KAWIARNIA RAKERU
- Naprawdę ładna? - Nie kłamiesz?
Ile ma lat?
Z 23 albo 24.
Dzień dobry.
MARZEC 1979 ROKU
Słowo, że ładna.
Stolik dla was.
- Dzięki. - Witamy.
Witamy.
Hiroo-chan.
Zupełnie inaczej wyglądasz w tym stroju.
To twoi koledzy?
Z klasy.
Poprosimy cztery czarne kawy.
A może lepiej sok?
Ja poproszę americano.
Ja też.
I ja.
Trzy słabe kawy.
Dobrze.
- Americano? Poważnie? - A co?
Ciociu Saki!
Jesteś cała?
Dziękuję.
Mówiłam Hiroo, żeby do ciebie nie dzwonił.
Nie mógł cię tak zostawić.
Zakręciło mi się w głowie. To nic takiego.
Sakiko, czy ty jesteś...
Pozwolicie, że się przebiorę?
Jasne.
Proszę wybaczyć, zaraz wyjdziemy.
Bez pośpiechu.
Przepraszam, Kyoko. Miałaś mieć dziś wolne.
Nic dziwnego, że zemdlałaś. Nic od rana nie jadłaś.
W ogóle?
Rób tak dalej,
a umrzesz, zanim twój chłopak zostanie mistrzem.
- Co dziś jadłaś? - Co za różnica?
Ale coś jadłaś, tak?
Nic?
- Jeśli potrzebujesz pieniędzy... - Hide.
Chudnie do walki.
Nic nie jadł od dziesięciu dni.
Nawet ramenu, który uwielbia.
Nie musisz robić tego samego.
Dlaczego miałby przechodzić przez to sam?
Nie pracuje dziś pani do późna?
Tak.
Dziękujemy za troskę.
No cóż...
Gdzie odłożyć buty?
- Tutaj? - Może być.
Chcesz spróbować?
- Jestem silna. - Śmiało.
Jesteś silna.
Nieźle.
- A masz! - Rany!
I jeszcze!
Trochę minęło.
Od czego?
Mojej walki.
Masz dryg.
Wydajesz się słaby.
MUSISZ WYGRAĆ! DYSCYPLINA TO PODSTAWA!
Kto to zjadł?
Ramen.
Kto go zjadł?
Miska z resztką zupy jest moja.
Wyjdź.
Mówił, że nie jesteście po ślubie.
Mniejsza o nią.
To moja wina, że wróciłam wcześniej.
Przymknę na to oko.
- Nie bądź głupia... - Nie wtrącaj się, Makiko!
Ale to?
Co to ma być?
To...
To tutaj!
Tego akurat...
nie mogę wybaczyć.
Moja siostra...
zemdlała w pracy.
Makiko!
Nie mogła patrzeć, jak się głodzisz,
więc sama też nie jadła od dwóch czy trzech dni.
Nikt jej o to nie prosił.
Miała się mną nie przejmować i jeść, co tylko chce!
Nie mogła.
Kobieta tak nie może.
Pomyślałbyś, że będzie jadła po kryjomu, ale to też nie wchodziło w grę.
Makiko.
W restauracji podają omlety ryżowe, tosty i inne tego typu dania.
Jak twoim zdaniem się czuła, otoczona tymi wszystkimi potrawami?
Nie masz wyrzutów sumienia?
Nie, nie mam.
Nazywają to zadufaniem w sobie.
Cholera.
Przegrywam na punkty.
ASURA
Naprawdę powinniście zer...
Zjesz jeszcze pierożków?
Tak, poproszę.
Powinna z nim zerwać.
Idźcie na górę.
Powiedziałam na górę. Już.
Uważam,
że powinniście zerwać.
Później o tym porozmawiamy.
Może zostaniesz u rodziców?
U rodziców?
Nie wyganiam cię już dzisiaj.
Dzisiaj niech zostanie tutaj.
Makiko.
Gdyby Takao miał romans...
- Co? - Co?
Romans.
Hipotetycznie.
Czy chciałabyś...
zatrzymać się u rodziców?
Przez ostatnie siedem lat
w życiu taty gości druga kobieta.
Mama o tym wie,
ale milczy jak zaklęta.
Zachowuje się, jakby nigdy nic.
Nie zniosłabym teraz pobytu w domu.
BIBLIOTEKA MIEJSKA W TOKIO ODDZIAŁ ARISUGAWA
NATSUME SOSEKI – DZIEŁA ZEBRANE
Wezmę tą z fasolą.
Jasne, proszę.
Mogę obejrzeć?
Jasne.
Natsume Soseki, dzieła zebrane, tom trzeci.
Mogę poczytać?
Śmiało.
Gubijinso.
„Jego krzaczaste brwi uniosły się
pod miękkim rondem brązowej fedory,
gdy spojrzał w górę,
na bezkresną lazurową mgiełkę
wiosennego nieba.
W tej delikatnej scenerii, którą mógłby rozwiać powiew wiatru,
stała niewzruszona,
wbrew wszystkiemu,
imponująca bryła góry Hiei.
Cóż za przerażająco uparta góra”.
Czyli „gubijinso” oznacza też „przerażające piękno”.
Zawsze myślałem,
że ten znak oznacza „tchórz” i „piękny”.
Tchórzliwe piękno?
Piękności zwykle nie są zbyt mądre.
W większości przypadków.
Jak moja siostra Sakiko.
Ale istnieją wyjątki.
Pierwsze trzy znaki to też czyjeś imię.
Postaci historycznej z Chin.
Dodając „roślinę”,
stworzył własną nazwę dla kwiatu?
On istnieje.
Kwiat o tej nazwie?
Kojarzysz tę chińską piosenkarkę?
Tę z wysokim głosem, który przypomina dźwięk lutni.
- Na wzgórzu, zbierając polne maki... - Zbierając polne maki...
Rozumiem.
Czyli „gubijinso” oznacza też „mak polny”?
Rany.
Na wzgórzu, zbierając polne maki
Ich płatki wyznają Sekrety serca ukochanego
Szczerze mówiąc...
odkąd tylko dowiedziałam się, że jest bokserem, miałam złe przeczucia.
Dlaczego?
Ich kariery są krótkie.
Nie mogą walczyć po trzydziestce.
Tylko jeden na tysiąc zostaje mistrzem.
To jak wygranie loterii.
Jak byłam mała, to raz wygrałam.
Drobną kwotę.
No cóż,
nawet gdybym była pewna, że zostanie mistrzem,
to i tak go nie lubię.
Gdyby to był tylko ramen albo tylko ta kobieta...
- Kwaśne. - ...to byłaby inna sytuacja.
Prawda?
Jeden grzech można wybaczyć.
Ale i ramen, i ta kobieta?
Poczekaj.
Ta...
kobieta, którą przyprowadził.
Przeciętna twarz,
kiczowato ubrana,
źle umalowana.
- Wysławiać też się nie umie. - Dobrze.
Rozumiem, co on czuje.
W sensie jako bokser.
To cię może rozzłościć, Sakiko.
Ale to twoje zamartwianie się tylko pogarsza jego samopoczucie.
Nie mam znajomych pisarzy, więc tak sobie tylko gdybam.
Powiedzmy, że napisałem powieść.
Jeśli moja żona przeczyta ją po kryjomu i poprawi moje błędy, to jak się poczuję?
Kiedy głowa rodziny haruje jak wół,
a żona śpi sobie w najlepsze,
może ją zwyzywać albo ponarzekać pod nosem,
ale wtedy przynajmniej czuje ulgę.
To nie usprawiedliwia jedzenia po kryjomu i zdrady.
Nie. Oczywiście, że to złe.
Mówię tylko, że męskie uczucia nie poddają się logice.
Tak to już jest.
Możemy to wyśledzić.
Wyśledzić?
Co?
Ten detektyw...
- Pan Katsumata? - Właśnie.
Nazywa się Jinnai?
Możemy się przyjrzeć, wiesz...
Sprawdzimy jego szanse.
Przestań.
Jeśli to zrobisz, nie chcę cię znać.
Może porozmawiajmy tam.
Hej!
Nie lubię takich miejsc.
Słyszysz mnie?
Nie chcę tu być!
Raport.
Zapomnijmy o tym.
Zapomnijmy, że w ogóle mi to zleciłaś.
Że badałem romans twojego ojca...
Że tak zaczęła się nasza znajomość...
Nie mogę tego znieść.
Katsumata...
Mogę?
To...
- Niedobrze. - Nie gaśnie.
Pali się!
- Pali się! - Nic ci nie jest?
- Pali się! - O nie.
Uwaga!
Sakiko!
Możesz wziąć mój szampon.
Jest pod umywalką.
Dobrze!
Możesz dolać zimnej, jeśli woda się za gorąca!
Nie trzeba.
Nie możesz stawać po jego stronie.
Ale taka jest prawda.
Zacznie się zastanawiać, czy w ogóle z nim zerwać.
To nie twoja sprawa, prawda?
Oczywiście, że nie.
Ale już teraz wiem, że będzie cierpieć.
Nie mają jeszcze dzieci ani nic.
Możesz stawać na głowie, ale to jej wybór.
Powinna wrócić do rodziców.
Tata jej doradzi.
Nie zmusisz jej do tego, czego sama nie chce.
Tutaj też nie może wiecznie mieszkać.
Może spać w małym pokoju na tyłach.
Dzieci zrobią tam trochę miejsca.
No dobrze,
ale tuż obok jest nasza sypialnia.
O nie, jest pęknięta.
Nie irytowałoby cię to?
Co?
Że po domu kręci się obca osoba?
Ona nie jest obca. Poza tym będzie weselej.
Nie będziemy mogli w spokoju porozmawiać.
A co takiego miałaby podsłuchać?
Kobieta wychodzi za mąż i nagle jej siostra staje się obca?
Może to on?
Powiedz, że Sakiko zostanie u nas.
- Halo? - Kto to? Do mnie?
Mówi Satomi.
Słucham?
Policja?
Daj mi słuchawkę.
Halo? Coś się stało Hidemu?
Przepraszam. Jest pan tam?
Co?
Takiko Takezawa?
To moja szwagierka.
Czy coś się stało Takiko?
POSTERUNEK POLICJI
Co by było, gdybyśmy pozwalali wszystkim parom palić ogniska w parku?
Nie widzieliście zakazu?
To poważne wykroczenie.
Bardzo przepraszamy.
Mało tego.
Paliliście dokumenty służbowe. Nie mogę na to przymknąć oka.
Jak już tłumaczyłam,
jestem jego klientką i zniszczył raport na moją prośbę.
Ale to nie powód,
żeby zalewać dokumenty podpałką i palić je w parku.
To była benzyna.
Co?
To była benzyna, nie podpałka.
A co za różnica?
Przepraszam.
No dobrze, powiem panu prawdę.
Trudno mi to mówić,
ale nasz 70-letni ojciec...
A właściwie mój teść,
a jej ojciec.
Tak?
Odkryliśmy, że ma kochankę.
- Że co? - Kochankę.
W wieku 70 lat?
Wynajęła detektywa i w procesie współpracy...
Wie pan, jak los działa czasem w nieprzenikniony sposób?
Rozumiem. To tak się...
Tak.
Dlatego postanowili
nie zawstydzać bardziej rodziców.
Ale 70-latek z kochanką?
- To ona. Dwa razy w tygodniu. - Ta?
Dobranoc.
Poparzyłeś się?
To nic takiego.
Trzeba to posmarować.
Nie.
Chodźmy.
Naprawdę nie trzeba.
Koniecznie trzeba posmarować.
- Nie trzeba. - Już!
O nie, jestem...
Zostaw to, proszę.
Ale...
Odrobina brudu...
ułatwi mi sprawę.
Gdy jesteś tak śliczna,
tracę głowę.
Nie jestem śliczna.
Jesteś śliczna.
Mogę?
Co?
Mogę?
Ale co?
Mogę?
Au, moja stopa!
Wyszła? Kiedy?
Nie wiem.
Poszłam rozłożyć dla niej futon i...
Nawet nie zauważyłaś?
Nie.
Liczyłem, że ciocia z nami zamieszka.
Jesteś obleśny.
Kretynka.
Nie o to mi chodziło.
Dokąd mogła pójść o tej godzinie?
Może z powrotem do siebie?
Zadzwoń i sprawdź.
Jest późno, a lokatorzy mają jeden telefon.
To zadzwoń do rodziców.
Mówi Takezawa.
O, to ty.
Ktoś dzwoni?
Makiko!
Do mnie?
Mama bierze kąpiel.
Tak. Co?
- Mówi, że to nic ważnego! - Co?
Nic ważnego!
Co ty tu robisz?
Przecież odeszłaś.
Czemu wróciłaś?
Zmarnujesz się przy mnie.
Założymy się?
Wracaj do domu!
Wyjdź! Idź sobie!
Idź!
Idź.
Nie będę już uciekać.
Ty też tego nie rób. Walcz.
Dobrze!
Zostań mistrzem, za wszelką cenę.
Zdobądź pas i...
pokaż go wszystkim, którzy patrzyli na nas z góry...
udowadniając, że się mylili.
Zrozumiałeś?
Pociąg dojeżdża do Osaki w trzy godziny?
Późno się położyłeś, zdrzemnij się po drodze.
Ojciec jedzie w delegację. Pożegnajcie się.
- Pa! - Przywieź mi yatsuhashi.
Co takiego?
Yatsuhashi!
Robią je w Kioto, głuptasie.
W Kyoto, kretynie.
A lody fasolowe?
Roztopią się, idioto.
Jadę dziś do rodziców.
Obiecałam pomóc przy kiszeniu kapusty.
Dzięki.
Ta torba jest za wielka.
Musisz kupić mniejszą.
Może wygrasz jakąś w golfa.
To nie takie proste.
Spakowałam ci koszule w paski i grochy.
Dzięki.
Wrócisz za dwa dni?
Gdyby coś się działo, dzwoń do pana Sodei z mojego działu.
Leki na katar.
Nie potrzebuję ich.
Bezpiecznej podróży.
Ja zamknę.
SevenStars.
To ja.
To ja!
Mam czas przez odjazdem.
- Zjedzmy obiad. - Tu nie wolno parkować!
- Przyjdę do ciebie do mieszkania. - Jakiś problem?
- Halo? - Przejedzie pan.
- Miejsca jest dużo. - Nie ma mowy!
Przejedzie pan.
Proszę przestawić auto.
Jest miejsce, proszę jechać!
- Zwariował pan? - Umie pan prowadzić?
- Nie przejadę! - Tylko odpoczywam.
Spóźnię się do pracy.
No to niech pan jedzie, dalej!
Blokuje pan ruch. Proszę nie robić problemów.
To przestaw pan samochód!
Pomylił numery.
Co za niezguła.
Co z tobą?
Mamo, na moim hamburgerze też połóż sadzone jajko żółtkiem do góry.
Najpierw zjedz marchewki.
A co mają marchewki do jajek?
Wygrałeś, Shoji?
Tak, wygrałem.
Wspaniale!
- Jest coraz lepszy. - Wygrałem!
Gin-chan, wygrałem!
- Jedzmy. - Dzięki.
Zabiorę to.
Tato, pamiętasz to wesołe miasteczko?
Jeździliśmy tam samochodzikami.
Chcę tam znów pójść!
Nie ma sprawy.
Jesteś pewien?
Jasne.
Super!
Masz szczęście.
Nadal kisisz kapustę?
Tak, w małej beczce.
Przesadziłam z chili?
Wcierasz to sobie w oczy!
To sporo zachodu dla kogoś, kto mieszka sam.
Czyżby?
A może masz z kim się dzielić?
Coś ty. Robię ochazuke dla jednej osoby.
Doprawdy?
Tak.
Nie ma się czym chwalić.
Co?
Mamo, twoje uwagi bywają dość dosadne.
Zawsze takie były. Masz.
- Rany! Masz dziurawe ręce? - Daj spokój!
Umyj ją.
Ktoś do nas?
Tak?
Proszę wejść!
- Ja z pralni chemicznej Machida. - Niczego dziś nie potrzebujemy.
Dziękuję!
Miłego dnia.
Pralnia chemiczna Machida?
- Nadal korzystasz z ich usług? - Od tylu lat?
Owszem.
Pralnia chemiczna Machida?
- Pamiętasz tego pryszczatego? - Tak.
- Przypominał tego gwiazdora. - Kogo?
- Tego na T... - T?
No wiesz.
Ma pełne usta i bezczelną twarz.
Nosi biały garnitur i tańczy w ten sposób.
- T... - Tra...
- Travolta! - Travolta!
Tak!
Dość tej zabawy. Do roboty!
Nie wiem, czy mi pomagacie, czy bardziej przeszkadzacie.
- Pomagamy! - Tak.
Yuzu się skończyło.
W kuchni jest więcej.
Pójdę.
Travolta...
Takao ma się dobrze?
Tak.
Na tyle dobrze, że mnie zdradza.
Na przykład dzisiaj.
Ta cała jego delegacja.
Gdzie je masz?
- Co? - Nie widzę yuzu!
Jest w lodówce, w pojemniku po lewej.
Podejrzewam, gdzie i z kim teraz jest.
Mimo to...
siedzę cicho.
Tak należy.
Gdy kobieta to przyzna, jest zgubiona.
Tak to działa?
Tak.
Udźwignę to?
Tak jak ty?
Znalazłaś?
Chcę zacząć od nowa.
Wszystko.
Tak bardzo go kochasz?
- Kyosuke... - Satomi przy telefonie.
Mama jest w domu?
Nie, chyba jest u babci.
Znowu?
Pomaga kisić kapustę.
Mówiła ci dziś rano. Nie słuchałeś?
Nigdy nie słucha.
- Pocałuj mnie. - Kończę, oglądamy telewizję.
- Mamy ferie! - No dalej, zrób to!
Ma do ciebie oddzwonić?
Nie, to nic ważnego.
Pa.
RESTAURACJA KADOYA
Bardzo dziękuję.
To takie frustrujące.
Mama?
Mówi, że tata jest w pracy, choć wie, że jest z tą kobietą.
Jak może tak spokojnie kisić kapustę?
Nie dorównam jej.
Jest niesamowita.
Może kobiety w tym wieku
wyrastają ponad zazdrość czy nienawiść.
Niesamowite.
Ja się nie umywam.
Ty to zjedz.
Wchodzi mi między zęby.
Może mam słabe zęby po ojcu.
Powiedz,
jestem podobna do mamy?
Tak.
Tak myślę.
Pod jakim względem?
Tego.
Serca.
„Czasem lepiej nie wiedzieć”. Ja bym tak nie potrafiła.
Poproszę herbatę.
Już się robi.
Zaraz.
Co ja tu robię?
Mamo?
Mamo!
Shoji!
Ale fajnie!
Ale zabawa.
Szybki jest.
Hej, poczekaj na nas!
Mamo, tato! Patrzcie!
Wychodzę za mąż...
Za mąż?
Gratuluję.
Mój mąż tu jest, prawda?
Nie.
Obawiam się, że to pomyłka.
Jeśli tam zajrzę,
nie znajdę jego czarnych skórzanych butów?
Śmiało, proszę sprawdzić.
Są tam czarne buty,
ale należą do mojego zmarłego męża i mojego syna.
Jaki rozmiar nosił pani mąż?
Mój mąż nosił rozmiar 40.
Natomiast mój syn 41.
Mój mąż ma wysokie podbicie, więc nosi rozmiar 43.
Ale pani to wie, prawda?
- Ależ skąd. Dlaczego pani zakłada... - Sama sprawdzę.
Skoro straciła pani męża,
to doskonale pani wie, jaki to ból!
Pani mąż żyje, tak?
Mój nie!
Żyje, ale to boli jeszcze bardziej, gdy darzy uczuciem kogoś innego!
Proszę to jemu powiedzieć.
Co pani robi?
Hej!
Nie rób nic głupiego. Przestań!
Realistyczne te pistolety na wodę, prawda?
Na wodę?
Słucham?
Makiko.
Toyoko!
Mama zemdlała?
Halo?
W którym szpitalu?
Tak.
Czemu w Meguro, a nie w Ikegami?
Halo?
Zaraz tam będę.
Coś się stało twojej matce?
Wyjdź, proszę.
Co?
Nie musisz osłaniać mnie własnym ciałem, ale gdyby broń była prawdziwa, zginęłabym!
Nie chowałem się za tobą.
Hej, Tsunako!
Daj spokój.
Miło było cię znać!
Tato!
Wiesz, gdzie była, kiedy zemdlała?
Wiedziała.
Cały ten czas.
Wiedziała, co robisz we wtorki i czwartki!
Nic nie mówiła,
bo koniec końców jest kobietą!
Z koszem zakupów w dłoni...
stała przed domem tej kobiety!
Hej.
Powiedz coś!
- Dość! - Mów!
Przestań!
- Zostaw... - Nie.
Nie masz prawa bić swojego ojca!
To nie za mnie!
To za mamę!
Nie wpadaj w histerię.
Twoja mama mu wybaczyła. Dlatego nic nie mówiła.
Nigdy mu nie wybaczyła!
Zabrakło jej słów.
Tak bardzo była zazdrosna.
Była wściekła!
Samotna!
A to oznacza, że cię kochała!
A ty, tato?
Ciężko pracował, by zapewnić wam dach nad głową
i wychować cztery córki.
A pod koniec życia próbował się trochę rozerwać.
Czy to takie złe?
Rozerwał się kosztem łez swojej żony!
Na pewno się modlił o wybaczenie!
Skoro tak mu z tym źle, powinien był ją zostawić!
- Przestań. - Nie przy mamie.
Sakiko.
Wróciłem.
Widzisz, Fuji.
Ona wychodzi za mąż.
Rzuciła mnie.
I wróciłem do ciebie.
Może to i dobrze.
Rozstał się z tą kobietą.
Za późno. Czemu nie zrobił tego wcześniej?
Racja. Oszczędziłby mamie tyle...
Wszystkie na niego najeżdżacie,
a mnie jest go szkoda.
Dokąd idziesz?
Podzielić się z nimi nowinami.
Jakimi?
Wychodzę za mąż.
Sakiko, czy ty jesteś...
Tak.
Spodziewam się dziecka.
Szkoda, że mama nie przytuli wnuczęcia.
Chłopiec czy dziewczynka?
Liczę na chłopca.
- Kształt brzucha wskazuje na chłopca. - To przesąd.
Co zatrzymało tatę?
Już idzie.
Szybko się postarzał.
Nie służy mu życie w pojedynkę.
Jak sobie radzi z praniem?
Karma. Nie ma prawa narzekać.
- Usłyszy was. - Niech słyszy.
Mama nie zaznałaby spokoju, gdyby był zbyt dziarski.
Zaraz, nie rozmawiałyśmy już o tym?
Mąż nie powinien przeżyć swojej żony.
Jasne?
Zapamiętam.
Nie o to nam chodziło.
Tak łatwo przychodzi ci wydawanie osądów na temat kobiet.
Nieważne. Nie broń ich ojca, bo się nasłuchasz.
Pozwól mi to zrobić.
Moja mama też zmarła o tej porze roku.
Starsza siostra trochę w lewo.
Która starsza siostra?
Lepiej mów nam po imieniu.
Tsunako.
Dasz radę? Nie będą znów rozmyte?
Nie dokuczaj mu. Jest zestresowany.
Przestań, proszę.
Dobrze. Uśmiech.
Masz już duży brzuch.
Teraz musi chodzić tak.
Prawda?
Znasz końcówkę Gubijinso Sosekiego?
Końcówkę?
Zakończenie.
Rozumiem.
Wiesz, co tam napisał?
Nie pamiętam.
„Ten świat to wyłącznie komedia”.
Naprawdę? Nie tragedia?
Nie.
To może być prawda.
Przynajmniej chwilowo.
- Zrobiłeś? - Nie powiem.
- O co chodzi? - Co jest?
Nic takiego.
- Spojrzałaś na nas i coś powiedziałaś. - Właśnie!
„Tragedia jest wspanialsza od komedii.
Proso czy ryż?
Tymże jest komedia.
Ta kobieta czy tamta?
To też jest komedią”.
Wszystko dobrze?
„Angielski czy niemiecki? To też jest komedią”.
Co to za miny?
„Wszystko jest komedią.
Na końcu ostaje się tylko jedno pytanie.
Życie czy śmierć?
I to jest tragedia”.
FRAGMENT KSIĄŻKI GUBIJINSO NATSUMEGO SOSEKIEGO
Napisy: Daria Okoniewska