พิษรักแรงหึง
โมโหโกรธายิ่งนัก
อย่านะคะ พ่อ
หยุดนะ
ไม่มีอะไรควรค่ากับชีวิตหรอก
ไม่ได้นะ
แม่คะ
ทําไมไม่ห้ามล่ะ
- เปิดให้ที - เปิดให้พวกหนูเข้าไปห้ามที
- แม่ - แม่
- อย่านะ - พ่อ
- ทําไมกัน
- พ่อ - พ่อ
สายคาดเอวรัดชุดนอนเนี่ยนะ
ตอนเด็กๆ ก็ใส่กันทุกคนแหละ
พ่อแม่คิดว่าท้องเย็นแล้วจะนอนไม่หลับ
คุณก็เคยใส่เหรอ
เคยทุกคนแหละค่ะ
ผมอยากเห็นพวกคุณสี่พี่น้อง ใส่ชุดนอนร้องอ้อนวอนกันจังเลย
มันไม่ใช่เรื่องตลกเลยนะ
จะว่าไปพวกคุณก็ไร้น้ําใจ ไม่มีใครเข้าไปช่วยห้ามเลยเหรอ
ก็ตรงนั้นมีสายสิญจน์กั้นเอาไว้
เราเข้าไปไม่ได้
- จริงด้วย ผมเข้าใจแล้วล่ะ - หา
ถึงจะเป็นลูกก็ห้ามเข้าไปยุ่งเรื่องผัวๆ เมียๆ
มันอดรู้สึกแบบนั้นไม่ได้น่ะ
เด็กคนนั้นไม่ใช่ลูก แต่ก็เรียกพ่อเราว่าพ่อ
พ่อคบกับผู้หญิงคนนั้นมาตั้งเจ็ดปีกว่าแล้วสินะ
แปลว่าพ่อหลอกแม่มาตลอดเลย
ใช้คําว่าหลอกมันก็แรงไปนะ
พ่อไม่ได้บอกอะไรแม่เลยนี่
ก็เท่ากับพ่อหลอกแม่นั่นแหละ
พ่อควรสํานึกบ้างไม่ใช่เหรอ
พ่ออาจจะหลอกแม่เพราะรู้สึกผิดก็ได้
ถ้าพ่อถึงขั้นยอมตาย มันต้องมีทางเลือกอื่นสิ
เลิกกับเมียน้อยซะ หรืออย่างน้อยก็ขอโทษได้นี่
คิดเหมือนเด็กเลยว่าตายแล้วปัญหาทุกอย่างจะจบ
คุณฝันเองนะ ไม่ใช่พ่อ ไปว่าพ่อเรื่องในฝันของคุณไม่ได้หรอก
ฉันเข้าใจค่ะ แต่...
ผมชอบท่าทีแม่นะ
นั่งกินขนม เย็บผ้าหน้าตาเฉยเลยเหรอ
ถึงจะเป็นแม่ก็เถอะ แบบนั้นก็ชิลเกิน
ก็นะ คนเราควรใจเย็นไว้ ดีกว่าไปกังวลกับทุกเรื่อง
สําหรับผู้ชาย มัน...
สะดวกที่สุดสินะ
ไม่ใช่แค่สะดวกนะ
มันคือทางที่ฉลาดด้วย
คิดแบบนั้นมันเข้าข้างผู้ชายฝ่ายเดียว
คุณฝันไปเองนะ อย่ามาลงกับคนอื่นสิ
- อ้อ - หา
หนังสือพิมพ์
(Asura)
(เดือนกุมภาพันธ์ ปี 1979 ปีโชวะที่ 54)
หนูบอกให้ปลุกหกโมงไงคะ
- แม่ปลุกตั้งสามครั้งแล้ว - โกหก
- เกะกะ - ไม่ได้โกหกนะ ทีหลังก็ตั้งนาฬิกาปลุกเองสิ
จริงๆ เลย
- โทษแม่ตลอด - เสร็จไม่ทันแน่เลย
- เฮ้ย ตามคิวสิ - พ่อเข้าห้องน้ํานาน
- คิวต่อไปผมนะ - จ้ะๆ
ทําไมผมยุ่งทุกเช้าเลยเนี่ย
- แม่ปลุกน้องแล้วใช่ไหม - อ้อ อืม
- รีบไปเตรียมตัวนะ - ครับ
- โทรศัพท์ - แม่ครับ
- แม่ โทรศัพท์ - แม่
- โทรศัพท์ - อย่าเอาแต่เรียกสิ รับสายด้วย
ตอนเช้าแม่ยุ่งนะ
- หนูก็ยุ่ง - ผมข้าวเต็มปาก
บอกแล้วให้ทําการบ้านตั้งแต่ก่อนนอน
ใครเขากินข้าวเต็มปากจนพูดไม่ได้กัน
บ้านซาโตมิค่ะ
ซาคิโกะ
พี่มาคิโกะ ใจร้ายไปหรือเปล่า
ใจร้ายเหรอ
ฉันรู้นะว่าฉันเป็นเด็กมีปัญหามาตลอด
แต่ถึงอย่างงั้น... กลับมาแล้วเหรอ
ถึงพี่จะคิดกับฉันยังไง เราก็ยังเป็นพี่น้องกันนะ
ซาคิโกะ
เราสี่คนเป็นพี่น้องกัน
แล้วทําไมข่าวเขียนแค่สาม ทําไมฉันไม่เข้าพวก
พูดอะไรของเธอน่ะ
อย่ามาไขสือ บ้านฉันก็รับหนังสือพิมพ์นะ
หนังสือพิมพ์เหรอ ในหนังสือพิมพ์มีอะไร
อย่ามาแกล้งทําเป็นไม่รู้นะ
"พ่อมีเมียน้อย"
พ่อมีเมีย...
ซาคิโกะ
นี่มันเรื่องอะไรกัน
พี่มาคิโกะไม่ได้ทําเหรอ
โวยวายอะไรกันแต่เช้าน่ะ
ฉันหาข่าวแมตช์ขึ้นชกของคุณอยู่
แต่ดันเจอจดหมายโง่ๆ ที่พี่สาวเขียนถึงบก.
จดหมายเหรอ
ฉันอาจจะเข้าใจผิดก็ได้
แต่ฉันเจอชื่อคุณแล้วนะ
นี่ไง จินไน ฮิเดมิตสึ
อย่าทําผมไขว้เขวสิ
โธ่เอ๊ย
ถ้าจะไขว้เขวกับเรื่องแบบนี้ คุณน่ะแหละผิดเอง
คุณคะ
ใกล้เสร็จแล้ว
ฉันขอหนังสือพิมพ์หน่อย
ขอบคุณค่ะ
หืม
พ่อเป็นอะไรเหรอคะ
ไม่ใช่พ่อจ้ะ ตา...
ทําอะไรของลูกน่ะ ไปได้แล้ว ไปเลย เร็วๆ
ไปเตรียมตัวให้เสร็จ ไปซะ
(ห้องน้ําไม่ว่าง)
หืม
"พี่น้องก็เหมือนเม็ดถั่วในฝักเดียวกัน
พอโตขึ้น หลุดออกจากเปลือก
วิถีชีวิตและปรัชญาของแต่ละคนก็ต่างกันออกไป"
"ฉันมาจากครอบครัวพี่น้องสามคน แต่เราแทบไม่เคยรวมตัวกันเลย
แต่ไม่นานนี้ เราบังเอิญค้นพบ
ว่าพ่อแก่ของเราแอบคบกับผู้หญิงคนอื่น"
- ไปก่อนนะครับ - โชคดี
(จดหมายจากผู้อ่าน)
"แม่ที่แก่แล้วก็ไม่รู้อะไรเลย
อยู่สุขสบายในวัยทองกับสามีไปอย่างเงียบๆ
- พวกเราพี่น้อง..." - ไปก่อนนะคะ
โชคดีจ้ะ
"ต่างถอนหายใจเป็นเสียงเดียวกัน"
"สามีฉันก็อยู่ในวัยวิกฤตกลางคน
การอยู่ไปวันๆ โดยไม่สร้างเรื่อง จะทําให้ผู้หญิงมีความสุขจริงหรือเปล่า
ช่วงนี้ฉันคิดถึงคําถามนี้ทุกวัน"
ใครอ่านก็คงคิดว่าคุณเขียน
คุณก็คิดงั้นเหรอ
ตอนอ่าน ผมก็อ่านไปคิดไปนะ
ฉันไม่เคยเขียนจดหมายจากผู้อ่านนะ ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น
แล้วจะมีใครอีก ที่เขียนว่าสามีตัวเองเข้าวัยวิกฤตกลางคน
พี่น้องคุณไม่มีผัวสักคน
ให้มันน้อยๆ หน่อย
ต่อให้ฉันคิดจริง ฉันก็ไม่มีทางเขียนหรอก
"ลงชื่อ แม่บ้านสงวนนามวัย 40"
ไม่ใช่คุณจริงๆ เหรอ
- ฉันรู้แล้ว - หา
ไว้เจอกันนะ
อ้อ นี่ ของที่ระลึก
ขอบคุณค่ะ
ไปเที่ยวกลับมาเหรอคะ
อ้าว อ๋อ ค่ะ ไปบ้านพ่อแม่มาน่ะ
- พ่อแม่คุณอยู่อิเคงามิ... - หนาวเนอะ
วันนี้อาจจะหนาวที่สุดในปีนี้ก็ได้
(โรงเรียนสอนจัดดอกไม้)
มาแล้วค่ะ
ฮัลโหล
อ้าว มาคิโกะเองเหรอ
ออกไปข้างนอกแต่เช้าเลยสินะ
ก็ไม่ได้ออกไปไหนนี่
โทรมาทําไมแต่เช้า
พี่คะ
พี่เขียนเรียงความเก่งมาตลอด แต่รอบนี้จัดเต็มเลยนะ
ขนาดทาคาโอะยังทึ่งเลย
เขาบอกพี่มีพรสวรรค์ด้านวรรณกรรมเลย
พูดอะไรของเธอน่ะ
ไม่ได้อ่านหนังสือพิมพ์ฉบับเช้าเหรอ
เอ๊ะ
อ่านแล้วสิ แหงอยู่แล้ว
คราวหน้าจะทําอะไรถามพวกเราก่อนนะ
ฉันไม่ได้บอกใครเลยนอกจากพี่
ว่าฉันสงสัยทาคาโอะอยู่
ฉันไม่ได้เป็นคนเขียนนะ
ที่สําคัญ ทําแบบนี้จะดีเหรอ
เล่มนี้ส่งถึงอิเคงามิด้วยนี่
ไม่นะ
โธ่เอ๊ย เล็บกระจายหมดแล้ว
อยู่นี่เหรอ
เอ้านี่
อ้อ
โธ่เอ๊ย
นี่ค่ะ
เล็บผู้ชายมันแข็ง เหยียบแล้วมันเจ็บนะ
เล็บผู้ชายกับผู้หญิงมันก็เหมือนกันแหละ
ไม่เหมือนหรอกค่ะ
หืม
(จดหมายจากผู้อ่าน)
คุณน่ะไม่รู้อะไรเลย
จ้ะๆ โอ๊ยเจ็บ
(สร้างเรื่อง)
สวัสดีครับ
ขอบคุณที่ช่วยเหลือกันมาหลายปีนะครับ
ไม่เป็นไรค่ะ ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณ
ลูกค้าชอบดอกไม้ของอาจารย์มากเลยนะ
เสียดายนะที่ต้องทําแบบนี้
ธุรกิจเราจะลําบากช่วงเดือนกุมภาพันธ์เสมอ
ร้านอาหารจะลดต้นทุนอาหารก็ไม่ได้
แต่ดอกไม้ก็กินไม่ได้นี่คะ
นี่เป็นเรื่องที่น่าเศร้า
จริงๆ ฉันก็เสียดายมากเลยนะ
คือว่า...
นี่ครับ
ไม่เป็นไรเลยค่ะ ไม่จําเป็นต้องแสดงน้ําใจขนาดนี้เลย
อะไรกันคะ แค่ค่าจัดดอกไม้รายเดือนเอง
อ้อ...
ขอบคุณค่ะ
ถ้างั้น ฉันขอแจกันคืนได้ไหมคะ
รู้สึกว่าจะอยู่ในครัวนะคะ
ขอโทษด้วยที่เก็บไว้ซะนานเลย
ฉันหาของขวัญสั่งลาแล้ว แต่ที่ร้านไม่ค่อยมีอะไรเลย
ชอบปลาแห้งไหมคะ
ของโปรดเลยค่ะ
ดีเลยค่ะ
เป็นของฝากที่สามีฉันซื้อมา ตอนไปตีกอล์ฟที่อิซึน่ะค่ะ
เหรอคะ
ให้ฉันรับไว้จะดีเหรอคะ
ดีสิคะ
ว้าว
ไม่ต้องมาอ้างโน่นนี่หรอก
ถ้าอยากเลิกจ้าง วิธีอื่นก็มีตั้งเยอะ
พี่ครับ
มาคิโกะบอกคุณเหรอ
หา
ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ ไม่จําเป็นต้องมาสั่งสอนฉันถึงที่นี่ก็ได้
พูดอะไรของพี่น่ะ พี่บอกให้ผมใช้ที่นี่เองนะ
เอ๊ะ
อาจารย์
ขอบคุณที่หาลูกค้ามาให้นะคะ
คือว่า...
ตายจริง
น้องเขยไม่ได้บอกเหรอคะว่าเขาจองไว้
อ้อ ค่ะ
อาจารย์ช่วยเราไว้มากมายเลยค่ะ
เชิญทางนี้เลยนะคะ
สมกับเป็นพี่เลยนะ
ลืมๆ เรื่องนั้นไปเถอะ
ผมน่ะลืมเก่งจนขึ้นชื่ออยู่แล้ว
มีนัดคุยงานเหรอคะ
เปล่าครับ เรื่องส่วนตัวน่ะ
- ถ้างั้น ฉัน... - ไม่เป็นไรครับ มาก็ดีแล้ว
- มาทานด้วยกันเลย - เอ๊ะ
พี่จําแขกของผมได้แน่
ใครคะ
พ่อกับผู้หญิงคนนั้นเหรอ
ถ้าผมพาพวกท่านมาหาพี่ได้ ผมก็เป็นพระเอกแล้ว
วันนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก
เรื่องทากิจังกับนักสืบคนนั้นน่ะ
คนที่สืบเรื่องพ่อน่ะเหรอคะ
เขาชื่อคัตสึมาตะ เวลาอยู่กับทากิจังนะ เขาก็...
ถามจริง
มีผู้ชายที่ชอบผู้หญิงแบบนั้นด้วยเหรอ
ดูใกล้ๆ หน้าทากิจังก็สวยนะครับ
ขออนุญาตนะคะ
แขกมาถึงแล้วค่ะ
- อ้อ เชิญนั่งเลยครับ - ยินดีต้อนรับค่ะ
อ้าว อย่างนี้เอง
พี่รับงานจัดดอกไม้ให้ร้านนี้เองสินะ
ขอบคุณที่มาอุดหนุนนะ
ร้านจ่ายให้พี่เท่าไหร่ ไม่รวมค่าของนะ
คนกําลังมีความสุข ไม่ควรถามจู้จี้นะ
- หา - พี่ครับ
- เดี๋ยวนะ - แขกมาถึงแล้วค่ะ
เชิญครับ เชิญนั่งทางนี้เลยครับ
- ขอโทษที่รบกวนเวลานะครับ - ไม่เป็นไรครับ
เชิญนั่งครับ
ทําตัวตามสบายเลยนะคะ
- มาค่ะ - รบกวนด้วยนะครับ
จะว่ายังไงดีล่ะ
ดูเหมือนคุณจะช่วยเราไว้เยอะมากเลย
นี่พี่สาวเธอครับ
สึนาโกะค่ะ
- คุณสึนาโกะ - สะกดตัวเดียวกับ "โยโกซึนะ"
นี่ ผู้หญิงควรบอกว่า "สึนะ" สะกดตัวเดียวกับ "ชักเย่อ" สิครับ
คุณชื่อ...
อะไร "มาตะ" นี่แหละ ใช่ไหม
คัตสึมาตะครับ
"คัตสึ" ไหนนะ
ที่หมายถึง "ชนะ" ครับ
- "มาตะ" ล่ะ - ที่หมายถึง "อีกครั้ง" ครับ
อ๋อ
มีพี่น้องกี่คนเหรอคะ
อืม พี่น้องผม...
มันไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้สักหน่อย
ทําไมล่ะ
พี่คะ พี่บอกว่า
อยากชวนมาคุยเรื่องพ่อไม่ใช่เหรอ
ใช่แล้ว
งั้นก็คุยเรื่องนั้นสิ
ไม่เอาน่า ที่นี่ไม่ใช่ห้องสมุดนะ ไม่ต้องเคร่งขนาดนั้นก็ได้
เนอะ ดื่มไวน์ไปคุยไปดีกว่า
ฉันไม่ชอบของแบบนั้น
นี่เธอ ถ้ายังเครียดตลอดเวลาแบบนี้...
ฉันจะขึ้นคาน ฉันรู้
เอาน่าๆ ทั้งสองคน
นี่มันออกจะ...
ขออนุญาตนะคะ
ฉันกับคุณคัตสึมาตะ...
ติดต่อกันด้วยเรื่องเงิน...
ไม่ใช่เงินสิ
เราติดต่อกันด้วยเรื่องงานค่ะ
พวกพี่ไม่ควรเข้าใจผิด เนอะ
ครับ
ตอบเบาจังเลยครับ
เขาก็พูดเบาแบบนี้ประจํา
คุณคัตสึมาตะ
บอกพี่ไปสิว่าคุณไม่ชอบที่พวกพี่เข้าใจผิด
ครับ
แต่ถ้าไม่เป็นไร ก็บอกได้เหมือนกันนะครับ
ผมก็ไม่ชอบแหละครับ
- เอ๊ะ - ไม่ชอบเหรอ
ผมมีคนที่ชอบอยู่แล้วครับ
คนอื่นเหรอ
ครับ
คนแบบไหนเหรอคะ
เป็นคนใจดีครับ
ใจดีเหรอ ก็...
ใจดีสินะ
คือที่นัดมา...
ฉันมีงานต้องทํา กลับก่อนนะ
ทากิจัง ทาคิโกะ
อ้อ ครับ
ขอตัวนะครับ
เอานี่ไปด้วยสิคะ
- ขอโทษค่ะ - ไม่เป็นไรครับ
- แน่เหรอคะ - ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
(ภัตตาคารมาสึคาวะ)
คุณทาคิโกะ
เอ่อ เดี๋ยว
รอเดี๋ยวสิ
คุณทาคิโกะ
เมื่อกี้ผมโกหกนะครับ
เอ่อ ได้ยินไหมครับ
เอ่อ...
(สนใจ)
(ชอบ)
(รัก)
(ตาบ้า)
(ทําให้สําเร็จ เป็นแชมป์ประเทศให้ได้)
ไม่เป็นไรหรอกน่า
ฉันอยู่ด้วย ไม่มีอะไรต้องกังวล
ใครบอกว่าผมกังวลล่ะ
ผมจะน็อกหมอนั่นในยกเดียว
ฉันกับแม่จะไปเชียร์ด้วยกันนะ
แม่จะมาด้วยเหรอ
ตั้งแต่สาวๆ แม่ก็ไม่ได้เกลียดมวยนะ
เหรอ
แล้วก็ไม่ได้เกลียดคุณด้วย
ถ้ายังขืนทําแบบนี้
คุณจะแพ้เอานะ
ขอแค่นี้ก็พอ
(มินามิ เซ็นโซกุ)
โยโกะบอกว่าลดน้ําหนัก แล้วก็ไม่ยอมกินข้าวเช้า
- ตายจริง - แต่เวลาหิวก็ชอบมาเรียก
อีกแก้ว
อ้าว
ลูกชอบดื่มชาตั้งแต่เมื่อไหร่
มีคนชงให้แล้วมันอร่อยค่ะ
ลูกมีเวลาพักผ่อนบ้างไหมเนี่ย
ทาคาโอะบอกว่าวันนี้มีประชุมค่ะ
แล้วหนูก็เตรียมกับข้าว ให้ฮิโรโอะกับโยโกะก่อนออกมาแล้วด้วย
อ้าว
หนังสือพิมพ์รอบเย็นน่ะ
มาช้าจังเลยนะคะ
เมื่อก่อนก็มาส่งเร็วกว่านี้
เขาอาจจะเปลี่ยนคนส่งหรือเปล่า
แม่ไปซื้อซูชิดีไหม
กินของที่บ้านก็ได้ค่ะ
พ่อกลับดึกเหรอคะ
เดี๋ยวก็มาแล้วล่ะ
วันนี้พ่อทํางานใช่ไหมคะ
พ่อกลับเร็วทุกวันไหมคะ
ปกติก็กลับมากินข้าวที่บ้านนะ
เอาหนังสือพิมพ์ไว้ไหนดีคะ ไว้ที่เดียวกับฉบับเช้าเนอะ
- ฉบับเช้าเหรอ - ค่ะ
จริงด้วย เมื่อเช้าพ่อตัดเล็บเท้าน่ะ
แม่เอาไปใช้เป็นกระดาษรองเหรอคะ
หนังสือพิมพ์มันมีไว้อ่านนะแม่
ก็พิมพ์อักษรตัวใหญ่หน่อยสิ
ถ้ามีหนังสือพิมพ์สําหรับคนแก่โดยเฉพาะก็คงดี
แม่จะไปไหนคะ
อืม ไปร้านขายของน่ะ ยูซุหมดแล้ว
หนูไปให้ก็ได้ค่ะ
ไม่จ้ะ แม่ค้างเขาไว้ 50 เยนเมื่อวาน
ถอยมาๆ
ตั้งการ์ด
คลุกวงใน
- สู้หน่อย - สู้มัน ไอ้กระจอก
เป็นไงบ้าง
ไม่รู้เหมือนกันค่ะ
เหมือนเขาจะแพ้นะคะ
หมดเวลา ระฆังดังแล้ว
เฮ้ย ลองอีกทีไหมล่ะ
(โทโยยิม)
โธ่เว้ย ไปนั่งก่อน ตั้งสติหน่อย
บอกให้ใจเย็นๆ ไง เข้าใจไหม เจ้าโง่
ฟันยาง ดี
ให้น้ํา
เอาล่ะ ช้าๆ นะ
ดี นั่นแหละ
- จินไน - นั่นแหละ
- จินไน - ช้าหน่อย โอเคนะ
เฮ้ย อย่าสู้คนเดียว ฟัง
จินไน
- เตรียมตัว - จินไน
เอาล่ะ
ยกที่เจ็ด
ลุยเต็มที่เลย อย่าเพิ่งสติหลุดนะ เข้าใจไหม ไป
นั่นแหละ เอาเลย
ลุย กดดันเข้าไป
บุกต่อ คู่ชกเริ่มมึนแล้ว
คลุกวงใน
ตั้งการ์ด อย่าลืมตั้งการ์ด
เข้าคลุกวงใน
หมอบอกว่าสมองกระทบกระเทือน
พักสักหน่อยก็กลับบ้านได้
ทําไมคุณไม่ดูให้จบ
ทําไมถึงออกไปก่อน
ผมโดนต่อยเป็นอาชีพนะ
ไม่ต่างจากพ่อค้าตอนได้ขายไชเท้าเลย
เมียพ่อค้าน่ะ
หนีผัวตอนกําลังขายของด้วยเหรอ
ผมรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น
เปิดประตู
ทําไมถึงไม่ให้ผมเข้าไปล่ะ
สวัสดีครับ
- วันนี้หนาวเนอะครับ - ใช่ค่ะ
อาจจะหนาวที่สุดในปีนี้เลย
ไปเถอะจ้ะ มารุจัง
นี่ เปิดสักที
ถ้าเปิดให้ ฉันก็ใจอ่อนเหมือนเดิมอีก
เหมือนเดิมก็ไม่เป็นไรนี่
ถ้าไม่ให้ผมเข้า ก็ไปกินข้าวกัน
ฉันกินปลาแห้งที่คุณให้มาแล้ว
ผมก็อยากกินปลาแห้ง
ปลาแห้ง...
โอสึนะ ไม่เอาน่า
ถ้าเป็นไปได้นะ ฉันว่าเราสี่คนควรมาบ้านแม่คืนนี้
คล้ายๆ...
งานรวมญาติ ประมาณนั้น
ฉันอยากให้ทุกคนมาคุยกัน
ว่ากันว่าฝันเป็นลางบอกเหตุ ใช่ไหมล่ะ
เมื่อวานฉันฝันแปลกๆ
ถ้าจะพูดให้ถูกคือเมื่อเช้า
สายคาดเอว ฉันเนี่ยนะ
ไม่เอาน่า อย่าเหลวไหล
พี่ไม่ต้องโทรมาเล่าเรื่องขี้ปะติ๋วแบบนี้ก็ได้นะ
หืม อะไรนะ
อิเคงามิ ตอนนี้เนี่ยนะ
ไม่ได้หรอก คือ...
ตอนนี้เหรอ
คือ...
เดี๋ยวนะ
ได้สิ ก็ดีนะ เดี๋ยวฉันไป
อืม ได้เลย แค่นี้นะ บาย
(จ่ายค่าเช่าวันที่ 25 กรุณาอย่าเสียงดังตอนกลางคืน)
เราเลิกกันเถอะ
กลับบ้านไปหาแม่เลยไป
ไปด้วยกันสิ
สภาพนี้จะไปได้ยังไง
ฉันจะพาไปเปิดตัว ฉันไม่อายหรอก
- คนที่อายคือผมนี่ - อายทําไม
โดนต่อยเป็นอาชีพไม่ใช่เหรอ
เหมือนพ่อค้าขายไชเท้าไม่ใช่หรือไง
- แล้วจะอายทําไมล่ะ - โอ๊ย ทําบ้าอะไรเนี่ย
อย่ามาถามแบบนี้
คุณสิ แพ้นัดเดียวมาบ่นทําไม
จะนั่งรอเฉยๆ จนกว่าจะหายเหรอ
รู้ไหม
ฉันกลับมาเพราะฉันทนดูไม่ไหว
เพราะเห็นคุณอ่อนแอ
แล้วมาถามได้ยังไงว่าทําไมฉันไม่อยู่ดู
ถ้าจะบ่น ก็พลิกมาชนะน็อกให้ได้สิ
น่าสมเพช
ไปคนเดียวเถอะ
ที่นี่
คือสถานีอิเคงามิ
ส่วนที่นี่คือโรงพยาบาล
เดินมาตามบันไดหิน
พอถึงร้านของชําที่แยกสาม เลี้ยวขวา
นี่คือวัด แล้วก็...
นี่ เราเคยรอพ่อแบบนี้บ่อยๆ เนอะ
ใช่
พอถึงสองทุ่ม เราก็จะกินข้าวไม่รอพ่อ
พี่จกกับข้าวกินบ่อยที่สุดเลย
ชอบแย่งกินส่วนของน้องอยู่เรื่อย
อ๋อ แย่งของคนอื่นกินเหรอ
อะไร ฉันไม่เคยทํา
- ไม่ทันไร กับข้าวเราก็หมดจาน - ใช่เลย
อ้าว พ่อกลับมาแล้ว-
- กลับมาแล้วเหรอ - กลับมาแล้วเหรอ
เธอไม่ลุกสักหน่อย
แม่คะ พ่อกลับดึกประจําเหรอ
ไม่ใช่แบบนั้นหรอกจ้ะ
แม่บอกว่าพ่อกินข้าวเย็นที่บ้าน
ผู้ชายก็แบบนี้แหละ
ออกไปปิดประตูก่อนดีไหม
อืม
ฉันไม่รู้ว่าใครเขียนไอ้นั่นนะ แต่...
ไม่ใช่พี่จริงๆ เหรอ
ก็บอกแล้วไงว่าไม่ใช่
- นี่ก็พยายามโทษฉันอยู่ได้ - พี่มาคิโกะเหรอ
ดูลายมือฉันเข้าซะก่อนสิ
ผัวฉันที่เสียไปบอกว่า เหมือนลายเท้ามากกว่าลายมือ
จดหมายจากผู้อ่านมันต้องคนลายมือสวยๆ เขียน
ไม่เอาน่า ฉันทําไม่ได้หรอก
ลายมือพี่ทากิก็ไม่ได้สวย แค่เป็นระเบียบ เขียนแบบใสๆ ซื่อๆ
ซากิจัง
ปีศาจออกไป
- อ้าว - หือ
- โชคดีเข้ามา - จริงด้วย วันนี้วันเซ็ตสึบุนนี่นา
ปีศาจออกไป
โชคดีเข้ามา
นี่ พวกเธอได้ปาถั่วกันหรือเปล่า
- ตอนตามเก็บนี่ลําบากสุดๆ - พี่ทากิทําแน่เลย
อะไรกัน ไม่มีทาง
แม่คะ แม่ได้ปาถั่วไหม
- เอ๊ะ - ฉันจะปาไปทําไม
แม่ก็ซื้อถั่วทุกปีนะ
ไหนๆ ก็อยู่กันพร้อมหน้า เอาถั่วมากินกับมิโซะไหมล่ะ
เอาล่ะ ลุยเลยนะ
- ไม่ได้ทํานานแล้วเนอะ - เนอะ
เอาล่ะนะ
- ปีศาจออกไป - ปีศาจออกไป
- โชคดีเข้ามา - โชคดีเข้ามา
แต่ถ้าพวกเราไม่ได้เขียน มันจะเป็นเรื่องบังเอิญจริงเหรอ
ฉันเข้าใจความคิดนะ แต่รายละเอียดมันตรงกันเกินไป
- ต่างแค่จํานวนพี่น้อง - อย่ามองคนอื่นในแง่ร้ายนักสิ
โชคดีเข้ามา
คิดว่าพ่ออ่านหนังสือพิมพ์ แล้วไม่อยากกลับบ้านหรือเปล่า
- แบบว่าหนีออกจากบ้านเหรอ - ไม่เอาน่า
โชคดีเข้ามา
- มันก็ไม่แน่นะ - ปีศาจออกไป
- ปีศาจ... อุ๊ย - อ้าว
นี่ ตอนเก็บมันลําบาก พอแค่นี้เถอะ
ครั้งสุดท้ายนะ ปีศาจออกไป
ถ้าพ่อหนีออกจากบ้านไปคงดีกว่า
อะไรนะ
ใครเหรอ
ใครหนีออกจากบ้าน
หมายถึงฮิโรโอะค่ะ แต่ไม่กี่ชั่วโมงก็กลับมาแล้ว
เด็กสมัยนี้เดายาก ต้องระวังไว้นะ
นี่ เสียงลมพัดหรือเปล่าน่ะ ปิดหน้าต่างเถอะ
นั่นสินะ
บ้านหลังนี้หนาวจริงๆ
มันเก่าแล้ว บ้านก็สร้างไม่ดีด้วย
ในห้องเสื่อทาทามิมีเสื้อชันชังโกะไม่ใช่เหรอ
ขอยืมใส่ก่อนนะคะ
อะไรกันอีกล่ะ
ฉันเล่าเรื่องฝันบอกเหตุแล้วใช่ไหม
คิดว่าพ่อจะไปตายเหรอ
ก็ฉันฝัน แล้วก็มีเรื่องหนังสือพิมพ์อีก
ถ้าพ่อไม่กลับบ้าน ก็...
อย่าบอกนะว่าฆ่าตัวตายคู่พิสูจน์รักแท้
อย่าพูดสิ
นี่ กินเสร็จแล้วเอาจานไปแช่ด้วย
- เป่ายิ้งฉุบ - เย่ พี่ยกไปเลย
เสียงดังจัง ทําอะไรน่ะครับ
- พ่อจะใช้ไอ้นั่นน่ะ ไอ้... - ไม้ตํามะนาวเหรอ
ใช่ นั่นแหละ
ถ้าจะคน ก็ใช้ตะเกียบก็ได้นี่ครับ
ไม่ได้ทําอามาซาเกะ
มันคงไม่ต่างกันหรอกครับ
นี่ ลูกไม่ไปปาถั่วเหรอ
น่ารําคาญออก
- คิดแบบนั้นไม่ดีนะ - ไม่ดีๆ
ออกไปตะโกนมันก็ขายหน้านะครับ
ไม่เอาน่า ทําตัวแบบนั้น ลูกจะไม่ได้เลื่อนขั้นเอานะ
อดเลื่อนขั้นๆ
อดก็ช่างมันสิ
งั้นก็ลาออกจากโรงเรียนเตรียมซะ ค่าเทอมแพงหูฉีกเลย
ลาออกๆ
ปาถั่วไปก็ไม่ได้เลื่อนขั้นอยู่ดี
- "นอนเซนส์" - หือ
"นอนเซนส์" อะไรล่ะ อย่ามาพูดกับพ่อแบบนี้นะ
ฮัลโหล ซาโตมิพูดครับ
คุณเองเหรอ
- ปีศาจออกไป - เดี๋ยวก่อน
นี่ คุณรู้ไหมว่าไม้ตํามะนาวอยู่ไหน ไม้ตํามะนาว
- โชคดีเข้ามา - โอ๊ย
พ่อไม่เคยกลับดึกขนาดนี้นะ
- หยุดนะ - ขอโทษนะคะ ช่วยไปดูอะพาร์ตเมนต์เมียน้อยที
- เจ็บนะ - อะพาร์ตเมนต์เหรอ
ปีศาจออกไป
ผมไม่รู้ด้วยซ้ําว่ามันอยู่ไหน
- ปีศาจออกไป - เดี๋ยวบอกค่ะ
- มินามิ เซ็นจูกุ เขตโอตะ - หยุดนะ
นี่ เงียบๆ หน่อย พ่อคุยโทรศัพท์ไม่รู้เรื่อง พวกลูกบ้า
ปีศาจออกไป
เลิกปาถั่วได้แล้ว รีบไปนอนซะ
ผมกินเหล้าไปแล้วน่ะสิ
- ปีศาจออกไป - เรียกแท็กซี่ก็ได้นี่คะ
รู้ไหมว่ามันกี่โมงกี่ยามแล้ว ผมมีประชุมตอนเช้านะ
ถ้าเกิดเรื่องร้ายขึ้น มันจะสายเกินแก้นะคะ
ขอร้องล่ะ
คุณสึจิยะอยู่โรงพยาบาลค่ะ
โรงพยาบาลเหรอครับ
ลูกเธอบาดเจ็บน่ะ
ได้ยินว่าสามีก็รีบมาหาเลย
- ฝากถือหน่อย - อะไรเนี่ย
นี่อะไร สกปรกจัง
- เอาไป ซาคิโกะ - แม่ โต๊ะหนูไม่ใช่ที่วางของนะ
ขอโทษจ้ะ
แม่แค่ทําใจทิ้งของเก่าไม่ได้น่ะ
จะไปสนใจทําไม
ยังไงเธอก็ไม่ได้ใช้โต๊ะเรียนอยู่แล้ว
นี่ อย่าเอาของไปวางโต๊ะฉันแทนสิ
- อย่ามา... - พอเถอะ
พวกลูกโตกันทั้งคู่แล้วนะ พอที
เอาล่ะ เจอแล้ว
ต้องอย่างนี้สิ
ไหนกันนะ
- โอ้โฮ - นึกถึงความหลังเลย
- ดูของพวกนี้สิ - ตัวนี้ สึนาโกะ
- แม่มีของทุกคนเลยเหรอ - ใช่จ้ะ ตัวนี้ มาคิโกะ
ทาคิโกะ
- ซาคิโกะ - นี่ของหนูเหรอ
แมลงกัดเป็นรูหมดเลย
แม่รักษาของดีจริงๆ เลยค่ะ
ก็แม่ตั้งใจจะเอาให้ดูเตือนสติ เผื่อมีใครออกนอกลู่นอกทางน่ะ
- หนูไม่ชอบใส่เสื้อนี่เลย - หนูด้วย
แต่ถ้าไม่ใส่ก็โดนตี
ก่อนนอน พวกลูกเล่น "คุนิซาดะ จูจิ" กันด้วย
- "คุนิซาดะ จูจิ" - "คุนิซาดะ จูจิ"
ลูกเอาไม้บรรทัด มาเหน็บสายคาดเอวเหมือนเป็นดาบ
- แล้วก็... - จําได้แล้ว
พี่เป็นจูจิ ฉันเป็นข้ารับใช้
"คืนสุดท้ายของเราที่เขาอาคางิ"
"ห่านกําลังร่ําร้อง"
- ข้ามบทแล้ว - หา
ก่อนพูดถึงห่าน ต้องพูดถึงหมู่บ้านคุนิซาดะ บ้านเกิดก่อน
ต่อด้วย "ข้าอดรู้สึกเหงาไม่ได้" ใช่ไหม
- ใช่ - ใช่เลย
แล้วค่อย "ห่านกําลังร่ําร้อง"
"มันบินไปบนน่านฟ้าภาคใต้"
ตึงๆ
นี่ๆ อันนี้อะไรน่ะ
หืม
- น่ารักจัง - ใช่
- น่ารักดีนะ - นี่เป็นเครื่องราง
ลูกใส่ไว้ตอนไปศาลเจ้าครั้งแรก
- สึนาโกะ - ว้าว
อันนี้ของมาคิโกะ
เอ๊ะ ของพี่สวยกว่าหรือเปล่า
เพราะเป็นลูกคนแรก พ่อเลยพาไปซื้อที่ห้างน่ะ
ของหนูล่ะคะ
ทาคิโกะ ลูก...
คงใช้ของพี่สักคนแหละ
พ่อแม่เห่อลูกคนแรก แต่คนต่อๆ ไป ก็เห่อน้อยลงเรื่อยๆ
ตอนนั้นสงครามเพิ่งจบ ไม่มีเวลามาคิดเรื่องพวกนี้หรอก
เราต้องหาเลี้ยงทุกคนให้ได้
ของหนูไม่มีเลยเนอะ
สงสัยอีกไหมว่าทําไมฉันมองคนในแง่ร้าย
- เอาไป ไม่เห็นจะเกี่ยวเลย - เกี่ยวสิ
เกี่ยวนะ เกี่ยวมากๆ ด้วย
- มีแต่พวกบ้าที่แย่งเครื่องรางกัน - นี่ เดี๋ยวนะ
แม่ไปนอนก่อนเถอะค่ะ
แม่จะนอนได้ยังไง ถ้าพวกเราเสียงดังขนาดนี้
- เราก็ไปนอนกันบ้างไหม - เอาล่ะ
ใช่ ไปนอนกันเถอะ
นี่ เราเอาสายคาดเอวมาพันชุดนอนกันดีไหม
ฉันใส่ชุดนี้ไม่ได้แล้ว
ใส่ไม่ได้เหรอ ก็คงใช่
แม่มีฟูกนอนหรือเปล่านะ
แค่ผ้าห่มก็พอค่ะ
ไม่เป็นไรหรอกค่ะ นอนด้วยกันก็อุ่นเอง
เดี๋ยวหนูช่วย
คิดว่าพี่ทาคาโอะไปดูไหม
อืม
ถ้าพรุ่งนี้เช้าพ่อยังไม่กลับ
เราจะทํายังไง
ควรบอกแม่เลยหรือเปล่า
เรื่องที่เธอก็รู้ว่าอะไรน่ะนะ
อย่าทํานิ้ว
นี่ เธอไม่ใช่เหรอ ที่สงสัยว่าผู้หญิงไม่ควรสร้างเรื่องหรือเปล่า
นั่นไม่ใช่ฉัน
พ่อคงอ่านหนังสือพิมพ์แล้วแน่เลย
ไม่รู้เหมือนกัน
- แต่สมัยก่อน พ่ออ่านทุกหน้านะ - ใช่
ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับพ่อ
พี่มากิจะรับผิดชอบยังไง
บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้เขียน
ไม่ใช่พี่แล้วจะใคร
ทาคิโกะ
ถ้าฉันเขียนจริงๆ นะ
ฉันคงไม่รีบร้อนเรียกทุกคนมาหรอก
แล้วจะแน่ใจได้ยังไง
เธอไม่ได้คิดว่าเขาจะตีพิมพ์จริง ก็เลยแตกตื่นเรียกประชุมหรือเปล่า
- ใช่หรือเปล่านะ - ฉันจะโทรไปโรงพิมพ์
- ขอดูต้นฉบับเลย - เงียบ เดี๋ยวแม่ได้ยิน
คิดว่าแม่ได้อ่านไหม
น่าจะไม่
รู้ได้ยังไง
เพราะก่อนแม่จะได้อ่าน พ่อเอาไปใช้เป็นกระดาษรองตัดเล็บเท้าไง
โยนระวังหน่อย
ทําไมไม่บอกแต่แรกล่ะ
ใครท้องร้องหรือเปล่า
พี่มาคิโกะ ปั้นสามเหลี่ยมเหรอ
ใช่แล้ว
แม่ปั้นทรงกระบอกใช่ไหมนะ
พี่สึนาโกะปั้นเป็นกลองแล้ว
จริงด้วย
ผู้หญิงที่แต่งงานแล้วจะปั้นตามแม่ยาย
จริงด้วยนะ
- ฉันปั้นทรงกระบอก มีปัญหาไหม - ไม่เลย
พี่ทากิปั้นสวยแล้ว เห็นเลยว่าประสบการณ์หลายปี
นี่ของโปรดพ่อเลยนะ
หนูก็ชอบเหมือนกัน
ทําเผื่อไว้ตอนพ่อดื่มเบียร์ด้วยก็ดีนะ
จะดีเหรอคะ
ดีสิ แม่จะทําเพิ่ม
ซาคิโกะ ข้าวติดคาง
- นี่เหรอ - อืม
ว่าแต่ พ่อไปอยู่ไหนกันนะ
เดี๋ยวนะ
พ่อให้เงินฉันมา
- เมื่อไหร่ - เมื่อไหร่
- วันนี้ - กี่โมง
ตอนเย็น พ่อเอากระเป๋าสตางค์ให้ฉัน
พ่อคิดจะไปตายจริงๆ ด้วย
หุบปากเลย
- อ้าว - พ่อมาแล้ว
- กลับมาแล้วเหรอ - กลับมาแล้วเหรอ
มาทําอะไรเอาป่านนี้
เปล่าครับ
ที่บริษัทเลื่อนขั้นให้ผมคุมออฟฟิศโอซาก้าน่ะ
เขาให้ผมมาปรึกษาเมียก่อน แล้วกลับไปให้คําตอบตอนเช้า
- ผมไม่อยากบอกทางโทรศัพท์ ก็เลย... - ตายจริง
ทําดีได้ดีแล้วล่ะ
ได้ยินแล้วนี่ ทุกคน
นี่ ข้าวหกแล้ว
เอ้า เข้ามาข้างในเร็ว
- ค่ะ - ค่ะ
ไม่ต้องห่วง เรื่องเด็กน่ะ
เด็กถูกมอเตอร์ไซค์ชน
เข้าโรงพยาบาล แต่ไม่เป็นไรแล้ว เดี๋ยวพ่อก็กลับ
- โล่งอก - อืม
อ้าว นี่...
อ้าว เซอร์ไพรส์จริงๆ เลยนะ
ยังไม่เลิกคุยกัน เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ตื่นไม่ไหวหรอก
นี่มันก็พรุ่งนี้แล้วค่ะ
จริงด้วย
เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก
พ่อไม่ได้โกนหนวด
ตอนเช้าผู้ชายก็ลําบากนะ
ส่วนผู้หญิงก็ผอมลงเรื่อยๆ
ผอมตามอายุน่ะ
อะไรน่ะ รางวัลชมเชยเหรอ
นี่คือรางวัลการ์ตูนสี่ช่องที่ลงหนังสือพิมพ์
อะไรนะ
แม่เขียนจดหมายนั่นเองเหรอ
เดี๋ยวนะ
ถ้าแม่เขียนเอง ทําไมแม่ไม่พูดอะไรเลย
ทุกคนโทษว่าฉันเขียนทั้งวัน
ปล่อยไปเถอะ
แปลว่าแม่ก็รู้แล้ว
แม่รู้ แต่แกล้งทําเป็นไม่รู้
บอกทุกคนว่าคุณเขียนเองแล้วกัน ตกลงนะ
อ้อ หนังสือพิมพ์
(ทาเคซาวะ โคทาโร่)
"แม่ที่แก่แล้วก็ไม่รู้อะไรเลย
อยู่สุขสบายในวัยทองกับสามีไปอย่างเงียบๆ
พวกเราพี่น้องต่างถอนหายใจเป็นเสียงเดียวกัน
การอยู่ไปวันๆ โดยไม่สร้างเรื่อง จะทําให้ผู้หญิงมีความสุขจริงหรือเปล่า
ช่วงนี้...
ฉันคิดถึงคําถามนี้ทุกวัน"
คําบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา