Ey kıskançlık!
Öfkem içime sığmıyor!
Baba, yapma!
Kes şunu!
Ölmek için sebep yok!
Bunu yapamazsın!
Anne!
Neden engel olmuyorsun?
- Bizi içeri al! - İçeri girelim!
- Anne! - Anne!
- Hayır! - Baba!
- Neden?
- Baba! - Baba!
Pijamanın üstüne karın kuşağı mı?
Çocukken hepimiz takmak zorundaydık.
Annemle babam karnımız üşürse uyuyamayacağımızı sanırdı.
- Siz de takıyor muydunuz? - Hepimiz!
Dördünüzü o kuşaklarla bağırıp ağlarken görmek isterdim.
Gülünecek bir şey değildi.
Üstelik çok da acımasızca. Atlayıp engel olmaya çalışmadınız mı?
Önümüze kutsal şerit çekilmişti.
Giremedik.
Anladım. Şimdi çözdüm.
Kendi anne baban bile olsa karı koca arasına girilmez.
Bilinçaltında bu düşünce var.
Onun oğlu değil ama baba diye hitap ediyormuş.
Kadınla yedi yıldan uzun süredir görüşüyormuş, değil mi?
Bunca zamandır annemi kandırıyormuş.
Kandırma demek biraz ağır kaçar.
Bir şey söylemedi, değil mi?
Demek onu kandırmış.
Pişman olması gerekmez mi?
Belki pişman olduğu için kandırmıştır.
Ölmek dışında başka seçenekler de var.
Ondan ayrılabilir, en azından özür dileyebilir, değil mi?
Ölerek her şeyi çözeceğini düşünmesi çok çocukça.
Rüyayı sen gördün, o değil. Bunun için onu eleştiremezsin.
Anlıyorum ama...
Annenin tavrı çok hoş.
Orada öyle oturup dikiş mi dikiyordu?
Bu kadar pervasızlık anneme bile fazla.
Her şeye üzülmektense soğukkanlı olmak daha iyi.
Erkekler için bu...
Büyük rahatlık, değil mi?
Sadece rahatlık değil.
Daha akıllıca.
Bu zihniyet sadece erkeklerin lehine.
Rüyayı gören sensin. Acısını başkalarından çıkarma.
- Ne? - Gazete.
ŞUBAT, 1979
Altıda kalkmam gerektiğini söylemiştim.
- Üç kez uyandırmaya çalıştım! - Yalancı!
Yalan değil! Çalar saatini kur o zaman!
Buna inanamıyorum.
- Hep beni suçluyor. - Yetiştiremeyeceğim.
- Hey! Sıranı bekle! - Çıkmak bilmiyorsun!
- Sırada ben varım. - Tamam.
Neden saçlarım hep dikeliyor?
- Onu uyandırmadım mı? - Şey, evet.
- Çabuk ol, hemen hazırlan! - Tamam.
- Telefon! - Anne?
- Anne, telefon! - Anne!
- Telefon! - Bana sesleneceğine açsana!
Sabahları meşgul oluyorum.
- Ben de meşgulüm. - Ağzım dolu.
Sana ödevini dün gece yapmanı...
Neden ağzını bu kadar dolduruyorsun?
Satomi'lerin evi.
Sakiko!
Makiko, nasıl yaparsın?
Ne demek o?
Hep ailenin haşarı çocuğuydum, biliyorum.
Ama yine de... Hoş geldin.
Hakkımda ne düşünürsen düşün biz hâlâ kardeşiz.
Sakiko?
Biz dört kardeşiz.
Neden üç yazdın? Neden dışlanıyorum?
Neden söz ediyorsun?
Bilmezden gelme. Ben de gazete alıyorum.
Gazete mi? Ne olmuş gazeteye?
Bilmiyor numarası yapmayı bırak!
"Babamın Metresi Var."
Babamın...
Sakiko!
Ne demek bu?
Makiko yazmamış mı yani?
Sabah sabah bu şamata ne?
Maçınla ilgili haberlere bakarken
ablamın editöre yazdığı mektubu gördüm.
Mektup mu?
Hayal mi gördüm acaba?
Ama adını bulmuştum.
Gördün mü? Hidemitsu Jinnai!
Dikkatimi dağıtma.
Hey!
Bu kadarcık şeyle dikkatin dağılıyorsa sorunu kendinde ara!
Bey!
Birazdan çıkıyorum.
Gazete bana lazım!
Sağ ol.
Babamla ilgili bir sorun mu var?
Baban değil, deden...
Ne yapıyorsun? Gitsene sen. Hadi. Acele et!
Hazırlan artık. Hadi!
BANYO DOLU
"Kız kardeşler aynı kabukta yetişen bezelyeler gibidir.
Olgunlaşıp kabuktan ayrıldıkça
yaşam tarzları ve felsefeleri birbirinden ayrılır.
Üç kız kardeşim var ama neredeyse hiç bir araya gelmiyoruz.
Ancak yakın zamanda yaşını başını almış babamızın
başka bir kadınla gizlice görüştüğünü öğrendik."
- Ben çıkıyorum. - İyi günler.
OKUYUCU KÖŞESİ
"İhtiyar annemin haberi yok,
kocasıyla güzel güzel altın yıllarının tadını çıkarıyor.
Biz kardeşler..."
Ben çıkıyorum!
İyi günler.
"...hep bir ağızdan iç çekiyoruz.
Benim kocam da tam orta yaş krizi çağında.
Kadının mutluluğunun anahtarı sineye çekip idare etmek mi?
Bu aralar bunu merak etmeden duramıyorum."
Kim olsa senin yazdığını düşünür.
Sen de dâhil mi?
Okuduktan sonra dank etti.
Ben hayatımda editöre mektup yazmadım. Öyle biri değilim ki.
Başka kim kocasının orta yaş krizine hazır olduğunu yazar ki?
Kız kardeşlerin bekâr.
Daha neler.
Aklımdan geçirsem bile asla yazmam.
"İmza, 40 yaşında anonim ev hanımı."
Gerçekten sen yazmadın mı?
- Buldum! - Ne?
Görüşmek üzere.
Bekle. Bir hatıra.
Teşekkürler.
Gezmeden mi dönüyorsun?
Ne? Evet, aileme gittim.
- Senin ailen Ikegami'de yaşamıyor muydu? - Hava soğuk, değil mi?
Yılın en soğuk günü olabilir.
İKEBANA OKULU
Geliyorum.
Alo?
Makiko.
Bakıyorum erkenden dışarı çıkmışsın.
Bir yere çıktığım yok.
Sabah sabah niye aradın?
Abla.
Hep iyi kompozisyon yazardın ama bu kez kendini aşmışsın.
Takao bile etkilenmiş.
Sende yazar ışığı görmüş.
Neden bahsediyorsun?
Sabah gazetesini okumadın mı?
Ne?
Okudum tabii. Okumaz mıyım?
Bundan sonra bir şey yapmadan önce bizimle konuşsan iyi olur.
Ben Takao'dan şüphelendim
ama bir tek sana söylüyorum.
Ben yazmadım.
Daha da önemlisi, kötü olmadı mı bu? Ikegami'ye de aynı gazete dağıtılıyor.
Olamaz!
Hey, etrafı pisletiyorsun.
Şu iş görür.
Al.
Tamam.
Aman.
İşte oldu.
Erkek tırnağı serttir. İnsanın ayağına batıp acıtır.
Tırnağın erkeği kadını olmaz.
Pekâlâ olur.
Ne?
OKUYUCU KÖŞESİ
Bir şey bildiğin yok.
İyi, tamam. Ah, acıdı.
SİNEYE ÇEKMEK
Merhaba.
Uzun yıllar verdiğiniz hizmet için teşekkür ederiz.
Ben teşekkür ederim. Zevkti.
Çiçekleriniz meşhurdu, biliyorsunuz.
Böyle olduğu için üzgünüm.
Bizim işte şubat her zaman zor bir aydır.
Lokantada gıda maliyetinden kısılmaz.
Çiçek yiyecek hâliniz yok sonuçta.
Üzücü bir durum.
Aslında bir hâyli mahcubum.
Neyse,
buyurun.
Hiç gerek yoktu. Bu iyiliği hak edecek bir şey yapmadım.
Bu ayki ödemeniz sadece.
Teşekkür ederim.
O hâlde size ödünç verdiğim vazoyu alabilir miyim?
Sanırım mutfakta.
Uzun zamandır bizde kaldı, kusura bakmayın.
Veda hediyesi almak istedim ama pek bir şey bulamadık.
Kurutulmuş balık sever misiniz?
En sevdiğim şeydir!
İyi bari.
Kocam, Izu'ya golf gezisine gittiğinde hatıra olarak almıştı.
Anladım.
Alsam sorun olur mu efendim?
Ne demek, lütfen.
Vay canına!
Bahanelerini duymak istemiyorum.
Madem beni kovacaktın, başka yolları vardı.
Abla?
Makiko sana söyledi demek.
Neyi?
Çocuk değilim. Nasihat vermek için buraya kadar gelmene gerek yoktu!
Neden söz ediyorsun? Burayı kullanmamı sen söylemiştin.
Ne?
Hocam!
- Müşteri getirdiğiniz için sağ olun. - Şey...
Tanrım!
Kayınbiraderiniz yer ayırttığını size söylemedi mi yoksa?
Doğru.
Ablanız bizim için çok şey yaptı.
Masanız hazır.
Tam senden beklenecek şey Tsunako!
Az önce olanları unut, tamam mı?
Unutkanlığımla ünlüyümdür.
İş görüşmesi mi var?
Hayır, özel.
- O zaman ben... - Hayır, burada olmanın tam sırası!
- Sen de bize katıl. - Ne?
Misafirlerimi tanıyorsun.
Kim?
Babamla o kadın mı?
O dediğini yapan ben olmak isterdim
ama bugün değil.
Mesele Takiko ve şu dedektif.
Babamı araştırmak için tuttuğu dedektif mi?
Adı Katsumata ve kendisi Takiko'yla karşı...
Cidden mi? Onun gibi kızlardan hoşlanan erkekler var mıymış?
Yakından bakınca güzel yüzlü bir kız.
Affedersiniz.
Misafiriniz geldi.
- Şöyle otur. - Hoş geldiniz efendim.
Anladım!
Demek ikebana yaptığın yer burası.
Müşteri olarak geldiğin için sağ ol.
Sana ne kadar ödüyorlar? Malzeme dışında yani.
Bu bahtiyarlığa nail olmuş biri böyle sorular sormamalı.
- Ne? - Tsunako!
- Bir dakika. - Misafiriniz geldi.
Gel! Yerin burası.
- Vaktini aldık, kusura bakma. - Ne demek.
Otur.
Ceketinizi ben alayım.
- İşte. - Pardon.
Yani ne diyebilirim ki?
Size çok şey borçluyuz sanırım.
Takiko'nun ablası.
Evet, adım Tsunako.
- Tsunako? - "Tsuna", "Yokozuna" gibi.
Sen kadınsın, "halat çekme"deki "Tsuna"yı örnek vermen gerek.
Sizin adınız da...
"Mata"lı bir şey, değil mi?
Katsumata.
Hangi "Katsu"?
"Zafer" kelimesindeki.
- Ya "Mata"? - "Tekrar" kelimesindeki.
Anladım.
Kaç kardeşiniz var?
Şey, kardeş konusu...
Konumuzla ilgisi yok.
Nedenmiş o?
Takao, babamızın meselesini
konuşmak istemiyor muydun sen?
Doğru.
Onu konuşalım o zaman.
Hadi ama. Kütüphanede değiliz. Uymamız gereken bir prosedür yok.
Değil mi? Konuşurken biraz şarap içelim.
Öyle şeyleri sevmem!
Takiko, böyle gergin davranmaya devam edersen...
Beni kimse almaz. Evet.
Bu kadar yeter. İkiniz de.
Bu tür şeyler...
Affedersiniz.
Bay Katsumata'yla aramızda maddi bir...
Şey, "maddi" değil de...
Aramızda iş ilişkisi var.
Yanlış fikre kapılmasınlar. Değil mi?
Evet.
Çok zoraki bir cevaptı.
Onun konuşma tarzı öyle.
Bay Katsumata,
yanlış fikre kapılırlarsa rahatsız olacağınızı söyleyin.
Evet.
Rahatsız olmazsan onu da söyleyebilirsin.
Rahatsız... Rahatsız olurum.
- Ne? - Öyle mi?
İlgilendiğim biri var.
Başka biri mi?
Evet.
Nasıl biri?
İyi biri.
İyi mi? Yani...
İyi biri, öyle mi?
Şey, görüşme...
İşlerim var. Dönsem iyi olur.
Taki... Takiko!
Doğru.
Müsaadenizle.
Şunu da unutmayın.
- Affedersiniz. - Yok, iyiyim.
- Emin misiniz? - Herkes iyi mi?
MASUKAWA LOKANTASI
Takiko!
Bekle.
Geri gel!
Takiko!
Şey, az önce söylediklerim yalandı.
Duyuyor musun?
Şey...
İLGİ
BEĞENİ
AŞK
ŞAPŞAL
HAYALİNİ GERÇEKLEŞTİR! JAPONYA ŞAMPİYONU OL!
Halledersin.
Ben yanındayım. Endişelenecek bir şey yok.
Endişelendiğimi kim söyledi?
O serseriyi tek rauntta nakavt edeceğim.
Annemle beraber sana tezahürat yapacağız.
Annen gelecek mi?
Annem boksu önceden de severdi.
Anladım.
Seni de sevdi.
Devam edersek
kaybedeceksin.
Bu kadarı bile yeter.
MINAMI SENZOKU
Yoko perhizdeymiş, kahvaltı etmek istemiyor.
- Olamaz. - Acıkınca telefon edip geliyor ama.
Bir fincan daha.
Öyle mi?
Çayı ne ara bu kadar sever oldun?
Başkası demleyince tatlı geliyor.
Akşam kalabilecek misin?
Takao'nun akşam toplantısı var.
Evden çıkmadan Hiroo ve Yoko'ya yemek ayarladım.
Ne?
Akşam gazetesi.
Çok geç geldi.
Eskiden daha erken gelirdi.
Yeni eleman mı aldılar acaba?
Gidip suşi alayım mı?
Evde ne varsa onu yeriz.
Babam eve geç mi gelecek?
Birazdan gelir.
Bugün çalışıyor, değil mi?
Hep bu kadar erken mi dönüyor?
Dışarıda yemeyi sevmiyor.
Gazeteyi nereye koyayım? Sabah gazetesinin yanına mı koysam?
- Sabah gazetesi mi? - Evet.
Doğru. Sabah baban o gazetenin üstünde ayak tırnaklarını kesiyordu.
Altlık olarak mı kullandınız?
Gazeteler okunmak içindir, biliyorsun.
Yazıları daha büyük olsa okunur.
Keşke yaşlılar için özel basılmış gazeteler olsa.
Nereye gidiyorsun?
Köşedeki dükkâna. Yuzu çayı bitmiş.
Ben giderim.
Yok, onlara dünden 50 yen borcum var.
Geri çekil!
Şimdi kapan!
Kilitlen!
- Hadi! - Karşı koysana serseri!
Nasıl gidiyor?
Anlayamadım.
Kaybediyor galiba.
Dur! Zil çaldı!
Hey! Tekrar denemek ister misin?
TOYO SPOR
Lanet olsun! Otur! Kendine hâkim ol!
Sakin ol dedim! Anladın mı? Seni aptal.
Ağızlığın. Güzel.
Şimdi su.
Pekâlâ. Yavaş ol!
Güzel. Tamam.
- Jinnai! - Bu kadar.
- Jinnai! - Yavaş ol, tamam mı?
Tek başına yapmaya çalışma! Dinle.
Jinnai!
- Ringi boşaltın. - Jinnai!
Başlıyoruz.
Yedinci raunt!
Elinden geleni yap! Kendini kaybetme. Tamam mı? Hadi!
İşte bu! Hadi!
Hadi! Baskıya devam!
Saldır! Onu telaşlandırdın!
Kilitlen!
Kapan! Gardını alman gerek!
Şimdi kilitlen!
Beyin sarsıntısı geçirmiş.
Biraz dinlendikten sonra gidebilirmiş.
Neden seyretmedin?
Neden daha bitmeden çekip gittin?
Ekmeğimi yumruk yiyerek kazanıyorum!
Manavın turp satmasından farkı yok!
Kocası sebze satarken
karısı kaçıp gider mi hiç?
Oradasın, biliyorum.
Aç şu kapıyı.
Neden beni içeri almıyorsun?
Merhaba. İyi akşamlar.
- Soğuk, değil mi? - Hem de çok.
Yılın en soğuk günü olabilir.
Gidelim Maruchan.
Hadi! Aç şunu!
Açarsam bu iş hiç bitmeyecek.
Neden bitmesi gerekiyor?
Beni içeri almayacaksan gel dışarıda yemek yiyelim.
Hediye ettiğiniz kurutulmuş balığı yedim.
Ben de istiyorum.
Kurutulmuş balık! Kurutulmuş...
Tsunako! Hadi ama.
Mümkünse bu akşam dördümüz de burada toplanmalıyız.
Bir nevi
aile toplantısı gibi bir şey.
Hepimiz konuşalım istiyorum.
Önsezi denen şeyi yaşadın mı hiç?
Dün garip bir rüya gördüm.
Daha doğrusu bu sabah.
Karın kuşağı mı? Ben mi?
Yapma, bu çok saçma.
Böyle en ufak şeyde arayıp çağırmana gerek yok.
Bekle, ne?
Ikegami'ye mi? Şimdi mi?
Mümkün değil! Yani...
Şimdi mi?
Şey...
Dur bakayım.
Evet. Olur aslında. Hemen geliyorum.
Tamam, anladım. Görüşürüz. Hoşça kal.
KİRANIN SON GÜNÜ AYIN 25'İ GECELERİ GÜRÜLTÜ YAPMAYIN!
Ayrılalım.
Hemen eve, annene koş!
Sen de gelsene.
Bu hâlde mi?
Seni tanıştırırım. Utanmıyorum.
- Utanan benim! - Neden?
Ekmeğini yumruk yiyerek kazanmıyor musun? Manavın turp satması gibi, değil mi?
- Neden utanasın? Söyle. - Ah! Aklını mı kaçırdın sen?
Kapa çeneni.
Bir yenildin diye neden yerlerde sürünüyorsun?
İyileşene kadar böyle oturacak mısın?
Dinle,
sırf senin zayıflığını görmeye dayanamadığım için çekip gittim.
Neden yoktun diye nasıl sorarsın bana?
Nakavtla geri dönüşünü yap da ondan sonra sor bunu!
Zavallısın!
Sen yalnız git!
Şu nokta
Ikegami istasyonu.
Burası da hastane.
Şu taş basamaklardan çıkıp
üçüncü sokaktaki manava gelince sağa dön.
Tapınak burada. Sonra da...
Söylesenize, eskiden babamı da hep böyle beklemez miydik?
Evet.
Saat sekiz olunca yemeğe onsuz başlardık.
- Tırtıklamada Tsunako'nun üstüne yoktu. - Herkesin tabağına uzanıp dururdu.
Herkesin malına göz koyuyor, değil mi?
Ne? Hiç öyle bir şey yapmadım.
- Bir bakıyorduk, tabaklar boşalmış. - Aynen.
Babam geldi!
- Hoş geldin! - Hoş geldin!
Kalkmanıza gerek yok.
Baksana, babam hep bu kadar geç mi geliyor?
Hayır, öyle bir şey yok.
Akşam yemeğini evde yiyormuş.
Erkekler böyle işte.
Panjurları kapatalım mı?
Evet.
O şeyi kim yazdı, bilmiyorum ama...
Sahiden sen değil miydin?
Değilim demiştim.
- Benim yaptığımı ima etti. - Makiko mu?
Önce el yazımı bir gör.
Rahmetli kocam "El yazısı değil, yüz karası" derdi.
Yazısı güzel olanlar editöre mektup yazar.
Saçmalama. Asla öyle bir şey yapmam.
Takiko'nun el yazısı güzel değil, sadece düzgün. Ya da belki samimi.
Sakiko!
Şeytanlar gitsin!
- Şans gelsin! - Doğru ya. Bugün Setsubun.
Şeytanlar gitsin!
Şans gelsin!
Siz fasulye atma töreni yaptınız mı?
- Sonra toplamak külfetli oluyor. - Kesin Takiko yapmıştır.
Ne? Asla!
Anne, fasulye attın mı?
- Ne? - Neden yapayım?
O fasulyelerden her yıl alırım.
Hazır hepiniz buradayken miso'yla yiyelim mi?
Tamam, hadi.
- Çok uzun zaman oldu. - Değil mi?
Hadi bakalım.
- Şeytanlar gitsin! - Şeytanlar gitsin!
- Şans gelsin! - Şans gelsin!
Ama hiçbirimiz yazmadıysak gerçekten tesadüf olabilir mi?
Mantığı anladım ama detaylar çok benziyordu.
- Kız kardeş sayısı hariç. - Alaya alma!
Şans gelsin!
Babam gazeteyi okuyup eve gelmek istemedi mi acaba?
- Kaçtı mı diyorsun? - Saçmalama!
Şans gelsin.
- Hiç belli olmaz! - Şeytanlar gitsin!
- Şeytanlar... - Hey!
Tamam, yeter. Etrafı batırmayın.
Son kez. Şeytanlar gitsin!
Kaçıp gitmesine razıyım ben.
Ne?
Kim?
Kim kaçıp gitmiş?
Hiroo! Ama birkaç saat sonra dönmüş.
Bu devirde çocukların ne yapacağı belli olmuyor. Dikkat edin.
Rüzgâr sesi mi o? Pencereleri kapatalım.
Evet.
Ev soğumaya başladı.
Eski ev. Derme çatma yapılmış.
Tatami odasında pamuklu yelek yok mu?
Ödünç alalım.
Yine ne oldu?
Önsezimden bahsetmiştim.
İntiharı mı düşünüyor sence?
Önce rüyam, sonra gazete.
Eve dönmezse demektir ki...
Sakın birlikte intihar etmesin bunlar?
Deme öyle!
Bitince bulaşıkları lavaboya koyun.
- Taş, kâğıt, makas! - İşte bu! Hiroo yapacak.
Tanrım, bu ne gürültü?
- Şu şeylerden lazım. Hani... - Tokmak mı?
Evet, ondan.
Karıştırmak istiyorsan çubuk kullan.
Amazake için değil.
Tadı aynı olur.
Siz fasulye atmayacak mısınız?
Sadece külfet.
- Ne kadar ayıp. - Evet, çok ayıp!
Onca tantana rezillik.
Saçmalama. Bu kafayla hayatta bir yere gelemezsin.
Doğru, gelemezsin!
Kim takar?
Dershaneyi bırak o zaman! Bana servete mal oluyor.
Evet, bırak!
Fasulye atarak bir yere gelinmez.
- Saçmalık bu. - Ne?
"Saçmalık" mı? Anne babayla böyle konuşulmaz.
Alo? Satomi'lerin evi.
Sen miydin?
- Şeytanlar gitsin! - Olmaz!
Tokmağın yerini biliyor musun? Tokmak.
Şans gelsin!
Hiç bu kadar gecikmemişti.
- Kes şunu! - Zahmet olmazsa dairesine bakar mısın?
- Acıdı! - Dairesine mi?
Şeytanlar gitsin!
Adresi bile bilmiyorum.
- Şeytan gitsin! - Veririm.
- Minami Senjuku, Ota Ward. - Yapma!
Ne? Sessiz olsanıza! Telefonu duyamıyorum aptallar.
Şeytanlar gitsin!
Bırakın artık fasulyeleri! Hemen yatağa!
Zaten sarhoşum.
- Şeytanlar gitsin! - Taksi çağır.
Saatin kaç olduğunun farkında mısın? Sabah toplantım var.
Kötü bir şey olursa iş işten geçmiş olur.
Lütfen.
Bayan Tsuchiya hastanede.
Hastanede mi?
Çocuğu yaralanmış.
Kocası duyunca bir koşu gelmiş.
- Şunu tut. - Ne oluyor?
Bu da ne? İğrenç.
- Al Sakiko. - Masamı depo olarak kullanma.
Kusura bakma.
Eski şeyleri atmaya kıyamıyorum da.
Neden takıyorsun ki?
Bir gün bile oturup çalışmadın.
Hey! Benimkine bir şey koyma!
- Böyle... - Bu kadar yeter.
İkiniz de yetişkinsiniz! Yapmayın böyle!
Tamam, bulduk.
İşte şimdi oldu.
Bir bakalım.
- Vay canına! - Eski günlere döndüm!
- Şuna bak. - Bu seninki Tsunako.
- Herkesinki var mı? - Evet. Bu seninki Makiko.
Takiko!
- Sakiko! - Bu benim mi?
Güvelenmiş gibi duruyor!
Ne güzel muhafaza etmişsin anne.
Bir gün yoldan çıkarsanız size bunları gösteririm diye düşündüm.
- Bunu takmayı hiç sevmezdim. - Ben de.
Ama takmasak canımıza okunurdu.
Yatmadan önce Kunisada Chuji'yi canlandırırdınız.
Kunisada Chuji mi?
Karın kuşağınıza kılıç niyetine cetvel koyardınız.
- Sonra da... - Hatırlıyorum!
Abla, sen Chuji ol, ben uşağı.
"Akagi Dağı'ndaki son gecemiz."
"Kaz bağırıyor..."
- Replik atladın. - Ne?
Öncesinde memleketi Kunisada hakkında bir şeyler diyordu.
Sonra da "Yalnız hissetmeden edemiyorum."
- Evet. - Doğru!
Sonra "Kaz bağırıyor avaz avaz."
"Güney semalarına doğru uçuyor."
Gonk!
Hey, bu da ne?
Ne?
- Çok güzel! - Evet!
- Çok güzel. - Bunlar muska.
Tapınağa ilk gidişte takmıştınız.
- Tsunako. - Vay canına!
Bu Makiko'nun.
Onunki daha süslü değil mi?
O ilk çocuk olduğu için babanız mağazadan almıştı.
Ya benimki?
Takiko, sen...
Birini tekrar kullanmışızdır.
İlk çocuklarda heves edilir ama her çocukta heves azalır.
Savaş yeni bitmişti. Böyle şeylere vakit yoktu.
Herkesin karnını doyurmak zorundaydık.
Bu arada benim hiç yok. "Neden alaycı?" diyorsunuz bir de.
- Al. Önemi yok. - Var!
Var. Çok önemi var.
- Ancak aptallar muska için kavga eder. - Hey, bekle...
Sen istersen yat anne.
Biz bu kadar gürültü yaparken kadın nasıl uyusun?
- Hepimiz yatalım mı? - İşte oldu.
Evet, uyuyalım.
Karın kuşaklarımızı pijamalarımızın etrafına sarsak ya?
Bu artık bana uymaz ki.
Uymaz mı? Sanırım uymaz.
Fazla şiltem var mı acaba?
Bir battaniye yeter.
Gerek yok. Biz odayı ısıtırız.
Yardım edeyim.
Takao gitmiş midir?
Evet.
Babam sabaha kadar eve gelmezse
ne yapacağız?
Anneme söyleyecek miyiz?
Malum şeyi mi?
Kes şunu.
Ne? Kadın her şeyi sineye çekmeli mi diye sorgulayan sen değil miydin?
Ben değildim!
Babam gazeteyi okumuştur, değil mi?
Kim bilir?
- Ama eskiden her sayfayı okurdu. - Evet.
Babama bir şey olursa
sorumlusu sensin Makiko.
Söyledim ya, ben yazmadım.
Sen yazmadıysan kim yazdı?
Takiko.
Ben yazmış olsaydım
böyle yaygara koparmazdım.
Nereden bilelim?
Belki yayımlayacaklarını düşünmedin, sonra da telaşlandın.
- Olamaz mı? - Gazeteyi arayacağım.
- El yazısını görmek isteyeceğim. - Sessiz ol! Duyacak.
Annem okumuş mudur?
Sanırım hayır.
Nereden biliyorsun?
Daha okuyamadan babam onun üzerinde ayak tırnaklarını kesmiş.
Dikkat et!
Neden baştan söylemedin?
Mide gurultusu muydu o?
Makiko, sen üçgen yapacaksın.
Evet.
- Anneminki silindir değil miydi? - Tsunako, seninki de davul.
Doğru.
Evli kadınlar kayınvalideleriyle aynı şekli yapar.
Doğru.
- Benimki silindir. Sorun olur mu? - Yok canım.
Güzel yapmışsın Takiko. Yılların tecrübesi var, belli.
Babam bunları hep sevmiştir.
Ben de severim.
Bira içeceği zaman evde bulunması iyi oluyor.
Olmuş mu?
Tabii. Biraz daha yapayım.
Sakiko. Çenende...
- Burada mı? - Evet.
Babam nerede olabilir acaba?
Bir dakika.
Babam bana para vermişti.
- Ne zaman? - Ne zaman?
- Bugün. - Kaçta?
Akşam. Bana cüzdanını verdi.
Sahiden intiharı düşünüyor.
Kes şunu!
İşte geldi!
- Hoş geldin! - Hoş geldin!
Bu saatte burada ne işin var?
Mühim bir şey değil. Osaka şubesinin başına geçmemi istiyorlar.
Karımla konuşup sabaha kadar cevap vermemi istediler.
- Ben de telefon etmektense... - Tanrım!
Bu kutlanır işte!
Duydunuz çocuklar.
Hey, pirinçleri yere döküyorsun!
Hadi, içeri gelsene.
- Evet! - Tamam!
Merak etmeyin, mesele çocukmuş.
Motosiklet çarpmış.
Hastanede ama durumu iyiymiş. Babanız dönecek.
- Şükürler olsun. - Evet.
Hey, sen...
Sürpriz oldu.
Biraz daha oturursanız yarın bitkin olacaksınız.
Yarın oldu bile.
Doğru.
Üşüteceksin.
Babam tıraş olmamış.
Sabahları erkeklerin işi zordur.
Kadınlarınsa cildi kurur.
Her geçen yıl.
O ne? Gazeteye katkı hediyesi mi?
Gazetede yayımlanan dört kareli manga.
Ne?
O mektubu annen mi yazmış?
Bekle!
O yazsa neden hiçbir şey söylemesin?
Herkes sabahtan beri benim yazdığımı söyleyip duruyor.
Öyle bilsinler!
Demek annenin haberi vardı.
Haberi olduğu hâlde bilmezden geliyordu.
Senin yazdığını söyleyelim. Tamam mı?
Gazete.
KOTARO TAKEZAWA
İhtiyar annemin haberi yok,
kocasıyla güzel güzel altın yıllarının tadını çıkarıyor.
Biz kardeşler hep bir ağızdan iç çekiyoruz.
Kadının mutluluğunun anahtarı sineye çekip idare etmek mi?
Bu aralar bunu merak etmeden duramıyorum."
Alt yazı çevirmeni: Ahmet Neşeli