Patay...
- Wag mong sabihing pata... - Lumabas na daw.
Lumabas na?
Nagulat din ako.
Sa pagmamadali kong ubusin 'yong soba, sininok tuloy ako.
No'ng nakita ko 'yong kama, di ako nakahinga at akala ko patay na,
ayun, nawala 'yong sinok.
Wag ka ngang magsalita ng mga masasama.
Gano'n din naman ang naisip mo.
Naku, hindi pa pala nawawala.
Gumaling na kaya siya?
Hindi.
Nagpumilit daw siyang umuwi.
Napilitan ang ospital na ilabas siya.
Pero alam nilang darating tayo...
Bulaga!
Di ka marunong.
Hindi mawawala kung ganyan.
Gano'n?
Kung lalabas na siya,
tinawagan man lang sana tayo ni Sakiko.
Unang-una,
siya nga 'yong nagsabing ngayon tayo pumunta.
Noon pa man, makasarili na siya.
May mga di talaga nagbabago.
Sana hindi na lang ako gumastos para sa mga rosas.
Paano naman ako? 300 yen ang kada piraso nitong mga strawberry.
Pagpupugay kay Amida Buddha
Hindi ba masakit ang ulo mo?
Hide, 'yong ulo mo.
Hindi ba masakit?
Hindi.
Patigilin ko ba muna 'yong nanay mo?
Nakakatuwa naman.
Ha?
Nagpapasalamat ako.
Oo, nandiyan na si Mommy.
Eto na nga. Nandiyan na.
Ay, oo bunso.
Sandali lang.
Uy, Hide! Naku!
- Tumabi ka. - Ibaba mo 'yan!
Tumabi ka sabi!
Bitiwan mo ako!
- Tumigil kayo. - Hide!
Tumigil na kayo!
Hide!
Pauwiin mo na sila.
Paano mo nagawang sabihin 'yan?
Umuwi na kayo!
- Umalis kayo rito! - Hide!
Ikaw ang humiling na ipagdasal ka namin!
- Umalis na kayo! - Pasensya na kayo!
Hide, wag!
Sabi nang tama na!
Hide!
Bakit ka ba...
Hide!
- Umalis na kayo! Alis! - Tama na!
- Pasensya na kayo! - Wag!
- Tama na! - Hide!
- Tumigil ka na! - Alis!
Patawarin mo kami! Go!
Sabi ko, layas na!
Aray!
Ate Makiko!
Ano ba...
Kasalanan ng nanay niya.
Iritable na nga siya mula no'ng lumabas siya,
dasal pa nang dasal, akala mo nagco-concert sila do'n.
Kung di niya ginawa 'yon, baka ako mismo ang gumawa.
Kahit na gano'n pa...
Sa trabaho niya, kailangan din ng gano'ng kalupitan.
Wala, ayaw matanggal.
- Babayaran ko na lang. - Hindi na.
- Ayos lang ba talagang lumabas na siya? - Oo naman.
Konting pahinga lang 'yan, tapos sa spring may title defense match.
Kumusta si Ate Taki?
- Mas relax na ba siya? - Oo.
Aba. E di, maayos pala sila.
Ano kaya'ng itsura ni Ate Taki pag naglalambing, 'no?
Wag mong sabihin kay Ate Taki.
Ayaw kong mag-alala ang bagong kasal.
Nandito na ako.
Kaya ko rin 'yan.
- Talaga? - Mas magaling naman ako kaysa sa 'yo.
Ah.
Home run!
Home run nga talaga.
Lumabas na ng park.
Maganda 'yong form mo... yata.
Sino'ng kumuha niyan?
Ha? Ay Ma, ikaw pala.
Nandito ka na pala.
Sino'ng kumuha niyan? Tatay n'yo?
Siyempre hindi ako.
Si Kimi ng tennis club.
Lagi niyang bitbit 'yong 8mm camera niya, kuha nang kuha kahit saan.
Kumusta sa ospital?
Hindi mo sinabi sa akin na nag-tennis kayo ni Ms. Akagi.
Sinabi ko!
Hindi mo sinabi.
- Sinabi ko nga. - Kailan?
No'ng naggagantsilyo ka.
Sinabi ko sa inyong wag ako kausapin pag nagbibilang ako ng tahi!
Pero wala akong narinig.
Bakit ba? Wala naman siyang ginawang mali.
Wow, ang galing niya.
Parang stripper.
- Ha? - Ha?
Hindi naman mukhang stripper.
Kailangan bang magsuot ng ganyan kaikling palda para mag-tennis?
Bakit masamang mag-tennis kasama ang secretary ni Papa?
Hindi ko sinabing masama.
- Kailangan mo lang-- - Kumusta ba sa ospital?
Ayos lang ba?
Nakalabas na siya.
Maganda 'yon, di ba?
Hindi 'yon maganda.
Ayaw kasi ni Sakiko na makita namin, kaya pinilit niyang iuwi.
Ayaw ipakita? Si Jinnai ba...
Hindi siya normal.
Binatuhan pa ako ng...
Anong araw ba ngayon?
Ano'ng ibig mong sabihin?
Hindi naman holiday o birthday.
Porke't wala ako sa bahay...
Tinikman lang niya 'yong bula. Di ba?
Oo.
Gusto mo palagi, ikaw 'yong mabait!
Uy.
Kung apat ba naman kayong magkakapatid, talagang magkakaproblema.
Pero wag mong dalhin 'yon dito sa atin.
Wag mo kaming idamay sa sama ng loob mo.
Dinadamay nga lang ba kita?
Ay, wala.
- Sandali lang po. - Sige.
Ito ba?
- Ang bigat. - Naiipit yata 'yong pangatlo at pang-apat.
- Ayaw talaga. - Oo nga.
Bakit kaya? Kung hilahin ko dito... Nakikita mo ba kung ano'ng nangyayari?
Kailangan mong itulak hanggang may marinig kang kalabog.
May technique diyan. Tulungan ko...
- One, two, three. - One, two, three.
Ang tigas no'n.
Samalat.
Di na pala kailangan ng tulong ko.
Tapos na akong maligo. Sino'ng susunod?
Ay, ako!
Hindi, ako muna. Kadiri kasi pagkatapos mo, e.
Uy.
Wala ka pa bang nahahanap na mapapang-asawa ni Ate?
Madaling humanap para sa isang 50 anyos na lalaki.
Pero para sa 50 anyos na babae...
Nasa forties pa si Ate.
- Ayaw talaga matanggal. - Namantsahan ba?
Oo, ponkan.
Mahirap pa naman 'yong katas ng prutas.
Oo nga, e.
Paborito ko pa naman 'to.
Uy, isara mo 'yan. Malamig.
Ay, sorry.
Sila pa rin ba no'ng may-ari ng kainan?
Kaya nga ako nagpapahanap, para tapusin na niya 'yon.
Gusto mong patapusin?
Hindi ba nakakalungkot na nililihim siya habambuhay?
Buti sana kung kailangan lang maghintay, at papakasalan siya.
Pero 20 o 30 taon na rin ang pinagsamahan no'ng lalaki sa asawa niya.
Hindi gano'n kadali
para hiwalayan niya lang at magpakasal ulit sa iba.
Hindi ba?
Bale, gano'n nga sa karaniwan.
Hindi talaga pwedeng gano'n lang si Ate.
Ipa-dry clean mo na 'yan.
Tao po!
Welcome.
Ako si Katsumata. Nag-usap tayo sa telepono.
Salamat sa pagpunta. Malamig pa naman ngayon.
Tuloy ka.
Salamat po.
Doon tayo sa loob.
Tinitingnan ko 'yong mga kontak namin para maghanda sa greeting sa Bagong Taon,
nakita ko 'yong card mo.
Oo, nakapunta na ako dito isang beses.
Para sa meeting kay Mr. Satomi.
Ah, gano'n ba?
Nasa Aoyama ang opisina mo?
Di ko yata matatawag na opisina, pero oo.
Anong klase ng mga kaso ang madalas mong hinahawakan?
Bale,
mahigit kalahati 'yong imbestigasyon ng pangangaliwa.
Maliban doon,
paghahanap ng mga nawawalang tatay.
Meron kasi akong gustong ipaimbestiga.
Ah, gusto mo akong kunin?
Oo, gano'n na nga.
Ano 'yong kaso?
Ngayon lang ulit ako magsu-sukiyaki.
- May corkscrew ka ba? - Oo nga.
Hindi ko pa rin maintindihan.
Kung masama man ang lagay ni Mr. Jinnai, bakit pa itatago?
- Kapatid niya tayo. - Dahil nga kapatid niya tayo.
Kung lalaki siguro tayo, pwede pa. Pero babae tayo.
Siguro nga tama ka.
Lalo na sa 'yo, Takiko. Ayaw niyang makita mong bagsak siya.
- Sigurado. - Bakit naman?
Magkalapit kami ng edad, tapos magkasama nga kami sa kuwarto noon.
Lagi nga kayong nag-aaway!
Away? Hindi naman!
Sa madaling salita, lagi ka ngang una sa klase, pero walang love letter.
Si Sakiko, hindi magaling sa klase, pero nalulunod sa mga manliligaw.
Hindi naman sa wala talaga. Hindi ko lang sinasabi.
Sabi ko nga, "Sa madaling salita."
Lagi siyang sinasabihan na siya lang ang walang mararating.
Pero no'ng umasenso si Jinnai, biglang bongga na.
Nakaganti siya sa 20 taon ng mga sama ng loob niya.
Ang taas-taas na niya, tapos biglang bagsak.
Hindi na tuloy siya makaatras ngayon.
At saka, masayang-masaya pa naman kayo.
Natatakot siyang masabihang "Sabi ko na nga ba."
Di ko sasabihin 'yon.
Sino ba'ng tanga ang sasabihin talaga?
Pero iniisip niya na 'yon ang nararamdaman natin.
Nagiging mapangutya ang mga tao kapag may problema.
Wala ka bang sasabihin?
Kasi...
ang bibilis n'yong magsalita.
Pag magsasalita na sana ako, nakausad na kayo.
- Ni hindi man lang ako makasungkit. - "Makasingit."
Gano'n na rin 'yon!
- Nakakatawa siyang pakinggan! - Pareho lang 'yon.
- Masyado kang seryoso, Takiko. - Ikuha mo si Ate ng beer.
- Beer? - Teka, gusto ko ng sake.
Akin na 'yong beer.
Ayan, o.
Sige, lagyan na natin ng taba.
- Wow! - Naku, ang ganda ng tunog!
- Di ba? - Gusto ko 'yong tunog.
- Uy, patatas! - Uy, patatas!
- Nilalagay 'to ni Nanay sa sukiyaki natin. - Matagal ko nang gusto 'to.
Di ka naglalagay?
- Sabi ni Takao, tumatamis daw. - Gano'n din ang asawa ko.
Wala na si Kuya. Pwede mo nang gawin ngayon.
- Di ko kaya sa harap ng altar niya. - Hindi ba sapat na oras na ang nakalipas?
- Toyo, please. - Sige.
- "Toyo, please." Ang cute naman! - "Toyo, please."
E, hindi naman sa roller coaster,
pero kaysa naman 'yong aakyat bigla tapos babagsak din.
- Mas okay na 'yong private detective. - Ate!
Pero kami naman, isang kahig, isang tuka.
Baka mas okay pa 'yon sa huli?
Siguro nga, pero sana mas mataas pa nang konti ang sahod.
Pero hindi ba may mga tukso rin sa trabaho mo?
May mga barabarang magtrabaho,
pero hindi siya marunong sa gano'n.
Sige, ilagay mo na.
Mukhang masarap talaga. Nabili ko 'to do'n sa meat shop.
- Do'n sa kanto? - Oo.
Ang mahal do'n, ha?
- Pinakamagandang klase. Sa pinakataas. - Ang saya!
Masarap 'to.
Siya nga pala...
- Okay na 'yan. - Ha? Kaagad?
- Pag maganda ang karne... - Siya nga pala!
- Ayan. - Mas masarap 'yong medyo rare.
- Ang sarap! - Ako nga rin.
- May nilapit sa 'kin. - Ang sarap!
Pwede ko bang ituloy?
- Ano? - Ha?
- Kasi... - Ilagay na natin 'yong gulay?
Kanina lang...
Ang sarap nito.
- Magkakanin na nga ako. - Sarap, 'no?
Ito...
- Ha? - Ano 'to...
- Konti pa. - Uy, pera 'to!
Ha? Ano?
- 50,000 yen?! - 50,000 yen?!
Imbestigahan ko daw 'yong pangangaliwa ng asawa niya.
Bonus daw 'yan.
- Patago niyang ipon siguro. - Desperado siguro.
Pati 'yan?
- 100,000 yen?! - 100,000 yen?!
Dalawang kaso sa isang araw?
Naka-jackpot ka.
Ano?
- Jackpot. - Ah, jackpot ba?
Babae rin ba 'yong pangalawa? Asawa niya?
Ito, galing sa lalaki.
- Lalaki? - Lalaki ba?
Asawa nito.
- Asawa? - Asawa no'ng babae?
Hinabol niya ako kaagad pag-alis ko.
Tapos...
- Gano'n pala. - Inunahan ka na niya.
- "Pareho tayong lalaki, di ba? Maawa ka." - "Pagbigyan mo na ako!"
- Desperado rin siya. - Siyempre, mabibisto siya.
Mula sa babae, 50,000. Tapos 100,000 naman mula sa lalaki.
Nakakatawa naman!
Ano'ng gagawin mo? Tatanggapin mo 'yong kaso?
Iniisip ko pa rin.
Hindi ko pa alam.
Kung iisipin 'yong gastusin,
mas mabuti kung 50,000 'yong ibalik.
- Di mo itatago. Di ba, Mr. Katsumata? - 'Yan pa rin ang tawag mo sa kanya?
Ibabalik ko.
Pag may ginawa akong ilegal, masisisante ako agad.
Saan kaya niya nakuha 'yong pera? Ano'ng trabaho ng babae?
Asawa siya no'ng may-ari ng Masukawa Restaurant.
Ay, sila ba?
Di ba pumasok kang part-time doon para mag-ikebana?
Ah... Oo nga.
Naku, dapat mong imbestigahan 'yan!
Trabaho ng private detective ang mag-imbestiga, di ba?
Teka, hindi talaga alam no'ng babae kung sino 'yong kabit?
Mukhang gano'n.
Akala niya naghiwalay na sila, pero mukhang nagkabalikan na daw.
Umiinit yata dito.
May utang na loob tayo sa kanila. Hindi naman pwedeng hindi tanggapin.
Oo, hindi pwedeng hindi!
Pero kung iimbestigahan mo, magkakagulo sila.
Hindi ba ikaw ang nagsabi na dapat kunin niya 'yong kaso?
Ano'ng problema n'yo? Ano'ng nakakatawa?
Wala naman nakakatawa, ha?
Takiko, pahinging alak.
Meron pa.
Wala. Gusto ko 'yong mainit.
Gusto ko sana 'yong lagayan ng sake na may simbolo ng pampasuwerte.
Ako na.
Naku, hindi mo yata alam kung nasaan 'yon. Si Taki lang ang nakakaalam.
Hindi ko rin naman alam.
- Ano ba! Okay na'ng kahit anong lagayan. - 'Yong masuwerte dapat!
Nando'n sa aparador! Alam mo 'yon. Bilis!
- Mainit na sake dapat sa sukiyaki. - Oo na.
- Hay, gusto ko ng mainit na sake. - Oo na nga.
Ano'ng ginagawa mo?
Naku...
Sabihin mo, may kabit nga noon pero wala na ngayon.
- Naku, Ate... - Ako 'yon!
Ako 'yong kabit.
Sabihin mo kay Mrs. 50,000-yen,
may mga usapan na ikakasal na ulit 'yong dating kabit.
May mga usapan? Ano ba?
Ano ba kayong dalawa?
Wag n'yo siyang asarin!
- Di namin inaasar! - Di namin inaasar!
Pero baka isipin, wala akong kailangan.
E di, bilisan mo na.
- Pero 24 na ngayon. - Dapat malaman na ni Santa.
- Oo, wala na siyang oras. - Eto na po.
Okay.
- Okay na? - Opo.
- Sige, bye-bye. - Bye-bye!
Saki.
Pasensya na, pinag-alala namin kayo.
"Ipagdiwang ang paggaling"?
- Sakiko... - Ate Taki, naka-lipstick ka.
Nakapabango rin.
- Nagbago ka na. - Sakiko...
Tutal nagbabago ka na, bakit di mo na rin palitan 'yong salamin?
'Yong mas bongga, 'yong pink ang frame.
Gusto mo magtsaa?
Sorry, naghihintay ang anak ko. Pati ang biyenan ko.
Lahat sila, hinihintay nila ako.
Nagkakasundo ba sina Mr. Katsumata at si Tatay?
Oo, ayos lang.
O? Mabuti naman.
Uy!
- Baka di ko dapat... - Bye-bye!
Sige, Hide!
TOYO BOXING GYM
JINNAI
- Galing mo, Hide! - Sige pa, Jinnai!
Ang galing n'yo.
- Pahingi ng autograph! - Hide, tingin ka dito!
Mr. Jinnai, isang linggo na lang, laban mo na. Handa na ba?
Laban? Sino'ng lalaban?
Ay, ako pala.
Bale... Sino nga 'yong lalabanan ko?
Ay, si Robert. Oo nga.
World champion ang target ko.
Stepping stone si Robert.
Pero matindi si Robert ngayon.
Naka-KO siya sa huling apat na laban niya.
- 'Yong bilis niya... - Nakita ko sa video.
Mabilis ang suntok.
Natakot nga ako, pero naka-fast-forward pala 'yong video.
Hindi ka nase-stress?
Stress?
'Yong mga stress...
ito ang sagot do'n.
Kuhanan n'yo naman 'to. Kinuha ako sa commercial nito, e.
- Salamat sa oras n'yo. - Salamat.
Salamat!
Salamat, mga bata.
Hindi ko naman inasahan na may express delivery.
Akala ko naman kung ano'ng nangyari.
Dumating na ba?
Akala ko nagbibiro ka. Seryoso ka pala?
Seryoso nga ako.
Isa...
Tapos knitwise.
Ayan... Ay, sorry.
Kailangan ko lang tapusin, baka mawala ako.
Mas mahalaga ba 'yong paggagantsilyo kaysa 'yong pag-aasawa ko?
May pattern kasi 'to. Isa...
Hello?
Magte-tennis ka?
Mukha bang baseball uniform?
Uso ba sa kabataan 'yong ganyang pagsagot?
Mahirap bang magsabi ng oo?
Halata naman kasi, di ba?
Sino'ng kasama mo?
Si Ms. Keiko Akagi.
Siyempre hindi siya. May trabaho 'yon.
Sa weekend lang 'yon libre.
"Iyon?" Gumalang ka nga sa nakakatanda.
- Nakita mo 'yong litrato? - Nakita ko na po.
E, kumusta naman po ba?
Mukha pong napakatinong ginoo.
Maganda ang trabaho, bumukod na rin ang mga anak.
Bakit parang may kasunod na "pero" 'yan?
Mas gusto mo pa rin ba si Mr. 100,000-Yen?
- Ano ka ba. - Ipapakita ko pala 'to do'n.
- Hindi pala, kay Ms. Keiko Akagi. - Teka.
Magdala ka ng coat!
Aalis na po ako!
Hindi ba ito na rin ang tamang oras?
Uuwi na rin si Masaki mula sa Sendai kasama ang asawa niya sa Abril, di ba?
Hindi pa naman alam kung titira sila dito.
Kahit pang hindi,
kung nasa Tokyo sila, mas madalas na siyang pupunta diyan.
Kahit hindi nila sabihin, binabantayan nila ang magulang nila.
At kailangan ko rin isipin ang nararamdaman ni Mrs. 50,000-Yen.
Wala na tuloy akong masabi.
Basta, kitain mo kahit isang beses lang.
Okay?
Pwede ka nang tumigil.
Sira.
Bakit mo sinasabi 'yan?
Konti na lang,
maaabot ko na
ang lahat.
Ayaw ko sa ulan.
Nasa pinakataas kasi tayo.
Mas malapit tayo sa langit,
kaya mas malakas ang patak ng ulan.
Oo nga.
KOTARO TAKEZAWA SHIZUO KATSUMATA
Ha?
Oo. Ano?
Hindi. Hindi na pwede 'yon.
Nagkasundo tayo na isang beses lang 'yon, di ba?
Ha?
Sobra ka na, ha.
Oo, ito na ang hili, ha? Sige. Bye.
Aba, nandiyan ka pala?
Pakalat-kalat 'to, o?
Bakit di ka dumaan sa harap?
Paano kung madapa 'yong mga tindero?
Binigyan ako ng estudiyante ko ng masarap na itlog ng salmon.
- Nakaatsara na. - Aba, ayos.
- Eto, o. - Ay, salamat.
- Aba. - Ha?
Mas malinis na ang bahay ngayon.
Dahil may nakatirang mga bata, bumata rin ang bahay.
Bumata ka na rin.
Kalokohan mo.
Kapag libre na ang pamasahe mo, tapos ka na.
Sabi ng iba, doon talaga nagsisimula ang buhay.
- Gusto mo ng tsaa? - Hindi, ayos lang ako.
Sigurado ka?
May sinabi ba sa 'yo si Makiko?
Ha? Tungkol ba kay Sakiko?
Hindi, tungkol sa akin.
Ano?
Ah.
Hinahanapan ka daw ni Takao ng mapapakasalan mo.
Oo.
Bakit hindi?
Hindi mo pa nga nakikita.
Ano naman ang makikita ko sa litrato?
Tama ka rin naman.
Ano sa tingin mo, Tay?
Ha?
Ngayon pa ba? Parang huli na.
Ilang taon ka na nga?
Mas humaba na ang buhay ng mga tao.
Hindi ba nakakabagot na magbuntong-hininga ng 30 taon pang mag-isa?
E, ikaw ba?
Hindi nagbubuntong-hininga ang mga lalaki.
Ang daya naman.
Kaya pala 'yon ang napala ni Nanay.
Madaya nga talaga.
Mas madaya talaga ang mga lalaki.
Isipin mo na lang na gano'n, para di ka masaktan.
Uy, 'yong magtotokwa!
Oo nga.
May dumadaan pa rin pala dito?
Huli na siguro 'yong matandang 'yon.
Ito ang pinakaayaw kong oras.
Ha?
'Yong oras na umuuwi na ang lahat.
Bakit hindi mo kitain muna?
Taya! Ikaw na!
Handa, puwesto, takbo!
Wow, ang bilis mo.
Matutumba na si Daruma.
Sama-sama! Isa, dalawa, tatlo, apat, lima.
Anim, pito, walo, siyam, sampu.
Isa, dalawa, tatlo, apat, lima.
Anim, pito, walo, siyam, sampu.
Ano'ng hinahalughog mo?
Wala ba tayong yogurt o puding?
Pwede na 'tong ham.
Wag mong kainin 'yong ham! Panghapunan 'yan.
Tuwing mahirapan ka sa pag-aaral mo, pagkain ang hanap mo.
Di ako magaling sa calculus.
Uy, patulong nga ako dito.
Ha? Paano?
Ito.
Teka. Wag na lang pala.
Ang lagkit ng kamay mo, tapos hahawakan mo 'ko.
Ano ba 'yan? Magpapatulong, pero ayaw naman.
Mag-aral ka na nga.
Uy, saan 'yong meeting sa kasalan?
Bakit mo inaalam? Hindi naman ikaw ang ipapakilala.
Dali, sagutin mo na.
Hello?
Oo, nandito siya.
- Sino 'yan? - Si Papa.
Hello, ako 'to.
Ano? Di ka makakauwi ng maaga mamaya? Pero...
Magkakaroon daw ng biglaang audit bukas. Kailangan magtrabaho sa ryokan overnight.
Hindi naman kaming lahat.
Maraming salamat.
Uy, Takasawa! Hindi na 'yan. 'Yong mula Hulyo lang.
Oo, 'yan nga.
- E di, kailangan mo ng pamalit. - Hayaan mo na. Isang araw lang naman.
Saan 'yong ryokan?
Sa Kagurazaka 'yong ryokan. Kung saan kami nagmamahjong. 'Yong...
Hoy! Anong ryokan 'yon? Tokiwa, Yoshida, kung alin man diyan.
- Uuwi ako bukas. - Dapat ham and egg na lang kinain ko.
Hello?
'Yong pagpapakilala mamaya...
Mama!
YOSHIDA RYOKAN
Yoko! Ano'ng ginagawa mo rito?
Ginulat mo naman ako. Nadumihan na tuloy 'yong shirt.
May marriage meeting kayo, di ba? Ako na'ng magdadala nito.
Sige, kung ayos lang.
Mas gusto rin ng tatay mo 'yon.
Sige, ako na ang mag-iimbestiga.
Imbestiga?
Mamaya na lang po!
- Pasensya na po, natagalan. - Salamat.
Suriin na lang ba natin lahat?
- Oo, mas mabilis 'yon. - Sige. Simulan na natin.
Kung matapos agad, makakapagmahjong kaya?
Sa ibang araw na lang 'yon.
Kung may masisilip, ito 'yon.
- Hindi naman personal expenses 'to. Bakit... - Ay, Yoko!
Ha?
Ano'ng ginagawa mo rito?
Pinadala ni Mama...
Dalhin ko daw 'yong shirt mo.
Alangan naman ako lang ang magpapalit.
Ano naman ang gagawin mo, 'no?
Mahal ka talaga ng asawa mo.
Baligtad. Pinaghihinalaan niya ako.
Uy, walang hapunan o sine ngayon.
Alam ko.
Di ko alam kung ano'ng nangyayari, pero kaya mo 'yan.
Oo.
Pinaghihinalaan din yata ako.
E di, wala?
Inaasahan ko pa naman.
Hayaan mo na. Maghahanap na lang ako ng ibang part-time.
Oo.
Uy!
Gusto mo ng trabaho?
- Ha? - One thousand yen sa sampung segundo.
Masukawa residence.
Nandiyan ba si Mr. Masukawa?
Oo nandito siya, sino sila?
Editor po ng Play Golf magazine.
Play Golf magazine? Sandali lang.
Sa balikat at braso mo, malayo ang mararating mo.
- Salamat. - Inaasahan kita.
Bugbugin mo nang todo.
Salamat sa suporta.
NANDITO 'YONG NANAY MO.
NANAY MO.
Higpitan mo.
- Hello. - Magandang gabi po.
- Dalawang panalo, world championship na. - Suportahan n'yo po siya.
- Sino sila? - Mga sponsor ni Hide.
Sponsor niya?
Papunta na sa ring ang Featherweight Champion ng Japan,
Hidemitsu Jinnai!
Tara na! Nasa world stage na tayo!
- Tara, Jinnai! - Kaya mo 'yan!
JINNAI
- Kaya mo 'yan! - Talunin mo!
Kaya mo 'yan, Hide!
Sampung-round na featherweight fit ito. Sundin ang mga patakaran
at lumaban nang malinis.
Touch gloves!
Eto na. Galingan mo.
Tara na.
Makipagsuntukan ka. Wag susuko. Atin ang world title!
Kaya natin 'to.
Fight!
Hindi ba may sasabihin ka sa akin?
Sasabihin?
Oo.
'Yong sa golf o kung ano man?
Oo nga pala.
Meron ka ba no'ng... 'yong ano?
Meron nga ba?
Nandiyan na ako!
Buksan mo 'to!
Bakit ka naman biglang umuwi? Hindi mo man lang inisip 'yong nag-ayos!
Buksan mo 'to!
Wala kang manners.
- Kung ayaw mo pala, sa umpisa pa... - Akala ko gusto ko.
Kung gano'n, bakit?
Nagbago ang isip ko.
Ano ka, bata?
Nagbago ang isip ko dahil matanda na ako.
Ate!
Wag kang sumigaw sa harap ng bahay ko.
'Yong lalaki...
Ano'ng sasabihin ko sa kanya?
Sabihin mo may mahal akong iba.
Taong hindi niya mahiwalayan. Sabihin mo 'yon. Walang dapat itago.
Ate...
Hindi ka ba nahihiya?
Hindi ako nahihiya.
Hindi.
E, ikaw?
Ako?
Di ba mas nakakahiya 'yong ipinapasa mo sa 'kin
ang galit mo sa pangangaliwa ni Takao?
Ate.
Hindi ba lahat naman tayo,
may mga bagay na hindi natin ipinagmamalaki?
Kahit si Tatay, mukhang nagkabalikan sila noong babaeng 'yon.
Totoo ba 'yan?
Kahit lampas 70 na,
lalaki pa rin siya.
Kaya dapat intindihin ko?
Ayaw ko talaga 'yang kalokohan na 'yan!
Ano bang problema?
Banyo.
Ha?
Nilamig ako sa outdoor theater. Pagamit ng banyo.
Meron sa istasyon ng tren!
Ate naman!
Hi.
WORLD FEATHERWEIGHT CHAMPIONSHIP ELIMINATION MATCH
HIDEMITSU JINNAI VS. ROBERT ARES JR.
Tigil na! Okay, Jin! Okay!
'Yong upuan!
Tanggalin 'yong mouthpiece.
Hindi ka mananalo kung ganyan, Jinnai!
Oo nga!
Naririnig mo ako? Hoy! Ano ba'ng pangarap mo, ha?!
World champion, di ba?!
May pamilya ka, di ba?! Ang layo na ng narating mo!
- Labas na ang seconds. - Ibigay mo ang lahat! Ikaw ang champion!
Round ten.
- Hindi tayo susuko! - Last round.
- Galingan mo! - Gawin mo na!
Sige na!
Fight!
- Knockdown! - Nahuli mo siya! Tumayo ka lang!
Three! Four!
Five! Six! Seven!
Eight! Nine! Ten!
Jinnai!
Bumagsak siya? Saan?
Pagkatapos ng laban. Dinala siya ng ambulansya.
Ano?
Di ba dapat pumunta ka?
Sabi ni Tatay, siya na daw.
Bakit?
Bakit ba?
Hindi ko kaya 'to.
Grabe 'yong pagyayabang niya sa yaman niya, kaya...
hindi ko napigilan.
"Sana nga may mangyaring masama kay Jinnai.
Sana maging miserable sila.
Sana lumubog si Sakiko."
Sumagi kasi 'yong mga 'yon sa isip ko.
Hindi ko akalain na mangyayari talaga.
Hindi naman 'yon nangyari dahil sa 'yo.
Kahit na...
Hindi 'yon nangyari dahil naisip mo!
Kakaiba talaga 'yong mga magkakapatid.
Matindi 'yong mga inggit at selos.
Pero...
kapag hindi masaya 'yong mga kapatid ko...
sa huli, hindi ko pa rin maatim.
Sabi ko sa sarili ko, ayos lang.
Na gagawan ko ng paraan.
Ginawa ko ang lahat ng makakaya ko, pero...
pero tapos na.
'Yong pinalaki namin...
'Yong napakalaking lobo na hinipan namin para lumaki nang lumaki...
bigla na lang pumutok.
Kukunan ko siya ng temperature.
Nagsalin ng Subtitle: Donna Escuin