ASURA
Tato, ciężarówka już przyjechała!
Już idę!
Nie musisz nam pomagać.
- Katsumata ma niewiele rzeczy. - Dobrze.
- Takiko. - Tak?
A napiwek?
To konieczne?
Nie wypada nie dać.
Katsumata, trzeba dać napiwek.
Napiwek?
No tak.
Nie mam drobnych.
Ja też nie.
Zajmę się tym.
Dziękujemy za pańską pomoc. To dla pana.
- Niestety bez koperty. - Nie szkodzi.
Dziękuję.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
- Tato! - Co?
Nie podjęłam jeszcze żadnej decyzji.
Katsumata nie jest rodziną. Powinniście się ze sobą rozliczać.
Wiem.
Jest taka zasadnicza.
- Dokąd idziesz? - Po papierosy.
Nie ciągnij, bo porysujesz podłogi!
O nie!
Spokojnie.
To stare zadrapanie.
Już się wystraszyłem.
To pewnie sprawka Sakiko. Wiesz, że dzieliłyśmy pokój?
Wiecznie się kłóciłyśmy.
Rozumiem.
Starsze siostry też?
Pewnie tak.
Z takimi buziami?
Pewnie mamy to w genach.
Pamiętam ten ślad.
To dzieło Tsunako.
Nie słyszałam o kimś z takim lękiem wysokości,
żeby nie mógł nawet wejść na stołek.
Ale na piętro mogę wejść.
To dużo wyżej.
Tak, ale są poręcze.
No tak, nie robią stołków z poręczami.
Śmiech wstrząsa całym twoim...
ciałem.
Jak tsunami.
Zwłaszcza...
tutaj.
Co ty wyprawiasz?
Takiko!
Przestań! Tata zaraz wróci.
- Nie szkodzi. - Jak to?
Nie podoba mi się to!
- Już dobrze. - Próbujesz wykorzystać sytuację?
Puść mnie!
Katsumata!
Pokaż.
Halo! Zamówienie z Kiku Sushi!
Nic nie zamawiałam!
Kiku Sushi! Zamówienie!
Pomylił pan adresy!
- Dzień dobry. Zestaw dla pięciorga. - Nic nie zamawiałam.
Ale jest już opłacone.
Tata je zamówił?
Nie, jakaś kobieta.
- Kobieta? - Tak.
Dotarliśmy równocześnie.
Dziękuję za dostawę.
Ty to zamówiłaś?
Specjalnie dla ciebie wzięłam tłustego tuńczyka. Smacznego!
Nie możesz... Co ty wyprawiasz?
- Odłóż porządnie buty. - A zamówienie?
Ja je wezmę.
Dziękuję!
Najpierw przywitam się z mamą.
- Modlisz się w futrze? - Zimno tu.
Poza tym chcę się pochwalić.
Mama wiedziała,
że nie miałam płaszcza, gdy zaczęłam chodzić z Hide.
Chciała mi go kupić za swoje zaskórniaki,
ale wtedy zmarła.
Z czego to? Z norek?
Amerykańskie lisy.
Lisica w lisach?
Gdzie Katsumata?
Co się stało?
- Dostałem młotkiem. - Co?
Walnęłaś go?
Nic ci nie jest?
Jest cały.
Dlaczego walnęłaś go młotkiem?
Nie, to ja sam.
Był wysoko i...
Tak, spadł.
Znalazłam ci dobrą posadę.
W redakcji magazynu, który napisał o nas artykuł.
Płacą naprawdę dobrze.
Chwileczkę.
Prosiłeś ją o to?
Nie, rozmawiałem tylko z Takao...
A on prosił, żebym znalazła jakąś dobrą posadę dla brata.
Uważniej dobieraj słowa.
No co?
Że brata?
Mówiłam ogólnie.
Czyli do sprzedawców w sklepie też tak mówisz?
Musisz się tak czepiać?
Sakiko!
Zawód nie sprowadza się do pieniędzy.
Wolisz, żeby był detektywem, niż pracował dla czasopisma?
Nakryjesz do stołu... bracie?
Dobrze.
Gdzie tata?
Poszedł po papierosy.
To może zacznijmy bez niego? Tuńczyk zaraz zmieni kolor.
- Podziękuję. - Jesteś taka zazdrosna.
Ja jestem zazdrosna?
Niby o co?
To ja mam stałą posadę i oszczędności.
Praca i oszczędności?
Tyle wystarczy kobiecie do szczęścia?
Ja nie mam ani tego, ani tego,
a jestem niezmiennie wdzięczna, że urodziłam się kobietą.
Wszystko w twoich rękach.
Póki się nie ustatkujesz, będzie wpadała w histerię.
Wracaj do domu.
Nie można z tobą pożartować.
Idź do domu!
To jest dom taty. Nie możesz mi rozkazywać.
Śmiesz to mówić po tym, jak zrzuciłaś na nas opiekę?
- Tym chciałaś to wynagrodzić? - Hej!
Było blisko.
Skoro tak to widzisz, zabiorę je gdzie indziej.
Rozumiem jej złość.
Próbowałam pomóc.
Źle się do tego zabrałaś.
Jesteś za młoda na futra.
Proszę, na drobne wydatki.
- Poważnie? Dzięki! - Dzięki!
- Ile im dałaś? - Nieważne.
Ale super. Starczy mi na walkmana.
- Walkmana! - Zgubiłam ścieg.
Może ja też kupię sobie walkmana.
- Nie możesz ich tak rozpieszczać. - Tylko dzisiaj.
Nie wyjedz całego tuńczyka.
- Zdejmij futro. I oddaj pieniądze. - Makiko!
Nie! Hej!
Obowiązują pewne granice, również w rodzinie.
Jak masz za dużo pieniędzy, przeznacz je na oszczędności.
Wtedy wszystko zapeszę.
Kiedy zaczynasz oszczędzać,
to jakbyś spodziewała się stracić pas w kolejnej walce.
Wszyscy w branży tak myślą.
Zatem rób tak u siebie w domu.
Takiko jest niezaspokojona.
Potrafię to rozpoznać.
Mijając na ulicy jakąś kobietę,
mówię sobie: „Ta jest zaspokojona”
albo: „Ta nie jest”.
A ja jestem?
Nie powiem.
Mam dość kłótni na dziś.
Zostaw tego tuńczyka! Jeden na osobę.
Sushi mnie woła.
- Co? - Tuńczyk pycha.
Tuńczyk?
Kałamarnica też.
KOTARO TAKEZAWA
Nie możesz mu tego powiedzieć.
Ale to nie daje mi spokoju.
SHIZUO KATSUMATA
Wolę wyrzucić to z siebie i przeprosić.
Ojców zazwyczaj nie obchodzi, jak córki poznały swoich chłopaków.
To mi ciąży na sumieniu.
To oden?
Nocujesz tu dzisiaj, prawda?
Tato!
- Jak możesz o to pytać jako ojciec? - No co?
Poważnie? Nic nie sugerowałem.
Myślisz, że twój tata nie ma nic przeciwko?
Przeciwko czemu?
No wiesz.
Mieszkaniu z obcym człowiekiem.
Wiem, że to nie moja sprawa,
ale czy to nie Tsunako powinna go wziąć do siebie?
Jest najstarsza.
Też tak z początku myślałam.
Że tata nie jest zadowolony?
Nie, o Tsunako.
Ale jej syn przyjeżdża z Sendai.
No tak, pewnie to stanęło na przeszkodzie.
- Gotowe. - Dzięki.
- I to. - Dobrze.
Zasmakuje ci. Specjalność mojej mamy.
- Mój syn tu jest. Tak. - Wygląda dobrze.
- Bo jest dobre. - Przełóżmy to na jutro.
Przepraszam.
Kto dzwonił?
Uczennica z zajęć ikebany.
Wypada tak odwoływać zajęcia?
Oczywiście.
No pewnie, nie wygłupiaj się.
- Skoro tak mówisz. Prawda? - Tak.
Kiedy nie przyjechałeś w Nowy Rok,
czułam, że te narty są tylko wymówką.
Mogłeś powiedzieć, że się z kimś spotykasz.
- Trudno opisać to w liście. - Tak.
Telefon też nie wydał się odpowiedni.
- Ale zamierzaliśmy to zrobić. - Tak.
Te pochrzyny są pyszne.
Smakują ci? Następnym razem nauczę cię je przyrządzać.
- Wspaniale. - Tak.
- Kayoko... - Satoko.
Satoko?
- Wybacz. - „Sato” jak jednostka miary.
- A znak zodiaku? - Wielbłąd.
Hej! Jaki znowu „wielbłąd”?
Potrafi cały dzień nie pić
i nigdy się nie męczy.
Jestem rok starsza.
Rozumiem.
Masz rodzeństwo?
Kojarzycie saudyjskiego ministra...
Kogo?
Ministra Ropy Naftowej.
Tego o japońsko brzmiącym nazwisku.
Japońsko brzmiące?
Ya-coś tam...
Yamani?
- Minister Yamani. - Właśnie, on.
Kiedy słyszę jego nazwisko,
wyobrażam sobie kanji „ni” i „yama”.
Nic nie poradzę.
Pracujesz w bibliotece, więc wszędzie widzisz litery.
Co się stało?
Zakrztusiłeś się?
Makaron...
- Pomasuj mu plecy. - Co?
Umiesz oddychać?
Wpadło nie do tej dziurki. Pomasuj mu plecy.
- O tak. - Wszystko dobrze?
- Czy ty... - Już dobrze.
Już dobrze.
Przepraszam.
Wystraszyłeś mnie.
Myślałam, że umrzesz.
Dokąd idziesz?
- Do łazienki? - Tak.
Czemu zawsze muszę psuć ważne okazje?
To nie była ważna okazja.
To mój pierwszy wieczór tutaj.
I jedliśmy kolację z twoim tatą.
Jestem skazany na psucie pierwszych razów.
To...
Nie mów tak.
Nie chodziło mi...
Wychodzisz?
Tak.
- Dokąd? - Muszę coś załatwić.
Co załatwić?
Takie tam.
Mamy w domu papierosy.
Nie, nie o to chodzi. Spędźcie sobie czas razem.
Tato, daj spokój.
Nie lubię tego.
Nie cierpię, kiedy ludzie tak dyskretnie się ulatniają.
Wcale tego nie robię.
Zatem co robisz?
W porządku. Ja pójdę.
- Co? - Znajdę inne mieszkanie.
Katsumata!
Nie zniosę kolejnej przeprowadzki.
Jasne?
Wracajcie do środka.
Woda w wannie była cudowna.
Nie za gorąca?
Nie, w sam raz.
Uwielbiam gorące kąpiele.
- Tak jak Masaki. - Tak.
Ale nie chodziło mi o to, że my razem...
Dobrej nocy.
Wzajemnie.
Dobranoc!
- Rozgość się. - Dziękuję.
Rany, ile można się moczyć?
Wybacz, skarbie.
O co chodzi?
Lubię go.
To dobry człowiek, ten Katsumata.
Uczciwy.
Przyjmuję schronienie w Buddzie...
Ostrożnie!
Rany.
Przepraszam za to.
Irytuje cię to?
No wiesz, przynajmniej nie robią tego codziennie.
Mama bardzo tego wyczekuje.
Odpuść jej trochę.
Doceniam to, jak troszczysz się o mamę.
- Przestań, nie jesteśmy w domu. - Nikt nas tu nie widzi.
Obudził się.
Pewnie jest głodny.
Mam go nakarmić?
Nie, ty zajmij się swoją mamą.
Już idę.
Przyjmuję schronienie w Buddzie...
O którą część ciała mamy się modlić?
Wzrok ci się psuje?
Lepiej dmuchać na zimne.
Niech ci będzie.
- Módl się żarliwie. - Możesz na mnie liczyć.
Przyjmuję schronienie w Buddzie...
Mleka?
Chyba nie.
Masz.
A to co?
Zaskoczył cię, co?
„Ale dobre”.
Naprawdę dobre.
Klinika Mukai?
Nazywam się Satomi. Mój mąż miał dziś badania.
Czy jest już wolny?
Satomi. Takao Satomi.
Tak.
Co?
Przepraszam!
Co to miało być?
Myślałam, że pomyliłam sale.
Łatwo panikuje.
Podczas podróży poślubnej poszła sama do łaźni,
a kiedy wróciła, ja się przebierałem.
Krzyknęła „przepraszam” i uciekła.
Daj spokój, nie opowiadaj takich rzeczy.
Mój mąż jest pani dłużnikiem.
Z chęcią pomogłam.
Zrobiło ci się niedobrze? Tak jak w zeszłym roku.
Źle reaguję na kolonoskopię.
Przepraszam za kłopot.
I tak musiałam podrzucić ważne dokumenty.
Dziękuję.
Ubrudziła pani chusteczkę?
- Nie. - Proszę pozwolić, że ją wypiorę.
Nie trzeba.
To żaden kłopot.
- Wody? - Papierosa?
Chcesz wody?
Zapalę sobie.
Nie zaszkodzi ci?
Nudności mi już przeszły.
Poprosiłem, żeby kupiła mi paczkę.
Nie palisz SevenStarsów?
Od trzech miesięcy pali Mild Seven.
Nie zauważyłaś?
Sama nie palę.
Wyglądają podobnie.
Pan Kikumura dzwonił.
A to niespodzianka.
Ciekawe, czy kupił to mieszkanie.
Nie ten Kikumura. Ten z banku Senboku.
Pytał o szczegóły pożyczki.
Oddzwonię jutro.
Dobrze.
Skoro załatwiliście już służbowe sprawy, ja się teraz zajmę mężem.
W takim razie...
- Zdrowia. - Dzięki.
Co za zbieg okoliczności.
Przyjmę to jako ostrzeżenie.
Nie żebym miał coś na sumieniu.
Kupiłam ją za roczną premię i kiedy pan Satomi ją zobaczył,
postanowił sprezentować pani taką samą.
Doprawdy?
Pójdę już.
Nie wiedziałam, że tak samo się ubieramy.
Po prostu nie potrafię wybierać ubrań.
Może ona też ma ją od ciebie?
Gdyby tak było, nie kupiłbym wam dwóch takich samych.
Ona ma chłopaka.
Kogo?
Nie wiem, jak się nazywa.
Pomóc ci?
Nie trzeba.
Poradzę sobie.
Odbiorę.
Słucham?
Tata?
Zastałem tatę?
Jaki numer wybrałeś?
Pomyłka?
To było dziecko.
Dziecko?
Chłopiec.
Rozumiem.
Może dzwonił, żeby zapytać rodziców, czy może iść do babci po szkole.
Pewnie tak.
- Katsumata. - Tak?
Słyszałeś powiedzenie: „Błyszczeć jak miecz z Nary”?
Co to oznacza?
Wywodzi się z epoki Muromachi.
W pobliżu Nary masowo kuto tanie miecze niskiej jakości.
Teraz nazywają je „Nara-mono”.
Rozumiem.
Czyli to oznacza miecz z Nary?
Tak.
Na początku są ostre i lśniące,
ale ich powłoka szybko się ściera.
- Taki jestem? - Nie, wybacz.
To nie miała być krytyka.
Po prostu za bardzo się starasz.
No tak.
- Ryż. - Dziękuję.
Czy może próbujesz mi coś wynagrodzić?
Nic z tych rzeczy.
Zatem dzielmy się po połowie.
Będziemy gotować na zmianę.
Dziękuję.
Słucham?
O, to ty.
To ty, tato?
Proszę.
Słucham? Takiko.
Poradziłeś sobie z obiadem?
Przywykłem do gotowania...
- A właśnie. Tata nie je... - Dobranoc.
Nie je ziemniaków.
O nie, zrobiłem dziś ziemniaki.
Gotowane z siekanym mięsem.
To może być. To jedyne danie ziemniaczane, które je.
Je, prawda?
Tak.
Narobiłeś mi ochoty.
Zastanawiałam się, o co chodzi. Jedno małżeństwo mi wystarczy.
Jeśli chcesz być sama do końca życia, to proszę.
Ale...
Ale co?
Nie będzie komuś przykro?
Kogo masz na myśli?
Ktoś tam jest, prawda?
Ktoś płacze, aby śmiać się mógł ktoś.
Tak działa ten świat.
Powiedz coś!
Napijemy się?
Z chęcią.
Skoro proponujesz drinki, zaproponuj też coś innego.
Twoja siostra bardzo liczy, że ponownie wyjdziesz za mąż.
Potrzebuję okazji, by założyć nowe kimono.
Pyszne ten makaron.
Ceni sobie moralność.
Raczej indoktrynację.
„Bądźcie serdeczni wobec braci i sióstr.
Jako mężowie i żony bądźcie zgodni”.
Pamiętasz to wszystko?
„Obejmij życzliwością...” Co było dalej?
Nie, wcześniej:
„Zachowajcie skromność i estymę”.
Co to w ogóle oznacza?
To oznacza okazywanie szacunku. Zachowywanie się w uprzejmy sposób.
Nie mam wolnej ręki.
Słucham? Mówi Takezawa.
Jak się masz, tato?
Dobrze. A ty, mój chłopcze?
Kiepsko.
To niedobrze. Broda do góry.
Nie da się.
No to mamy problem.
Jak cię zobaczę, to będzie mi lepiej.
To niemożliwe.
Czemu?
Muszę kończyć. Dobranoc.
Mogę znów zadzwonić?
Jasne.
Panie Takezawa.
Tak?
Muszę panu coś powiedzieć. Mogę?
Jasne, śmiało.
O co chodzi?
Chwalił mnie pan za uczciwość.
Takiko ci powiedziała?
Tak.
Ale ja...
nie byłem z panem szczery.
Ukrywałem coś przed panem.
Ukrywałeś?
To ja...
badałem sprawę pańskiego romansu.
W ten sposób poznałem Takiko.
Na tę chwilę...
nie wiem, czy się pobierzemy,
ale jeśli to zrobimy...
w ramach zadośćuczynienia...
będę się o nią troszczył.
Nigdy jej nie zdradzę, do końca moich dni.
Od dawna się tak nie uśmiałem.
Ten „wielbłąd” mnie rozbawił.
Nigdy wcześniej tak nie żartował.
Może garby oznaczają, że ma dzieci?
Czekaj, możesz mieć rację.
Żartuję.
Ona nie ma wstydu.
Nawet jeśli to poważny związek,
nie powinna spędzać tu pierwszej nocy,
a jeśli już, to w osobnym pokoju.
„Woda w wannie była cudowna”.
A co z twoją wczorajszą przemową?
„Wyrzucam wszystkie twoje rzeczy.
Mój syn się ożeni, zostanę babcią
i będziemy wieść życie wolne od doczesnych żądz”.
Zmieniłaś zdanie?
Niepotrzebnie się uniosłam.
Dobrze się...
Zawrót głowy?
Spokojnie, usiądź sobie.
Mam ochotę je wylać.
Zrób to.
Wymiana paneli to koszmar.
Ja się tym zajmę.
To moja specjalność.
I chlust!
SZKOŁA IKEBANY
Wybierając, które liście pozostawić, a które obciąć...
- Dzień dobry. - Przepraszam za spóźnienie.
- Nie szkodzi. - Dziękuję.
Wybierając, które liście pozostawić, a które obciąć...
Rozłóż je i rozmieść tak, aby wyglądały naturalnie.
Warto połączyć dwie odmiany chryzantem.
Dobrze. Spróbuj czegoś odważniejszego.
Dobrze.
Cholera.
KAWIARNIA
Później sprawdzę twoje odpowiedzi.
Dobrze, masz.
- Sprawdzę. - Jasne.
Trzy, dwa, jeden...
Źle!
Jak to?
Takie buty.
- To zły wynik. - Masz rację.
- To dla mnie za trudne. - To.
Nigdy się tego nie uczyłem.
To się rozwiązuje tak.
O tak.
To nie to samo?
Nie!
KOTARO TAKEZAWA SHIZUO KATSUMATA
Przyszłaś tylko po to, by przybić gwóźdź?
Ostatnim razem nie skończyłam.
Może... mnie rozśmieszysz?
Powiedz coś zabawnego.
Trudno tak na poczekaniu.
Mógłbyś...
przywołać to uczucie, co wtedy?
Dzisiaj...
nie odmówię.
Wybacz, że podaję to, co przyniosłaś.
Chcesz kawałek?
To co chciałaś mi powiedzieć?
To może poczekać.
Zostawić was same?
Nie, Takao. Możesz zostać.
No tak. Yoko.
Idź na górę.
Wychodzisz za mąż, prawda?
Yoko!
To prawda?
Naprawdę?
Za Katsumatę?
Wiedziałam.
Wyglądasz zupełnie inaczej.
Promieniejesz.
Przyszła panna młoda nie może być posępna, prawda?
Idź na górę.
- Już. - Góra.
Zawsze w takich chwilach wysyłacie mnie na górę.
Po to ją zbudowaliśmy.
Idź już.
Te dzisiejsze dzieciaki.
Intuicją przerastają dorosłych.
Macie pełne ręce roboty.
Wyłapuje rzeczy, które mi samej umykają.
Muszę się ciągle pilnować.
„Rumieniec na moich policzkach wyjawił skrywany sekret”?
Najwyższy czas.
Racja. Masz najładniejsze rysy z całej czwórki, Takiko.
Gdybyś wcześniej zdała sobie z tego sprawę...
To co?
Znalazłabym kogoś lepszego?
- Nie! Dawno byłabyś zamężna. - Witaj w domu!
Racja. Wiesz, jak się martwiłam?
- Przywitaj się. - To nic.
Chyba nie jesteś w stanie mnie urazić, Makiko.
- Przywitaj się z ciocią. - Nawet...
Cześć.
- I tyle? - Okres buntu.
Znowu urosłeś!
Oby. Je cztery razy dziennie.
To kiedy wesele?
A to konieczne?
Oczywiście!
Wszyscy tak robią.
- Oboje nie cierpimy takich imprez. - To nie kwestia upodobań.
Gdy wasze dzieci dorosną, pożałujecie.
Zawsze chcą zobaczyć zdjęcia z wesela rodziców.
Pytanie tylko, kogo zaprosić.
Rodziców, rodzeństwo i...
Rodzeństwo, co?
Jest jedna osoba...
której nie chcę zapraszać.
Kto taki?
Sakiko.
Ty też się buntujesz?
Nie wiem, o co poszło, ale jesteście siostrami.
To nie powód, żeby się chwalić, ile to ona ma pieniędzy.
Tak się z nimi obnosi...
- Nie robi tego złośliwie. - To jej zemsta.
Mści się za to, jak wyśmiewałam jej oceny.
No to jej pozwól.
Po mnie to spływa. Mnie może mówić, co chce.
Ale szkoda mi...
Katsumaty.
W końcu uwierzył w siebie jako mężczyzna.
Co?
Nie chcę podcinać mu skrzydeł, skoro w końcu się zdecydował.
On jest tego samego zdania?
- Nie. - Czyli tylko ty tak sądzisz.
Będą żal i pretensje.
Wyjąłeś mi to z ust.
Nie być zaproszoną na ślub siostry...
Sakiko i jej mąż nigdy ci tego nie zapomną.
Jesteś taka płytka!
Co?
To Katsumata będzie miał żal.
Ja bym miał, gdybym odkrył, że moja żona martwi się o takie rzeczy.
Przesadziłaś, Takiko!
Jak mogłaś wyznać coś takiego siostrze?
Rodzeństwo się zaprasza.
Nieważne, czy są Rockefellerami, czy mordercami.
Jestem tylko człowiekiem.
Bywam rozgoryczony.
I zdołowany.
Ale jedno z drugim nie ma nic wspólnego.
Jeśli ona... zrobi coś, co cię zdenerwuje...
Miewam napady duszności, więc pewnie nic nie zauważę.
Słuchajcie.
Trzymałem ją na specjalną okazję.
O rany!
Takiko, pamiętasz szklanki kiriko?
Przyniosłabyś je?
A gdzie są?
Proszę.
Tutaj? Nie.
Gdzie?
Może tam.
Znalazłam.
I jak?
Niesamowita.
Tak. Ten aromat.
- Mogę się dołączyć? - Jasne.
Zatem gratulacje.
Dziękujemy. To wszystko dzięki panu.
Co?
Nie chodziło mi o...
No tak.
Zdaje się, że to ja was połączyłem.
Jeszcze raz gratuluję.
- Dziękuję. - Dzięki.
Zdrowie.
- Nic ci nie jest? - Jest...
- Jest dość... - Mocna?
Aż zatyka.
- Pyszna. - Racja.
Bardzo intensywna.
POCZEKALNIA DLA RODZIN KATSUMATÓW I TAKEZAWÓW
Dobrze wyglądasz.
- Ale jest odrobinę za duża. - Tsunako!
Wygląda świetnie.
Pewnie widać, że wypożyczony?
Zakłada się go tylko raz. Nawet kupny jest jak wypożyczony.
Ma rację. Stój prosto.
Wolę przygarbionych.
Przestańcie! Speszy się.
- To Jinnai! - Hide! Spójrz tutaj!
Dzięki wszystkim.
Uważaj!
Cześć!
Gratulacje dla młodej pary!
Dziękuję.
Spójrz tutaj!
Zdjęcie? Jasne.
Hopsa!
- Powiedz „ser”. - Ser!
Co ty wyprawiasz?
Miałaś się ubrać skromnie, żeby nie przyćmić panny młodej.
- To nie wasz dzień. - Wiem, dobra?
To dlaczego się tak ubrał?
Przygotowałam mu ciemny garnitur.
Ale przed wyjściem stwierdził, że nie może założyć czerni.
- Stwierdził, że to radosna okazja. - I bez tego się wyróżnia.
Jakby urwał się z parady.
Nie zostawię tak tego.
Przepraszam was.
To prywatna uroczystość, więc proszę to uszanować.
Ceremonia zaraz się zacznie.
Dajcie spokój, nie mogą zostać? Muszę dbać o swoich fanów.
Ale jednak...
Tak jest bardziej uroczyście.
Zapanował lepszy nastrój.
Ale...
- Gratulacje. - Dziękuję.
Nie powinno być tu jaśniej?
To wyjątkowa okazja. Oświetlenie jest zbyt ciemne.
Powinno być rażąco...
- Co... - Nic ci nie jest?
- Garnitur! - Takiko!
Uważaj! Tu jest ślisko!
Nic ci nie jest?
Ostrożnie.
Wyjdźcie!
Wyjdźcie, oboje.
Jeśli nie,
ja wyjdę.
Spokojnie, Takiko.
- Chodźmy. - Poczekajcie.
Za kilka lat będziemy się z tego śmiać.
Tak?
Wymieńmy się marynarkami. Ta na ciebie nie pasuje.
A pan?
Pożyczę sobie jakąś.
Panie Katsumata, panno Takezawa, zapraszamy.
Już idziemy!
Dajcie nam chwilkę.
Chodźmy.
No dalej.
Ty też, Takiko.
- Nie pośliźnij się. - Patrz pod nogi.
Źle się czujesz?
- Nic mi nie jest. - To czemu się potknąłeś?
Ktoś mnie popchnął.
Hide.
Zaraz przyjdę.
No dobrze.
Czy przyrzekasz jej wierność na dobre i na złe,
w bogactwie i w biedzie,
w zdrowiu i w chorobie,
póki śmierć was nie rozłączy?
Tak.
Takiko Takezawa.
Przybyłaś tu dzisiaj, aby zawrzeć związek małżeński.
Czy bierzesz tego mężczyznę za męża?
Czy przyrzekasz mu wierność
na dobre i na złe,
w bogactwie i w biedzie, w zdrowiu i w chorobie,
póki śmierć was nie rozłączy?
Tak.
Napisy: Daria Okoniewska