Proszę pani!
Proszę pokazać mi torbę.
Kradzież?
Oskarżacie mnie o kradzież?
Proszę mnie nie obrażać.
Jeśli chodzi o pieniądze, proszę.
Widzicie? Mam je.
Czemu miałabym kraść?
Zapłacę za te puszki.
Ile?
Wiecie, panowie,
okradziono mnie...
kiedyś w pociągu.
Ale ja nie jestem łasa na cudzą własność.
Naprawdę.
Proszę spytać kogokolwiek.
Mój mąż spotyka się z inną kobietą.
Było mi łatwiej, gdy nie znałam jej tożsamości.
Teraz, gdy czekam wieczorami,
moja głowa huczy:
Keiko Akagi, Keiko Akagi.
Słowa chroboczą jak kamień młyński, a ja nie potrafię usiedzieć w domu.
To dlatego...
Proszę.
Cokolwiek zamierzacie, nie pytajcie mnie o nazwisko.
Hej.
Co się stało?
Wróciłeś.
Co ty tu robisz?
Wróciłaś.
Co tak długo?
Wyszłaś na stację po tatę?
Nie, skończył nam się chleb.
Chleb?
Uprzedzaj, jak wychodzisz.
Hiroo panikował: „Mamy nie ma!”.
Wcale nie panikowałem!
- Cisza, już późno. - Nie zmyślaj.
Nic nie zmyślam.
Grow, grew, grown.
Cicho! Nie potrzebuję pomocy.
Musisz tak głośno siorbać?
Starzejesz się, mój drogi.
- Dlaczego? - Pryskasz zupą.
Nawet gdy omijasz kąpiele, twoje ubrania pozostają czyste.
Kiedyś twoje kołnierzyki robiły się czarne,
a buty były wilgotne od potu.
Tacie pocą się stopy.
Nie mów przy jedzeniu o stopach.
Łatwo cię obrzydzić jak na faceta.
To prawda. Zawsze sprawdza daty ważności.
Jestem delikatny, nie to co ty.
Rób tak dalej, a nigdy do niczego nie dojdziesz.
Co ma kariera do daty ważności?
Sporo, kiedyś to zrozumiesz.
Ale z ciebie bachor.
Przestań pryskać na wszystkie strony!
Zupą curry można.
Skończcie już. Idźcie na górę.
Nie szłaś po chleb, mamo?
- Mieli zamknięte. - A do którego sklepu poszłaś?
- Maru... - Herbaty?
Jasne.
- Ten po drugiej stronie torów... - Gdzie kubek taty?
A to kto?
- Stawiam na ciocię Takiko. - A ja na ciocię Saki.
Mamo!
To trudne.
- A wygląda na proste. - Masz rację.
Dobranoc.
Nie mogę...
Nie mów tak.
To nie twoja wina.
Po prostu... nie jestem dość atrakcyjna.
Ale wtedy...
Nie wracajmy do tego.
Jeśli nie możemy ponownie...
Teraz ty mówisz „nie możemy”.
Jeśli znów do tego dojdzie,
obawiam się, że nie będziemy mogli się widywać.
Znów to powiedziałaś.
Następnym razem, dobrze?
Takiko,
czy nie to na dziś zaplanowałaś?
Jedliśmy yakiniku...
a potem poszliśmy na taki film.
Jak możesz!
Nigdy bym...
Przestań!
Telefon dzwoni!
Już idę...
Już idę!
Już odbieram!
A to tutaj.
Mamy centralne ogrzewanie.
Nie potrzebujemy kotatsu.
Moja mama pochodzi ze wsi.
Bez tego będzie wiecznie zmarznięta.
- Gotowe, mamo! - Pewnie już śpi.
Skończyłem.
Właśnie dlatego mówiłam, żebyś skręcił to w jej pokoju.
- Spójrz. - Ojej! Kotatsu!
- Cieszysz się? - A to kto?
Odbierz, Hide!
Chwileczkę.
Jinnai przy telefonie.
Halo?
To ty, Takao.
Dlaczego dzwonisz tak późno?
Wasz ojciec wywołał mały pożar w Ikegami.
Dom się spalił?
Obyło się bez wozu strażackiego, ale wszystko jest zalane.
Jak do tego doszło?
- Zasnął z papierosem. - Papierosem?
Sąsiedzi się zorientowali i zadzwonili po pomoc.
Przeczuwałam, że dojdzie do czegoś takiego.
Po śmierci mamy proponowałam, żeby zamieszkał z którąś z nas.
Ale się nie zgodził.
Tsunako?
Jak tata... się uprze...
Halo?
ASURA
Prawdę mówiąc, często wyczuwamy zapach spalenizny.
Martwiłyśmy się z synową, ale nie chciałyśmy być wścibskie.
Nic nie mówił.
Rozumiem.
My też się martwimy.
W tym wieku nie może mieszkać sam.
Próbowałyśmy wszystkiego, żeby go przekonać.
Jeśli zaprószy ogień, spłonie nie tylko jego dom.
O rany.
Elegancki samochód.
Sakiko?
Wasza młodsza siostra?
- Tak. - A niech mnie.
Dobrze wam się wiedzie, więc proszę, zajmijcie się ojcem.
- Wspólnie coś zaradzimy. - Bardzo przepraszamy.
- Dobranoc. - Rany!
Dom nadal stoi, tak?
Trzeba będzie przynieść ciastka w ramach przeprosin.
Dobrze, że ogień się nie rozprzestrzenił.
- Co cię tak bawi? - Nic.
Niby twój strój jest bardziej na miejscu?
Trzeba było pomyśleć. Przecież mogłam po was podjechać.
Pociągiem jest szybciej.
To ty dojechałaś ostatnia.
Nie mogę tak po prostu wyjść, mając dziecko.
Pewnie się stroiłaś.
A ty ubrałaś się jak na targ rybny.
Co powiedziałaś?
- Powiedz mi to prosto w oczy! - To nie targ rybny!
To nie czas na kłótnie. Cieszmy się, że tata żyje!
Cicho, usłyszy was.
Chodźmy do środka. Dalej!
Czekajcie!
Chwileczkę.
Co?
Nie pora tupnąć nogą?
Co?
Mówię o tacie.
Zobaczcie, do czego doprowadziło to całe owijanie w bawełnę.
Bądźmy stanowcze...
I co mu powiemy?
Że nie jest już taki młody?
- I niedołężnieje? - Sakiko!
Usłyszy cię!
Rany, robi się zimno. Chodźmy do środka.
Zamarznąć można!
Spałeś tu, tato?
Przecież dom się nie spalił.
Nie musiałyście wszystkie przyjeżdżać.
No cóż, tato.
Zacząłeś w końcu doceniać mamę?
Zawsze zalewała popielniczki wodą.
To prawda.
I chowała wszystkie poduszki, gdy goście już sobie poszli.
To żony powinny przeżywać mężów, nie odwrotnie.
Mężczyźni powinni umierać pierwsi.
- Musimy porozmawiać. - Jutro.
Gdzie będziesz spał?
W drugim pokoju.
Bez futonu?
Wezmę zapasowy.
- To ja... - Poradzę sobie.
- Nie możesz... - Poradzę sobie!
Co za uparciuch.
Tato!
Moje siostry przepraszały sąsiadów. Nie rozumiesz?
- To nic takiego. - Wręcz przeciwnie.
Dlaczego sam nie przeprosisz?
- Przynajmniej tyle... - Wystarczy już.
Miejmy to już z głowy.
- Jest tu gdzieś fartuch? - Trzeba wymienić tatami.
Jedna mata kosztuje 10 tysięcy, więc w sumie wyjdzie 60 tysięcy.
Najpierw należy to z nami skonsultować.
Od razu pomyślałaś, że chcę kupić wszystko sama.
- Martwię się. - Obrzydliwe!
Teraz wam się powodzi, ale jeden cios może wszystko zmienić.
Krótka kariera to zawsze kariera.
Niedawno oglądałam film Rocky.
Z kim?
A co za różnica?
Założę się, że z Katsumatą.
- Główny bohater był biedny. - Dobrze się wam układa?
No właśnie?
A potem nagle został mistrzem.
- Szastał pieniędzmi na prawo i lewo. - Pomóż mi, Makiko.
Kupił wielki dom i drogi samochód.
Lepiej tak niż bać się życia.
To bardziej ludzkie.
- O co ci chodzi? - Możemy dokończyć jutro?
- Końca nie widać. - Kładziemy się?
- Czy herbata? - O co ci chodzi?
- Kto się niby boi? - Odpuść.
Jak macie się kłócić, to do domów!
Obie jesteście takie beztroskie.
Nie martwicie się o tatę?
To nie czas na Boa ani Balboa.
Tu nie.
- Boa lub Balboa? - O rany.
I komu teraz żarty w głowie?
Zatem co sądzą starsze siostry?
To jest...
Wiecie.
Nie możemy spojrzeć w twarz sąsiadom, póki nic z tym nie zrobimy.
Któraś z nas powinna go przygarnąć?
- Czy zamieszkać tutaj? - Przykro mi, nie mogę.
- Mam dziecko i teściową na głowie. - I dużo miejsca.
Tsunako ma największy dom.
O nie! Nie mogę mieszkać ze zrzędliwym staruszkiem.
Odstraszy mi uczniów.
Uczniów, co?
- Płci męskiej? - Makiko!
- Już pomagam. - Mężczyzn też przyjmuję.
Czy to shamisen, czy ikebana,
grupy męskie czy żeńskie się nie sprawdzają.
Wystarczy jeden uczeń, by przyciągnąć więcej uczennic.
Tsunako się spociła.
Zbliżam się do menopauzy.
- Nic dziwnego. - Nie wyglądasz.
Założę się, że po ciemku Takiko wygląda starzej niż ty.
Nie mów tak zakochanej kobiecie.
Ale to prawda.
Z ciebie wycisnęłybyśmy więcej soku.
Nie jesteśmy rzodkwią.
Nawiasem mówiąc,
jadłam ostatnio tę rzodkiew „szczurze ogonki”.
Jest w kolorze szczura i cała pomarszczona.
Dość sucha, ale za to pikantna.
Czyli jestem szczurzym ogonkiem.
Ale smakuje dobrze. Pasuje do makaronu gryczanego.
Pan Detektyw pewnie też tak myśli: „Nie wygląda najlepiej...
ale smakuje dobrze”.
Co ty pleciesz?
- Zejdź mi z oczu! - Hej!
Weźcie się w garść. Ręce opadają...
Wulgarne żarty opowiadaj sobie w domu.
Lubimy świntuszyć.
Droga do porozumienia sióstr jest pełna dziur i wybojów.
Co ty robisz?
Przestań pchać, do licha!
- Kto ma być tym wybojem? - Rusz się.
Ja mam się ruszyć?
Poczekajcie chwilę.
Musimy ją podnieść. Pomóż!
Ostrożnie z tym.
Co ty robisz?
- Przestań! - To nie moja wina!
Worki utknęły pod spodem.
Jestem mokra od... Fuj!
O rany...
Uwaga, robak!
- To nie robak. - O rany!
To wypalone ślady.
Wystraszyłaś mnie.
To było głośne westchnięcie.
Prominentne nosy wzdychają głośniej.
Pierwsze słyszę.
To chrapanie.
Rany, posłuchajcie Sakiko.
Beztroska aż z niej bije.
Musi być wykończona opieką nad dzieckiem i teściową.
To po co z nią zamieszkała?
Nie bądź taka surowa.
W końcu jesteśmy siostrami.
Działa!
Nie za jasno?
- Sto watów. - Wystarczyłoby 60.
Będzie mu wygodniej czytać gazetę.
Sakiko, przeziębisz się.
Gdyby nie to wszystko...
mama wciąż by żyła?
Gdyby tata nie miał kochanki,
a mama nie zemdlałaby pod jej domem...
Nadszedł jej czas.
Jakkolwiek by się to nie potoczyło, umarłaby pierwsza i go zostawiła.
To było jej pisane.
Mylisz się.
Co?
Nie było cię tam, gdy zemdlała.
Tak, ale...
Nigdy nie zapomnę wyrazu jej twarzy.
Ta kobieta...
Jak ona się nazywała?
Ta taty...
Tomoko. Tomoko Tsuchiya.
Myślicie, że wciąż się widują?
A gdzie tam. Ona wyszła ponownie za mąż.
Nie jestem taka pewna.
Tak po prostu by się rozeszli?
No wiesz,
pewnie zależy od osoby.
Nie da się.
Nie da się tak po prostu odciąć.
Nigdy nie wiadomo.
To znaczy...
zawsze sądziłam, że tata nie jest jednym z tych.
Podejdź.
To nie był pierwszy raz.
Co?
To było chyba tuż po wojnie.
Zarabiał wtedy więcej, bo pracował przy ałunicie.
- Jeszcze się nie urodziłam. - Ani ja.
Miał wtedy kochankę.
Straciła męża na wojnie i prowadziła czarnorynkową knajpkę.
Ta, która nosiła krzykliwe spodnie robocze?
Zauważyłaś?
Tak.
Kiedy budziłam się za potrzebą, słyszałam chrobot żarna.
Mama mełła pszenicę, którą dostawała ze wsi.
Szur, szur.
Szur, szur...
Miała taką straszną minę.
Nawet jako dziecko...
zdawałam sobie sprawę, że tata musi być u tamtej kobiety.
Co się stało?
- Tato! - O nie!
To twój własny dom.
Nie musisz się zakradać, żeby zrobić sobie coś do picia.
Naprawdę nie możesz mieszkać sam.
Jeśli wywołasz kolejny pożar, przeprosiny nie wystarczą.
Ten dom nie stoi na uboczu.
Wystarczy, że rzucę palenie!
Hej, ostrożnie!
Nawet nie wytarłeś stóp!
Ty też swoje wytrzyj.
Ale śmierdzi alkoholem.
Wykręć szmatę nad wanną...
Co?
- Tato! - Oj, tato.
Nie musiałeś ich wyrzucać.
Myślicie, że ma gdzieś zapas sake?
Już czas.
Wstawaj.
No.
Nie możesz odpuszczać.
Wiem.
Spałeś w piżamie?
Tak.
Kłamczuch.
Spałeś nago.
A jeśli zaziębisz mięśnie?
Zapłacę za to.
Katsutoshi płakał w nocy?
Raz, ale mama go uspokoiła.
Przekaż jej, że wrócę po południu.
A jak u ciebie?
Spalił tylko futon i maty tatami.
Moje siostry dramatyzują.
MAM PORANNE SPOTKANIE
To jeden z tych dni, kiedy tata pracuje?
Nie.
Pewnie chciał od nas uciec.
Za bardzo się przejmujecie.
- No ale... - Ludzie nie mają wstydu.
Zrobią coś głupiego, a potem szybko o tym zapominają.
Co prawda nie porozmawialiśmy,
ale przez jakiś czas będzie ostrożny.
Łatwiej będzie go przekonać bez tego całego zamieszania.
Teraz pewnie czuje się przyparty do muru.
Prawie zapomniałam.
Wezmę sobie to kimono z ōshima tsumugi.
To farbowane błotem?
Mama mówiła, że mogę je wziąć.
To w sztuczne ognie?
- Obiecała je mnie. - To chryzantemy, a nie sztuczne ognie.
Jesteś pewna?
To moje ulubione.
Żadna z was nawet nie nosi kimon!
- Ja noszę, od święta. - To nie jest dość formalne.
No to na Nowy Rok.
Czy to nie najdroższe z kimon mamy?
Potrzebuję go do pracy!
Może od razu je rozdzielimy?
Mamine...
- Pamiątki? - Tak.
Tata mówił, że same mamy zdecydować.
Co?
- Tata mówił, że mamy same zdecydować. - To tata?
Kto to?
Zaraz.
To pewnie Takao.
Mówiłam, żeby nie przychodził, ale on uważa, że jest nam niezbędny.
Już idę!
Tak myślałam, że przyjdziesz.
Kochanie...
Przycięły się? O, już!
Dzień dobry.
Przykro mi z powodu...
Zapraszam.
To Katsumata-san.
Zapraszam.
Wybaczcie najście.
Nie zaskakuj mnie tak.
Czemu przyszedłeś?
Byliśmy pod mieszkaniem Takiko, kiedy zadzwonił telefon.
Wróciliście razem?
Zaraz, czy to oznacza...
To nie tak!
- Odprowadził mnie do domu. - Oglądaliście Rocky'ego razem!
- Musisz wszystko przekręcać? - Nie denerwuj się.
- Zjedz omlet. - Czemu przyszedłeś?
Z sardynkami.
Czemu przyszedłeś?
Czemu? No wiesz...
Chciał okazać wsparcie.
Niektórych na to nie stać.
Nie możesz się tak tu zjawiać.
Nie wiem, jak on z tobą wytrzymuje.
Na jego miejscu bym cię rzuciła.
Nie mogę wybrzydzać.
Nie to miałem na myśli.
- Mówiłem o sobie. - O sobie?
- Słyszałyście. - O sobie?
Ale że co o sobie?
Nie może wybrzydzać.
Tata już wyszedł.
Kto dzwoni? Mama?
Już wyszedł do pracy?
Chyba tak.
O której? Ale noc spędził w domu?
Halo?
Położyłem się wcześnie, więc...
- Czy tata... - Daj mi słuchawkę.
- Rozmawiam! - Hej, mamo.
Yoko?
Mam dziś lekcje w Ochanomizu. Mogę potem pójść z tatą do kina?
A co on na to?
Zostaw... Zgodził się.
Tylko nie wracaj późno.
A właśnie.
I przekaż tacie, że jestem na niego zła.
Sama mu to powiedz!
Mówiłam zostaw.
To ty jesteś w domu?
Mama dzwoniła?
Oddzwonić do niej?
Nie trzeba.
Mówiła, że jest na ciebie zła.
Co nabroiłeś?
Nic, o czym musicie wiedzieć.
When I Kissed the Teacher,
Dancing Queen, My Love, My Life.
Kamień, papier, nożyce!
Wygrałam.
Kamień, papier, nożyce!
Kamień, papier, nożyce.
- Wybrałaś to? - Więc to jest moje.
Zabrałyście wszystkie najlepsze.
Dobra, następne.
- Sakiko. - No cóż...
Ja odpuszczę.
- Nie chcesz żadnego? - Te dwa były najlepsze.
Reszta jest stara albo znoszona.
Pamiątki nie są do noszenia.
Właśnie, są bezcenne.
Jak nie chce, to jej strata.
Spójrz... Widzisz? A to ishikiate?
Czym jest nishikiate?
Ishikiate.
- „Ishiki”, a nie „nishiki”. - Co to ishikiate?
- Nie wiesz? - Nie.
Zakrywasz nim bieliznę.
Spójrzcie, mama swoje reperowała.
Ślęczała nad szyciem całymi nocami.
Całe życie nic, tylko pracowała.
- A to co? - O matko!
Ohyda! Nie patrzcie!
Odłóż je! Co za obrzydlistwo!
- Uważaj, bo podrzesz. - Kazałam ci je odłożyć!
- No ale... - Coś się stało?
Nie patrz!
I tak już je zobaczył.
To nie dla mężczyzn!
W zasadzie to jest dla mężczyzn.
Do licha, dlaczego te rzeczy tu są?
Są mamy.
Żartujesz.
To część jej wyprawy ślubnej.
Słyszałam o tym. W dawnych czasach...
Ja też o tym słyszałem.
Zamiast z nimi o tym porozmawiać, matki wkładały je córkom do komód.
O rany.
Czyli one są dla kobiet?
Nie sądziłam, że znajdziemy tu coś takiego.
Jak sobie pomyślę, że moja mama miała je przez tyle lat...
Myślicie, że tata wiedział?
Nie, wątpię.
Nawet ryż z rezerw państwowych jest sprzedawany w supermarketach.
Dziesięć kilogramów za 4850 jenów.
Każdy łamie jakieś zasady.
Trzeba być bardziej elastycznym.
Wasz oddział w Kyushu jako jedyny ma złe wyniki.
Jakim cudem australijska wełna przegrywa z produktem masowym?
- Cena? Wtedy garnitury szyte na miarę... - Panie Satomi.
Nie wątpię, że jest trudno, ale róbcie, co w waszej mocy.
Dobrze. Cześć.
Dzień dobry.
Akurat myślałem o przerwie.
- Wyskoczymy gdzieś? - Zostańmy tutaj.
Panno Akagi. Sala spotkań.
Tak jest.
Zatem...
Postanowiłem rzucić.
Dzięki.
Pewnie dały ci do wiwatu.
Gdybym wiedział, nie decydowałbym się na czwórkę.
A zwłaszcza córek, prawda?
Racja.
Pewnie liczyłeś, że następne będzie chłopcem.
Ich matka raczej tak myślała.
Czuła się gorsza, nie dawszy ci syna?
Kiedyś tak.
- Coś się stało? - Nie, tylko przechodziłem.
Proszę.
Mojemu teściowi zrób herbatę.
Nie, woda może być.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Dziękuję.
Jak praca?
Tak sobie.
Czyli w sam raz.
Nie można być zbyt chciwym.
A czy przy odrobinie chciwości nie zaszedłbyś dalej?
Kto wie...
Nie pamiętam.
- Tato? - Tak?
- Zamieszkasz z nami? - Co?
Byłoby trochę ciasno, ale...
Umrę we własnym domu.
Cios!
Wspaniale.
Przeprowadźmy wywiad tutaj.
Zdjęcia zrobimy w trakcie, więc proszę patrzeć na mnie.
Na początek:
na czym się pani koncentruje, jako żona mistrza?
Na jego diecie.
Kupiłam nawet książkę, aby liczyć kalorie.
Rozumiem. Macie tylko jedno dziecko?
Mój duży bobas daje mi wystarczająco popalić.
Jego imię oznacza „zwycięstwo”?
Tak, Katsutoshi.
Czy słowa związane z porażką stanowią tabu?
Nigdy nie mówię nawet „opuścić”.
Chyba że w sklepie.
„Czy mógłby pan opuścić cenę?”
A co z „innymi” aktywnościami?
- Innymi? - No wie pani...
Nocnymi aktywnościami.
- W tym też jestem mistrzem! - O rany!
No nie wiem.
Tam nie doszedłeś jeszcze do 12 rund.
Bardzo dziękuję.
Jaki jest sekret pani urody?
- Urody? - Tak!
Restauracja Masukawa.
Halo? Restauracja Masukawa.
Kochanie, to do ciebie!
Kto to?
Słucham?
Co robimy z naczyniami?
Sklep prosił o szybsze zamówienie.
Personel kuchenny nie jest już tak ostrożny jak kiedyś.
Utrapienie.
Ceny są niebotyczne.
Co to?
Potrzebujesz drobnych.
To chyba już ten wiek.
Kiedy noszę w kieszeni drobne, ramiona mi sztywnieją.
Ale obiecałeś!
Mam robotę, nic nie poradzę.
To dla ciebie.
Proszę nie dawać jej herbaty. Członkom rodziny wystarczy woda.
W domu też taki jest?
Musiałabym go dłużej poobserwować.
Nie mogę pracować, gdy tak się wpatrujesz.
Masz. Idź na ciasto ze znajomymi.
Wszyscy są już w domach.
Wypadło mi spotkanie. Pójdziemy innym razem.
Też chciałam obejrzeć ten film.
- Naprawdę? - Tak.
- To nie kłopot? - Nie zawsze mam plany na wieczór.
Chcesz z nią pójść?
Dziękuję, że tak pani wspiera mojego męża.
Robię to z przyjemnością.
Czy coś się stało?
Będę towarzyszyć Yoko zamiast pana Satomiego.
To na pewno nie problem?
Nie, i tak miałam wolny wieczór.
Rozumiem. To dziecko, więc ramen lub hamburger wystarczą.
Dopilnuję, by wróciła na czas.
Przepraszam za kłopot.
No dobrze.
Dobra...
A gdyby ciebie też porwało UFO?
- Przepraszam. - Był przystojny.
Wybór przystawek.
Nie potrzeba większych kwalifikacji.
Umiejętność pisania na maszynie pomaga,
ale na razie niewiele sekretarek to potrafi.
- Chcesz zostać sekretarką? - Tak, to elegancki zawód.
Często źle rozumiany.
Kojarzy się z sekretem.
Ale po angielsku brzmi ładnie.
Zupełnie jak z „toilet”.
„Toilet” sugeruje muszlę klozetową, a japońskie „benjo” zwykły wychodek.
Idealny temat do kolacji, prawda?
Cudowne! Dziękuję.
Dostała kwiaty. Ładne.
Może mają rocznicę.
A twoi rodzice?
Są dziwną parą.
To znaczy?
Omawiają drobne sprawy.
Który środek owadobójczy najmniej śmierdzi.
Ale nie rozmawiają o rzeczach ważnych.
Odkładają je.
Na przykład?
Romanse i takie tam.
Kto ma romans? Twój tata?
Czy mama?
Czy mój tata ma romans?
Zwykle chodzi o mężczyzn.
Mój 70-letni dziadek ma kochankę.
Ale ponoć zerwali.
Japonia idzie z duchem czasu.
Może wkrótce sekretarki będą poważane.
Jak spłukiwane toalety?
Panna Akagi ci to dała?
Mówiła, że to prezent.
O czym rozmawiałyście?
O wielu rzeczach.
Naszej rodzinie...
O ciebie też pytała.
Jest olśniewająca.
Jej nogi są szczupłe i gładkie jak jedwab.
Nogi wszystkich młodych kobiet takie są.
Twoje też takie były?
Gładkie jak jedwab.
Hej.
Tak?
Jeśli kiedyś nasza miłość wygaśnie, rozejdźmy się.
Co?
No wiesz.
Jeśli przestaniemy się kochać, nie zmuszajmy się do bycia razem.
Skąd te przemyślenia?
Tsunako twierdzi,
że tata miał inny romans, zanim się jeszcze urodziłam.
Z inną kobietą niż teraz?
Tak. Dużo wcześniej.
Miał kobietę na boku, ale jak wracał do domu,
on i mama...
Czy to nie smutne?
Zmuszali się, bo pragnęli syna.
Może się nie zmuszali.
Tak myślisz?
Tak.
Założę się, że on kochał je obie.
Nie zadręczaj się tym.
Byłaś chcianym dzieckiem.
Nie martwię się tym.
Powiedziałam coś takiego?
Nie, ale wywnioskowałem to z twojego zachowania.
Jestem bokserem. Muszę być spostrzegawczy.
Powinnam była wziąć jedno z kimon mamy.
Z punktu widzenia waszego ojca, nie chciałbym, żebyście przychodziły.
Nie możecie z byle powodu zwalać się tam wszystkie.
Byłoby lepiej, gdybyśmy poszli tam we dwoje.
Wtedy musielibyśmy go do siebie zabrać.
A co w tym złego? Nic mam nic przeciwko.
A gdyby miał lokatora?
Kogoś spoza rodziny, kto by mu sprzątał.
Oczywiście mężczyznę.
Tatę męczyłby rozmowy z nim.
Jakiegoś milczka.
Masz kogoś na myśli?
Katsumatę.
Takiko musi wyjść za mąż.
Myślisz strategicznie.
Wszystkie kobiety tak myślą.
Tak? To niepokojące.
Twoja sekretarka, panna Akagi...
Wiedziałem, że znam skądś to kimono.
To twojej mamy?
Pachnie stęchlizną?
Trochę.
Kiedy przeglądałyśmy jej kimona, natrafiłyśmy na niespodziankę.
Oszczędności?
Co to było?
Malunki.
Malunki?
Jakie?
No wiesz...
Dużo?
Cztery, może pięć.
I jak zareagowałyście? Zwłaszcza Takiko?
Kiedy tata ją zdradzał,
mama czekała na niego nocami.
Myślałyśmy, że jest osobą, która potrafi okiełznać te pragnienia.
Ale mama...
trzymała te malunki w komodzie.
Od ślubu w wieku 19 lat aż do śmierci.
Skoro były w jej komodzie, były też tutaj.
Mama...
Co z nimi zrobiłyście?
Zostawiłyśmy je tam.
Dzieci jeszcze nie śpią.
Już idę.
Kto tam?
To ja.
Zapragnąłem cię zobaczyć.
Ja ciebie też.
Nie mogę.
Mieliśmy nie używać tych słów.
Naprawdę nie mogę.
Nałożyłam maseczkę.
Chcę zobaczyć.
Następnym razem.
Dobranoc.
Napisy: Daria Okoniewska