TOKYO METROPOLITAN LIBRARY ARISUGAWA BRANCH
January, Showa 54, 1979.
- Magandang umaga ho. - Ang aga mo talaga palagi, Ms. Takezawa.
Hello, Ate? Ako 'to.
Si Takiko 'to!
Oo.
Okay naman ako.
Ha?
Teka.
Kailangan nating mag-usap.
Hindi 'to kalokohan, seryoso 'to.
Tungkol saan 'yan?
Hindi kalokohan ang kasal. Ilang taon ka na ba?
Ano? Si Sakiko ba 'yan?
Si Takiko.
Pag lampas trenta na ang babae, pahirap na nang pahirap.
- Oras na para... - Sinabi nang hindi tungkol doon, e.
E, ano? Sabihin mo na.
Aga-aga, nag-aaway na kayong magkapatid sa telepono.
Hello?
- Ano ba 'yon? - Dapat magkasama tayong apat.
- Pahinging pera para sa libro. - Sasabihin ko do'n.
- Anong libro? - "Advanced Stories for Reproduction."
Mahina ako sa Ingles. Sabihin mo sa Japanese.
AMA
- Ha? - Di ba nabili mo na 'yon, Kuya?
'Yong dati, "Elementary Stories for Reproduction."
Sabihin mo sa Japanese!
Dapat kagabi mo pa sinabi 'yan.
Kailangan mo ba talaga?
Oo, kailangan ko.
Bigyan mo ako ng resibo, ha?
Sige.
Sige, ayan.
Aalis kayong di nagpapaalam?
- Aalis na po kami! - At Yoko, ang ikli ng palda mo!
Mahaba na nga 'to, e.
Sorry. Ano nga 'yon?
Ate, di porket kapatid mo 'ko paghihintayin mo ako...
Nag-sorry na nga, di ba?
Grabe naman 'yong "Ano nga 'yon?"
Ngayon ka pa kasi tumawag, kung kailan busy!
Pupunta kami sa bahay mo ngayong gabi. Sasabihin ko diyan.
Tatawagan ko sina Ate Tsunako at si Saki.
At saka, kakain ako bago ako pumunta diyan.
Bakit ka pa kakain sa labas...
Walang kalambing-lambing.
Dapat umalis na siya sa library.
Ano'ng masama sa government employee? Mas okay 'yon kaysa ma-pressure sa sales.
Di naman siya magtatrabaho habambuhay. Sa katagalan...
Employed bilang housewife habambuhay?
- Sa bagay, pinaka-stable 'yon. - Ang sama naman ng pagkakasabi mo.
Kasama ba si Tsunako?
Biglaan lang, e. Di natin masasabi.
May meeting ka ba?
Pupunta ka sa Ikegami ngayon, di ba?
Nag-mature 'yong secret savings ni Nanay. Address natin 'yong gamit niya.
Bakit hindi sa kanila?
Baka iniisip niya, makakampante si Tatay pag nalaman.
Di pa siya pwedeng magretiro.
Kahit ano'ng edad, mahirap maging lalaki.
Mas mahirap maging babae.
- Ikumusta mo ako sa tatay mo. - Kay Tatay lang?
Di ako nagkukuwento ng Momotaro. Bakit pa babanggitin pareho.
- Ingat ka! - Oo.
Nandito na ako.
Welcome back.
Ay miss, nandiyan na 'yong ikebana artist.
- Talaga? - Oo.
Inabot sila ng dalawang oras sa buhok ko.
Mas kumikilos pa 'yong bibig kaysa sa mga kamay nila.
Ang galing ng arrangements mo palagi. Pero 'yong ngayon, sobrang ganda.
Paano ko ba sasabihin?
Para bang sexy 'yong dating ng bulaklak.
Hindi naman.
Lagi akong sinasabihan noon ng teacher ko
na masyadong traditional at boring ang gawa ko.
Hindi totoo 'yan.
Para bang babaeng pahubad ang kimono.
Di ba, mahal?
Naku, wala akong alam sa mga bulaklak.
Salamat diyan sa gawa mo.
Masukawa residence po.
Ay, mabuti naman at napatawag ka.
Si Sensei ba?
Bukas. Ala-una.
Sandali lang ha.
Sensei! Nasa telepono ang kapatid mo.
Sige po!
- Sabi ko nga... - Mauuna na ako.
Hindi nga 'to tungkol sa kasal.
E, ano nga?
Sabihin ko nang personal.
May sarili rin akong buhay. Hindi pwedeng bigla kang tatawag at...
Suweldo mo ngayong buwan.
Anong oras ba?
Ipipilit mong pumunta ako ng alas-otso na di man lang inaalam ang schedule ko.
Makasarili ka, Ate Taki!
E di, wag ka nang pumunta. Di naman kita pinipilit.
Basta niyaya kita.
- Welcome! - Kaming tatlo na ang magdedesisyon.
Kaya wag kang magreklamo sa 'kin mamaya, ha.
- Welcome. - Welcome!
Dito po tayo.
Unang-una, dapat di ka tumatawag sa trabaho ko.
Matatapos ang shift ko ng alas-nuwebe.
Sabihin mo, may sakit ang nanay mo.
Ginamit ko na 'yon no'ng nakaraang linggo.
Sorry.
Magandang hapon.
'Yong hiningi ko ba...
May nakuha naman.
Walang naging problema?
Oo. Hindi perpekto, pero...
Gano'n?
Gusto mo ba talaga 'to?
Ayaw ko.
Siyempre ayaw ko.
Pero di ko pwedeng hayaan lang.
Thank you for waiting.
- Pag-isahin na lang 'yong mga bill. - Sige po. Excuse me.
Ha? Caffè Americano 'yong order ko.
Caffè Americano ko...
Ang pait naman.
Hala!
Naku...
Pasensya na.
Excuse me!
FUJI APPLES
Okay 'to.
- Excuse me! - Ano'ng sa inyo?
- Pabili... - Mansanas?
- Apat po nito. - Maraming salamat.
Noong unang panahon, may isang lolo at isang lola.
Naghahakot ng mga sanga mula sa bundok si Lolo
habang naglalaba naman ng mga damit sa ilog si Lola.
Habang naglalaba si Lola, isang higanteng peach
ang dinala ng agos ng ilog.
Splash, splash.
KOTARO TAKEZAWA
- Ha? - Uy, ikaw pala.
Aba, si Makiko pala.
Ano'ng nakakatawa?
- Kasi naman... - Bakit?
'Yong lolo, nagtatabas ng sanga,
tapos 'yong lola, naglalaba naman.
Ano'ng nakakatawa do'n?
Sana peach ang dinala ko.
Hindi panahon ng peach ngayon.
May mansanas na kapangalan mo, kaya bumili ako.
- Ano? - Ayan, o?
Naku. Fuji apples?
Aba naman.
Di mo kailangan magdala ng mamahaling pasalubong para bumisita sa magulang mo.
At saka, hindi naming dalawa kayang ubusin 'to.
Tutulong ako.
- Aba? - Tatay! Mansanas, o.
Ayos lang ako. Kailangan ko nang umalis.
- May pasok ba siya ngayon? - Oo.
Martes at Huwebes, panreserba.
Reserba 'yong reserved na lalaki?
Tapos na.
Uy, di ba damit mo 'yon?
Hindi siya gumagawa ng ganyan dati.
"Hoy! Nalaglag 'yong damit mo!"
Nagsasara na rin siya ng rain shutters.
- Si Tatay? - Oo.
Baka malapit na siyang kunin.
Sa laki ng paghihirap mo, bumabawi siguro siya.
'Yong pagiging kuripot
at mga pagbubunganga niya, di naman matatawag na paghihirap.
Masayang buhay na rin, para sa babae.
Bale, ano'ng gagawin sa pera?
Gusto ng bangko na ituloy mo lang 'yong account.
Tingnan natin.
Siya nga pala, may sinabi ba sa 'yo si Takiko?
Wala. Bakit, may nangyari ba?
Kailangan niya daw kami makausap.
Baka may nahanap na siya?
'Yon din ang akala ko, pero hindi daw.
Uy! Nasa labas 'yong nagtitinda ng tofu.
May tira pa 'yong tofu kagabi.
Ah, gano'n ba.
Ay, sandali!
Nilinis ko 'yong isa mong coat. Hindi 'yan, 'yong brown.
Okay na 'to.
Ang aga mong umuwi.
Tuwing sasabihin kong darating ka, nagmamadali siyang umuwi.
Ikaw ang pampaswerte ko.
Nagkataon lang na na-cancel ang meeting ko.
Wala kang babaeng kapatid, Takao. Kaya kapag nagsama kaming apat...
- Ano 'yan? - Ayan.
Ngayon ba 'yong araw ng Kagamibiraki?
Hindi, sa ano... Uy!
Sa 11 pa yata.
'Yan kasi ang nakasanayan niya mula no'ng bata.
Gano'n naman lahat ng lalaki.
Noong buhay pa ang asawa ko,
mahigpit siya sa mga dekorasyon at mga tradisyon.
Hindi naman kami mga mayayaman, sobrang nakakatamad.
Nami-miss mo na rin ba, ngayong patay na siya?
Masarap 'yong mochi pag pinirito tapos lagyan ng asin.
'Yon din ang gusto niya.
Tutulong ako!
- Uy! - Sorry, nahuli ako.
Ako na.
- 'Yong nagyaya pa 'yong pinakahuli. - Totoo.
Ang tigas nito.
Kagami mochi ba yan?
Uy, wala ka bang naaalala sa mga bitak ng mochi?
Teka nga.
'Yong sakong ni Nanay!
Mismo! Matagal ko na gustong sabihin 'yan!
Ganitong linya.
- Magbibitak na 'yan. - Pwede na 'yan.
Naaalala ko pa 'yong tunog pag hinuhubad ni Nanay 'yong tabi socks.
Bago matulog, di ba?
Pagpatay ng ilaw, sa higaan...
May kakaibang tunog pag kumakaluskos 'yong sakong niya.
Bakit kaya ang gaspang ng paa niya? Dry skin ba siya?
Naging mahirap kasi ang buhay niya. Minsan nga, di na kumakain.
Kakatapos lang ng giyera no'n.
Pinapalusog niya muna si Tatay at ang mga bata. Siya, lugaw lang.
Magaspang din 'yong kamay niya, ginagabi siya sa kusina.
Nagpapahid siya no'ng maitim, naaalala mo?
Oo nga!
Pinapainit niya sa baga ng uling, tapos ipapahid niya sa balat.
Tumutunog pa 'yon, tapos ang baho. Umuusok-usok pa!
Nakaka-miss naman 'yon.
Hindi ko matitiis 'yon.
Hoy, mapaso 'yang dila mo!
Ay, baka si Sakiko?
Ako na.
- Nakakainis ka, Ate Taki! - Kompleto na tayo.
Pati ba naman siya, kailangan din?
- Kung hindi, magtatampo. - Hindi tulad n'yo...
Hindi pansosyal 'yong trabaho ko!
Maghugas ka ng kamay!
Last week, sabi ko may appendicitis si Tatay. Ngayon, likod ni Nanay.
Sa susunod, sasabihin ko naaksidente kayo.
- Hoy! - Nakakatakot naman!
Ano ba! Hindi naman linggo-linggo. Pinapalala mo naman 'yong kuwento.
Nahiligan ng boss ko. Kailangan kong sumabay.
Ayaw na raw niya ng participation prize,
kaya binili ko 'yon sa TV shopping, pero nakatambak na lang.
Paano ako maglilinis?
Ginagamit ko, di mo lang nakikita.
Meron din sa bahay, 'yong iniwan ni Masaki.
'Yong mga ganito. O ganyan.
Tapos 'yong...
Tungkol kay Tatay!
Meron siyang binubuhay.
Babae?
Bakit naman lalaki?
Malay ko ba, baka nagso-sponsor ng tuition ng estudyante.
Masyado kang inosente.
Sigurado ka ba?
Kung ibang lalaki pa siguro, pero si Tatay pa?
Matandang walang kaporma-porma, ni di nga makabili ng damit mag-isa.
Paano siya magkakababae?
Di mo naman bibilhin 'yong babae, di ba?
Nakakatawa 'yon.
Tatay n'yo, may kabit?
Pwede pa siguro 'tong tumatawang 'to.
O, bakit ako na naman?
Wag ka naman mapikon.
Bakit, tinamaan ka ba?
Wag mo naman ako idamay diyan. Di ba?
Ngayong taon, 70 na si Tatay. Sus naman.
At saka, saan siya kukuha ng pera?
Tuwing Martes at Huwebes lang, di ba?
Naawa lang 'yong mga dati niyang tauhan. Sa papel lang ang pagiging executive niya.
Ano bang magagawa ng reserved na taong panreserba?
Reserved na tao?
Reserved, 'yong tahimik na tao.
Reserved na taong panreserba tuwing Martes at Huwebes.
Ang galing, ah.
Nakita ko siya.
No'ng isang buwan.
May binisita akong kaibigan na nakatira malapit sa Senzokuike.
Pauwi na silang tatlo mula yata sa amusement park.
Tatlo sila?
Sabi, "Papa! Bilis!"
Baka ibang tao 'yon.
Kumuha ako ng imbestigador.
Private detective?
Tsuchiya Tomoko ang pangalan ng babae. 40 years old.
Grade two 'yong batang lalaki.
Umuupa si Tatay ng apartment doon, at pumupunta tuwing Martes at Huwebes.
Hindi siya pumapasok sa trabaho?
Nagpapakita lang sa trabaho, tapos doon na.
"Reserved" ba? Sampung taon na niyang niloloko si Nanay.
May ebidensiya ka ba?
Ano? Family register ba 'yan?
Mga litrato nilang tatlo.
Ayaw kong makita!
- Ate! - Makiko!
Bawal tingnan. Pandora's box 'to! Pag tiningnan, magiging totoo na!
Totoo nga kasi!
Sang-ayon ka rin, di ba?
- Dapat di na tingnan, di ba? - Bale...
Teka, may bata, di ba? Baka naman...
Kapatid nga natin.
- Unang lalaki, 'no? - Hindi pala ako bunso?
Ibig mong sabihin lima tayo?
Di natin dapat...
- Bakit? - Ayos ka lang?
Nasira 'yong pustiso ko.
Ano ka ba naman?
Kadiri naman!
Teka. Nakapustiso ka pala, Ate?
'Yong apat sa harap. Wag ka ngang tumingin.
Kasalanan 'yan ng fried mochi.
Hoy! Sabi mo pa nga naaalala mo 'yong paa ni Nanay.
- Paa talaga? Kumakain pa ako! - Paano ka nakakakain ngayon?
Di ako naghapunan para di ako matagalan!
Pabayaan mo nga ako.
Hoy, girls. Wag nang mag-away.
Bafta, 'yong batha.
Puro hangin 'yong salita mo!
Mathakit nga 'yong hangin!
- Di ko tuloy maseryoso... - Hindi 'to biro!
- Tama thiya. - Oo, pero nakakatawa kasi!
Wala ka bang mathk?
- Ha? - Mathk.
Mask ba?
May bago ba tayo?
Kahit luma pa.
Wag nang intindihin 'yong mask! Bata 'yong pinag-uusapan.
Kahith luma. Palithan mo lang 'yong batha.
Ha?
Hindi batha. 'Yong gauze.
- 'Yong gauze! - Ate!
Ano ka ba naman!
Umaatake si Marcano. Bumagal siya. Isang straight right!
Umayos nga kayong lahat.
Nagagawa mo pang matanggalan ng ngipin at manood pa ng buwisit na boxing.
Buwisit? Sports kaya 'yan.
Hoy! Lahat kayo! Wala ka ba kayong pakialam?
May kabit si Tatay!
Lalaki rin pala si Tatay.
Biglaan kathi. Di ko maithip.
'Yong mga 70 ngayon, mga 50 ng dati.
Naalagaan mathado ni Nanay. Makinith pa 'yong balath niya.
Kung ayaw mong mangaliwa sila, pakainin mo ng basura.
Mas gusto ko 'yong ma-appeal na lalaki.
- Sakiko! - Bakit ba?
Anong "bakit ba?"
Kung tutuusin nga, Ate Taki, nagbabait-baitan ka lang pala.
Paanong nagbabait-baitan?
Iniisip ko lang si Nanay. Kaya nagbayad pa...
'Yon nga, nagbabait-baitan.
Bakit di mo dineretso?
- Sino'ng dederetsuhin? - Si Tatay.
Mahirap 'yon! Di rin aamin.
Reserved na tao nga kasi siya.
Sakiko! Hindi ka ba naaawa kay Nanay?
Ginawa niya ang lahat para sa kanya, tapos kung kailan 65 na, tinaksilan siya!
Mali thalaga thi Thathay.
Akala ko di niya magagawa 'yon.
Hindi thiya thao!
Sabihin ko kay Tatay tapusin niya. Kung hindi, hiwalayan niya si Nanay.
Dapat 'yong kabit ang iwan niya.
Di ba? Natural lang 'yon.
Oo, tingin ko nga.
Gano'n thalaga daphat.
Ha?
Gano'n daphat!
Alinman, para kay Nanay...
'Yon nga ba talaga, Ate Taki?
Ha?
Sinasabi mo, para kay Nanay. Pero parang para sa sarili mo.
- Ha?! - Naglalabas ka lang ng sama ng loob.
Boring na trabaho, wala ring lalaki...
Sigurado akong naiinis ka.
Kapal mo naman.
Problema ng mag-asawa 'yan.
Hindi dapat tayo makialam.
Unang-una, para mangaliwa ang boys, baka may problema din kay Nanay.
Maayos nga siya sa bahay. Pero masyadong seryoso. Walang sex appeal.
- Sumosobra ka na. - Gano'n ang boys.
- Tigilan mo 'yong pagsabi ng boys! - Ano ba dapat?
Mga lalaki.
Sakiko.
Di porket hayok ka...
Ha? Di ba mas hayok ka pa nga?
Conservative ang damit at walang makeup, pero gustong-gusto mo ng lalaki.
Wag mong gamitin ang ibang tao para mailabas ang pagkatigang mo.
Sakiko! Buwisit kang...
Tigilan mo 'yan bibig mo!
Tama na! Kayong dalawa!
- Mag-usap tayo bukas, tayo lang. - Oo.
Walang tigil si Gushiken! Di na makatayo si Marcano!
- Nahuli niya! - Sa one-two.
Tinapos siya ng left hook.
Basta...
Hindi 'to dapat marinig ng nanay n'yo.
Okay?
Bagsak na siya! Si Gushiken ang kaunaunahang Japanese boxer
na naipagtanggol ang title nang pitong beses!
Grabe 'yong huling left hook ni Gushiken!
Sumesenyas 'yong bumagsak do'n sa corner niya.
Teka. Di mo ba napanood?
Napanood ko.
Mas bata sa 'kin si Gushiken ng dalawang taon.
Oo nga, pero... Alam mo na, Hide.
Sabi nga nila, matagal magising ang kakaibang talento.
Di ko na kayang maghintay.
Ano 'yan?
Uy.
Sandali!
Uy, Hide! Handa ka na ba?
Oo naman!
Ayos!
- Ikaw rin! - Hala!
- Galing! - Sandali lang naman!
Ang bilis niya.
Susuportahan namin siya!
Magsara na po kayo nang maaga, baka ma-miss n'yo ang KO!
Oo, sige!
Wag nga.
Mapapagalitan tayo!
- Aray! - Pumasok ba sa mata mo?
- Oo. - Okay ka lang?
Aray, ang sakit.
Konti na lang.
Okay!
Hoy! Umayos ka nga!
- May mga sinabi sila sa 'yo, 'no? - Ha? Wala.
Di ba nagkita-kita kayo?
Ibang issue 'yon. Walang kinalaman sa 'kin.
Wag mong masamain.
Uy, sana makalipat na tayo sa apartment na may shower.
Kapag nanalo ako, pwede.
One-two! One-two!
Ayoko...
Ayoko nito!
Ayaw!
Tingin mo seryoso sila?
Ha?
'Yong relasyon ni Tatay,
Puro ka na lang ungol.
Dapat hinugasan ko na 'to kagabi.
Ang problema, 'yong bata.
Kung wala sana 'yon...
Ayos lang mangaliwa basta hindi magkaanak?
Hindi 'yon ang sinasabi ko.
Ibig kong sabihin, mas simple sana.
Ang pinakamaganda,
hintayin na lang mawala 'yong problema sa paglipas ng panahon.
Hindi patas ang panahon.
Mas matibay pa 'yong pagmamahal sa mga mas huling dumating.
Minsan tinatapon na lang 'yong luma.
Noong unang panahon, may isang lolo at isang lola.
Si Lolo, may kabit pala na tinatago kay Lola.
Nagkaroon sila ng isang napakalambing na lalaking anak.
TSUNAKO MITAMURA'S SCHOOL OF IKEBANA
MITAMURA RESIDENCE
Nandiyan na po!
Nandito na kaagad?
Ayan tuloy! Magpunas kasi muna bago ka lumabas sa liguan.
O, magkano?
Ako na, kaya ko nang bayaran 'to.
- Pero aabot ng 2,000 yen 'yong malaki. - Ayos na sabi.
Wag ka nang mahiya. Kunin mo na, sige na.
- Ah... - Uy...
Hoy, ano ba!
Bitawan mo 'ko!
Pabayaan mo 'ko!
Halika na, ano ba!
Ayaw mo nga pala ng amoy ng sigarilyo.
Tahimik dito, 'no?
Mag-tsaa ka muna.
Ayos na 'yong ngipin mo.
Temporary lang, pinagawa ko kanina.
Sa ating lahat,
ako lang 'yong nagmana sa mahinang ngipin ni Nanay.
Mababa pa 'yong suweldo ni Tatay no'ng pinanganak ako,
kaya baka kulang sa vitamins.
Hindi ka ba magtatanong?
"Sino ang lalaking 'yon?"
"May asawa ba siya? Kailan pa..."
Ate.
"Di ka ba nahihiya, sa harap pa ng altar ng asawa mo?"
"Nasa edad na ang anak mo para ikasal..."
Ate!
"Ang kapal mong magsabi na di makatao si Tatay! E, ano'ng ginagawa mo?"
Bakit hindi mo sabihin?
Mas nakakainsulto pa 'yong pag-upo mo diyan nang tahimik!
Bakit di ka magsalita? Laitin mo 'ko!
Nangangaliwa din si Takao.
Kaya bilang asawa at ina, di kita mapapatawad.
Ganyan ba?
Makiko...
Di porket may pangit na sikreto ako,
di mo kailangan mag-imbento.
Hindi ako nag-iimbento.
May ebidensiya ka ba?
Hindi tulad ni Takiko, ayaw ko sa mga research.
At magastos din.
Dadami ang kulubot natin.
- Mas mabuti pa kung di mo alam. - Sinasabi 'yan ni Nanay.
Kaya...
gusto kong ayusin bago pa malaman ni Nanay.
Aayusin? Si Tatay?
Pinakiusapan ko si Takao do'n.
Bale 'yong...
Oo.
- Kukumbisihin natin 'yong kabit. - Paano?
Pera, ano pa ba?
Sige.
Ako na sa kalahati.
Okay.
Uy, di ka ba nagugutom?
Nagugutom.
Ang ganda ng ngipin.
Ang isa, 20,000 yen.
Sabi ng dentista, doktor daw sa mata 'yong nakababata niyang kapatid.
Tapos 'yong mas bata ba, ENT?
Ano ba!
Loka-loka.
Papatawanin ka niya muna, tapos bigla niyang bubunutin!
Pasensya na, eto lang.
Bale, sino ang nagbayad nito?
Ha?
Siya ba?
Makiko.
Hala. Baluktot.
Bakit ganyan 'yan?
Salamat sa pagkain.
"Hiwalayan mo siya. Eto ang 500,000 yen." Gano'n lang ba kasimple 'yon?
'Yan lang ang secret na ipon ko.
Kung kailangan, luluhod ako at makikiusap na isipin 'yong 65 years old na nanay ko.
Seryoso ka?
Kaya nga ako nagsuot pa ng bagong panty para suwertehin.
Para ka namang yakuza na mananakot.
Genmai rice na lang.
Tapos salad. 'Yong maraming lettuce.
Saka shishamo fish!
- 'Yong babae, para buntis. - Sige.
Mama?
Mama.
Dapat babae 'yong shishamo.
Tapos rolled omelet.
Eto na.
Hoy, hoy, kuhol
Lumabas ka sa kabibe mo
Saan ba, o saan
Nagtatago ang ulo mo?
Ipakita mo ang sungay mo
Ilabas ang mga sibat
Ilabas mo ang ulo mo
Hello? Takezawa residence.
Uy, Sakiko!
Kumusta ka, anak?
Ayos na ayos.
May sasabihin sana ako sa 'yo.
Pero mangako ka na di mo sasabihin kay Tatay o kina Ate.
Ano naman kayang sikreto 'yon?
Di ko alam. Sabi niya sasabihin niya sa apartment.
Sa apartment? Ni Sakiko?
Mangako daw ako na di ko sasabihin sa Tatay n'yo o sa inyong mga ate niya.
Pero medyo nag-aalala ako, kaya sasabihin ko lang ang address.
Hello?
Dito daw 'yong block.
Puro ganyan ang pangalan ng mga apartment sa Japan.
Kaya dapat tinanong mong maigi!
Baka naman kulang-kulang 'to?
Sinulat kong maayos, okay?
Baka mali 'yong block number?
- Hindi, tama 'yan. - Ang ganda. Camellia.
Oo nga.
Public bath ba 'to? Naalala mo no'ng nadapa ka sa public bath?
- Nasugatan ako dito. - Oo! May peklat ka pa!
Uy, bilisan natin, siguradong magdadaldal siya.
- Gusto niya lagi, iba ang gagawin niya. - Ganyan nga siya.
Uy, umiinom sila ng gatas.
- Masarap 'yon pagkatapos magbabad. - Oo nga.
Baka nakita na nga kita sa TV dati,
pero kasi para sa 'kin, magkakamukha 'yong mga atleta.
Di pa siya lumalabas sa TV.
Hindi pa po.
Ay, ganoon ba?
Di ba masakit pag sinuntok ka?
'Yong ibang parte po, masakit.
Lalo po dito sa may liver...
Liver?
'Yong atay.
Ay, atay pala.
Pero pag sa baba, mawawalan ka na lang ng malay.
Talaga? Di ba dapat hindi sinusuntok 'yong ibaba?
Ha?
Ma! 'Yong baba!
- 'Yong baba? - Opo, baba po.
Naku...
Hihintayin ko sanang maging champion muna siya,
pero gusto kong malaman mo na, Nay.
Uy, Mr. Jinnai! Naiwan mo 'yong basurahan mo!
Ngayon pa talaga? Importante 'yong pinag-uusapan dito.
Ano'ng pakialam ko sa basurahan?
DAPAT MANALO! DISIPLINA ANG SUSI!
Mr. Jinnai!
Nandiyan na po!
ASAHISO APARTMENTS
Mali siguro 'yong address.
Parang apartment 'to?
- Tingnan mo! - Oo nga.
- Uy! - Ate?
Bakit ka nandito?
Nasaan si Nanay?
Nandito siya.
Ha?
Sinabi mo ba?
Gumagawa kami ng paraan para di...
Ano ba! Di ko sasabihin 'yon.
Sinabi ko lang sa kanya
tungkol sa boyfriend ko.
- Boyfriend mo? - Boyfriend?
Boksingerong kolelat na kinakasama ko.
- 'Yong ganito? - Oo.
May iba namang trabaho.
Bakit hindi baseball player o golfer? Bakit naman boksingero pa?
Ay, kaya pala kagabi sa TV. Dahil diyan?
Ano'ng sabi ni Nanay?
Nagulat siya.
Malamang!
"Sapat ba ang kinikita?" "Maitataguyod ba?"
"Paano kung nasugatan siya?" "Magpapakasal ba kayo?"
Sigurado akong marami siyang tanong.
Pero alam mo naman. Di niya matanong kasi nando'n siya.
Wag mo masyado palungkutin ang magulang mo.
Lalong-lalo na ngayon.
Pag pinag-alala mo siya ngayon, dodoble ang paghihirap niya!
Talaga? Sa tingin ko natutuwa siya sa 'kin.
Sakiko, ikaw...
Gusto ko lang siyang bigyan ng ibang aalalahanin niya.
Para kahit na malaman niya ang tungkol kay Tatay,
di na siya masyadong mag-iisip.
Umuwi na kayo.
Sinabi ko kay Nanay, siya lang ang sasabihan ko.
- Kung nandito kayo, hindi na espesyal. - Bakit ka ganyan?
Sige na, umuwi na kayo!
Sige na.
- Magpatsaa ka man lang. - Ang hirap kaya hanapin nito!
- Alis na. - Tsaa man lang!
Sige, bye! Ingat kayo!
Isang baso lang!
- Wala na 'to. - Oo nga.
- Wow. - Ang lakas ng suntok. Ang galing.
Tumatawa siya.
Oo.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Apat.
Lima.
Anim.
Pito.
Walo.
Matutulog na ako.
Siyam.
Sampu.
Labing-isa.
Labindalawa.
Labintatlo.
Labing-apat.
Labinlima.
Labing-anim.
Labimpito.
Labing-walo.
Labingsiyam.
- Dalawampu. - Hoy!
Ano'ng ginagawa mo?
Sapul!
- Sapul sa liver! - 'Yong ilaw!
Umupo ka diyan!
Sandali lang ha.
"Kailangan kong magpigil hanggang makuha ko ang titulo."
"Kung magkababae ako, lalambot ako. Mapapansin ng lahat."
Sino'ng nagsabi no'n?
Ako.
- Ako po. - Di ba? Ikaw mismo ang nagsabi.
Kaya...
bago ang lahat.
Maging champion ka.
Sige.
Okay. Good night.
Aray!
Hoy...
Magpalit ka ng damit bago ka matulog.
Oo na, sige na.
- Aray, ang sakit! - Ha?
Ako si Takao Satomi.
Tinulungan mo ang hipag ko.
Hindi naman. Salamat po sa pagtawag.
Single ka ba?
- Ano? - Halata kasi sa lukot ng kuwelyo mo.
Ay, oo...
Naku...
Sabi ng hipag ko, napakabait mo daw.
Naisip ko, baka nagkakagusto ka sa kanya.
- Excuse me. - Isang kape nga.
Sige po.
Kaya iniimbestiga ko lang.
Parang ako na ang detective, 'no?
Ayun nga...
Tungkol sa biyenan ko.
Hindi ba pwedeng palabasin na nagkamali lang?
Tipong hindi totoo ang lahat?
Baka mabuti na rin na malabo 'yong pictures.
Sabihin na lang natin, ibang tao.
Hindi ko pwedeng gawin 'yon.
Bakit hindi?
Parang siniraan ko 'yong sarili kong trabaho.
Sino ba'ng makikinabang kung malaman ang totoo?
- Matagal na silang mag-asawa... - Excuse me.
Sa hagdan na may 100 steps, para siyang itinulak sa 98th step.
Marami silang reklamo sa tatay nila, pero nirerespeto siya ng magkakapatid.
Pero ngayon, kailangan na nilang pandirian.
Bakit naman pandidirian?
Hindi naman siya nagnakaw o ano.
Para sa mga babae, pareho lang ang pangangaliwa at pagnanakaw.
Parehong walang-hiya.
Takao. Bakit kasama mo si Mr. Katsumata?
Ikaw? Paano mo kami nahanap?
Tumawag ako sa opisina niya, tinuro nila kung nasaan siya.
- Pwedeng makiupo? - Oo.
Humihingi lang ako ng pabor sa kanya.
Hindi siya magaling magsalita,
pero matino siya, kaya bigyan mo siya ng referal.
Ay, dumating ba 'yong pinag-usapan natin?
Oo.
Family register 'yan, ha!
'Yong bata...
Hindi anak ni Tatay.
Walong taon na siya.
Minoru Takamizawa ang pangalan ng tatay niya.
Alam mo na pala 'yon, bakit di mo sinabi?
Pamilya ko pa rin sila, kahit sabihin mong sa batas lang.
Pero kasi, walang permiso ng kliyente ko.
Oo nga naman. Tama ka sa kanya, Taki.
Apat lang pala talaga kaming magkakapatid.
Habang wala 'yong mga babae, may gusto sana akong pag-usapan.
Naisip ko nang darating 'to.
Hindi kaya usok lang 'to pero wala namang apoy?
Kaya nga may usok, kasi may apoy.
Pagtakpan natin.
Ayos lang. Hayaan mo na.
Tatay.
Ano'ng gagawin mo?
Wala na akong magagawa.
Iyan ang ani ng itinanim ko.
Hihingi ka ng tawad?
Hindi.
Hindi ka hihingi ng tawad?
Hindi sapat ang paghingi ng tawad.
O, nag-aalimpuyong galit!
Kanino ako gaganti ngayong ang mahal ko ay nasa bisig ng iba?
O ang katawan ko ba ay magiging abo na lamang
Dito sa ilalim ng ilog?
Habang ako ay papalapit
Sa tabi ng tubig
Nakita ko ang sarili ko
Sa ibabaw ng tubig na kalmado
Ito ay naging
Isang dakilang ahas
Ang sarap talaga ng seafood soup ni Nanay.
Masarap din 'yong itlog.
Oo nga.
Kumusta 'yong bunraku?
Ngayon lang ako nakanood, masaya rin pala.
Oo, ang galing nga.
Maganda talaga ang Japanese art.
No'ng biglang bumukas 'yong mukha no'ng manika...
Oo, grabe 'yon. "Ang pagseselos na ito!"
Nakakatakot.
- Parang si Ate Taki. - Naku.
- Bakit ako? - Alam mo na.
Paabot ng toyo.
- Bakit mababasag 'yong mukha ko? - Ayan!
'Yang mukhang 'yan.
Baka bangungutin ako.
- 'Yong toyo! - O, eto na.
Tay, o. Mukhang mas masarap 'tong ark clam.
Baka masyadong matigas? Kaya ba ng ngipin niya?
Oo nga! No'ng isang araw nga,
natangay ng mochi 'yong pustiso ni Ate Tsunako.
Hoy, ano ba!
Nakakatawa talaga 'yon.
"Nasira 'yong pustiso ko."
Ang sama mo.
Pero maayos na no'ng kinabukasan.
May kinita ka bang importanteng tao?
Nakakatakot, 'no?
Ay teka, di ko dapat sabihin sa harap ni Takao,
pero hindi ba si Makiko 'yong pinakanakakatakot dito?
Ano'ng nakakatakot sa kanya?
Takot nga 'yan sa aso, mga action sa TV di mapanood.
Kung alam mo lang, Takao.
Ha?
Ingat ka, baka saksakin ka bigla sa likod.
Ano ba naman! Halos 20 years na kami.
- Heto, o. - Salamat.
Hindi kasing tagal ng mga magulang n'yo,
pero alam ko naman kung ano ang nasa isip ng asawa ko.
Naku po. Mag-ingat ka talaga, Takao.
Madadale ka niyan sa likod!
"Nadale niya ako!"
Kung gagawin ko, harap-harapan ko sasaksakin.
Para sa duwag 'yong likod.
- Si Ate Makiko nga ang pinakanakakatakot. - Di ba?
Kasi pag kumakain tayo ng sushi, lagi siyang nauuna sa mga masasarap.
Totoo 'yan! Ang bilis niya do'n sa mga mamahalin!
Grabe naman kayo.
"Sa kabila ng malumanay niyang boses, kumakain ng butiki ang cuckoo."
Wag naman magbanggit ng butiki, kakain ako ng hipon, o!
- Ayan, sa 'yo na. - Siya nga lagi 'yong kumakain ng masarap.
Laging octopus at pusit ang napupunta sa 'kin.
Ang totoo naman, lahat kayo nakakain n'yo ang gusto n'yo.
Ikaw nga, Nanay. Sa 'yo lagi 'yong ekstrang itlog at igat.
- Totoo 'yan. - Gano'n ba?
"Gano'n ba?"
Iba talaga ang mga babae, 'no?
Iba nga talaga.
- Ayaw mo ng hipon? - Ayaw ko.
- Kainin mo na. - Wow!
May butas din pala sa fusuma ng bahay na 'to?
Oo naman. Tao lang kami.
Di ba?
- Parang buwaya. - Buwaya?
Tumigil ka nga!
Nagsalin ng Subtitle: Donna Escuin