O, zazdrości!
Zaślepiająca wściekłości!
Tato, nie!
Przestań!
- To nie powód, abyś umierał! - Nie w ten sposób!
Mamo!
Czemu go nie powstrzymasz?
- Wpuśćcie nas! - Wpuśćcie!
Mamo!
- Nie! - Tato!
- Dlaczego?
Tato!
Haramaki na piżamach?
Musiałyśmy je nosić w dzieciństwie.
Rodzice sądzili, że nie zaśniemy, mając zmarznięte brzuchy.
Też je nosiłaś?
Każda z nas!
Chciałbym zobaczyć, jak zawodzicie w tych strojach.
To nie było zabawne.
Byłyście dość bezduszne. Żadna nie próbowała go powstrzymać?
Ogradzał nas rytualny sznur.
Nie mogłyśmy.
Rozumiem. Rozgryzłem to.
Nawet dzieci nie mogą się mieszać w sprawy małżeńskie swoich rodziców.
Podświadomie tak uważasz.
Pozwolił temu chłopcu nazywać się tatą.
I widuje się z tą kobietą od ponad siedmiu lat.
Cały ten czas oszukiwał mamę.
„Oszustwo” to zbyt mocne słowo.
Zataił to przed nią, tak?
Czyli ją oszukał.
Nie ma wyrzutów sumienia?
Może ją oszukuje, bo ma wyrzuty sumienia.
Śmierć nie jest jedynym rozwiązaniem.
Mógłby się z nią rozwieść albo przynajmniej przeprosić.
To dziecinne myśleć, że jego śmierć wszystko rozwiąże.
Nie krytykuj go za swój własny sen.
No wiem, ale...
Podoba mi się reakcja mamy.
Siedziała sobie, podjadała i szyła.
Nawet jak na nią to było zbyt beztroskie.
Lepiej być opanowanym, niż wszystkim się zamartwiać.
Dla mężczyzn to...
Bardzo wygodne?
To nie tylko wygodne.
To mądrzejsze podejście.
Tylko mężczyźni na tym zyskują.
To był twój sen. Nie wyżywaj się na mnie.
- Co? - Gazeta.
ASURA
LUTY 1979 ROKU
Miałaś mnie obudzić o 6:00!
- Próbowałam trzy razy! - Kłamiesz!
Nie kłamię! Nastawiaj sobie budzik!
Nie wierzę.
- Zawsze matka winna. - Nie zdążę.
- Kolejka! - Za długo tu przesiadujesz!
- Jestem następny. - Tak.
Zawsze robi mi się gniazdo.
- Budziłam ją. - Co? Wiem.
- Pośpiesz się! - Okej.
- Telefon! - Mamo!
- Mamo, telefon! - Mamo!
- Telefon! - Nie możecie sami odebrać?
Mam pełne ręce roboty.
- Ja też. - A ja pełną buzię.
Miałaś odrobić lekcje wczoraj.
Musisz się tak napychać?
Mówi Satomi.
Sakiko!
Jak mogłaś, Makiko?
O co ci chodzi?
Wiem, że zawsze byłam czarną owcą.
Mimo to... Cześć.
Cokolwiek sobie o mnie myślisz, nadal jesteśmy siostrami.
Sakiko?
Jesteśmy czterema siostrami.
Dlaczego napisałaś o trzech? Dlaczego mnie wykluczyłaś?
O czym ty mówisz?
Nie udawaj głupiej. Nawet ja czytam gazety.
Gazety? O co ci chodzi?
Nie udawaj, że nie wiesz!
„Mój ojciec ma kochankę”.
Mój ojciec ma ko...
Sakiko!
O czym ty mówisz?
Czyli to nie Makiko?
O co to poranne zamieszanie?
Szukałam wzmianek o twojej walce,
a znalazłam list do redakcji mojej siostry.
List?
Może się pomyliłam.
Ale znalazłam twoje nazwisko.
Widzisz? Hidemitsu Jinnai.
Nie rozpraszaj mnie.
Hej!
Jeśli rozprasza cię coś takiego, możesz winić tylko siebie!
Takao!
Już wychodzę.
Podaj mi tylko gazetę.
Dzięki.
Coś nie tak z tatą?
Nie z tatą, tylko dzia...
Nieważne. Co ty tu robisz? Pośpiesz się.
Szykuj się do szkoły. Już!
ŁAZIENKA ZAJĘTA
„Siostry są jak groszki, które dorastają w jednym strączku.
Kiedy dojrzewają i wydostają się z łupiny,
ich style życia i podejścia się rozchodzą.
Jestem jedną z trzech sióstr, ale prawie nigdy się nie spotykamy.
Choć ostatnio odkryłyśmy,
że nasz leciwy ojciec potajemnie spotyka się z inną kobietą”.
- Wychodzę. - Miłego dnia.
LIST DO REDAKCJI
„Moja matka o niczym nie wie
i cieszy się złotą jesienią życia ze swoim mężem.
- My, siostry...” - Wychodzę!
Miłego dnia.
„...wspólnie załamujemy ręce.
Mój mąż jest w średnim wieku i też może się pogubić.
Czy życie... radzenie sobie bez wzburzania fal
to recepta na kobiece szczęście?
Codziennie się nad tym zastanawiam”.
Każdy by pomyślał, że to ty.
Włącznie z tobą?
Od razu mi się z tobą skojarzyło.
Nigdy nie pisałam listów do redakcji. To nie w moim stylu.
Mąż w kryzysie wieku średniego wskazuje wyraźnie na ciebie.
Twoje siostry są niezamężne.
Daj spokój. Nawet gdyby, nigdy bym czegoś takiego nie napisała.
„Podpisano: anonimowa 40-lenia gospodyni domowa”.
To naprawdę nie ty?
Już wiem!
Do zobaczenia.
Proszę, pamiątka.
Dziękuję.
Wróciła pani z podróży?
Słucham? Tak, od rodziców.
- Mieszkają w Ikegami... - Zimno, prawda?
To chyba najzimniejszy dzień roku.
Halo?
Makiko.
Wcześnie wyszłaś z domu.
Nigdzie nie wychodziłam.
Czemu dzwonisz tak wcześnie?
Tsunako.
Zawsze miałaś dobre pióro, ale teraz przebiłaś samą siebie.
Nawet Takao jest pod wrażeniem.
Powiedział, że masz talent.
O czym ty mówisz?
Nie czytałaś porannej gazety?
Oczywiście, że czytałam!
W przyszłości powinnaś najpierw porozmawiać z nami.
Tylko tobie się zwierzyłam
ze swoich podejrzeń wobec Takao.
Nie ja to napisałam.
Co ważniejsze... czy to w porządku?
Rodzice też dostają tę gazetę.
O nie!
Twoje paznokcie fruwają na wszystkie strony.
Weź to.
Masz.
Dobrze.
O rany...
Proszę.
Męskie paznokcie są twarde. Boli, gdy się na nie nadepnie.
Nie ma różnicy, czy są męskie.
Owszem, jest.
LIST DO REDAKCJI
Nie masz o niczym pojęcia.
Dobrze, dobrze. Zabolało.
WZBURZAĆ FALE
Dzień dobry.
Dziękujemy za długoletnią współpracę.
To ja dziękuję. To była przyjemność.
Nasi klienci podziwiali pani aranżacje.
Przykro mi, że tak to się kończy.
Luty w tej branży jest najtrudniejszym miesiącem.
Restauracja nie może oszczędzać na jedzeniu.
A kwiatami nie da się wyżywić.
Bardzo nam przykro.
Szczerze mówiąc, jestem zawstydzona.
Tak czy inaczej,
proszę.
Nie mogę tego przyjąć. Nie zasługuję na taką życzliwość.
To tylko wypłata za ten miesiąc.
Dziękuję.
Wobec tego mogłabym odzyskać wazon, który państwu pożyczyłam?
Zdaje się, że stoi w kuchni.
Przepraszam, że go przetrzymałam.
Szukałam prezentu na pożegnanie, ale niewiele mamy.
Lubi pani suszoną rybę?
Uwielbiam!
Wspaniale.
Mąż przywiózł mi ją z Izu, gdzie grał wczoraj w golfa.
Rozumiem.
Na pewno mogę ją wziąć?
Oczywiście.
Nie chcę słuchać żadnych wymówek.
Jeśli chciałeś mnie zwolnić, mogłeś to zrobić inaczej.
Tsunako?
Czyli Makiko ci powiedziała?
O czym?
Nie jestem dzieckiem. Nie musisz mi prawić wykładów!
O czym ty mówisz? Ty poleciłaś mi tę restaurację.
Co?
Sensei!
Dziękuję, że nas pani poleciła.
O rany!
Nie mówiłam, że szwagier zrobił rezerwację?
No tak.
Jesteśmy jej bardzo wdzięczni.
Stolik jest gotowy.
To w twoim stylu, Tsunako!
Zapomnij o tym, dobrze?
Jestem znany z kiepskiej pamięci.
To spotkanie w interesach?
Nie, prywatne.
- W takim razie... - Nie, idealnie się złożyło!
- Dołącz do nas. - Co?
Znasz moich gości.
Kto to?
Tata i ta kobieta?
Chciałbym wyjść na takiego bohatera,
ale nie dzisiaj.
Chodzi o Taki-chan i tego detektywa.
Którego wynajęła, aby śledził tatę?
Nazywa się Katsumata i wydaje mi się, że on i Takiko...
Naprawdę? Są mężczyźni, którym podobają się takie dziewczyny?
Jeśli się przyjrzeć, ma ładną twarz.
Przepraszam.
Pański gość już dotarł.
- Cześć! Siadaj. - Witam miłą klientkę.
No tak!
To tutaj układasz kwiaty?
Dziękuję, że nas odwiedziłaś.
Ile ci płacą? Pomijając koszt kwiatów?
Co to za pytania przy tak radosnej okazji?
Tsunako!
- Chwileczkę. - Pański gość dotarł.
Zapraszam! Proszę usiąść. Przepraszam, że tak w środku dnia.
Nie szkodzi.
Proszę usiąść.
Pomogę panu z płaszczem.
Dziękuję.
Co mogę powiedzieć?
Jesteśmy pańskimi dłużnikami.
To starsza siostra Takiko.
Mam na imię Tsunako.
- Tsunako? - „Tsuna” jak w „yokozuna”.
Kobieta powinna powiedzieć, że „tsuna” jak w „tsunahiki”.
A pan to...
coś z „mata”, prawda?
Katsumata.
- Z którym „katsu”? - Oznaczającym „zwycięstwo”.
- I „mata”? - Tym używanym jako „znów”.
Rozumiem.
Ile ma pan rodzeństwa?
Jeśli chodzi o rodzeństwo...
To nie twój interes.
A to dlaczego?
Takao, mówiłeś...
że chcesz omówić sprawę ojca.
Zgadza się.
Zatem ją omówmy.
Przecież to nie biblioteka. Nie musimy przestrzegać zasad.
Prawda? Napijmy się wina.
Nie podoba mi się to!
- Takiko, jeśli będziesz taka sztywna... - Zostanę starą panną? Wiem.
Spokojnie. Przestańcie.
Ta sytuacja jest...
Przepraszam.
Pana Katsumatę i mnie łączy relacja...
Nie relacja.
Połączyły nas interesy.
Nie powinniście sobie nic wyobrażać, prawda?
Tak.
To nie zabrzmiało zdecydowanie.
On zawsze tak mówi.
Panie Katusmata,
proszę im powiedzieć, że przeszkadzają panu te aluzje.
Tak...
Albo może pan powiedzieć, że nie przeszkadzają.
One mi... przeszkadzają.
- Naprawdę? - Tak?
Jestem kimś zainteresowany.
Kimś innym?
Tak.
Co to... za osoba?
Życzliwa.
Życzliwa? No cóż...
Życzliwa osoba, tak?
Zatem... to spotkanie...
Muszę wracać do pracy. Wybaczcie.
Taki-chan! Takiko!
A, no tak.
Proszę wybaczyć.
Zapomniał pan płaszcza.
- Proszę wybaczyć. - Nie szkodzi.
- Na pewno? - Wszystko dobrze?
RESTAURACJA MASUKAWA
Takiko-san!
Proszę poczekać.
Proszę... wrócić!
Takiko-san!
To, co powiedziałem, było kłamstwem.
Słyszy mnie pani?
ZAINTERESOWANY
LUBIĘ
KOCHAM
GŁUPTAS
ZRÓB TO! ZOSTAŃ MISTRZEM JAPONII!
Będzie dobrze.
Jestem z tobą. Nie ma się czym martwić.
Kto powiedział, że się martwię?
Powalę cieniasa w pierwszej rundzie.
Będziemy ci z mamą kibicować.
Twoja mama przyjdzie?
Mówi, że całkiem lubi boks.
Rozumiem.
Ciebie też całkiem lubi.
Rób tak dalej,
a przegrasz.
To mi wystarczy.
MINAMI SENZOKU
Yoko twierdzi, że jest na diecie i odmawia jedzenia śniadań.
- O nie. - A potem marudzi, że jest głodna.
Dolewka?
Od kiedy tak lubisz herbatę?
Smakuje lepiej, gdy inni ją parzą.
Nie musisz wracać do domu?
Takao ma dziś spotkanie,
a obiad dla Hiroo i Yoko ugotowałam przed wyjściem.
Co to?
Wieczorna gazeta.
Strasznie późno.
Kiedyś przychodziła wcześniej.
Może zmienili pracownika?
Pójść po sushi?
Zjem, cokolwiek masz.
Tata wróci później?
Niedługo powinien być.
Jest w pracy, prawda?
Zawsze wraca o tej porze?
Nie lubi jeść poza domem.
Gdzie odłożyć gazetę? Razem z porannym wydaniem?
- Porannym? - Tak.
No tak. Twój ojciec obcinał na niej paznokcie u stóp.
Zrobił z niej podkładkę?
Gazety są do czytania.
Gdyby miały większą czcionkę.
Ktoś mógłby wydawać gazetę skrojoną pod potrzeby starszych osób.
Dokąd idziesz?
Do sklepu na rogu. Skończyło mi się yuzu.
Ja pójdę.
Nie, jestem im winna 50 jenów.
Cofnij się!
Zasłoń się!
Klincz!
Jak mu idzie?
Nie wiem.
Chyba przegrywa.
Przerwa!
Hej! Mało ci? Co?
Cholera! Siadaj! Opanuj się!
Uspokój się, zrozumiano? Kretyn.
Ochraniacz. Dobrze.
Napij się.
Dobra. Spokojnie!
Dobrze.
- Jinnai! - Tak jest.
- Jinnai! - Zwolnij trochę.
Nie próbuj robić tego sam. Posłuchaj.
Jinnai!
- Koniec przerwy. - Jinnai!
Zaczynamy.
Runda siódma!
Daj z siebie wszystko! Nie trać głowy, jasne?
Tak jest! Dalej!
Napieraj na niego!
Atakuj! Zdenerwowałeś go!
Klincz!
Zasłoń się! Trzymaj gardę!
Klincz!
Ma wstrząśnienie mózgu.
Musi odpocząć, zanim go wypuszczą.
Czemu nie oglądałaś?
Dlaczego wyszłaś przed końcem?
Ja tak zarabiam na życie!
To się nie różni od sprzedawania rzodkwi!
Czy żona sprzedawcy ucieka, gdy jej mąż dobija targu? Co?
Wiem, że tam jesteś.
Otwórz.
Dlaczego nie chcesz mnie wpuścić?
Dobry wieczór.
- Ale ziąb. - Straszny.
- To chyba najzimniejszy dzień w roku. - Chodźmy, piesku.
Otwórz, proszę.
Wtedy to się nigdy nie skończy.
A kto powiedział, że musi?
Jeśli nie chcesz mnie wpuścić, zjedzmy na mieście.
Zjadłam już suszoną rybę od ciebie.
Też z chęcią ją zjem.
Suszona ryba! Suszona...
Tsunako, proszę.
Jeśli jest taka możliwość, powinnyśmy być tu dziś wszystkie.
Coś w stylu...
spotkania rodzinnego albo coś.
Chcę z wami porozmawiać.
Miałyście kiedyś przeczucie?
Miałam wczoraj dziwny sen.
A w zasadzie dziś rano.
Haramaki? Ja?
Przecież to niedorzeczne.
Nie musisz wydzwaniać z takimi drobiazgami.
Słucham?
U rodziców? Teraz?
Nie mogę! Znaczy...
Teraz?
No cóż...
Poczekaj.
Tak, dobry pomysł. Przyjadę.
Dobrze, do zobaczenia. Pa.
Rozstańmy się.
Biegnij do mamy!
Pojedź ze mną.
Z taką twarzą?
Przedstawię cię. Nie wstydzę się.
- Ale ja tak! - Dlaczego?
Zarabiasz tak na życie, prawda?
To jak sprzedawanie rzodkwi.
- Czego tu się wstydzić? - Au! Zwariowałaś?
Nie tym tonem.
Użalasz się nad sobą po jednej porażce?
Zaszyjesz się tu i będziesz lizał rany?
Posłuchaj.
Wyszłam, bo nie mogłam patrzeć na to,
jaki jesteś słaby.
Jak możesz mieć o to pretensje?
Zachowaj je na zwycięstwo przez nokaut!
Żałosny!
Jedź sama!
To miejsce tutaj...
to stacja Ikegami.
A to jest... szpital.
Idziesz kamiennymi schodkami,
a kiedy miniesz sklep spożywczy na trzecim skrzyżowaniu, skręć w prawo.
To jest świątynia. Później...
Często czekałyśmy z kolacją na tatę, prawda?
Tak.
Kiedy wybijała 20:00, zaczynałyśmy bez niego.
Tsunako podjadała wcześniej.
Zwłaszcza z naszych talerzy.
Sięgała po to, co nie było jej?
Nigdy tak nie robiłam.
- A nasze jedzenie znikało. - Właśnie.
Tata wrócił!
Witaj w domu!
Nie musicie wstawać.
Tata zawsze tak późno wraca?
Raczej nie.
Ponoć kolacje jada w domu.
Mężczyźni tacy są.
Zamknijmy okiennice.
Dobrze.
Nie wiem, kto to napisał.
Na pewno nie ty?
Przecież mówiłam.
- Wmawiała mi, że to ja. - Kto? Makiko?
Musiałabyś zobaczyć moje pismo.
Mój nieżyjący mąż mówił, że to nie kaligrafia, tylko katastrofa.
Takie listy są pisane przez ludzi z ładnym charakterem pisma.
Nigdy bym tego nie zrobiła.
Takiko nie pisze ładnie, tylko schludnie. Lub może naiwnie szczerze.
Saki-chan!
Demony precz!
- Witaj fortuno! - Dziś jest Setsubun.
Demony precz!
Witaj fortuno!
Rzucałyście dziś fasolkami?
- Nie cierpię po tym sprzątać. - Takiko pewnie rzucała.
Czemu? Nie.
Mamo, rzucałaś fasolkami?
- Co? - Dlaczego miałabym?
Co roku kupuję fasolki.
Skoro jesteście tu wszystkie, może zjemy je z miso?
Dobrze, do dzieła.
- Dawno tego nie robiłyśmy. - Tak.
Zaczynamy.
Diabły precz!
Witaj fortuno!
Skoro żadna z nas tego nie napisała, mógłby to być zbieg okoliczności?
Teoretycznie, ale zbyt dużo się zgadza.
- Poza liczbą sióstr. - Nie bądź cyniczna!
Witaj fortuno!
Myślicie, że tata to przeczytał i dlatego nie wraca?
- I uciekł? - Daj spokój!
- Witaj fortuno! - Nigdy nie wiadomo.
Demony precz!
- Demony... Ups! - Hej!
Wystarczy, nie róbcie bałaganu.
Ostatni raz. Demony precz!
Wolałabym, żeby uciekł.
Co?
Kto?
Kto uciekł?
Hiroo! Ale wrócił po kilku godzinach.
Dzieci w tych czasach są nieobliczalne. Lepiej uważać.
Wiatr tak świszczy? Zamknijmy okna.
Dobrze.
Dom się wyziębia.
Jest stary, tak się kiedyś budowało.
W pokoju z tatami są kamizelki.
Pożyczymy je sobie.
Co znowu?
Mówiłam ci o tym przeczuciu.
Myślisz, że chce się zabić?
Najpierw mój sen, a potem ta gazeta.
Jeśli nie wróci do domu, to...
Myślisz, że popełnią wspólnie samobójstwo?
Nawet tak nie mów!
Jak skończycie, włóżcie naczynia do zlewu.
- Kamień, papier, nożyce! - Hiroo to zrobi.
Czemu tak hałasujesz?
- Potrzebuję tego... - Mieszadła?
Tak, tego.
Jak chcesz zamieszać, użyj pałeczki.
To nie napój dla dzieci.
Smaku nie zmieni.
Chcecie porzucać fasolki?
To utrapienie.
- Masz złe nastawienie. - Tak, złe.
To krzyczenie jest żenujące.
Z takim podejściem nie zajdziesz daleko.
Właśnie!
Co za różnica?
To zrezygnuj z fakultetów. Żyły sobie na nie wypruwam.
Właśnie, zrezygnuj.
Rzucanie fasolek w niczym nie pomoże.
To nonsens.
Nie mów do mnie takim tonem.
Satomi przy telefonie.
O, to ty.
- Demony precz! - Nie teraz!
Gdzie mamy mieszadło? Mieszadło!
- Witaj fortuno! - Nigdy się nie spóźniał.
- Przestań! - Sprawdzisz w jej mieszkaniu?
- To boli! - W jej mieszkaniu?
Demony precz!
Nawet nie wiem, gdzie ona mieszka.
Zaraz ci powiem.
- Minami Senzoku, w dzielnicy Ota... - Przestańcie! Przez was nic nie słyszę.
Demony precz!
Dość tego rzucania! Do łóżek, raz, dwa!
Wypiłem drinka.
- Demony precz! - Weź taksówkę.
Wiesz, która godzina? Rano mam spotkanie.
Jeśli stanie się coś złego, będzie za późno.
Proszę.
Pani Tsuchiya jest w szpitalu.
W szpitalu?
Jej dziecko miało wypadek.
Słyszałam, że mąż do niej dojechał.
- Potrzymaj. - Co za diabeł?
Co to jest? Obrzydliwe.
- Proszę, Sakiko. - Moje biurko to nie przechowalnia.
Przepraszam.
Nie potrafię rozstać się z tymi rzeczami.
Co za różnica?
Nigdy się przy nim nie uczyłaś.
Hej! Nie kładź nic na moim!
- Nie możesz... - Wystarczy.
Obie jesteście dorosłe. Dajcie spokój.
Dobra, znalazłam je.
No i pięknie.
Ile wspomnień!
- Spójrzcie. - To twoje, Tsunako.
- Wszystkie zatrzymałaś? - Tak. To twoje, Makiko.
Takiko!
- Sakiko! - To moje?
Moje coś pogryzło.
Naprawdę dbasz o te starocie.
Chciałam wam je pokazać, gdy zaczniecie się źle zachowywać.
- Nie cierpiałam tego nosić. - Ja też.
Ale inaczej dostałybyśmy karę.
Przed snem odgrywałyście Kunisada Chuji.
Kunisada Chuji?
Wkładałaś linijkę za haramiaki, niczym miecz.
- A potem... - Pamiętam!
Ty bądź Chuji. Ja będę jego sługą.
„Nasza ostatnia noc na górze Akagi”.
„Słychać skwir gęsi...”
- Przeskoczyłaś. - Co?
Wcześniej mówi coś o swojej wiosce Kunisada.
A potem: „Nic nie poradzę, że czuję się samotny”.
- Tak. - Masz rację!
A potem: „Słychać skwir gęsi”.
„Wzlatuje w południowe niebo”.
Gong!
A to co?
- Śliczne! - Jakie ładne.
To amulety. Założyłam je wam na pierwszą wizytę w świątyni.
- Tsunako. - Rany!
Ten jest Makiko.
Hej, jej jest ładniejszy.
Ponieważ jest pierworodna, tata kupił go w domu handlowym.
A gdzie mój?
Takiko, ty...
Musiałaś dostać swój po siostrze.
Pierwsze dziecko jest nowinką, a każde następne powszednieje.
Wojna dopiero co się skończyła. Nie mieliśmy na to czasu.
Musieliśmy was wykarmić.
A ja nie dostałam żadnego.
A was dziwi mój cynizm.
- Masz. To nie ma związku. - Ma!
Ma wielki związek.
- Głupotą jest kłócić się o amulety. - Czekaj...
Możesz się położyć, mamo.
Jak miałaby zasnąć, kiedy my tak hałasujemy?
- Kładziemy się? - Masz.
Tak, chodźmy.
Może założymy na noc haramaki?
Nie wcisnę się!
Nie? Masz rację.
Mam dodatkowe futony?
Wystarczą koce.
Spokojnie, same nagrzejemy.
Pomogę.
Myślicie, że Takao tam poszedł?
Tak.
Jeśli tata nie wróci do rana,
to co zrobimy?
Powiemy mamie?
O „wiecie czym”?
Przestań.
Czy to nie ty się zastanawiałaś, czy kobieta powinna wzburzać fale?
To nie byłam ja!
Tata musiał to przeczytać, prawda?
Kto wie?
- Czytywał gazety od deski do deski. - Tak.
Jeśli coś mu się stanie,
ty za to odpowiadasz, Makiko.
Mówiłam wam, że to nie ja.
Jak nie ty, to kto?
Takiko.
Gdybym ja to napisała,
nie robiłabym takiego zamieszania.
Czyżby?
Może nie sądziłaś, że to wydrukują, i wpadłaś w panikę.
- Może tak było? - Zadzwonię do redakcji.
- Poproszę o rękopis. - Cicho! Mama cię usłyszy.
Myślicie, że to przeczytała?
Raczej nie.
Skąd wiesz?
Zanim zdążyła, tata użył jej jako podkładki do obcinania paznokci.
Przestań!
Dopiero teraz mi mówisz?
Komu burczy w brzuchu?
Makiko, robisz trójkąty.
Zgadza się.
Mama lepiła kule.
Tsunako, zrobiłaś bębenek.
Zgadza się.
Mężatki przyjmują styl teściowych.
To prawda.
- Moja jest okrągła. To źle? - Ani trochę.
Bardzo dobrze ci wyszła. Widać, że masz lata doświadczenia.
Tata zawsze takie lubił.
Ja też je lubię.
Lubi je przekąszać do piwa.
Możemy je zjeść?
Jasne, zrobię więcej.
Sakiko, masz na brodzie...
- Tutaj? - Tak.
Gdzie się podział tata?
Czekajcie.
Tata... dał mi wcześniej pieniądze.
- Kiedy? - Kiedy?
- Dzisiaj. - O której?
Wieczorem. Dał mi swój portfel.
On naprawdę planuje umrzeć.
Przestań!
Przyszedł!
- Witaj w domu! - Witaj w domu!
Co cię tu sprowadza o tej porze?
Nic takiego.
Mam zostać szefem biura w Osace.
Miałem się skonsultować z żoną i dać znać z samego rana.
- Zamiast dzwonić, wolałem... - O rany!
Trzeba to uczcić!
Słyszałyście go.
Rozrzucacie ryż.
Chodź do środka.
- Tak! - Dobrze.
Nie martwcie się, chłopca potrącił motocykl.
Jest w szpitalu, ale to nic poważnego. Ojciec wróci do domu.
- Całe szczęście. - Tak.
Hej, ty jesteś...
Co za niespodzianka.
Idźcie spać, bo jutro będziecie zmęczone.
Już jest jutro.
No tak.
Przeziębisz się.
Tata jest nieogolony.
Mężczyźni mają ciężkie poranki.
Za to kobiety marnieją.
Z każdym kolejnym rokiem.
A co to? Jakiś prezent?
To postać z mangi publikowanej w gazecie.
Co?
Wasza mama napisała ten list?
Czekaj!
Jeśli to ona, czemu nic nie powiedziała?
Od rana wszyscy myślą, że to byłam ja.
Nie mieszaj się w to.
Czyli wiedziała.
Wiedziała, ale udawała głupią.
Powiemy, że ty to napisałaś. Dobrze?
O, gazeta.
Moja matka o niczym nie wie
i cieszy się złotą jesienią życia ze swoim mężem.
My, siostry, wspólnie załamujemy ręce.
Czy radzenie sobie bez wzburzania fal
to recepta na kobiece szczęście?
Codziennie się nad tym zastanawiam.
Napisy: Daria Okoniewska