bierzemy się za następnych? - [Fenumore] Tak?
- Tak? - Tak, chodźmy.
[Misha stęka]
- Dobrze. - Przepraszam za to.
Nie ma sprawy.
E… Zaczniemy od 8G.
- To klasa Jamiego. - Wiemy.
Rozmawialiście z Ryanem i Tommym?
Rozumiem, że wieści szybko się rozchodzą…
Chyba wszyscy będą wiedzieć więcej, niż się spodziewacie…
Wiem, ale nie powinni. Nieważne, chodźmy.
[gwar]
[Fenumore] Przestańcie. Już! Siadać…
Wszyscy na miejsca.
James! Odłóżcie telefony.
- Gdzie pan Malik? - [chłopiec] Spóźnia się.
- [wzdycha] To komisarz Bascombe. - Cześć.
Chce z wami o czymś porozmawiać.
Słuchajcie. Wiele osób pewnie już wie…
Przepraszam bardzo. Sierżantka Frank.
- Nie szkodzi. - Przepraszam.
W porządku. Wiele osób pewnie już wie,
że przedwczoraj w nocy doszło do tragicznego zdarzenia.
[Bascombe cmoka]
Jest ofiara śmiertelna, która chodziła do tej szkoły.
- Jamie to zrobił? - [Fenumore] Słuchajcie.
Kurde, zrobił to!
- Przestań przeklinać. I to już. - Spokój. Aresztowaliśmy jedną osobę.
Ale nadal nie mamy narzędzia zbrodni, dlatego tu jesteśmy.
Wiem, że to brzmi poważnie i nawet strasznie,
ale możecie mieć potrzebne nam informacje.
Prosimy, żebyście z nami porozmawiali, jeśli macie nam coś do powiedzenia.
- Serio macie nagranie? - Przestań.
Inne kwestie czy sytuacje powiązane z tą sprawą
- też możemy omówić… - [odgłos drzwi]
Pan Malik. Nie wsypaliśmy pana.
Wybaczcie spóźnienie. Wy pewnie z policji?
„Wy pewnie z policji”. Wymiata pan!
[cicho] Panie Malik.
Dam panu Malikowi wizytówkę z numerem komisariatu.
Jeśli chcecie pogadać, powiedzcie panu Malikowi, on da nam znać.
- Dziękujemy. - [cicho] Dziękuję.
Dziękuję bardzo. Wracamy do filmu, więc…
Marie, nie chowaj długopisu.
- [Marie] Nie mam długopisu. - [Misha wzdycha]
[niewyraźne głosy z sali]
Czemu szkoły zawsze tak pachną?
Jak mieszanka wymiocin, kapusty i masturbacji. Coś okropnego.
No tak.
Myślisz, że znajdziemy tu nóż?
Może to, co mamy, wystarczy. Może.
Ale jeśli nie znajdziemy noża, będzie miał kartę przetargową, co nie?
Wiesz, jak jest. Na monitoringu widać, że przechodzi obok szkoły.
- Było ciemno, wiem… - Rozumiem.
Nie mam też motywu.
Wiem, że go potrzebujesz.
[Bascombe wzdycha]
Naprawdę nie rozumiem, czemu ta Jade była taka wściekła.
Jest zdenerwowana, jak reszta dzieci.
Wiem, kumam. Ale to, co mówiła, sugeruje, że Katie nienawidziła Jamiego.
[Fenumore wzdycha]
Przepraszam. Pan Malik jest nowy.
- Nie szkodzi. Dziękuję. - Kontynuujemy?
- Chodźmy. - [Fenumore wzdycha]
Poinformowałam wszystkich, że dziś będziecie.
Chcecie zostać odizolowani od reszty? Bo to da się zrobić, żaden problem.
[nauczyciel] Telefony są zakazane.
Nauczyciele też są poruszeni, jak widać.
E… Wszyscy są załamani.
[wzdycha] Uczyłam kiedyś Katie.
Była taka bystra.
Cudowna dziewczynka.
Trochę zbyt gadatliwa…
Myślałam, że coś w życiu osiągnie.
To straszny szok dla wszystkich.
[łamiącym się głosem] Tak, jesteśmy zdruzgotani.
[Fenumore wzdycha]
Proszę za mną… Pójdziemy dalej.
Dzień dobry.
[gwar]
Zwracaj uwagę na dzieciaki, które będą się teraz dziwnie zachowywać.
- Pogadamy z nimi później. - Dobra.
Okej.
Jeśli potrzebne będą jakieś dane, nazwiska czy adresy, przekażę je.
Dobrze, pani Fenumore. To będzie pomocne.
- Chciałabym pomóc. - Możemy iść do 10G?
Oczywiście, do pana Curtisa.
[mężczyzna] Świetne pytanie, Andrew…
- [chłopiec] Chwila! - [dziewczynka] Chcę…
[nauczyciel 2] Dość! Ani słowa więcej. Odłóż długopis.
- Co za chujnia. - [nauczyciel 2] Ręce w dół i oglądajcie.
[pukanie do drzwi]
[Fenumore] Możemy wejść, panie Curtis?
- Policja rozmawia z dziećmi. - [Bascombe] Panie Curtis.
- Cześć. - Cześć.
- Sierżantka Frank. - Cześć.
- Wszystko dobrze? - Tak, chcę zamienić słowo z dziećmi.
To komisarz Bascombe i sierżantka Frank z komisariatu przy Haywood Street.
Chcą pomówić o tym, co spotkało Katie.
Są tutaj, bo dbają o wasze dobro.
Jak większość z was wie, komisarz jest też tatą Adama.
[Fredo] Adam. [chrumka]
- Przestańcie. - [śmiechy]
- [Fredo chrumka] - Przestań, mówię, Fredo. Przestań!
[śmiechy milkną]
Widzimy się po lekcji. Przepraszam, to niedopuszczalne.
- Nie szkodzi. - Trochę szacunku.
Nie zajmiemy wam dużo czasu, okej?
Wiecie, że w naszym mieście doszło do okropnej zbrodni.
Przedwczoraj wieczorem.
Jesteśmy tu, żeby zrozumieć, co…
- [dźwięk alarmu] - [Curtis] To jakiś żart. Przepraszam.
- Wychodzimy zgodnie z planem. - [Fenumore] Przykro mi.
- Nie ma dymu. - [Curtis] Macie wyjść z budynku.
Macie kierować się do wyjścia.
Pilnujcie rzędów.
- To terroryści? - Na pewno nie.
Nie biegać. Wychodzić w rzędach.
Prosto na korty tenisowe. Bez wygłupów.
Nie zabieramy rzeczy. Wychodzimy. Bez wygłupów.
Dziękuję.
[wzdycha] Pewnie fałszywy alarm.
Ale w zeszłym roku ktoś wrzucił fajerwerki do pracowni komputerowej.
Mieliśmy pożar.
- Sprzedawali je po dziesięć za funta. - Głupota.
Zdecydowanie, ale udało się nam to jakoś opanować.
Była też policja. Wy też?
- To nie byliśmy my. - Nie? Byli pomocni.
Wyjdziemy na korty tenisowe. Proszę za mną.
[sygnał alarmowy trwa]
[wrzawa]
[nauczycielka] Szybciej, ruchy.
- [nauczycielka 2] Wychodzimy. - [nauczyciel 3] Szybko.
[Fenumore] Dziękuję.
[nauczyciel 4] Wychodzimy.
- [Misha] Dokąd idziemy? - [Fenumore] Zbiórka jest na kortach.
[wrzawa]
[odgłos alarmu cichnie]
[Bascombe] Panie Malik, możemy pogadać?
Tak.
- Czytałem pana oceny ucznia. - Okej.
Jamie był dobrym uczniem?
- Możemy tu tak rozmawiać? - Tak.
Czy zauważył pan jakieś niepokojące sygnały?
Jestem tylko opiekunem jego klasy.
Oraz nauczycielem.
Uczę historii. Nie widuję go, nie…
Nie miałbym o tym pojęcia, wie pan?
Te dzieciaki są nie do zniesienia. Co niby mam zrobić?
[Bascombe wzdycha]
[wrzawa]
[nauczyciel] Dobra, 9G, ustawcie się, migiem!
Znacie zasady. Bez wygłupów. Ustawcie się.
[nauczycielka 3] Zostańcie w rzędach!
- [dziewczyna] Wszystko dobrze? - [chłopak] Tak.
Ej!
Ryan!
Co narobiłeś?
[wrzawa]
Ty draniu! Zabiłeś mają przyjaciółkę!
Ty pierdolony…
- Jebać cię! - [nauczyciel 5] Jade!
Zabił moją przyjaciółkę!
- Nieprawda! - Dziwak! Niech mnie pani puści.
- No już, uspokój się. - Puść mnie!
Jebany świr zabił mi przyjaciółkę. Jebany morderca.
- Zabierz ją do pani Bailey! - Dobra, usiądź.
Powoli, już.
Zabiorę go do środka. Jak twoja głowa?
Ryan, uderzyłeś się w głowę? Dobra.
Dziewczyna ci dowaliła, parówo.
- Zamknij się. - [śmiechy]
[pielęgniarka] Pójdziemy do gabinetu, ale bardzo powoli.
[chłopiec] Dziewczyna powaliła Ryana.
[Curtis] Ostatnie ostrzeżenie. Do swoich rzędów! Ty! Do rzędu.
[nauczyciel 6] Toby!
- Jak stopa? - [nauczyciel] Zostaniecie po lekcjach.
Do swoich rzędów, i schować telefony.
- Dziewczyny, do rzędów. - Znajdźmy 10G.
Nie, chcemy pogadać z Ryanem.
- Pogadajmy z Ryanem. - Jest u pielęgniarki…
Nie szkodzi, pójdziemy do niej.
- Dobra. - Tak?
- Oby nic mu nie było. - [nauczyciel 6] Klasa 10G!
Kompletny chaos.
[posępna muzyka]
- [przytłumionym głosem] Dzięki. - [nauczycielka] Wracamy do klas.
Idziemy.
[grupa] Jesteś na TikToku, hejtujesz młokosa
Lat 13, o kasę się nie prosisz
Schowaj ten telefon! Wracajcie do klasy!
- [chłopiec 2] Cicho tam! - Słucham?
Na litość boską.
Idziemy dalej, na górę. No już.
- Na pewno się nie pali? - Tak. Do klas.
[nauczycielka 4] Przechodzimy dalej, już.
[nauczycielka 5] Idziemy dalej, dziękuję.
- Prosto do klas. - [Fenumore] Dziękuję.
- Z życiem. - [Fenumore] Do góry.
[dziewczyna] Przepraszam.
[nauczycielka 5] Bez przepychanek. Dziękuję.
[Fenumore] I już jesteśmy.
Wracajcie do klasy.
[Fenumore] Dobrze, to tutaj.
Carla, możemy wejść? Policja chce porozmawiać z Ryanem.
Tak, dobrze. Obejrzę go tylko.
Spójrz na mnie, na mój nos.
Nie jest źle, ale się uderzyłeś.
[Bascombe] Mógłbym zamienić słowo z Ryanem?
- [Carla] Nie masz nic przeciwko? - Nie.
- [Carla] Okej. - [Bascombe] W porządku?
- Tak. - [Bascombe] Dziękuję.
- Mogę usiąść, brachu? - Tak.
- Wszystko okej. - [Misha] Mogę usiąść?
- Tak. - [Misha] Tak?
Dziękuję.
[wzdycha]
Trochę…
Szalona sytuacja, co?
- Tak. - Będziesz miał podbite oko.
- Oby nie. - Oby.
[obaj wzdychają]
Kiedy byłem w twoim wieku…
zderzyłem się celowo z wiatą autobusową, bo chciałem mieć podbite oko.
- Co? - Wiem, głupota.
Lepiej nie pytaj. [wzdycha]
Byłem chyba trochę młodszy. Miałem z dziewięć lat.
[Ryan] Hm.
Udało się?
Chciałem wyglądać jak kowboj.
Skończyło się na wybitym zębie i wyglądałem jak…
Nie mogę powiedzieć. Ale bolało.
Hm.
To, co każe nam robić mózg, gdy jesteśmy dziećmi, to istne szaleństwo.
- Ale był pan popularny w szkole. - Czemu tak sądzisz?
Po prostu wiem. Był pan.
Byłem, jak już pozbyłem się gigantycznego afro.
[prycha] Mama długo nie pozwalała mi obciąć włosów…
Jak ściąłem włosy, zrobiłem fejd, sytuacja się zmieniła.
- Tak. - Bycie popularnym jest dla ciebie ważne?
- Jasne. - [Bascombe] Tak?
- Tak. - Gdy ostatnio rozmawialiśmy…
- Z Tommym też gadaliście. - Tak.
Tata nie pozwala mu nic mówić.
Fakt. To nie do końca właściwe, ale…
Chciałbyś, żeby był tu twój opiekun lub prawnik?
- Nie, dziękuję. - Dobrze.
Był pan…
tak na serio popularny?
- Tak. - Z dziewczynami i tak dalej?
Nie mogę narzekać.
E… Nie widzę wybitych zębów.
- Nie wierzysz mi, co? - Hm.
Pokażę ci. Widzisz tego?
- A tak. - No.
- To korona czy plomba? - Plomba.
Hm. Ja mam wszystkie zęby.
- Szoruję je jak nawiedzony. - Super.
Nie wiem, czemu są takie ważne, ale…
[pociąga nosem] …tak jest.
Fakt.
Słuchaj, brachu…
Mamy coraz jaśniejszy obraz wydarzeń tamtego wieczoru.
Ale możesz nam chyba pomóc w trzech kwestiach.
Carla, mogę już iść, bo czuję się…
[Carla] Musisz zostać trochę dłużej, okej?
Dobra.
Co pan mówił?
Słuchaj… Chcemy wiedzieć, jakie Jamie miał zamiary.
- Okej. - Jaki miał motyw…
Wiesz, co to motyw?
Tak, „zamiary” też.
Świetnie. Co nim powodowało, że…
Dlaczego zrobił to, co zrobił, tak? Chyba możesz nam z tym pomóc. I…
Na przykład, tego wieczoru, był zadowolony czy smutny?
Nie wiem, normalny.
Jasne. O czym rozmawialiście?
O niczym specjalnym. Siedzieliśmy sobie.
To pytanie może ci się wydawać głupie, ale…
Jamie rozmawiał z tobą, o tym, co czuł? Jak się czuł?
Nie, nie.
- Nie? - Nie.
Możemy pogadać o Katie?
Nic o niej nie wiem, więc…
A o tym, co Jamie mówił o Katie?
Nie wiedziałem…
Nic nie wiedziałem na temat tego, co zamierzał.
W porządku.
Uważasz, że Katie i Jamie się kumplowali? Nazwałbyś ich znajomymi?
Nie sądzę, raczej nie. E…
Jak mówiłem, nie znałem jej.
Mogę już iść? Bo nic mi nie jest.
- Ryan. - [Carla] Czekaj.
Nie skończyliśmy. Mam jeszcze jedno, bardzo ważne pytanie.
Nadal nie znaleźliśmy noża, którego użył Jamie…
Tak, ale muszę już iść. Bo będę zostawał po lekcjach.
- Nie, Ryan. Proszę… - Muszę wracać.
Uderzyłeś się w głowę, więc wróć, proszę!
[pociąga nosem]
[budująca napięcie muzyka]
[głos z TV] …rodzaju męskiego,
jest pod oknem, które jest rodzaju żeńskiego.
[pukanie]
- [Jade] Nie chcę wody. - Pani Bailey?
- Tak? - Mamę wezwano.
Dziękuję.
- Wy tak na serio? - Mama musi zostać poinformowana.
Będzie wściekła, że musi urwać się z pracy.
Co…
Jak się wam układa? Jakaś poprawa?
Jest w porządku.
[wzdycha]
Mówiłam, że przyjście dziś do szkoły to kiepski pomysł.
A gdzie mam iść?
Mama nie lubi, gdy jestem sama w domu. Nie będę się szwendać po ulicach…
Nie będę się szwendać…
po miejscach, gdzie bywała Katie…
Wolałabym… iść do niej do domu.
- Tam bym poszła, jeśli nie do szkoły. - To idź do niej do domu.
Nie.
Idź do jej domu. Jej rodzice na pewno się ucieszą.
Proszę mi wierzyć. Nie ucieszą się.
[Jade pociąga nosem]
[łamiącym się głosem] Proszę pani?
Tak?
Mam kłopoty?
[Bailey wzdycha] O rany.
Usiądź.
Proszę, usiądź.
[wzdycha]
Wiesz, że masz kłopoty.
Policja przyjdzie do mnie do domu? Bo nie wiem… [jęczy]
Nie wiem. To zależy od Ryana.
- To tylko chłopiec. - To czemu to zrobiłaś?
Nie wiem.
[wzdycha]
Wiem, że cierpisz i jest ci ciężko,
ale nie wiesz, czy Ryan ma cokolwiek wspólnego ze sprawą Katie.
[łagodnie] Porozmawiaj ze mną, proszę.
Była moją najlepszą przyjaciółką.
Tylko ona naprawdę…
[przejmująca muzyka]
Tylko ona naprawdę uważała, że jestem w porządku.
Nie wiem, co mam teraz robić.
Nie wiem, co robić, bo nie mam nikogo innego.
- Jasne, że masz. - Nie mam.
Masz, kochana. Mnóstwo osób.
- Nieprawda. Tylko tak pani mówi. - Wcale nie, ale… [pociąga nosem]
Jade, to wielka strata, kochana.
Zorganizujemy ci pomoc, kogoś do rozmowy.
- Znowu psychiatrę? - Nie.
- Kogoś do rozmowy. - Walić to. Serio?
Nie możesz wrócić do klasy.
- Za każdym pierdolonym razem. - Jade, zostań ze mną.
- Jade, musisz tu zostać. - Proszę dać mi spokój.
Proszę!
[głos z TV] Powtarzajcie za mną.
Jade, słonko. Proszę.
[uczniowie powtarzają frazę]
[głos z TV] Arabia Saudyjska i Paragwaj.
Tylko Paragwaj różni się na odwrocie.
Arabia Saudyjska jest dokładnie taka sama po obu stronach.
Który kraj nie ma…
[Bascombe] Może się to wydawać nieistotne, ale każda informacja może… być pomocna.
W porządku. To tyle.
Dziękujemy za uwagę.
[głos z TV kontynuuje]
[odgłos otwieranych drzwi]
[Bascombe] Wszystko okej?
Tak.
Chodź.
- Nic ci nie jest? - Nie.
Czemu nie jesteś w klasie? Hm?
[cicho] Możemy pogadać?
Na osobności. Proszę.
Dobrze.
- Pani Fenumore? - Tak?
Jest jakaś wolna sala czy pokój?
Gdzieś, gdzie mógłbym pogadać z Adamem na osobności.
- Na oso… Tak. - Tak?
- Proszę ze mną. - Dziękuję. Chodź.
[Fenumore] Na dole jest pomieszczenie.
Chodź.
[Bascombe chrząka]
Może być?
Do środka.
Mam wejść z tobą czy…
- Nie. - Wszystko z nim okej?
- Nie wiem. - Zaczekam na zewnątrz.
- Dobra. - Nie śpiesz się.
- Dziękuję pani. - W porządku? Dobrze.
Co tam? Nic ci nie jest?
Chodzi o tego chłopaka w klasie? Fredo? Hę?
[cicho] Nie…
- Co jest? - Siadaj.
Zaczynam się bać. Co się dzieje? Hm?
Bo…
Co…
Chciałeś rozmawiać z osobami…
które mogą ci pomóc zrozumieć.
I ty możesz mi pomóc? O to ci chodzi?
- Adam… - Chcesz wyjść.
- Nie chcę. - Iść na siłownię, do pracy.
- Tam są drzwi. Idź sobie, tato. - Siedzę tu…
Masz jakieś informacje? Wiesz, gdzie jest nóż?
Ktoś ci coś powiedział?
Noża szukają psy policyjne, sprawdzamy kanalizację i wszystko inne.
Tato.
Nie idzie dobrze, bo nie kumasz.
Czego nie kumam?
Nie widzisz, co oni robią. Co się dzieje.
O czym ty mówisz?
O Insta. Sprawdzacie go, tak?
Tak.
Więc już…
widziałeś,
co napisała?
Widziałem.
- Okej. - Wydaje się być miła, prawda?
A nie jest? Hm?
Dynamit. Jak myślisz, co oznacza?
Nie mam pojęcia.
Wybuchająca czerwona pigułka. Niebieska oznacza zwykłą rzeczywistość…
To z Matrixa. Oglądałeś Matrix?
Co?
- Nieważne. Spoko, mów dalej. - Matrix.
Mów dalej.
E…
Czerwona pigułka to poznanie prawdy. To wezwanie do działania w manosferze.
Manosferze?
I tu pojawia się 100. Zasada 80/20.
Adam, posłuchaj.
Nie ogarniam tego. Nie wiem, o co ci chodzi. Wyjaśnij powoli.
O to, że 80% kobiet czuje pociąg do 20% mężczyzn.
Dlatego musisz je oszukać, inaczej nie masz u nich szans.
Jakby 80% kobiet było niedostępnych.
Ona mówi tu, że on jest incelem.
On ma 13 lat. Jak może żyć w mimowolnym celibacie?
- Tato… - Kto nie żyje w celibacie, mając 13 lat?
Chodzi o to, że on zawsze będzie incelem.
O to biega, że zawsze będziesz prawiczkiem.
A te wszystkie polubienia oznaczają, że inni się z nią zgadzają.
Dobra.
Więc to jest…
Znęcanie się?
Trochę naciągane, Adam, ale…
- Nie wierzysz mi, tato. - Tego nie powiedziałem.
Gdzie idziesz? Stój. Co robisz?
To pomocne.
Nie miałem pojęcia.
Trudno w to uwierzyć. Tyle informacji z dwóch symboli.
Wysyłasz serduszka, co nie? Mamie?
- Kiedy nie wiem, co napisać. - Jaki mają kolor?
- Czerwony. - Oznacza miłość.
Fioletowe to napalony, a żółte zainteresowany.
Różowe, zainteresowany, ale nie seksem.
Pomarańczowe, będzie dobrze. Wszystko ma znaczenie, tato. Wszystko.
No to…
To dobrze, że mamie wysyłam tylko czerwone, co?
Okej.
Mogę ci pokazać jeszcze z 15 wiadomości do Jamiego.
Różne emotikony, to samo znaczenie.
Słuchaj…
Sugerujesz…
że Katie zaczęła to wszystko z incelem?
O to chodzi? Że znęcała się nad Jamiem? Tak?
Nie wiem, tato… Ja ich nie znam.
Są ode mnie dwa lata młodsi. Po prostu widzę to na Insta.
Rozumiem.
Nie mogę ci powiedzieć, co zrobił. Wiesz o tym, prawda?
Wszyscy wiemy, co zrobił.
Pomyślałem, że powinieneś to wiedzieć.
Niezręcznie było słuchać, jak gadasz głupoty.
Przepraszam.
Nie ma za co.
Szczerze mówiąc, nieudolnie mi to idzie. [prycha]
Słuchaj… [wzdycha]
Czy coś z Instagrama wpływa też na ciebie?
Hm?
- Nie chodzi o mnie. - Wiem.
Ale wpływa, synu?
Nie mówisz tak do mnie.
Do innych tak mówisz, ale do mnie nie.
Dobrze, przepraszam.
Nie.
Jestem na Insta, ale nie postuję.
- I nic ci nie jest? - Wszystko dobrze.
- Dobra, słuchaj. - Tak?
[Bascombe] E…
- Dziękuję, okej? - [cicho] Jasne.
- Doceniam to. - Dobra. E…
W porządku.
Powinienem wrócić na resztę lekcji.
Dobrze, idź.
Hej, dzię…
[wzdycha]
Wszystko łapią.
[Bascombe wzdycha]
W porządku?
Tak.
- Schrzaniliśmy z Instagramem. - Co masz na myśli?
Katie znęcała się nad Jamiem.
- O nie. - O to chodziło.
Chodziło o bycie incelem. Wiesz, co to znaczy.
Tak, wiem.
Nie, nie wiem. O co chodzi?
Chodzi o mimowolny celibat. Cały ten szajs Andrew Tate’a.
- [Bascombe] Hm. - Och.
- O kurwości. - Słyszałam, że chłopcy o nim rozmawiają.
Tak. Pani Fenumore, bardzo dziękujemy.
- To już wszystko. - Dziękuję.
- Dziękuję. Miło było poznać. - Na pewno? Może…
- Na pewno nie musicie iść gdzieś jeszcze? - Nie, wszystko gra. Dziękujemy.
Dobrze zrobić coś pożytecznego. Będę w gabinecie, jakby co.
Chcę wam tylko bardzo podziękować.
Naprawdę doceniamy waszą pracę.
- Dziękujemy. - Jasne. Dzięki.
- Dziękuję. Do widzenia. - Do widzenia.
[wzdycha]
O kurwości.
Tak. O kurwości.
[Bascombe] Hm.
[Bascombe wzdycha]
Wiesz co? Nie cierpię tego miejsca.
- [fuka] To ty chciałeś tu przyjść. - Tak, wiem, ale…
Myślisz, że ktoś się tu czegoś uczy? Hm?
To jakaś jebana przechowalnia.
Filmy w każdej klasie.
Malik wchodzi i wychodzi jak mu się podoba.
- I mówiłaś, że śmierdzi. - Kurewsko. We wszystkich szkołach.
Zatrzymajmy się na chwilę.
Ogarnijmy to jakoś.
Pewnie są też dobrzy nauczyciele i dobrzy uczniowie.
- W mojej szkole było podobnie. - Jak to przetrwałaś?
Miałam supernauczycielkę, panią Benton, najwyższa półka.
[Bascombe] Ha.
Uczyła plastyki i fotografii.
Lubiłam rysować i takie tam.
Hm… Fajnie.
Każdy dzieciak potrzebuje jednej rzeczy, dzięki której czuje się lepiej.
Chcesz mieć dzieci?
- Nigdy mnie nie pytałeś. - Wiem, jakoś…
Nie pyta się o to koleżanki z pracy.
Ale kumpelę można. I nie.
Niespecjalnie.
- Ja nigdy nie chciałem dzieci. - Nie?
[Bascombe przytakuje]
Ale bardzo go kocham.
Trzyma się?
Od dawna tak długo ze mną nie rozmawiał, więc…
To chyba dobrze, co?
Tak, ale… Po prostu…
Czasem wydaje mi się, że nie jestem dla niego odpowiednim tatą, wiesz?
Znam cię. I wiem, że możesz nim być. Jasne?
Tak.
Dobra, słuchaj…
- Nie mamy noża. - Nie.
Ale…
Wracamy na posterunek, co? Mamy wszystko, co trzeba.
- Misha. - Co?
Nie cierpisz tu być, kumam. Ale o co chodzi?
Nie chodzi o samo miejsce. [prycha]
- Wiesz, co mi się ogólnie nie podoba? - Mów.
Sprawca zawsze jest na świeczniku.
„Mężczyzna zgwałcił kobietę”.
[wzdycha] Przez całe śledztwo kierujemy się tym, co myślał Jamie.
- Hm. - Tak?
- Tak. - Katie nie jest ważna. On jest.
Wszyscy zapamiętają jego. Nikt nie zapamięta jej.
To mnie wkurza. To mnie dręczy.
Chyba się mylisz. Jesteśmy tu dla niej.
Dla jej rodziców. Szukamy odpowiedzi.
Naszym zadaniem jest zrozumieć motyw.
Nie da się. Myślisz, że można to zrozumieć?
Mamy nagranie. Wiemy, co zrobił.
Nie zrozumiesz. Pomyśl o innych śledztwach.
Nie dowiesz się. I tyle.
Dobra, Misha, wracaj na komisariat.
- Idę pogadać z Ryanem. - Już z nim gadaliśmy.
Wiem, ale czegoś nam nie mówi. Coś ukrywa.
- Idziesz czy nie? - [pod nosem] Ja jebię.
[budująca napięcie muzyka]
[niewyraźne głosy]
[głos z nagrania]
- [Bascombe] Panie Malik. - [uczeń] Do kurwy nędzy.
W czym mogę pomóc?
- Muszę pogadać z Ryanem. - [uczeń 2] Może pan zatrzymać film?
- To fajny kawałek. - Chwila. Ryan.
Ryan, proszę.
- [uczeń 3] O cholera! - [uczeń 4] Ryan!
[wrzawa]
[Bascombe] Ryan, chodź tu!
Przestań uciekać.
Stój, młody.
[muzyka narasta]
Hej, hej, hej!!
Ryan! Stój!
Hej! Chodź tu!
Chodź tu!
Ryan!
[dysząc] Ani się waż!
Kurwa.
Hej!
Chodź tu!
Kurwa!
[stęka]
- Z drogi! - [mężczyzna] Hej!
Ryan! Ryan!
- Uważaj na samochody! - [pisk hamulców]
- [klakson] - [mężczyzna] Do diabła!
[Bascombe] Hej.
Gdzie biegniesz? Zatrzymaj się.
[Ryan stęka]
Złaź, kurwa. Co ty odpierdalasz?
Chodź tu.
[Bascombe dyszy]
- Co znaczy dla ciebie „incel”? - Co?
Incel. Katie nazywała tak Jamiego. Co to oznacza?
- Skąd to wiecie? - Znęcała się nad nim?
- Czemu tylko ze mną gadacie? - Że co?
- Pogadajcie z Tommym! - Jebać Tommy’ego!
Co to ma do rzeczy? Ty znasz Jamiego.
- On go zna. - Nie zna, nie tak jak ty.
[Ryan dyszy]
Słuchaj. Zadam ci jedno pytanie.
Odpowiedz, kurwa, poważnie.
- Rozumiesz? [dyszy] - Dobra. Tak!
- Pomogłeś mu zdobyć nóż? - Nie, człowieku.
Ryan, nie pogrywaj sobie. Pomogłeś mu?
- Nie! - Hej!
Nie żyje dziewczyna, kumasz?
- Kumam. - Odpowiedz. Już.
[obaj dyszą]
To był…
To był mój nóż.
- Chciałem, żeby było jak kiedyś. - Jebańcy.
- Miał ją nastraszyć. - Gdzie jest?
Nie wiem.
- Gdzie, kurwa? - Nie wiem.
- Dobra, idziesz ze mną. - Co?
- Tak, jesteś aresztowany. Stój! - Puśćcie!
[Misha] Aresztuję cię pod zarzutem zmowy w celu zabójstwa.
Nie musisz nic mówić, ale jeśli nie wspomnisz o czymś,
na co powołasz się w sądzie, może to zaszkodzić twojej obronie.
Wszystko, co powiesz, może zostać wykorzystane jako dowód.
[Ryan] Puśćcie mnie!
Proszę, nie chcę jechać.
Zostaw mnie!
O kurwości.
[Ryan] Zostaw mnie!
- Od lat tak nie biegałem. - [Misha prycha]
- [Bascombe dyszy] - [Ryan] Zostaw!
[pod nosem] Kurwa.
- Jesteśmy zgodni, tak? - Tak.
Na dołek z nim. I powiadomcie, kogo trzeba, dobra?
Jasne, zrobi się.
I najważniejsze.
Możesz oskarżyć Jamiego.
Bez ciebie?
Tak, mamy już wszystko, okej?
Dobra.
Wszystko dobrze?
Tak, w porządku.
Chcę coś załatwić.
- Na pewno wszystko okej? - Tak. Na razie.
Dobra, widzimy się na miejscu.
[klaksony]
[Misha wzdycha] Kurwa.
[cicha, ponura muzyka]
[pociąga nosem]
[oddycha głęboko]
[szkolny dzwonek]
[muzyka narasta]
[oddycha ciężko]
[dysząc] O Boże.
[muzyka cichnie]
Adam!
W porządku?
- Co tam? Chodź. - Nie chcę podwózki. Pojadę autobusem.
Nie, nie oferuję podwózki. Chodź… chodź tu.
Słuchaj…
Jestem głodny.
Tak? I mam…
Mam ochotę na frytki i colę. Chcesz dołączyć?
- Masz śledztwo. - Wiem, że mam śledztwo.
Już prawie koniec, przekażę wszystko dalej.
Mam chwilę oddechu. Chcę spędzić ją z tobą.
Bo cię kocham.
Jasne?
Tak, mogę być głodny.
Super. Dzięki. Wskakuj do auta.
[oddycha ciężko]
Połóż plecak z tyłu i zapnij pas.
Opowiadaj. Jak w szkole? Jakie miałeś zajęcia?
Matematykę, chemię i francuski.
Français?
Mówisz po francusku?
Tak.
No to mów.
[z angielskim akcentem] Je m'appelle. Cómo está? Ça va bien.
- E… - [śmieje się]
S'il vous plaît?
Wystarczy już. Dość. Maltretujesz język.
[dyszy] To gdzie na te frytki?
E… Do chińskiej przy Chapel Hill.
Do chińskiej knajpy na frytki?
Bo mają najlepsze, z solą i pieprzem, sosem barbecue.
- Może ciut majonezu na hamburgerze. - Dobra, oby były tego warte.
[gwar]
[niepokojąca muzyka]
[pikanie sygnalizacji świetlnej]
[utwór „Fragile” grany na pianinie]
[dziecięcy chór] ♪ Jeśli poleje się krew ♪
♪ Gdy w ciało wejdzie stal ♪
♪ Zaschnie w barwach zachodzącego słońca ♪
♪ Jutrzejszy deszcz ♪
♪ Zmyje plamy te ♪
♪ Ale coś zostanie z nich Na zawsze w pamięci ♪
♪ Może ten ostatni akt ♪
♪ Miał zakończyć długi spór ♪
♪ O to, że przemoc nie przyniesie nic ♪
♪ I że inaczej nie może być ♪
♪ Niech wszycy urodzeni Pod rozgniewaną gwiazdą ♪
♪ Pamiętają, jak kruche jest życie ♪
♪ Bez końca ♪
♪ Będzie padał deszcz ♪
♪ Niczym łzy gwiazdy ♪
♪ Bez końca ♪
♪ Będzie mówił deszcz ♪
♪ Jak kruche jest życie ♪
- ♪ Jak kruche jest życie ♪ - [pianino przestaje grać]
[chór dziecięcy mruczy]
♪ Bez końca ♪
♪ Będzie padał deszcz ♪
♪ Niczym łzy gwiazdy ♪
[dziewczęcy sopran] ♪ Bez końca ♪
♪ Będzie mówił deszcz ♪
♪ Jak kruche jest życie ♪
- [szum deszczu] - [głosy bawiących się dzieci]
[głosy dzieci cichną]
Napisy: Dorota Miklasińska