ASURA
Czy on...
- Nie mów, że on... - Wypisał się na żądanie.
Słucham?
Też mnie to zaskoczyło.
Jadłam w takim pośpiechu, żeby tu dotrzeć, że dostałam czkawki.
Widząc puste łóżko, westchnęłam: „O nie, umarł”
i czkawka przeszła.
Nie kracz, bo wykraczesz!
Mówisz tak, jakbyś sama o tym nie pomyślała.
O nie, jeszcze mi nie przeszło.
Ciekawe, czy poczuł się lepiej.
Wątpię.
Ponoć uparł się, że wraca do domu.
Szpital nie miał wyjścia i musiał go wypuścić.
Wiedzieli, że przyjdziemy...
Poważnie?
Od tego mi nie przejdzie.
No dobrze.
Skoro chciał się wypisać,
Sakiko mogła nas chociaż uprzedzić.
Przecież to ona kazała nam tu dzisiaj przyjść.
Ona nigdy nie myśli o innych.
To się już nie zmieni.
Mogłam nie kupować tych róż.
A co ja mam powiedzieć? Same truskawki to 300 jenów za sztukę.
Przyjmuję schronienie w Buddzie...
Nadal boli cię głowa?
Hide, twoja głowa.
Boli cię?
Nie.
Poprosić, żeby przestali?
Jestem wdzięczny.
Jestem im wdzięczny.
Mamusia już idzie.
Spokojnie, już jestem.
No wiem.
Poczekaj chwilkę.
Hide-chan! Hej!
- Z drogi! - Odłóż to!
Z drogi!
Zostaw mnie!
- Przestańcie! - Hide!
Przestańcie wszyscy!
Hide!
Do domów.
Jak możesz tak mówić? Oni...
Do domów!
- Wynocha! - Hide!
To ty prosiłeś, żeby się o ciebie modlili!
- Won! - Bardzo przepraszam.
Przestań, Hide!
Powiedziałam przestań!
Hide!
Czemu...
Hide!
- Wynocha! - Dość!
- Przepraszam! - Nie możesz tak!
- Przestań! - Hide!
- Proszę cię, Hide! Wybaczcie! - Won!
Mówiłem wynocha!
Makiko!
Chodź...
To wina jego mamy.
Jest nerwowy, odkąd wyszedł ze szpitala, a oni zawodzili jak na jakimś koncercie.
Gdyby on im nie przerwał, sama bym to zrobiła.
Mimo wszystko...
Żeby przetrwać w tym sporcie, trzeba być zaciekłym.
Nie schodzi.
Zapłacę za to.
Nie przejmuj się.
Nie za szybko się wypisał?
Nic mu nie jest.
Odpocznie i na wiosnę obroni tytuł.
Co u Takiko?
- Złagodniała trochę? - Tak.
Rozumiem. Czyli dobrze im się układa.
Ciekawe, jak wygląda, gdy jest czuła.
Nie mów jej o dzisiaj.
Dopiero co wyszła za mąż, nie chcę jej martwić.
Wróciłam.
Ja też tak potrafię.
- Czyżby? - Lepiej od ciebie.
Strzał na bazę!
Bez wątpienia.
Poza boisko.
Dobrze trzymasz rakietę... chyba.
Kto to nagrywał?
Mama.
Wróciłaś.
Kto to nagrywał? Wasz ojciec?
Oczywiście, że nie.
Kimi-chan z klubu tenisowego.
Zawsze ma przy sobie kamerę i wszystko nagrywa.
Jak było w szpitalu?
Nie mówiłaś, że grasz w tenisa z panną Akagi.
Mówiłam.
Wcale nie.
- Mówiłam ci. - Kiedy?
Jak robiłaś na drutach.
Wiesz, że nie słucham, kiedy liczę oczka. I nie przypominam sobie tego.
Czy to ważne? Nie zrobiła nic złego.
Rany, jest taka fajowska.
Wygląda jak striptiz.
- Co? - Co?
To nie jest striptiz.
Nie da się grać w tenisa w dłuższej spódniczce?
Czemu to coś złego, że grałam w sekretarką taty?
Nie mówiłam, że to złe.
- Ale powinnaś... - Jak było w szpitalu?
Jak on się czuje?
Już się wypisał.
To chyba dobrze?
Nie, bynajmniej.
Sakiko chciała ukryć przed nami prawdę, więc zmusiła go do powrotu do domu.
Prawdę? Czy Jinnai-kun...
Zdrowy to on nie jest.
Rzucił we mnie...
Jaki dziś dzień?
Jak to jaki?
Ani święto, ani twoje urodziny. Wystarczy, że wyjdę z domu, a wy...
Dałem mu tylko spróbować piankę.
Właśnie.
Zawsze zgrywasz równego tatę!
Hej.
Przy czterech siostrach nie da się uniknąć problemów.
Ale nie możesz ich przynosić do domu.
Nie wyżywaj się na niewinnych.
Czy na pewno niewinnych?
To nic.
- Przepraszam na chwilę. - Jasne.
- Stawia opór. - Trzeci i czwarty się zacinają.
- Ani drgnie. - Widzę.
Nie wiem czemu. Jak pociągnę w tę stronę...
Widzisz coś tam?
Musicie pchać, aż stuknie.
Trzeba to zrobić sposobem. Poka...
Raz, dwa, trzy.
Nie było lekko.
Dzięki.
Obejdą się beze mnie.
Wykąpałem się. Kto następny?
Ja!
Nie, ja pierwsza. Po tobie się brzydzę.
Hej.
Znalazłeś Tsunako potencjalnego męża?
Znalezienie partnerki dla 50-latka to nie problem.
Ale dla 50-letniej kobiety...
Ona jeszcze nie ma 50 lat.
Nie chce zejść.
Plama?
Tak, po mandarynce.
Plamy z owoców trudno wywabić.
Zgadza się.
A tak lubię ten płaszcz.
Zamknij, jest zimno.
Wybacz.
Nadal widuje się z tym restauratorem?
Inaczej nie prosiłabym, żebyś znalazł jej męża.
Chcesz, żeby z nim zerwała?
Nie sądzisz, że będzie samotna, przez całe życie skrywając tajemnice?
Co innego, gdyby wiedziała, że za kilka lat będą mogli się pobrać.
Ale jej kochanek jest żonaty od 20 czy 30 lat.
Nie będzie mu łatwo rozwieść się i ponownie poślubić kogoś innego.
Nie sądzisz?
Z praktycznego punktu widzenia masz rację.
Tsunako nie może tak dalej funkcjonować.
Zanieś go do pralni.
Dzień dobry!
- Dzień dobry. - Katsumata. Dzwoniła pani do mnie.
Dziękuję, że pan przyszedł, mimo chłodu na dworze.
Zapraszam.
Przepraszam.
Proszę za mną.
Przeglądałam wizytownik, aby przygotować kartki noworoczne,
i znalazłam pańską kartę.
Tak, byłem tu raz.
Na spotkaniu z panem Satomim.
No proszę.
Ma pan biuro w Aoyama?
Trudno nazwać to biurem, ale tak.
Jakimi sprawami najczęściej się pan zajmuje?
No cóż...
ponad połowa to śledztwa dotyczące romansów.
W pozostałych przypadkach szukam zagubionych starszych osób i temu podobne.
Chciałabym, aby czemuś się pan przyjrzał.
Chce mnie pani wynająć?
Zgadza się.
Co to za sprawa?
Od wieków nie jadłam sukiyaki.
- Masz otwieracz? - Tak.
Nadal nie rozumiem.
Nawet jeśli on niedomaga, po co to ukrywać?
- Jesteśmy siostrami. - Właśnie dlatego.
Z mężczyznami jest inaczej. Ale my jesteśmy kobietami.
Możesz mieć rację.
Takiko, jesteś ostatnią osobą, którą chce zobaczyć w chwili słabości.
Zdecydowanie.
Dlaczego?
Jesteśmy niemal równolatkami i dzieliłyśmy pokój.
I darłyście koty!
Nie darłyśmy żadnych kotów!
Na przykład ty zawsze byłaś prymuską, ale nigdy nie dostałaś listu miłosnego.
Sakiko nie radziła sobie w szkole, ale chłopcy za nią szaleli.
Nie że nie dostawałam. Po prostu wam nie mówiłam.
Podawałam przykład.
Zawsze była czarną owcą rodziny.
Kiedy Jinnai odniósł sukces, rozkwitła
i od razu wyrównała rachunki z 20 lat.
Wspięła się na wyżyny i spadła.
Nie może teraz dać za wygraną.
Zwłaszcza gdy jesteś taka szczęśliwa.
Boi się usłyszeć „A nie mówiłam?”.
Nie powiedziałabym tego.
Na głos nikt tego nie powie,
ale ona zakłada, że tak myślisz.
W obliczu trudności ludzie stają się cyniczni.
Nie powiesz nic więcej?
No cóż...
Mówicie tak szybko.
Nim zdążę otworzyć usta, zmieniacie temat.
- Nie mogę nic wcisnąć. - „Wtrącić”.
To prawie to samo.
- Gada jak potłuczony! - Wszystko jedno.
- Jesteś taka sztywna. - Nalej Tsunako piwa.
- Piwa? - Nie, wolę sake.
A ja poproszę piwo.
Proszę.
Dorzućmy trochę tłuszczu.
Uwielbiam to skwierczenie!
- Prawda? - Cudowne.
Ziemniaki!
Mama zawsze je dodawała.
Tęskniłam za tym smakiem.
- Ty tak nie gotujesz? - Takao narzeka, że są za słodkie.
Mój mąż tak samo.
Ale zmarł, więc możesz je teraz dodawać.
Nie kiedy patrzy na mnie ze zdjęcia.
Nie minęło już dość czasu?
- Sos sojowy. - Już.
- „Sos sojowy”. Jak słodko! - „Sos sojowy,”.
Życie przypomina kolejkę górską.
Po żmudnym podjeździe nagle spadasz z krzykiem.
- Nawet detektywi. - Tsunako.
- Ledwo wiążemy koniec z końcem. - Wbrew pozorom to może być lepsze.
Może, ale nie zaszkodziłaby podwyżka.
Czy w twoim zawodzie nie można dorobić pod stołem?
Niektórzy nie mają skrupułów,
ale on się do tego nie nadaje.
Rozumiem.
Wygląda pysznie. Kupiłam u tego rzeźnika.
- Tego na rogu? - Tak.
Musiało być drogie!
- To mięso z górnej półki. - Co za gratka!
Jest wspaniałe.
Skoro o tym mowa...
- Wystarczy. - Już?
- Dobre mięso... - Skoro o tym mowa!
- Masz. - Niedosmażone jest lepsze.
- Pycha! - Ja też tak zrobię.
- Dostałem taką propozycję. - Co za smak!
Mogę mówić?
Co?
- No... - Dodamy warzywa?
Dzisiaj...
Ale dobre.
- Jednak zjem trochę ryżu. - Pyszne, prawda?
To jest...
- Trochę więcej. - To pieniądze!
Co?
Pięćdziesiąt tysięcy jenów?
Żona poprosiła, bym przyjrzał się romansowi męża.
- Z premią pod stołem. - Wykorzystała zaskórniaki.
Musi być zdesperowana.
To też?
Sto tysięcy jenów?
Zdobyłeś dziś dwa zlecenia?
Jesteś rozchwytywany!
Jaki?
- Rozchwytywany. - Rozchwytywany.
To drugie zlecenie też od kobiety? Żony?
To od mężczyzny.
- Mężczyzny? - No proszę.
Męża tej.
- Męża? - Jej męża?
Dogonił mnie, gdy wyszedłem.
A potem...
- Rozumiem. - Chciał cię przekabacić.
- „Obaj jesteśmy mężczyznami”. - „Proszę się zlitować”.
- Też jest zdesperowany. - Nie chce, żeby się wydało.
Żona dała 50 tysięcy, a mąż 100.
Przezabawne!
I co zamierzasz? Weźmiesz tę sprawę?
Nadal się nad tym zastanawiam.
Nie umiem zdecydować.
Z finansowego punktu widzenia,
lepiej oddać 50 tysięcy.
- To niewłaściwe, Katsumata. - Nadal mówisz mu po nazwisku?
Zwrócę obie.
Jedna łapówka i wyleciałbym z pracy.
Ciekawe, skąd ma pieniądze. Czym zajmuje się ta kobieta?
Jest żoną właściciela restauracji Masukawa.
Kojarzę!
Nie dorabiałaś tam na pół etatu, układając kwiatowe aranżacje?
Tak, zgadza się.
Koniecznie musisz przyjąć tę sprawę!
W końcu zadaniem detektywa jest prowadzenie śledztwa.
To ta żona nie wie, kim jest kochanka?
Na to wygląda.
Myślała, że ze sobą zerwali, ale chyba jednak znów są razem.
Zrobiło się gorąco.
Jesteś jej coś winien. Niewłaściwym byłoby odmówić.
Tak, to byłoby bardzo niewłaściwe!
Wyjdą z tego same kłótnie.
Przecież sama go namawiałaś, żeby wziął tę sprawę.
A tobie co? Z czego tak rechoczesz?
To nie jest zabawne.
Muszę się napić, Takiko.
Masz nalane.
Nie, trzeba je podgrzać.
Kojarzysz ten imbryk do sake z symbolem szczęścia?
Przyniosę.
Poczekaj! Nie wiesz, gdzie szukać.
Tylko Taki-chan wie.
Nie znajdę go teraz.
Daj spokój. Każdy imbryk się nada!
Ma być ten szczęśliwy!
Jest w tym kredensie. Wiesz którym. Szybko!
- Do tego pasuje grzane sake. - Dobrze.
- Chcę grzane sake. - No dobra, już.
Co ty robisz?
To...
Powiedz jej, że miał kochankę, ale zerwali.
- Ale Tsunako... - To ja!
Ja jestem tą kochanką.
I powiedz Pani 50 Tysięcy,
że była kochanka planuje ponowne zamążpójście.
Że co planuje?
Co z wami?
Nie dokuczajcie mu.
Nie dokuczamy!
Pomyśli, że niczego nie chcę.
To szybko wybieraj.
- Dwudziesty czwarty. - Mikołaj nie będzie czekał.
- Później może nie mieć czasu. - Tę poproszę.
Jasne.
- To wszystko? - Tak.
- Pa, pa. - Do widzenia!
Saki-chan.
Przepraszamy za wszystkie zmartwienia.
„Z okazji wyzdrowienia”?
- Sakiko... - Widzę, że używasz szminki.
I perfum.
- Zmieniłaś się. - Sakiko...
Czemu na tym poprzestać? Może zmienisz też okulary?
Różowe oprawki naprawdę by cię ożywiły.
- Chodźmy na herbatę. - Wybacz, dziecko i teściowa czekają.
Wszyscy czekają na starą mnie.
Katsumata dogaduje się z tatą?
Tak.
Tak? To dobrze.
Hej!
- To nie moja sprawa, ale... - Pa!
Dajesz, Hide!
KLUB BOKSERSKI
JINNAI
Dobrze mu idzie.
- Dasz mi autograf? - Hide, spójrz tutaj!
Walka już za tydzień. Jest pan na nią przygotowany?
Walka? A kto walczy?
Ja?
Przypomnicie mi z kim?
Z Robem, tak.
Chcę zostać mistrzem świata, a Rob jest tylko szczeblem w drabinie.
Robert ma ostatnio dobrą passę.
Wygrał cztery walki z rzędu przez nokaut.
- Jego szybkość... - Widziałem nagranie.
Ma szybki cios.
Był strach, ale potem zauważyłem, że oglądam na przewijaniu.
Nie boi się pan?
Czy się boję?
Ze strachem walczę...
w ten sposób.
Zróbcie dobre ujęcie. Wystąpię w ich reklamie.
- Bardzo dziękuję. - Dziękujemy.
Dzięki wszystkim.
Dzięki, dzieciaki.
Ta przesyłka mnie zaskoczyła.
Nie wiedziałam, o co chodzi.
Czyli dotarła?
Myślałam, że żartujesz, ale ty tak na poważnie?
Całkiem poważnie.
Jeden...
Teraz oczko prawe.
Dobra... Przepraszam.
Muszę skończyć, bo się pogubię.
Dzierganie jest ważniejsze od rozmowy o moim ślubie?
Robię teraz wzór. Jeden...
Halo?
Tsunako?
Tenis?
A wygląda ci to na strój do bejsbola?
Wszyscy licealiści tak się odzywają?
Wystarczyłoby tak albo nie.
To chyba oczywiste.
Z kim?
Z Keiko Akagi.
Oczywiście, że nie. Keiko pracuje.
Ma wolne tylko w weekendy.
Od kiedy to jesteście na ty?
Widziałaś zdjęcie?
Pozwoliłam sobie spojrzeć.
Zaszczycisz mnie odpowiedzią?
Wygląda na porządnego mężczyznę.
Ma solidny życiorys, a jego dzieci wyfrunęły już z gniazda.
Wyczuwam „ale”.
Nadal wolisz Pana 100 Tysięcy Jenów?
- Nie bądź niemądra. - Pokażę Keiko.
- Znaczy pannie Keiko Akagi. - Poczekaj.
Zabierz płaszcz!
Wychodzę!
To chyba odpowiedni czas?
W kwietniu Masaki przyjedzie z Sendai ze swoją narzeczoną.
Nie wiem, czy z nimi zamieszkam.
Nawet jeśli nie,
to póki będą w Tokio, będziecie się częściej widywać.
Choć to ukrywają, dzieci uważnie obserwują rodziców.
Powinnam też wziąć pod uwagę uczucia Pani 50 Tysięcy.
Skończyły mi się argumenty.
Przynajmniej się z nim spotkaj.
Dobrze?
Możesz zrezygnować.
Głupia.
Nawet tak nie żartuj.
Jeszcze trochę
i ten pas
będzie w moich rękach.
Nie znoszę deszczu.
Mieszkamy na ostatnim piętrze.
Im bliżej nieba jesteśmy,
tym głośniej słychać krople.
Masz rację.
KOTARO TAKEZAWA SHIZUO KATSUMATA
Tak. Co?
Nie możemy znowu się spotkać.
Uzgodniliśmy, że to był tylko raz.
Przesadzasz.
Dobrze, ostatni raz. Tak. Pa.
Skąd się tu wzięłaś?
Zostawiłeś to na dworze.
- Czemu nie weszłaś od frontu? - A gdyby ktoś się o nie potknął?
Dostałam kawior z łososia od jednego z uczniów.
- I kasuzuke. - Jak miło.
- Osusz się. - Dzięki.
No proszę.
Jak tu teraz czysto.
Mieszkają tu młodzi ludzie, to i dom odmłodniał.
Ty również odmłodniałeś.
Pleciesz.
Życie kończy się, gdy jeździsz autobusem za darmo.
Niektórzy twierdzą, że wtedy się zaczyna.
- Napijesz się herbaty? - Nie, dziękuję.
Na pewno?
Makiko ci powiedziała?
O Sakiko?
Nie, o mnie.
Co takiego?
No tak.
Takao szuka dla ciebie męża.
Tak.
Co w tym złego?
Nawet nie spojrzałeś.
A co wywnioskuję ze zdjęcia?
Chyba masz rację.
Co o tym sądzisz, tato?
Chyba za późno na takie rzeczy.
Ile masz lat?
Ludzie żyją teraz dłużej.
Nudno byłoby przeżyć kolejne 30 lat, wzdychając w samotności.
A ty?
Mężczyźni nie wzdychają.
To niesprawiedliwe.
To, co spotkało mamę.
Tak, to niesprawiedliwe.
Mężczyźni są bardziej przebiegli.
Pamiętając o tym, zaoszczędzisz sobie bólu.
- Sprzedawca tofu! - Tak.
Nadal tu przychodzą?
Ten starzec jest ostatni.
Nie lubię tej pory dnia.
Dlaczego?
Wszyscy teraz wracają do domów.
Może się z nim spotkaj?
Czego tam tak szukasz?
Nie mamy jogurtu ani budyniu?
Szynka może być.
Zostaw tę szynkę! Jest na kolację.
Jak masz trudne zadania, to zawsze podjadasz.
Nie rozumiem całek.
Pomożesz mi z tym?
Ale z czym?
Tym tutaj.
Poczekaj. Nie ma mowy.
Nie tymi tłustymi rękami.
To mam ci pomóc czy nie? Zdecyduj się.
Wracaj do lekcji.
Gdzie to spotkanie matrymonialne?
A co cię to interesuje? Nie ty się żenisz.
Odbierz.
Słucham?
Tak, jest.
- Kto to? - Tata.
Słucham?
Co? Nie możesz przyjść? Ale...
Wygląda na to, że jutro czeka nas audyt. Musimy zostać i się przygotować.
Nie wszyscy.
Bardzo dziękuję.
Takasawa! Te nie. Tylko od lipca.
Tak, te.
- Potrzebujesz ubrań na zmianę. - Nie trzeba, to tylko jeden dzień.
Gdzie nocujesz?
W Kagurazaka, gramy tam w mahjonga. To pensjonat... Który zarezerwowałeś?
Tokiwa, Yoshida czy jakoś tak.
- Wrócę jutro. - Mogłem zjeść szynkę i jajka.
Halo?
Dzisiejsze spotkanie...
Mamo!
PENSJONAT YOSHIDA
Yoko! Co ty tu robisz?
Przestraszyłaś mnie. Koszula się ubrudziła.
Masz spotkanie, prawda? Ja to zaniosę.
Jeśli to nie problem.
Tata by tak wolał.
Zostaw szpiegowanie mnie.
Szpiegowanie?
Do zobaczenia!
- Trochę to zajęło. - Dzięki.
Przejrzymy je wszystkie naraz?
Tak będzie szybciej.
Zaczynajmy.
A potem zagramy w mahjonga?
Odłóżmy to na inny dzień.
Jeśli coś przyciągnie uwagę, to właśnie to.
- To nie są indywidualne wydatki. - Yoko-chan!
Co ty tu robisz?
Mama prosiła...
żeby przynieść ci koszulę.
Nie mogę jako jedyny się przebrać.
Nie w tym rzecz, prawda?
Ma szef kochającą żonę.
Wręcz przeciwnie. Jest podejrzliwa.
Nie licz na kino ani kolację.
Wiem.
Nie wiem, co się dzieje, ale powodzenia.
Dzięki.
Zatem mnie również podejrzewa.
Wylatuję?
Zależało mi na tym.
Dobrze. Poszukam innej pracy dorywczej.
Tak.
Hej!
Chcesz dorobić?
Co?
Tysiąc jenów za kilka sekund.
Tu Masukawa.
Zastałem pana Masukawę?
Tak, a kto dzwoni?
Redaktor czasopisma „Play Golf”.
Czasopismo. Proszę poczekać.
Z takimi ramionami daleko zajdziesz.
- Dziękuję. - Liczę na ciebie.
Daj mu dobry wycisk.
Dziękuję za wsparcie.
Twoja mama przyszła.
Twoja mama.
Owiń ciasno.
Dobry wieczór.
- Dwie wygrane dzielą go od mistrzostwa. - Proszę mu kibicować.
- Kto to? - Sponsorzy Hidego.
Sponsorzy?
Do ringu zmierza japoński mistrz wagi piórkowej,
Hidemitsu Jinnai!
Dalej! Podbijemy świat!
- Dalej, Jinnai! - Dasz radę!
JINNAI
- Dasz radę! - Dalej!
Do boju, Hide!
To dziesięciorundowa walka. Przestrzegajcie zasad i walczcie czysto.
Podajcie sobie rękawice!
Daj z siebie wszystko!
Dajesz.
Kontruj ciosy! Nie poddawaj się. Będziesz mistrzem świata!
Do dzieła.
Boks!
Chciałaś mi coś powiedzieć?
Ja?
Tak.
O golfie albo czymś?
No tak.
Masz może... no wiesz.
Zaraz sprawdzę.
Już idę!
Otwieram!
Jak mogłaś tak po prostu wstać i wyjść?
Wiesz, ile wstydu się najadłam?
Otwieraj!
Jesteś taka samolubna.
- Jeśli tego nie chciałaś, mogłaś... - Myślałam, że chcę.
To dlaczego?
Zmieniłam zdanie.
Nie bądź dziecinna.
Zmieniłam zdanie, bo jestem dorosła.
Tsunako!
Nie krzycz tak pod moimi drzwiami.
Ten mężczyzna...
Co mam mu powiedzieć?
Że kocham kogoś innego.
I nie mogę bez niego żyć.
Powiedz prawdę. Nie trzeba niczego ukrywać.
Tsunako...
nie jest ci wstyd?
Nie.
Ani trochę.
A tobie?
Mnie?
Nie wstyd ci, że wyżywasz się na mnie z powodu romansu Takao?
Tsunako.
Czy nie wszyscy ukrywają coś,
z czego nie są dumni?
Nawet tata znów spotyka się z tą kobietą.
Naprawdę?
Może i jest po siedemdziesiątce, ale to wciąż mężczyzna.
Czyli powinnam przymknąć oko?
Nie cierpię takich bzdur!
O co chodzi?
Łazienka.
Co?
Zmarzłam na tej sztuce. Muszę do łazienki.
To skorzystaj z tej na dworcu!
Tsunako!
Dobry wieczór.
WALKA ELIMINACYJNA O MISTRZOSTWO ŚWIATA WAGI PIÓRKOWEJ
HIDEMITSU JINNAI VS ROBERT ARES JR.
Stop! Dobra, Jin! Przestań!
Dajcie stołek!
Wyjmij ochraniacz.
W ten sposób nie wygrasz, Jinnai!
Właśnie!
Słyszysz mnie? Hej! O czym marzysz? Żeby być mistrzem świata!
Masz rodzinę, tak? Zaszedłeś tak daleko!
- Koniec przerwy. - Daj z siebie wszystko! Świat jest twój!
Runda dziesiąta.
- Nie poddawaj się! - Ostatni gong.
- Dajesz! - Walcz!
Dalej!
Boks!
- Nokaut! - Leży! Zostań na nogach!
Trzy! Cztery!
Pięć! Sześć! Siedem!
Osiem! Dziewięć! Dziesięć!
Jinnai!
Stracił przytomność? Gdzie?
Po walce. Pogotowie go zabrało.
Co?
- Nie jedziesz tam? - Tata mówił, że tam pojedzie.
Co ci jest?
O co chodzi?
Czuję się okropnie.
Tak bardzo obnosiła się ze swoim sukcesem, że...
nie mogłam się pohamować.
Chciałam, żeby coś mu się stało.
Żeby spotkało go nieszczęście...
i zmyło Sakiko ten uśmiech z twarzy.
Takie myśli miewałam.
Nigdy nie sądziłam, że się spełnią.
To się nie stało przez ciebie.
Mimo wszystko...
Nie sprowadziłaś na nich tego!
Siostrzeństwo jest takie dziwne.
Potrafimy być takie zawistne i zazdrosne.
A mimo to...
gdy siostrę spotka nieszczęście...
jestem zdruzgotana.
Mówiłam sobie, że będzie dobrze.
Że sprawię, że będzie dobrze.
Zrobiłam wszystko, co mogłam...
ale dłużej nie dam rady.
Z całych sił...
nadmuchiwaliśmy coraz większy balon...
a on teraz pękł.
Kontrola temperatury.
Napisy: Daria Okoniewska