DOJRZEWANIE
TRZYNAŚCIE MIESIĘCY
Jak pachnie!
Urodzinowe śniadanie, pełne angielskie.
Wszystkiego najlepszego.
Staruszku!
A ty co, młodniejesz?
Ależ tak, draniu.
Mam eliksir.
Co to? Kaszanka?
Od rzeźnika!
Niezdrowo.
Ale ją lubisz.
Ciebie bardziej.
Jasne. W swoje urodziny.
W święta też, bo zakładasz podwiązki.
Nie mów o nich, bo się nakręcisz.
Jak to „się”?
Może później.
Chodź! Pięć minut.
To nigdy nie jest pięć.
Ona wstanie późno.
Nie w twoje urodziny.
Później. Bądź grzeczny i skup się na kartkach.
Świnia.
Jajecznica czy w koszulkach?
Sadzone.
Umrzesz młodo.
Ale szczęśliwie.
Ojciec i Jean. Napisane przez nią.
Piątak.
Nawet na piwo nie starczy.
Nie.
Śliczny!
Wyglądasz przystojniej.
Dobre, co?
Postarał się.
Cholera, tato! Widziałeś vana? Na zewnątrz!
Nie.
Kurwa.
ZBOK
Przepraszam…
Nie wiem, jak…
Nie przepraszaj!
Co za fiuty!
Halo!
Widziałaś kogoś?
Nikogo.
Zupełnie nic?
Było spokojnie.
Zadzwoń na policję.
Znowu?
Sam powiedział, że mam dawać znać.
Przykro mi.
To nie twoja wina! Chodź do tatuśka.
Sto lat.
Wszyscy wylegli.
Nikt się tu nie kręcił?
Co?
Nie wiem.
A pani coś widziała?
Niestety nie.
Kurde.
Trochę mydła i zejdzie.
Że też nic nie słyszałem.
-Kiedy go ostatnio widziałeś? -Wczoraj wieczorem.
-O ktorej? -Około ósmej.
O dwudziestej?
Od ósmej do teraz.
„Zbok”.
Moment.
Z, B, O. K.
Tak, widzę.
Nie wiem. Powinnam wiedzieć? Może o Jamiem,
a może o Eddiem. Zrobić zdjęcie?
Nie musicie, mąż sam to zmyje. Zrobić zdjęcie?
Nie, skarbie, nie mogę czekać.
Ale zrobię zdjęcia i córka przyśle wam mailem. Dziękuję.
Wyślij trzy zdjęcia do Sam. Mam ją w kontaktach.
Małe dupki.
Spokojnie.
Masz urodziny.
Skąd mieli wiedzieć? Uspokój się. Myśl o Lisie.
-Dzięki za pouczenie. -Nie pouczam cię, tylko mówię.
Mam dość.
Nie zaczynaj. Nie mów tego.
-Czego? -Wiesz czego. Ale nie będziemy
o tym rozmawiać kolejny raz.
Wystarczy.
Rozprawa za miesiąc. Wszyscy będą się gapić.
Ale nie na nas. A on będzie za parawanem. Chronią go.
-Tak. Bardzo skutecznie. -To dla jego dobra. Tak mówią prawnicy.
Będzie coraz gorzej.
-Moja mama ci załatwi pracę. -Po co? Nie potrzebuję załatwiania! Mam
pracę. I chłopaków, którzy na mnie liczą.
-Wiem, ale… -Przecież Lisa chodzi do koledżu! Chcesz
ją przenieść? Jej życie też zmarnujemy? Co?
W Liverpoolu nie będzie lepiej.
Wręcz przeciwnie. O czym dobrze wiesz.
Przyznaj. A my nie zrobiliśmy nic złego.
Zrobiliśmy? Nie. Więc nie wyjeżdżamy i koniec tematu.
Szlag!
-To nic. -Zetrę to. Przepraszam.
Wybacz, zaraz sprzątnę.
Tato?
Cześć. Co tu robisz?
Słuchałaś?
Ja to zetrę.
Wysłałaś?
Tak. Twój telefon.
Dzięki.
Do kogo piszesz?
Do Billy'ego,
I jak tam?
Nie twoja sprawa.
Co z tatą?
Nic, nic.
Dam mu odetchnąć.
Kocha tego vana.
E tam. To tylko van.
Nie wiem, ale…
Mydło raczej tego nie ruszy.
Nie znam się na farbach. A ty?
Jesteś zła?
Nie, nie jestem.
Naprawdę.
Nie rozumiem, kto ma być tym zbokiem. On ma trzynaście lat.
Ci debile pewnie nawet nie wiedzą, co to znaczy. Ale przecież to nie tata.
Jamie nie był…
Ostatnio odkurzałam w jego pokoju.
Wiem.
Nie wiem, po co.
Ja tam nie wchodzę.
Wszystko dobrze?
Tak.
Billy o ciebie dba?
Mamo!
Nie dba o mnie. Przestań to potwarzać.
Sama o siebie dbam.
Na mojej szafce w szkole nikt nie napisał „zbok”.
Gdzie duża gąbka?
Pod zlewem.
Tam nie ma.
-Jest. Sprawdź. -Sprawdzam.
Pójdę na dół i mu pomogę. Chcesz herbaty?
Nie, dzięki.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Masz?
Tak.
-Herbaty? -Nie trzeba.
Jak się masz, Eileen?
A dziękuję.
Chcesz krzesełko, żeby nogi odpoczęły?
A może herbatkę?
Potem się podzielę tortem.
Nie?
To się pocałuj w dupę, wścibska krowo.
Zbok!
Biegnij, zboku!
Ty to napisałeś?
Ty?
Przeprasza cię. Ostrożnie.
Nie schodzi.
Nie?
-A wybielacz? -Też nie.
Przepraszam.
To nic.
Jedziemy do budowlanego.
Teraz?
Tak. Musimy.
Dlaczego?
Bo muszę to zmyć. Nie mogę jechać do pracy z takim
napisem na pieprzonym vanie.
Mogę? Nie. Więc jedźmy. Na chwilę. Zbieraj się.
Liso? Zejdź, skarbie.
Tak?
Jdziemy do marketu budowalnego.
Ja zostanę.
Nie możesz.
Zniszczyli samochód. Kto wie, co planują? Nie zostawię cię tu.
-Ale dlaczego? -Bo cię proszę.
-Robię śniadanie. -Zróbcie to dla mnie.
Pomóżcie, ja się staram.
Dobrze. W takim razie jedziemy wszyscy.
Mamy wolne.
-Odbijemy sobie. -Świetnie, dzięki!
Zaszalejemy dzisiaj. Co ty na to? W końcu mam urodziny.
Koniec dramatów.
Market budowlany to urodzinowa atrakcja?
Dla mnie tak. Jak byłem mały, wszyscy mieli moje urodziny w dupie.
Nikt mi nie dał nawet mandarynki.
Zamknij porządnie.
Miej dom na oku, Eileen,
Oczywiście!
I donieś wszystkim sąsiadom.
Eddie!
Tak tylko mówię.
Tuż przy płocie.
Czołem, skarbie!
Wścibska stara jędza.
Więc?
Co dzisiaj robimy? Mamy wolne.
Włącz jakąś muzę, Liso. Tylko niech będą basy.
Jak to?
Dobry utwór ma porządną linię basów. Tak? Mocną gitarę basową.
Żadne plim-plum ani to twoje drum and bass.
Basowe mięcho, żeby w nie wbić zęby.
Co za bzdury.
Jak wrócimy z marketu, idziemy na miasto.
Gdzie?
Rodzinne wyjście.
A co będziemy robili?
Nie wiem.
-Wejdźmy na wzgórze. -Co?
A potem do ZOO.
Ja nie idę. Mam osiemnaście lat.
No to na lodowisko.
Ty i łyżwy?
Tak. Bo co?
Ostatecznie do kina.
Niech będzie, skoro już muszę.
Tak?
Czyli film?
Więc ustalone.
A ty, Mand?
Chętnie.
Tak?
To sprawdź w internecie, co grają.
Co cię opętało?
Nic.
Porządkuję dzień dzisiejszy.
Pomogę ci.
Dziękuję.
Porządkujesz dzień dzisiejszy?
Rada terapeuty.
Czyli?
Nic.
Dzisiaj dobrze nam zrobi kino i tyle.
Tak.
Ale najpierw śniadanie.
Jasne!
Pełne angielskie. Z kaszanką.
Kaszanka?
Specjalnie kupiłam.
Umrzesz młodo.
To samo powiedziałam!
I grzanki…
Kupiłam pyszny chleb.
Zacna kobieta.
Mówisz?
Przepraszam.
Czyli wszystko zaplanowane.
Kupimy, co trzeba, wracamy, ja i Lisa zmyjemy farbę,
ty zrobisz śniadanie. Potem się przebierzemy,
jedziemy do kina i kupujemy popcorn.
A potem chińska knajpa?
Może być.
Co zjesz?
Wszystko.
-Tak? -Umieram z głodu.
Sto lat nie byłam w kinie.
Masz muzę?
Nie wiem, gdzie jest bas.
Wpisz „a-ha”. Z myślnikiem.
„Take On Me”.
Tam nie ma basów!
Są!
Nie.
-Tak. -Nawet nie mieli basisty!
Mieli. Paula.
Kogo?
Grał na basie, na perkusji, na wszystkim.
-Na pewno? -Byłam w ich fanklubie.
Boże.
Faktycznie.
Miała plakaty, przypinki, szaliki, wszystko.
Nie wiedziałam.
Gdy zaczęliśmy ze sobą chodzić, na pierwszej szkolnej dyskotece
tata mnie sprawdzał.
Wcale nie.
Tak!
Mówię ci, że nie.
Włożył odjechaną różową perukę. Wszyscy się śmiali, ale on się nigdy nie
-przejmował. -Peruka była genialna.
Jeszcze nikt nie tańczył, a my mieliśmy ile? Po trzynaście lat?
Trzecia klasa.
Dziś dziewiąta. Didżejem był facet od geografii.
Pan Łysol.
Tak!
Rozpaczał, że nikt się chce tańczyć. Hitem było wtedy właśnie a-ha.
I wtedy tata zaczął tańczyć sam, na środku parkietu.
-To nie było tak! -Było.
Wcale nie. Barnes był świetny,
ale na muzyce się nie znał,
więc chciałem mu pomóc.
-A cała reszta się skręcała ze śmiechu. -Nikt się nie śmiał, skarbie. Wszyscy
byli zachwyceni moim stylem Northern Soul.
-Co? -Nie śmiali się. Byłam
genialnym tancerzem.
Tak. Ale potem… zaczął się ślizgać po całej podłodze.
Ale wyjaśnij, dlaczego. Powiedz jej prawdę.
Kupiłem w lumpeksie czerwono-białe buty do kręgli. Do pary z peruką.
Ale nie zauważyłem, że nie mają bieżnika.
-Przecież były do kręgli! -Nie miał przyczepności, więc się
rozjeżdżał, a potem runął na twarz.
Okazało się, że rozwalił sobie nos. Całą twarz miał zalaną krwią,
a wszyscy lali po nogach. I wtedy tata wrzasnął: „Ja krwawię!”.
Potem przez lata krzyczeli to za tobą na korytarzu.
Przeklęte buty.
Genialne to było!
Wspaniale, skarbie.
Kochałam ich. Wszystko bym dla nich zrobiła.
Tak jest. Gdyby inaczej się jej życie ułożyło,
nie byłabyś moją córką. Miałabyś norweskie rysy i wyglądałabyś
jak Erling Haaland.
Pamiętasz?
„Ja krwawię!”.
Resztę imprezy przesiedzieliśmy razem.
Bo nie mogłem tańczyć.
A potem mnie odprowadziłeś. Ślizgając się. Mój tata spytał, czy się biłeś,
a ty na to śmiertelnie poważnie: „Coś w tym stylu”.
A potem mnie przelizałaś.
Tato.
-Błagam. -No tak!
-Przestań. -To był mój pierwszy francuz.
Język po gardło…
Prawie mi wyssałaś migdałki.
Może i tak.
I chodziliśmy za ręce,.
Musimy znowu zacząć.
Nie.
Dlaczego?
Bo nie.
-Narobimy ci siary? -Po prostu nie chcę.
Bo co?
-Jesteś dzieckiem zrodzonym z miłości. -Tato!
Z romantyzmu i płatków kwiatów.
Dziecko miłości z tęczy, mniszków i narcyzów.
Co wy robicie? Jak dzieci.
Czego szukasz?
Czegoś, co zmyje farbę.
Tu się spotkamy.
A my co mamy robić?
Wydajcie trochę. Przecież umiecie.
O tak! Cudnie!
Przepraszam.
Tak?
Ktoś mi zamazał sprayem karoserię. Czym to zmyć?
Zaraz zawołam kolegę. On się na tym zna.
Quint?
Gdzie on jest? Quint!
Zna się na farbach.
Pan chce usunąć spray z karoserii.
Próbował pan wodą z mydłem?
Nie schodzi.
A ma pan mocny szlauch?
Myłem gąbką.
Trzeba to spłukać, a potem zmyć rozpuszczalnikiem albo mocnym alkoholem.
Wódką, ale jeszcze lepiej izo-propa-nolem. A na koniec zetrzeć mikrofibrą. Kolistymi
-ruchami. -Czym?
Mamy mikrofibrę.
Koliste ruchy ręcznikiem…
i modlitwa. To tyle.
Modlitwa? A ręcznik nie wystarczy?
Zostaną ślady. Jeśli ma ich nie być, trzeba przemalować.
Nabazgrali panu taga? To wszystko wina rodziców.
Gdzie jest niebieska farba?
Jeśli farba, trzeba przemalować całość.
Nie stać mnie. Po prostu pokaż mi niebieskie farby. Nie musi pasować, byle
-zakryć napis. -Wiem kim pan jest! Widziałem na fejsie!
-Chodźmy do farb, chłopcze. -Proszę tędy.
Przepraszam. Nie chciałem pana uradzić.
To nic.
Jestem po pana stronie. Po stronie pana syna.
Bo przecież jest niewinny, tak. Nawet z ranami ściemniali,
bo to nie rany kłute, dźgnięcia w kość.
Jeśli ściemniać, to przynajmniej rzetelnie, rozumie pan?
Widziałem jej zdjęcia.
I jestem po waszej stronie.
Pokażesz mi farby?
Jasne. Grunt to dobry prawnik. Możemy się zrzucić.
Farba.
Proszę.
Coś jeszcze?
Nie trzeba.,
Dołączy pan do klubu?
-Dziękuję. -Nie ma sprawy. W sumie:
trzydzieści cztery dziewięćdziesiąt dziewięć.
W porządku?
Paragon?
Nic się nie dzieje. Jestem trochę głodny, nic więcej.
Patrzcie, jaka piękna.
Facet od opon obcinał mnie wzrokiem. Trzeba tu przysłać Jane, może złapie męża.
Co?
To on!
Kto?
Śledzi mnie?
Jaja sobie robią? Nie docenili mnie.
Eddie!
Chodź tu, gnoju! Wstawaj, do kurwy nędzy! Ty mi to namalowałeś?
-Co? -Ty to zrobiłeś?
-To tak dla jaj! -Jakoś się nie uśmiałem!
Bawi cię to? Nie szczerz się, gnoju, co ci to zetrę z twarzy.
-Wstawaj, piździelcu. Wstawaj i słuchaj! -Dobra…
Nie rób tego, rozumiesz? Nie masz pojęcia, przez co przeszedłem.
Nie śmiej się ze mnie, gnojku. Nie śmiej się.
Nie śmiej się.
Nie śmiej się i spierdalaj.
Zostaw moją rodzinę!
A tu masz rower!
Co robisz, Eddie?
Proszę cię, wsiadaj.
Daj torbę. Daj i chodźcie. Wsiadamy z drugiej strony,
Posprzątasz pan?
-Co tam? -Sprzątnie pan?
Nie.
Zapłaciłem za to.
Trudno.
-Chodź do auta, Eddie! -Zamknij się, fiucie! Stul
pysk i wracaj do sklepu!
Odebrać?
Rozmowa z:
Jamiem Millerem.
Ze strzeżonego Zakładu Poprawczego.
Rozmówca przebywa w więzieniu w Anglii lub w Szkocji.
Rozmowy są rejestrowane i mogą być kontrolowane.
Jeśli nie wyraża panpani zgody, proszę się rozłączyć.
Tato?
Cześć, chłopaku.
Wszystkiego najlepszego.
Dzięki.
Dzięki za telefon.
Dostałeś kartkę?
Pewnie, że tak.
Sam rysowałeś?
No tak.
Tak myślałem.
Mówiłem mamie, że to naprawdę dobre,.
Zapomniałem, że lubisz rysować.
Znowu zacząłem.
Wszystko gra?
Trochę się uspokoiło.
W porządku. W bibliotece jest spoko. Mam czasem hece na dworze, ale to nic.
Wiesz, co robić, tak?
Mam z kim pogadać.
Dobrze.
Co dzisiaj robisz?
Jadę na śniadanie.
Jeszcze nie jadłeś?
Nie.
Byliśmy zajęci.
Idziemy dziś do kina.
A Lisa nas ciągnie do chińskiej knajpy.
Krewetki Kung Po?
Sam widzisz!
Co dostałeś?
Jeszcze nic.
Tato?
Tak?
-Kiepski dzień na to, ale tak wyszło. -Co tam?
Zapomnij o urodzinach.
No bo…
już coraz bliżej.
Myślałem o tym i…
Chcę coś zmienić.
Halo?
Przepraszam, tato, ale się przyznam.
Też tu jesteśmy, synku.
Cześć, Jay.
Co?
Lepiej cię karmią?
Tak. Myślałem, że jestem z tatą.
Napisałam o twoich alergiach.
W porządku,
Nadal siedzisz w siłowni?
Jak się zgodzą.
Będziesz kulturystą?
Chyba nie.
Kończę, bo inni czekają.
Dobrze, synu.
Widzimy się jak zawsze?
Jasne.
Tato?
Przepraszam.
Wszystkiego najlepszego.
Dzięki.
Wysiądźcie bokiem.
Uwaga na farbę.
Nic mu nie będzie?
Nie. Chodźmy.
Co to? Jakieś łobuzy?
Pieprz się, Eileen.
Byle jak naprawili.
Mówiłem, że źle uszczelnią.
To koszulka ode mnie?
Mogłem sam naprawić.
Tak.
Dobrze ci.
Nieźle jak na pięćdziesiątkę.
Odpuśćmy kino.
Już się przebrałem.
Zostańmy tutaj.
Nie, nie, idziemy.
Nie musimy.
Na pewno?
Tak.
Dzięki.
Brzmiał lepiej niż ostatnio?
Prawda?
Może mu ulżyło, gdy zadecydował.
-Pamiętasz, co mówiła Jenny? -Tak.
Tak. I wcale nie.
Daję cię wolną rękę. Naprawdę.
-Czemu taki jesteś? -Jaki?
Ty z nim byłeś.
Ja nie widziałam taśmy.
Nie wracajmy do tego.
Twoja stała śpiewka. „Nie wracajmy do tego”.
Ja to widziałem, ty nie. Po co o tym mówić?
-Nie o to mi chodzi. -A o co?
Ty widziałeś nagranie. Ja nie.
Nie poznaję cię.
Straszysz dzieciaki. Niszczysz vana.
Jesteś wściekły.
Ale to dobrze, że się przyzna.
Wiem, że też to widzisz.
Dość widziałem.
I nie chciałem wierzyć.
A potem…
Znam cię od czasu pierwszego wąsika.
Przetrwamy.
A jeśli nie?
Jenny mówi, że…
Jenny tu nie ma.
Nie wychodził z pokoju.
Trzaskał drzwiami i szedł prosto na górę, do komputera.
O pierwszej zobaczyłam światło.
Zapukałam i powiedziałam:
„Jutro musisz wstać”.
Zgasił, ale nic nie powiedział.
Co mieliśmy robić?
Dzisiaj wszystkie dzieciaki takie są. Nie wiadomo, co oglądają w swoim pokoju.
Może pornosy? Zresztą, rozumiesz. Pamiętasz tego gostka,
który mi wyskoczył w komórce i nawijał, jak traktować kobiety?
A ja szukałem czegoś na siłownię!
Nie da się ich mieć stale na oku.
On jest porywczy. Ale ty też.
Nie mów tak.
To nie przeze mnie.
Przeze mnie?
Nie.
Ale może powinniśmy byli to zauważyć.
Nie myśl tak.
Ona też to mówiła.
To nie przez nas.
I tyle.
Ale jesteśmy w nim.
Mnie ojciec bił.
Czasem zdejmował pas i mnie lał.
Obiecałem sobie…
że własnym dzieciom tego nie zrobię.
I nie zrobiłem. Prawda?
Chciałem być lepszy.
Ale ja to ja.
Nie lepszy.
Starałeś się. I ja też.
Wiem.
Brałem go na piłkę. Chciałem, żeby był twardszy.
Ale on był do chrzanu.
Stałem z boku i patrzyłem, jak inni tatusiowie się z niego śmieją.
Czułem, że na mnie patrzy.
Ale ja nie mogłem.
Na własnego syna.
Uwielbiał cię.
Potem był boks.
Pomyślałem, że może to. Ale wytrzymał dziesięć minut.
Wiem.
A potem rysował na dole.
-Tak. -Uwielbiał to.
Był dobry i lubił to. Spędzał tam godziny.
Do czasu.
Potem chciał komputer. Więc mu kupiliśmy. Łóżko też. I klawiaturę, słuchawki…
Grałem z nim w nogę, pamiętasz?
Ale potem zacząłem wychodzić o świcie, wracać wieczorem.
Ja wcześniej, co niewiele zmieniło.
Byłaś dobrą mamą.
Jesteś dobrą.
Ja straciłem czujność.
Ale był u siebie. Myśleliśmy, że tam jest bezpieczny.
Że możemy spać spokojnie.
Bo co się mogło stać?
Brzmiało to dobrze.
Byłam dobrą mamą.
-Byłaś. -I nadal jestem.
A ty jesteś świetnym tatą.
Ale powstał z nas.
A ja ze swojego ojca.
Jak to możliwe? Jakim cudem się udało?
Chodź do mnie.
Nie wiedzieliśmy, co zrobi.
Dlatego ty z nim byłeś. Myślał, że nie uwierzysz i go ochronisz.
Powinienem był?
Nie mogłeś.
A może?
Nie.
Mogliśmy zrobić więcej?
Może.
I pogódźmy się z tym.
Widzę chłopczyka.
Głupiutkiego.
Na drabinkach.
Rysował portrety. Albo potwory.
Jadł lody.
Był nimi cały upaćkany.
Jakby to było wczoraj.
Bo bylo.
Ciągle powtarzał to samo.
„To nie ja”.
„Tato? To nie ja”.
A ja wierzyłem.
Więc kiedy zobaczyłem taśmę…
Dlaczego ja?
Mogłaś iść ty.
Gdyby cię wybrał, poszło by ci lepiej.
Nie.
Ależ tak.
Nie.
Znacznie lepiej.
Co u was?
Jak tam, skarbie?
Nowa? Śliczna.
Nie, nie jest nowa. Pewnie po prostu…
różnie ją noszę. Bo wiecie, w modzie liczą się kreatywne pomysły.
Pomyślałam, że rzadko mam okazję do wystrojenia się.
A to urodziny taty.
Koszulka od mamy?
Tak.
Fajna.
Też się ubiorę.
Wyglądasz ślicznie.
Przepraszam, Liso.
-Przepraszam za tych chłopaków i vana. -Z vanem jest w porządku. Wygląda
gorzej, ale słowa już nie widać.
Pomaluję go.
To byli oni?
Znasz ich?
Tak. To…
-kutasy. -Ejże!
Przepraszam.
Jeśli będą się czepiać…
Mnie się wszyscy czepiają.
Jestem siostrą Jamiego.
Ale zostaniemy tu.
Nie możemy wyjechać.
Moglibyśmy.
Przez jakiś czas byłoby dobrze, ale potem ktoś by się czegoś dowiedział
i to coś by się rozniosło i byłoby jeszcze gorzej.
Przecież…
to Jamie.
On jest nasz.
Prawda?
Chyba odpuścimy kino.
Jasne.
I dobrze. A może coś wypożyczymy?
Świetny pomysł.
Poszukamy popcornu…
Gdzieś go widziałam.
I coś zjemy.
O. tak!
Krakersy krewetkowe raz!
Dla wszystkich!
Ale najpierw śniadanie.
Spóźnione.
Chodźcie.
Kaszanka wkrótce sama stąd wyjdzie.
Nakryję stół.
Dziękuję.
Pomogę ci.
Ty nigdzie nie idziesz.
Jak myśmy ją zrobili?
Tak, jak jego.
Przepraszam, synu.
Nie wyszło mi.