BIBLIOTEKA MIEJSKA W TOKIO ODDZIAŁ ARISUGAWA
STYCZEŃ 1979 ROKU
Dzień dobry.
Jak zwykle jest pani wcześnie.
Siostrzyczko? To ja.
Takiko.
Tak.
Dobrze.
Co?
Posłuchaj.
Musimy porozmawiać.
Nic z tych głupot.
O czym ty mówisz?
Małżeństwo nie jest głupotą. Wiesz, ile masz lat?
Saki-chan dzwoni?
Nie, Takiko.
Kobiet po trzydziestce nie czeka już nic dobrego.
- Pora, żebyś... - Nie po to dzwonię.
To po co? Do rzeczy.
Jest za wcześnie na siostrzane przepychanki.
Halo?
- O co chodzi? - Spotkajmy się w czwórkę.
- Muszę kupić podręcznik. - Wtedy wam powiem.
- Jaki podręcznik? - Advanced Stories for Reproduction.
Słabo znam angielski. Mów po japońsku.
OJCIEC
- Co? - Nie kupowałeś go już?
Kupowałem Elementary Stories for Reproduction.
Mów po japońsku!
Czemu nie powiedziałeś wczoraj?
- Naprawdę go potrzebujesz? - Tak.
Przynieś paragon, dobrze?
Jasne.
Proszę.
Co się mówi na pożegnanie?
- Do widzenia! - Ta spódniczka jest za krótka, Yoko!
Dłuższej nie mam.
Wybacz. O czym to rozmawiałyśmy?
Jesteśmy siostrami, ale mogłaś rzucić „chwileczkę”...
Przecież przeprosiłam.
Nie zadzwoniłam na pogaduszki.
Wybrałaś najgorszą porę dnia.
Spotkajmy się u ciebie. Wtedy wszystko wam powiem.
Powiadomię Tsunako i Sakiko.
Zjemy coś wcześniej, żeby nie robić ci kłopotu.
Przecież mogę coś...
Też mi młodsza siostra.
Praca w bibliotece jej nie służy.
Co jest złego w państwowej posadzie? To mniej stresujące niż praca w handlu.
Nie może tam wiecznie pracować. Pora...
Na dożywotni etat gospodyni domowej?
Nie ma stabilniejszej posady.
Nie bądź wredny.
Tsunako też przyjdzie?
Nie wiem, czy się wyrobi.
Masz dziś spotkanie?
Jedziesz dziś do rodziców?
Sekretna lokata mamy wygasła. Otworzyła ją na nasz adres.
Dlaczego nie na swój?
Może się obawia, że tata spocząłby na laurach.
Za wcześnie na jego emeryturę.
Mężczyźni mają ciężki żywot.
Nie tak ciężki jak kobiety.
Pozdrów staruszka.
Tylko jego?
Nie recytuję Momotaro. Nie muszę wymieniać ich obojga.
- Miłego dnia. - Dzięki.
ASURA
Już jestem.
Dzień dobry.
Sensei też już przyszła.
- Doprawdy? - Tak.
Dwie godziny układały mi włosy.
Paplają więcej niż robią.
Zawsze robią wrażenie, ale dzisiaj szczególnie.
Nie wiem, jak to ująć,
ale jest w nich coś ponętnego.
A gdzie tam...
Moja sensei zawsze powtarzała, że moje aranżacje są banalne i bez polotu.
Wręcz przeciwnie. Przypomina mi kobietę przepasaną wyłącznie cienkim obi.
Zgodzisz się, najdroższy?
Nie znam się na kwiatach.
Dobra robota.
Słucham? Mówi Masukawa.
Dzień dobry. Jak miło panią słyszeć.
Jest tutaj.
Jutro o pierwszej.
Proszę poczekać.
Sensei! Siostra dzwoni.
Już idę!
- Mówiłam ci... - Kończę na dziś.
Nie chodzi o małżeństwo.
Zatem o co?
Powiem ci osobiście.
Ja też mam swoje życie. Nie możesz ot tak wymyślać sobie...
Wypłata.
O której?
Ustaliłaś godzinę, nawet nie pytając, czy mi pasuje.
Jesteś taka samolubna!
Jak nie chcesz, to nie przychodź.
Ale zaproszona zostałaś.
- Dzień dobry! - W trójkę coś zaradzimy.
Tylko później nie narzekaj.
- Dzień dobry. - Dzień dobry!
Zapraszam za mną.
Nie wydzwaniaj do mnie, gdy jestem w pracy.
Kończę zmianę o dziewiątej.
Powiedz, że matka ci się rozchorowała.
Tym się wymigałam tydzień temu.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Ma pan to?
Mniej więcej.
Poszło sprawnie?
Tak. Nie bez przeszkód, ale...
Tak?
Nie zdenerwuje to pani?
Zdenerwuje.
Oczywiście, że tak.
Ale nie mogę przymykać oczu.
Państwa zamówienie.
- Poprosimy o jeden rachunek. - Oczywiście. Smacznego.
Zamawiałem słabą kawę.
Podała pani moją...
Za mocna.
Ups!
Przepraszam.
Przepraszam!
JABŁKA FUJI
- Przepraszam! - Tak?
- Poproszę... - Jabłka?
- Cztery. - Już pakuję.
Dawno, dawno temu żyli sobie staruszek i staruszka.
Staruszek zbierał chrust na wzgórzach,
a staruszka prała ubrania w rzece.
Wtem zobaczyła wielką brzoskwinię, która płynęła z nurtem rzeki,
podskakując w górę i w dół,
w górę i w dół.
KOTARO TAKEZAWA
To ty.
Makiko przyszła!
Co cię tak bawi?
- Wy dwoje... - Co?
Staruszek przycina gałęzie,
a staruszka pierze ubrania.
Co w tym zabawnego?
Mogłam przynieść brzoskwinię.
Nie są w sezonie.
Te jabłka podpisano twoim imieniem, mamo.
- Co? - Spójrz.
Jabłka Fuji?
Jakie to miłe.
Nie musisz nam przynosić drogich prezentów.
Poza tym nie zjemy wszystkich sami.
Pomogę.
Tato, masz ochotę?
Nie teraz, muszę się zbierać.
- Pracuje dzisiaj? - Tak.
We wtorki i czwartki.
Powściągliwy człowiek.
Gotowe.
Czy tata wiesza pranie?
Nigdy nie robił takich rzeczy.
„Hej! Ubrania spadły ze sznura!”
Zajmuje się też okiennicami.
- Naprawdę? - Tak.
Może zbliża się jego czas.
A może wynagradza troski, których ci przysporzył.
Problemy finansowe
i lata zrzędzenia nie były żadną troską.
Czyli jesteś szczęśliwą kobietą.
A co robimy z lokatą?
Bank nie chce jej zamykać.
No tak.
Takiko się do ciebie odzywała?
Nie. A dlaczego?
Chce z nami porozmawiać.
Czyżby nareszcie kogoś znalazła?
Też tak pomyślałam, ale nie.
Hej! Sprzedawca tofu się pojawił.
Zostało nam z wczoraj.
Dobrze.
Poczekaj!
Wyszczotkowałam ci ten brązowy płaszcz.
Nie trzeba było.
Wcześnie wróciłeś.
Kiedy wie, że przychodzisz, pędzi do domu ile sił w nogach.
Powinnam ci podziękować.
Odwołano mi spotkanie.
Takao nie ma sióstr, więc nie chciał tego przegapić.
- Co robisz? - No dobrze.
To dzisiaj rozbija się kagami mochi?
Powinno się to robić...
Jedenastego.
Lubi robić wszystko tak, jak w dzieciństwie.
Jak wszyscy faceci.
Kiedy żył mój mąż,
bardzo rygorystycznie podchodził do dekoracji i zwyczajów.
A żadna z nas arystokracja. To było takie uciążliwe.
A teraz pewnie ci tego brakuje.
Najlepsze jest smażone ze szczyptą soli.
Na to właśnie liczy.
Pomogę!
Przepraszam za spóźnienie.
Otworzę.
- Organizatorka przychodzi ostatnia. - A jakże.
- Twarde jak skała. - O, kagami mochi.
Czy te pęknięcia czegoś wam nie przypominają?
Czekaj.
Pięty mamy!
Tak jest! Wyjęłaś mi to z ust!
Te wgłębienia tutaj.
- Powinny zacząć skwierczeć. - Wyglądają na gotowe.
Wciąż pamiętam ten dźwięk, gdy mama ściągała skarpetki.
Przed spaniem, prawda?
Gasiła światło i stojąc przy nas...
Chrobotały, hacząc o jej pięty.
Czemu były tak spękane? Miała problemy skórne?
Miała ciężkie życie. Czasami chodziła głodna.
Pewnie tuż po wojnie?
Najlepsze kąski oddawała tacie i nam, a sama jadła kleik ryżowy.
Dłonie też miała szorstkie od pracy w kuchni.
Pamiętasz tę jej czarną maść?
Tak!
Podgrzewała ją nad paleniskiem, a następnie wcierała w skórę.
Skwierczała i śmierdziała. I jeszcze ten dym!
Nadal to pamiętam.
Nie zniosłabym tyle.
Poparzysz sobie język!
Czyżby to była Sakiko?
Otworzę.
- Podpadłaś mi, Takiko. - Jesteśmy w komplecie.
Musiałaś ją zapraszać?
- Obraziłaby się. - W przeciwieństwie do was,
ja ciężko pracuję!
Umyj ręce.
Ostatnio był wyrostek taty. Teraz mama nadwyrężyła plecy.
Następnym razem was potrąci auto.
- O rany! - Dziewczyna mnie przeraża!
Nie co tydzień. Nie jest tak źle, jak mówisz.
Mój szef to lubi. Muszę się dostosować.
Ma dość nagród pocieszenia,
więc kupił je w sprzedaży wysyłkowej i teraz leżą jako ozdoba.
I się kurzą.
Używam ich, gdy nie widzisz.
Ja też takie mam. Zostały po Masakim i nikt ich już nie używa.
Takie o. Albo takie.
O, i jeszcze...
Chodzi o tatę!
Utrzymuje kogoś.
Kobietę?
Przecież, że nie mężczyznę.
Myślałam, że może wspiera jakiegoś studenta.
Jesteś taka naiwna.
Jesteś pewna?
Inni może i tak, ale nasz tata?
To stary niezgraba, który nawet koszuli sam sobie nie kupi.
On miałby mieć kobietę?
Kobiet się nie kupuje, prawda?
Dobre.
Wasz ojciec z kochanką...
I kto to mówi?
Co to ma znaczyć?
Nie obruszaj się tak.
Czy może trafiłam w czuły punkt?
Nie wyżywaj się na mnie, dobrze?
Tata ma z 70 lat. Dajcie spokój.
Poza tym go nie stać.
Pracuje we wtorki i czwartki.
Zlitowali się nam nim. Jest kierownikiem tylko z nazwy.
Co taki oszczędny człowiek zdąży zdziałać?
Oszczędny?
Oszczędny w słowach.
I wysiłkach, bo pracuje tylko dwa dni.
Świetne.
Widziałam go.
Miesiąc temu.
Odwiedzałam znajomą, która mieszka w pobliżu Senzokuike.
Wracali w trójkę z wesołego miasteczka.
W trójkę?
„Tatusiu, pośpiesz się!”
Nie pomyliłaś go z kimś?
Wynajęłam detektywa.
Detektywa?
Ta kobieta to Tomoko Tsuchiya. Ma 40 lat.
Chłopiec chodzi do drugiej klasy.
Mieszkają w pobliżu. Tata odwiedza ich we wtorki i czwartki.
Nie chodzi do pracy?
Wpada na chwilę i idzie do niej.
To ma być oszczędny człowiek? Okłamuje mamę od dziesięciu lat.
Masz dowód?
Co? Nie mów, że to rejestr rodzinny.
- Zdjęcia ich trójki. - Nie chcę na nie patrzeć!
Makiko!
To puszka Pandory! Jak tam zajrzymy, wszystko stanie się prawdą!
To jest prawda!
Zgadzasz się ze mną?
- Lepiej ich nie oglądać. - No cóż...
W grę wchodzi dziecko. Możemy być...
Rodzeństwem.
- Pierwszy brat, co? - Czyli nie jestem najmłodsza?
Jest nas pięcioro?
Nie powinnyśmy...
- Co? - Wszystko gra?
Złamałam sztuczny ząb.
Co ty wyprawiasz?
To obrzydliwe!
Zaraz, masz sztuczne zęby?
Cztery przednie. Nie patrzcie, dobrze?
To wina smażonych kagami mochi.
Hej! To ciebie wzięło na wspominanie pięt mamy.
- Nie mówcie o piętach, gdy jem! - Jak możesz teraz jeść?
Ominęłam kolację, żebyście nie czekały!
Nie czepiaj się.
Nie kłóćcie się, dziewczyny.
- Fracając do ciecka... - Syczysz jak przebita opona!
Pofiecze kłuje.
- Nagle nastrój... - To nie jest śmieszne!
- Ma lację. - Tak, ale brzmisz prześmiesznie!
Masz maseczkę?
- Co? - Maseczkę.
Maseczkę?
Mamy jakieś nowe?
Może być stara.
Kogo obchodzą maski? Co z dzieckiem?
Może być stara. Wymień tylko dziecko.
Co?
Nie dziecko. Gazę.
- Gazę! - Tsunako!
O rany.
Marcano w natarciu. Zwolnił. Prawy prosty!
Co z wami jest?
Ważniejsze są dla was złamane zęby i głupie mecze bokserskie?
Głupie? Boks to poważna dyscyplina.
Hej! Nie obchodzi was to?
Tata ma kochankę!
W końcu to facet.
Jeszcze to do mnie dotarło.
Dzisiejszy 70-latek to jak kiedyś 50-latek.
Może mama zbyt dobrze go karmiła. Ma promienną cerę.
Czyli aby uniknąć zdrady, trzeba marnie karmić męża?
Ja wolę mężczyzn z seksapilem.
- Sakiko! - No co?
Co się głupio pytasz?
Jak na moje oko, Takiko, jesteś jakaś podejrzana.
A to dlaczego?
Zapłaciłam z własnych pieniędzy...
I to jest właśnie podejrzane. Czemu nie zapytałaś wprost?
- Kogo? - Tatę.
Przecież się nie przyzna!
W końcu to powściągliwy człowiek.
Saki-chan, nie jest ci szkoda mamy?
Poświęciła swoje życie mężowi, by zostać zdradzoną w wieku 65 lat!
To tatę naleszy finić.
Nie spodziewałabym się tego po nim.
To niewybaczalne!
Powinien rozstać się z kochanką albo rozwieść z mamą...
Powinien rozstać się z kochanką.
Prawda? To chyba oczywiste.
Tak sądzę.
Tak jest śfiat uszącony.
Co?
Tak jest świat urządzony!
Tak czy siak, dla dobra mamy...
Czy na pewno o to ci chodzi?
A co?
Mam wrażenie, że bardziej chodzi ci o twoje własne dobro.
- Słucham? - Szukasz wentyla.
Nudna praca, ani widu faceta...
Jesteś sfrustrowana.
Jak śmiesz?
To sprawa między mężem a żoną.
Nie powinnyśmy się w to mieszać.
A poza tym częściowo to wina mamy, że zaczął rozglądać się na boki.
Dobra z niej gospodyni, ale jest staroświecka. Zero seksapilu.
- Przeginasz. - Faceci tacy są.
- Nie mów „faceci”. - A jak mam mówić?
Mężczyźni.
Sakiko.
Zachowaj te brudne myśli...
Co? Niby kto tu ma brudne myśli?
Nosisz nudne ubrania i się nie malujesz, ale pragniesz mężczyzny jak każda.
Dlatego wyładowujesz swoją frustrację na innych?
Sakiko! Ty mała...
Przestańcie! Obie!
- Spotkajmy się jutro we dwie. - Dobrze.
Gushiken ciągle atakuje!
Marcanowi brakuje sił!
- Trafił! - Podwójny cios!
- Lewy sierp położył go na deski. - Tak czy siak...
wasza mama nie powinna się dowiedzieć.
Tak?
Koniec! Gushiken jest pierwszym japońskim bokserem,
który obronił tytuł siedem razy!
Ten ostatni lewy sierpowy Gushikena był niesamowity!
Przeciwnik poleciał wprost do narożnika.
Nie oglądałeś?
Oglądałem.
Jest ode mnie dwa lata młodszy.
No tak, ale wiesz, jak mówią.
„Wielkie talenty rozkwitają późno”.
Nie mogę dłużej czekać.
A to co?
Hej.
Poczekaj!
Hide! Jak forma?
Znakomita!
Masz.
Dla ciebie też.
- Niezły chwyt! - Poczekaj!
Jest za szybki.
Przyjdziemy kibicować!
Zamknijcie wcześniej, bo przegapicie nokaut!
No pewnie!
Nie rób tak.
Będą kłopoty!
Naleciało ci do oka?
- Tak. - Już dobrze?
Szczypie.
Odrobinę więcej.
Dobra!
Przestań!
Pewnie się nasłuchałaś.
- Nie spotkałaś się z siostrami? - Tak, ale nie chodziło im o mnie.
Nie bądź cyniczna.
Nie mogę się doczekać mieszkania z prysznicem.
Jak tylko wygram.
Ja nie...
Nie chcę tego!
Nie chcę!
Myślisz, że to coś poważnego?
Co?
Romans taty.
Ciągle tylko burczysz pod nosem.
Mogłam pozmywać wczoraj wieczorem.
Problemem jest dziecko.
Gdyby nie to...
Czyli można zdradzać, póki nie ma z tego dzieci?
Nie o to mi chodziło.
Po prostu wtedy byłoby prościej.
Może najlepiej poczekać,
aż czas sam to rozwiąże.
Czas nie jest sprawiedliwy.
Zwykle te późniejsze miłości są trwalsze.
Dlatego te stare są porzucane.
Dawno, dawno temu żyli sobie staruszek i staruszka.
Staruszek potajemnie zdradzał staruszkę.
Owocem romansu był uroczy chłopiec.
SZKOŁA IKEBANY TSUNAKO MITAMURY
Już idę!
Tak szybko?
Rany! Wycieraj się po wyjściu z wanny.
Ile?
Ja zapłacę.
- Duże pudełko kosztuje 2000 jenów. - Żaden problem.
Nie krępuj się, proszę.
Uwaga!
Zostaw mnie!
Puszczaj!
Chodźżeż, do cholery!
Nie lubisz zapachu papierosów.
Spokojna okolica.
Napij się herbaty.
Wprawiłaś sobie nowy ząb.
Z samego rana. Jest tymczasowy.
Z całej naszej czwórki
tylko ja odziedziczyłam słabe zęby po mamie.
Tata mało zarabiał, gdy się urodziłam,
więc pewnie to kwestia diety.
Nie zapytasz?
„Kim on jest?
Czy jest żonaty? Od jak dawna...”
Tsunako...
„Baraszkujesz przy ołtarzyku męża?
Twój syn mógłby się już żenić”.
Tsunako!
„Miałaś czelność potępić tatę, a sama co robisz?”
Czemu tego nie powiesz?
Twoje milczenie jest jeszcze gorsze!
Czemu nic nie mówisz? Zwyzywaj mnie do woli!
Takao też mnie zdradza. Jako żona i matka nie mogę ci wybaczyć.
Zadowolona?
Makiko...
Nie musisz zmyślać tylko dlatego,
że poznałaś mój brudny sekret.
Nie zmyślam.
Masz dowód?
W przeciwieństwie do Takiko nie lubię się doszukiwać.
Nie wspominając o kosztach.
I zmarszczkach.
- Czasem lepiej nie wiedzieć. - Mama też tak mówi.
Właśnie dlatego...
chcę to załatwić, zanim mama się dowie.
Załatwić? Chodzi ci o tatę?
Poprosiłam Takao, żeby z nim pomówił.
O tej...
Tak.
- My przekonamy kochankę. - Jak?
Jak to jak? Pieniędzmi.
Dobrze.
- Pokryję połowę. - Zatem uzgodnione.
Jesteś głodna?
Tak.
- Nie widać, że jest sztuczny. - Jeden kosztuje 20 000 jenów.
Młodszy brat dentysty jest okulistą.
A najmłodszy pewnie laryngologiem.
Przestań!
Głupol.
Rozśmiesza cię, a potem wyrywa!
Drobny poczęstunek.
Kto za to zapłacił?
Słucham?
On?
Makiko.
Ale bałagan.
Jak to się stało?
Dzięki za poczęstunek.
„Zerwij z nim. Masz tu pół miliona jenów”. To chyba za proste, co?
To moje wszystkie zaskórniaki.
Jeśli będzie trzeba, będę ją błagać, by pomyślała o naszej starej matce.
Poważnie?
Tak. Założyłam nawet nową bieliznę na szczęście.
Robimy nalot jak yakuza.
Chcę ryż genmai.
I sałatkę. Z dużą ilością sałaty.
I gromadnika!
- Samicę, z ikrą. - Dobrze.
Mamo?
Mamo.
Ale upewnij się, że to będzie samica.
I zwijany omlet.
Patrz.
Ślimaczku, ślimaczku
Wyjrzyj ze skorupki
Gdzie, no gdzie
Schowałeś głowę?
Pokaż rogi
Pokaż czułki
Pokaż głowę
Słucham? Mówi Takezawa.
Sakiko!
Jak się masz?
Świetnie.
Chcę ci o czymś powiedzieć.
Ale obiecaj, że nie powiesz tacie ani moim siostrom.
Co takiego może ukrywać?
Pojęcia nie mam. Powie mi, jak do niej przyjdę.
Do niej do mieszkania?
Kazała mi obiecać, że nie powiem wam ani ojcu.
Ale trochę się martwię, więc podam ci adres.
Halo?
To powinno być gdzieś tutaj...
Połowa mieszkań w kraju tak się nazywa.
Powinnaś dopytać o dokładny adres.
Na pewno dobrze zapisałaś?
Na pewno.
Może numer się nie zgadza?
- Powinno być... - Jakie ładne kamelie.
Dobra.
To łaźnia?
Pamiętasz, jak do jednej wpadłaś?
- Przecięłam się. - Tak! Nadal masz bliznę!
Jeśli się nie pośpieszymy, zdąży się wypaplać.
- Jest taka przekorna. - Wiem.
Piją mleko.
- Po kąpieli zawsze smakuje lepiej. - Prawda?
Pewnie widziałam pana w telewizji,
ale niestety nie rozróżniam sportowców.
Jeszcze nie był w telewizji.
Jeszcze.
Doprawdy?
Takie ciosy muszą boleć, prawda?
Zależy, gdzie się dostanie.
Jeśli oberwie się w liver...
Liver?
Po japońsku „kanzo”.
Ach, wątrobę.
Jeśli uderzy się w pewne miejsce, przeciwnik odpływa.
Doprawdy? Myślałam, że tam nie wolno bić.
Słucham?
Mamo! Chodziło mu o szczękę!
- Szczękę? - Tak, szczękę.
O matko...
Miałam poczekać, aż zostanie mistrzem, ale chcę, żebyś dowiedziała się pierwsza.
Jinnai-san, pański śmietnik został na dworze!
Czy on musi zrzędzić o śmietnikach,
kiedy prowadzimy tak ważną rozmowę?
MUSISZ WYGRAĆ! GRUNT TO DYSCYPLINA!
Jinnai-san!
Już idę!
MIESZKANIA ASAHISO
Może to zły adres.
To chyba tutaj.
- Spójrz! - Masz rację.
Co do...
Co wy tu robicie?
Gdzie mama?
U mnie.
Powiedziałaś jej?
Miała się nie dowiedzieć.
Zwariowałyście? Nie ma mowy, że się w to wmieszam.
Powiedziałam jej tylko
o moim chłopaku.
Twoim chłopaku?
O podrzędnym bokserze, z którym mieszkam.
- Takim, co robi... - Tak.
Jest tylu sportowców.
Bejsboliści, golfiści. Czemu akurat bokser?
To dlatego oglądałaś wczoraj tę walkę?
I co na to mama?
Była zaskoczona.
Nic dziwnego!
„Czy on zarabia? Z czego się utrzymacie?
A jeśli nabawi się kontuzji? Planujecie ślub?”
Ma mnóstwo pytań, których nie może przy nim zadać, więc siedzi z tą jej miną.
Nie bądź złą córką.
To kiepski czas.
Przysparzasz jej tylko zmartwień.
Czyżby? A ja myślę, że jestem dobrą córką.
Sakiko, ty...
Dałam jej parę powodów do zmartwień.
Tym sposobem, jeśli czegoś się domyśla,
nie będzie się aż tak zadręczać.
Idźcie już.
Chciałam sama pogadać z mamą,
a wy wszystko psujecie.
Jak możesz tak mówić?
Idźcie już!
No dalej.
- Chociaż herbatą poczęstuj. - Tak kluczyłyśmy!
- Idźcie. - Jedna filiżanka.
Pa, pa! Bezpiecznej drogi!
Jedna filiżanka!
- Nie ma co. - No.
Mocny cios. Jestem pod wrażeniem.
Śmieje się.
Tak.
Dobranoc.
Co ty wyprawiasz?
Walnęłaś mnie!
- Prosto w wątrobę! - Uważaj na lampę!
Siadaj na tyłku!
Przypomnę ci coś.
„Muszę zachowywać wstrzemięźliwość.
Sypiając z dziewczyną, zmięknę. Wszyscy to zauważą”.
Kto tak powiedział?
Ja.
- Ja. - Właśnie. Twoje własne słowa.
Zatem...
Priorytety.
Najpierw zdobądź tytuł.
Dobrze.
Dobranoc.
Hej.
Przebierz się przed spaniem.
Wiem.
To boli!
Takao Satomi. Dzwoniłem do pana.
Pomógł pan mojej szwagierce.
Nie ma o czym mówić.
Nie jest pan żonaty?
- Słucham? - Zdradził pana pognieciony kołnierzyk.
Słyszałem, że był pan miły dla mojej szwagierki.
Nie wpadła panu w oko?
- Przepraszam. - Jedną kawę.
Oczywiście.
Pomyślałem, że to wybadam.
I kto tu jest detektywem, co?
Tak czy siak...
W sprawie mojego teścia.
Czy nie moglibyśmy uznać tego za nieporozumienie?
Mam udawać, że nic się nie stało?
Jakby nie patrzeć, zdjęcia są nieostre.
Powiemy, że się pan pomylił.
Nie mogę tego zrobić.
Dlaczego nie?
Podałbym w wątpliwość cały ten zawód.
Czy ktokolwiek zyska na prawdzie?
- Ta stara kobieta przez tyle... - Przepraszam.
Będzie zdruzgotana. Jakby ktoś zrzucił ją na dwa stopnie przed końcem schodów.
A córki, choć na niego narzekały, to zawsze szanowały swojego ojca.
A teraz będą musiały go potępić.
Dlaczego?
Niczego nie ukradł.
Kobiety traktują niewierność jak kradzież.
Oba te czyny są haniebne.
Takao, co ty tu robisz z panem Katsumatą?
Nieważne. A ty jak nas znalazłaś?
Zadzwoniłam do biura pana Katsumaty i powiedziano mi, gdzie go szukać.
- Mogę usiąść? - Proszę.
Chciałem go prosić o przysługę.
Niewiele mówi, ale jest solidny, więc warto go zatrudnić.
- Zdobył pan to, o czym mówiliśmy? - Tak.
To rejestr rodzinny!
Chłopiec...
nie jest synem ojca.
Ma osiem lat.
Jego ojciec to Minoru Takamizawa.
Skoro pan wiedział, to czemu to przemilczał?
Jestem jej szwagrem, ale bądź co bądź rodziną.
Nie byłem upoważniony przez klientkę.
Rozumiem. Nie myliłaś się co do niego.
Czyli jednak jesteśmy czterema siostrami.
Powinniśmy porozmawiać. Z dala od zasięgu kobiecych uszu.
Czułem, że ten dzień nadejdzie.
Widzę dym, ale mam nadzieję, że jednak nie ma ognia?
Widzisz dym, bo jest ogień.
Mogę go ugasić.
Nie trzeba.
Tato.
Co zamierzasz?
Nie mogę nic zrobić.
Nawarzyłem piwa.
Przeprosisz?
Nie.
Nie przeprosisz?
To nie wystarczy.
O zaślepiająca wściekłości!
Kogo mam ukarać za uwiedzenie mojego męża?
Czy moje ciało ma opaść
Niczym śmieć na dno rzeki?
Gdy zbliżam się
Do skraju wody
Moje odbicie
W nieruchomej powierzchni
Przemienia się
W wielkiego węża
Mamina zupa jest najlepsza.
Zwłaszcza z jajkiem.
Tak.
Jak było w teatrze?
Zaskakująco ciekawie. Pierwszy raz byłam na bunraku.
Tak, było wspaniale.
Uwielbiam tradycyjną sztukę.
Kiedy ta lalka otworzyła paszczę...
Tak, to było coś. „O zazdrości!”
Przerażające.
Jak Taki-chan.
- Czemu ja? - Z wielu powodów.
Sakiko, podasz sos sojowy?
- Czemu jak ja? - To właśnie ta mina.
Będę miała koszmary.
- Sos sojowy! - Masz.
Tato, weź sobie akagai. Wygląda smacznie.
Da radę pogryźć? Martwię się o jego zęby.
Nie uwierzycie! Tsunako złamała sztuczny ząb na kagami mochi!
Papla!
Mieliśmy ubaw.
„Złamał mi się ząb”.
Jesteś okropny.
Na drugi dzień wstawiła nowy.
Ciekawe, czy miała ważne plany.
Przerażająca, co?
Nie powinnam mówić tego przy Takao,
ale najstraszniejsza w rodzinie jest Makiko.
A gdzie tam! Boi się psów i walk samurajów. Telewizję ogląda tak!
Zdziwiłbyś się.
A co?
W każdej chwili może wbić ci nóż w plecy.
Daj spokój! Jesteśmy razem niemal 20 lat.
- Proszę. - Dziękuję.
Nie tak długo jak wasi rodzice, ale znam swoją żonę, prawda?
Jesteś taki naiwny. Prosto w plecy, mówię ci!
„Już po mnie!”
Jeśli już, dźgnęłabym go w pierś.
Plecy są dla tchórzy.
- Tak, Makiko jest najstraszniejsza. - Prawda?
Kiedy jemy razem sushi, zawsze rzuca się na najlepsze kąski.
To prawda! Od razu celuje w najdroższe!
Wypraszam sobie te oskarżenia.
„Mimo delikatnego głosu, kukułka żywi się jaszczurkami”.
Żadnych jaszczurek, gdy jem krewetki!
- Masz, ty to zjedz. - Tak czy siak, wyjada najlepsze.
Mnie zostaje ośmiornica i kalmary.
Prawda jest taka, że każda je to, na co ma ochotę.
I kto to mówi, mamo. Ty wyjadasz jajka i węgorza.
- To prawda. - Czyżby?
„Czyżby?”
Kobiety to dopiero coś.
Żebyś wiedział.
- Nie chcesz krewetki? - Nie.
- Ty ją zjedz. - Rany!
Nawet wy macie dziury w parawanach?
Oczywiście. Jesteśmy tylko ludźmi.
Prawda?
- Patrz, aligator. - Aligator?
Przestań!
Napisy: Daria Okoniewska