Gusto ko nang matapos.
Sigurado ako, 'yong bata ang kausap niya sa telepono.
Tuwang-tuwa nga siya.
Siguro nagkabalikan sila ni Tomoko Tsuchiya.
Kung 'yon ang magpapasigla kay Tatay, hindi ba okay na 'yon?
Hindi ko kayang tanggapin nang gano'n kadali, di tulad mo.
Siyempre, dahil kay Takao.
Hindi 'yon!
Kasi naman dalawa ang karelasyon ng babaeng 'yon, di ba?
Kung lalaki siya,
hindi naman kakaiba 'yon.
Oo nga, pero madali lang bang gawin 'yon?
Kung magsalita ka, akala mo puro kabastusan. Pero hindi gano'n 'yon.
Pwedeng napadaan lang at nagtsaa,
tapos nagpatulong ka magbukas ng mahigpit na takip ng garapon.
Takip ng garapon?
Dati, nagpapabukas ako sa anak ko.
Mula no'ng pumunta na siya sa Sendai, do'n na ako nagpapabukas sa mga tindero.
Pag nakikiusap ako, iisa ang itsura nila.
Itsura?
"Wala pala."
Walang ano?
Lalaki.
Ah, okay.
Medyo nakakainis 'yon.
Maiintindihan mo pag byuda ka na.
Wag ka nga! May natitira pa kaming loan.
Kahit na nangangaliwa, mas mabuti pa rin na nandiyan, di ba?
Ayan na siya.
- Wag sabihin kay Takiko. - Siyempre naman! Napakaseryoso no'n, e.
Baka magkagulo na naman.
Nalimutan ko 'yong envelope.
Ilang bseses ko sinabi, nalimutan pa rin?
Kaya nga naghanap ako.
Kung kailan kailangan mo, wala kang makikitang stationery shop!
Gano'n nga.
- Eto na. - Ang laki naman ng binili mo.
Kasya ang isang milyon diyan, ha?
Magkakapatid naman tayo. Wag na 'yong masyadong pormal.
Tama nga siya.
Madali sa inyong magsalita, puro lang naman kayong utos.
- Gusto mo ng tsaa? - Ayaw.
Ayaw mo?
Ayan.
- Ilagay mo dito. - Sige.
Okay na 'yan.
- Tapos 'yong pera. - Oo. 'Yong pera.
Pera...
Okay na ba 'yong 10,000 yen?
Siguro.
Okay na nga ba?
Si Ate na ang magbigay.
Ako? Sige.
Ay, teka. Mga pangalan natin.
Kailangan pa ba? Sasabihin ko galing sa ating tatlo.
Galing din sa ating tatlo no'ng nakaraan.
Pero sa 'yo lang nagpasalamat si Sakiko, tanda mo?
Sinabi kong galing sa ating tatlo!
Baka naman mahina ang boses mo?
Isulat na natin. Pahinging pen.
- Wag na. - Meron ako.
Hindi, isulat natin.
Ang bilis naman.
May dala ka talaga?
Siyempre.
- Lagi ka talaga nakahanda. - Pero buti na lang, kumpleto tayo.
Mahirap pumasok do'n nang mag-isa.
Ibaba mo pa.
- Ha? - Lalagyan pa ng ribbon diyan.
- Ano ka ba... - Matatakpan.
Ngayon mo pa sinabi.
- Nasulatan ko na. - O, sige na.
Sinasabi mong kasalanan ko?
Kung hindi ka sana maluho.
Kailan ako naging maluho?
'Yong mga fur coat at diamond ring.
Lahat 'yon, siya ang bumili mag-isa.
- Ikaw ang... - Wala akong hiningi sa kanya.
- Mas natutulak daw siya pag namimili. - Hindi makakapagsalita ang patay.
Masasabi mo ang kahit na ano ngayon.
Nanay...
ano'ng sinabi mo?
Ha? Ano'ng sinabi mo?
Buhay pa siya!
Nanay ka pa naman, bakit ka ganyan magsalita.
Ang pinakagusto niyang paranasin ng luho,
ikaw, Nanay.
Kinukuwento niya na naging mahirap ang buhay n'yo.
Noong namatay nang maaga ang tatay niya, ikaw ang nagpalaki sa kanila.
Hindi man lang nakapunta sa hot spring o nakakain sa restaurant.
Sabi niya gusto niyang manalo para maranasan mo ang magandang buhay.
Hindi ko gugustuhing magpakarangya sa perang nakuha niya sa pagpapabugbog!
Hindi naman totoo 'yan.
Nagyayabang ka rin sa mga kaibigan mo sa padasal.
- Mas malala ka naman! - Kailan ako nagyabang?
Pinapamukha mo palagi sa mga kapatid mo.
Naisip ko na matutuwa siya do'n!
Matagal na siyang minamaliit.
Hindi ko ba dapat pagbigyan na makapagsabi siya ng "Ano kayo ngayon"?
Kung tumigil na siya noon, di sana nangyari 'to.
Kailan 'yong "noon"?
Ha? Kailan?
Alam mong hindi na maayos ang lagay niya.
Noon pa man, di ba?
Alam mo, pero pinatuloy mo pa rin siya.
Nakakatakot kang babae. Talaga naman.
Kung hindi ka niya nakilala, sana hindi siya nagkaganito.
Sino 'yan?
Uy! Pasok!
Kumpleto kayo, ha?
Nandito na ang Golden Trio.
Ay, kumusta po.
Salamat sa pagpunta ninyo.
Nanay, pwede pakuha ng mainit na tubig?
Sige.
- Wag na kayong mag-abala. - Sige na, magtsaa man lang tayo.
- Paki na lang. - Sige.
- Ay, excuse me. - Naku, thank you po.
Konting ambag. Galing sa aming tatlo.
Kuwadradong ambag?
- Salamat po. - Wala 'yon.
May dala rin akong pabilog. Kakailanganin mo ng barya.
- Kailangan mo talaga kaming higitan. - Kaya nakakatakot si Ate Makiko, e.
- Gusto mo palagi, ikaw lang ang mabait. - Ano ba kayo?
Makakatulong 'to.
Kailangan ng barya dito sa ospital.
Mukhang okay ka.
Oo, okay na okay.
Ngayon yata ako pinakaokay.
Hide, nandito sina Ate!
- Naririnig ba niya? - Oo, nagre-react siya sa boses.
Sige na, umupo kayo.
Ayan!
Salamat.
Kakaiba daw talaga ang katawan ng tao.
Kahit ang mga pinakamagagaling na doctor, hindi makakapagsabi kung gagaling o hindi.
Pwedeng ganito muna siya...
Bagong diyaryo pala 'to? Di bale na.
Hindi rin daw masasabi na hindi siya biglang gigising isang araw.
Ang galing, ano?
Kahit ganito, tumutubo pa rin ang balbas,
tapos 'yong mga kuko nga, mas mabilis pang humaba kaysa dati.
Kasi, walang ibang pupuntahan ang nutrition kaya...
Ate Tsunako!
Hindi madumi ang kuko niya.
- Teka, hindi... - Araw-araw ko rin siya pinupunasan.
- Hindi naman kuko ng patay. - Teka.
Kuko 'yan ng buhay na tao.
- Saki, hindi ko... - Noon pa man, takot sa dumi si Takiko.
Kahit no'ng bata pa siya, sumigigaw pag may kuko o buhok.
Oo nga, magwawala siya.
Di ba may sipit 'yong alimango?
- Sipit? - Sipit?
Oo. Hindi 'yong walang laman.
'Yong punong-puno ng laman sa loob.
Gano'n ang pakiramdam ko ngayon.
Ramdam na ramdam kong mag-asawa kami ngayon.
E kasi, hindi na siya aalis.
Nasa tabi ko na siya palagi.
Sipit ba ng alimango na punong-puno ng laman?
Punong-puno rin ba kayo ng laman?
Punong-puno po!
Sa awa ng Diyos.
Ikaw, Ate Taki?
Siyempre, punong-puno! Bagong kasal, e.
Dahil mahahaba ang mga binti, king crab 'yan na 5,000 yen kada isa.
- Pero frozen, di ba? - Pag nasa hot pot na, pareho na 'yon.
Nay,
pag malungkot ka,
patatawanin kita.
Pag nahihirapan ka, pagagaanin ko ang loob mo.
Pag may mang-aapi sa 'yo,
tatalunin ko sila.
Okay?
Salamat.
Iniisip ko...
kung buhay pa kaya ako
sa panahon na magiging nanay ka na rin?
Sakiko.
Ay, Mrs. Jinnai!
Sandali lang.
Salamat po sa lahat, ha?
Hindi pa yata kayo nagbabayad ng hospital bills, di ba?
Pasensya na. Dadalhin ko bukas...
May bakante yata sa mga shared room.
Shared room?
Mapapamahal kayo sa private room.
Baka mas mabuti na sa shared room kung iisipin ang pangmatagalan.
Maiba rin ang nakikita.
Oo nga.
KNIT COFFEE
Wag mong hatakin.
- Ayan, ngumiti ka. - Hindi, a.
Ngumiti ka kaya.
- Kita mo? - Uy! Ingat.
Oo, masarap nga.
Ano 'yan?
Drawing?
Patingin nga?
"Ang..."
"Ang Papa ko."
Hindi ba magagalit ang papa mo dito?
'Yong bagong papa mo.
Bakit?
Ano'ng problema?
Wala akong bagong papa.
Ha? Ano'ng sabi mo?
Wala akong bagong papa.
Ano?
Sinabihan ako ni Mama na wag kong sabihin, pero...
WORLD FEATHERWEIGHT TITLE ELIMINATION MATCH
SARADO NA PO KAMI
- Natapos din ang trabaho. - Ang lamig, 'no?
Ang lamig nga!
Miss, nakabukas.
Miss, bukas 'yong ano...
Ano?
Ah, sorry.
Hindi, 'yong...
Ha?
Ay, naku naman. Nakakahiya.
Nakakahiya naman...
Okay ka lang?
Okay ka lang ba?
Magandang gabi.
Ikuwento mo, para gumaan ang loob mo.
Ay, 'yon kasi ang sinasabi ko palagi sa mga estudyante ko.
Mga estudyante?
E di, teacher ka pala?
Oo.
Junior high school?
- Hindi. - High school?
College?
Elementary school?
"Noong unang panahon,
may isang lalaking Gengoro ang pangalan.
May misteryosong tambol si Gengoro.
Kapag tinapik ang isang gilid ng tambol,
at sinabing 'ilong, tumangos ka,'
tatangos nga ang ilong.
Pero ang tambol na iyon
ay magagamit lamang
para sa pagpapasaya ng ibang tao."
Anong klaseng tambol ang mayroon si Gengoro?
Misteryosong tambol.
Bakit misteryoso ang tambol na iyon?
Kapag sinabi mong "tumangos,"
tatangos ang ilong.
Oo. Tama po.
Gagaan ba talaga ang loob ko pag nagkuwento ako?
Oo.
Pabili nga ng dalawang order, take-out.
Sige po, dalawang order, take-out.
Mahilig ang asawa n'yo sa conger eel at itlog, ano?
Oo.
Bigyan ko kayo ng extra.
Salamat.
Ngayon ko lang ulit nakita
'yong mukha niyang gano'n kasaya.
E, si Tatay kasi
lumaki siyang walang tatay, di ba?
Baka nakikita niya 'yong sarili niya sa bata.
Ano naman kung gano'n?
Patawarin ko siya?
'Yong yarn.
Hindi naman 'yon ang sinasabi ko.
Lagi mo siyang kinakampihan.
E, kasi...
- Hindi ka naman apektado, di ba? - Hindi nga, pero...
E di, bakit ka galit na galit?
'Yong ngiti niya.
Bakit di niya magawa 'yon dito?
Pinakita rin ba niya kay Nanay?
Siyempre hindi.
Ganyan ba talaga ang mga lalaki?
Naku, hindi ako gano'n.
Sa 'yo ko pinapakita 'yong pinakamagandang ngiti ko.
Pinakamagandang ngiti ko 'to.
Hindi ba pasado?
Si Tatay kaya 'yon?
Nandiyan na po!
Puro umiikot na sushi lang ako nitong mga nakaraan.
Natutuyot agad ang mga 'yon.
'Yon nga.
Kaya tinitingnan ko muna 'yong tuna sa iba't ibang angle,
para makita ko 'yong kintab bago ko kunin.
Okay, kain na tayo.
Ha? Ikaw, Tay?
Ay, kumain na ako.
- Okay, salamat po. - Sige.
Hindi pala 'to sa Matsu Zushi sa malapit?
Hindi nga.
"Ogizushi."
- Ano kaya muna? - Sa Hiroo?
- Dito muna ako sa maputi. - Oo.
Di ba, paborito ni Nanay 'to?
- Wow. - Sino'ng kasama mo?
Ang sarap.
Alangan naman aso o pusa ang kasama ko.
Kalangkaw ba 'to?
- Uy, masasamid na naman siya. - Hindi...
Akala ko... Akala ko ihahagis mo.
Bakit ko ihahagis?
Tay!
Ha?
Hindi pa kita pinapatawad.
Takiko.
Okay lang kahit sino ang kasama mo kumain, pero wag mong pahihiyain si Nanay.
Oo, alam ko.
- Alam kong nakikitira lang kami. - Taki.
Pero magsasalita pa rin ako.
Oo.
Marinated ba 'to?
Medium-fatty tuna 'yan.
Ay, gano'n?
Baka naparami ka ng toyo.
Baka nga.
Kada supot, 148 yen.
Ang tagal naman ni Papa. Ano kaya'ng ginagawa niya?
Sunod, ilaw...
Gano'n ba katagal 'yong mga meeting ni Papa?
Wag mo nga akong guluhin, okay?
Nawawala tuloy ako.
Dalawang 60-watts na ilaw...
Ang tagal talaga ni Papa.
One hundred ninety yen.
Ang "T" ng tatay ay para sa "tagal umuwi."
Ang "N" ng nanay ay para sa "nagmamaang-maangan."
Ang "Y" sa Yoko, "'Yong mga tsismis lang ang iniisip."
Mali naman 'yong style.
Hindi ako magaling sa mga haiku o kung ano man 'yan.
Ang monthly gas bill...
Hindi ba ang ganda sana
kung may mag-imbento ng makina
na pag sinilip mo, makikita mo ang ginagawa ng tao?
Ano?
Kunwari...
Ano'ng ginagawa ni Papa ngayon?
Pwedeng nasa meeting, o kaya umiinom sa bar.
Mukhang hindi.
May kasama siya.
Mukhang hindi lalaki ang kasama.
Mukhang kilala ko siya.
Tumigil ka.
- Bakit? - "Bakit?" Dahil sinabi ko.
Hindi ba libre naman akong mag-imagine?
Nakakarating sa buwan,
pero bakit hindi makagawa ng gano'ng makina?
Ang tanga mo naman.
Bakit?
Kung makikita mo sila, makikita ka rin nila.
Oo nga, 'no?
Gusto mo bang may sumilip sa 'yo habang naliligo ka?
Ayoko.
Kita mo?
Mas matalino talaga yata ang kuya.
Oo naman.
Pangit naman ang grades.
Hoy, akin 'yan!
- Wag! Wag kang lalapit! - Sandali!
Kumuha ka ng sa 'yo!
Ubos na nga!
- Wag kang lalapit! - Eto na!
Ang sarap!
Buwisit ka talaga.
O, sige na. Sa 'yo na. Ang bait ko talagang kuya.
Salamat. Wow, ang sarap.
Patikim konti.
Ayoko nga!
"At, sa ibabang-ibaba pa,
nakakita siya ng asul na lawa.
Nagulat si Gengoro,
at umikot ang mga mata niya.
At bumagsak siya,
mula sa tulay sa langit,
gumulong-gulong pababa."
Tao po!
Tao po.
Nandito po ba si Takezawa?
Mr. Takezawa?
- Mr. Takezawa, may bisita ka! - Ha?
O, bakit?
Napadaan kasi kami dito sa Ochanomizu, pwede ka bang lumabas?
Ha?
Gusto sana namin na sumama kang dumalaw kina Sakiko.
Ah, pumunta na ako isang beses.
Bagsak na bagsak siya. Kausapin mo sana para gumaan ang loob.
Matutuwa siya pag pumunta ka.
Busy ka ba?
Hindi, wala naman importanteng gawain.
Wala naman silang pakialam kahit umaalis ako.
- Sige, tara? - Oo.
May drawing?
Uy! Nagulat ako!
- Kami ang nagulat. - Ha?
Ano 'to?
Ah, pampasuwerte.
- Pampasuwerte? - Oo.
Tinuruan ako ng nurse.
Tingnan mo.
Pag nag-iba 'yong mukha niya, ibig sabihin gumalaw ang paa niya.
Baka kasi ngumiti 'yong mukha.
Salamat.
Ikaw Tay, galingan mo rin.
Ha?
Kapag nagkaganito ang lalaki, wala na.
Kahit ano pang sabihin nina Ate, pabayaan mo sila.
Ano 'yon?
Ha?
Nandiyan na!
Eto na!
Ano ba 'yan?
Hello? Satomi residence.
Excuse me, kapit-bahay ako ni Tsunako Mitamura.
Ikaw ba 'yong kapatid niya?
- Oo, ate ko nga siya. - Naku!
Nagpakamatay ang ate mo kasama ng karelasyon!
- Gas ang ginamit. Hinithit ang gas! - Nagpakamatay?
Kasama ng lalaking laging pumupunta.
Naku.
Sabi ko nang may naaamoy ako, e!
- Liliko tayo. - Ano'ng nagyari?
- Ha? Nagpakamatay? - Nakaligtas sila?
Excuse me. Kapatid ako ni Tsunako Mitamura.
- 'Yong ate ko... - Doon po.
Sige. Salamat.
Ate.
Wag mong iisiping nagpakamatay kami.
Nabutas 'yong gas pipe.
Sige.
Aksidente 'yon.
Nakakatawa, di ba?
Tumawa ka lang.
Hindi 'yon.
'Yong paa mo.
Ha?
Talampakan mo.
'Yong talampakan mo.
Ay, 'yan ba.
No'ng nakita ko kina Sakiko, sinubukan ko sa akin.
Para kang bata, Ate.
Hindi ko naman akalaing ganito ang mangyayari.
Nagulat din siguro 'yong paramedics.
May mukha ba naman sa talampakan.
Kumusta siya?
Nandiyan ka na pala.
Tinatrangkaso yata ako.
Trangkaso?
Ang sakit ng ulo ko, giniginaw pa ako.
Baka nilalagnat ka.
Wag na. Hindi naman bababa kahit kumuha ng lagnat.
E di, uminom ka ng gamot.
Kailangan ko lang matulog!
Naku!
Ha?
Sa susunod, dapat baligtaran na lang ang suotin mo.
Ano?
'Yong medyas mo.
Ewan ko kung saan mo hinubad, pero baligtad 'tong isa.
Pabayaan mo na!
Ha? Ano bang...
Anong ritwal 'to?
Wala 'yan.
Ano bang ritwal 'to?!
Hindi, teka...
Hindi 'yan ritwal o anuman.
Nalasing ako at nakatulog,
tapos may babaeng
pinaglaruan ako at sinulat 'yan.
Akala ko naman puro mga batang babae ang nasa mga bar sa Ginza.
Ha?
Hindi ganyan ang ido-drawing ng mga kabataan.
Kung sino man ang nag-drawing,
malamang may edad na.
Pahingi ng gamot sa trangkaso.
Nanginginig ka ba bigla?
Ay oo, konti.
Ang lamig. Ang sakit ng ulo ko.
Dapat matulog na ako.
Tulog lang ang makakatulong dito.
Dumalaw sa ospital?
- Oo. - Tayong dalawa?
Ako na lang 'yong hindi pa nakakadalaw.
Oo nga, pero...
Alam mo naman 'yong nangyari noon.
- Kahit na... - At saka...
Kasi...
Ngayon pa tayo pupunta
kung kailan bumaligtad ang sitwasyon.
Ano'ng maiisip ni Saki?
Wala nang kinalaman 'yon.
Kasama na ako sa pamilya.
Kuya na nila ako.
Oo nga.
Punta tayo.
Oo.
Salamat.
Saan?
Wala.
Hello?
Jinnai residence po ba ito?
Oo. Sino sila?
Magandang gabi.
Magandang gabi. Sino sila?
Sa boses na 'yan, ikaw si Mrs. Jinnai, ano?
Salamat pala noong isang gabi.
"Noong isang gabi?"
No'ng umalis ka na, naisip kong pamilyar ka.
Tiningnan ko 'yong sports magazine,
at nandoon si champion, Hidemitsu Jinnai.
Sino sila?
Sabi ko nga, noong isang gabi.
Hindi ko maintindihan ang sinasabi mo.
Ano po ang pakay ninyo?
Baka pwede tayong magkasundo.
Pwede na 'yong one million yen.
Uy! Toyoko!
Toyoko!
Lintik naman.
Saan ka nanggaling?
Naglakad-lakad lang ako.
Malamig nga, pero maganda ang pahon ngayong umaga.
Marker?
Buti at walang nangyaring masama.
Kung minalas, nasa punerarya tayo ngayon.
Pinag-uusapan kung gaano kalaki ang gagawing altar.
Sa tingin ko, dapat magsama tayo.
Magsama?
Magrerenta sana kami ng apartment pag ikinasal na kami.
Pero mas mabuti kung magkasama tayo.
Ay, oo nga pala. Niregalo lang sa akin 'to, pero...
Paborito mo 'to, Makiko.
Wag kang mag-alala. Hindi amoy gas.
Baka kung ano ang mangyari.
Sayang naman ang alok ni Masaki,
bakit di mo hayaang makabawi siya sa 'yo?
Masaya ako sa pag-aalala mo, pero sa sampung taon na lang.
- Sampung taon? - Sampung taon?
Hindi pa ako handang maituring lola.
Gusto ko pang mabuhay mag-isa.
Kaya ko pa naman magtrabaho para sa sarili ko.
Masama ba 'yon?
Hindi naman masama, pero...
- Pero kasi... - 'Yong kalan!
Papalitan ko ng electric.
Di ba?
Okay ba?
Kain na tayo.
Naku. Ang sarap talaga nito.
Kumain ka na.
Ang tagal ng bus.
Oo, late na ng 3 minutes.
Salamat sa pagpunta mo, ha?
Buti nga, ganito lang ang nagyari.
Pero hindi mo na kailangan papuntahin pa si Takao. Nakakahiya.
Gusto daw kasi niyang sumama! Gusto kasi palagi, siya ang nangunguna.
At saka, mahal na mahal ka niya.
Aba, talaga?
Alam mo naman 'yon.
Hindi naman talaga ako ang type niya.
Ako, gusto ko 'yong mukha mo.
Nakakatuwa naman, kahit bola lang!
No'ng nagising ako kagabi sa kama sa ospital,
Ikaw 'yong nakita ko...
Pasensya naman at ako ang nakita mo, hindi 'yong tagabukas mo ng garapon.
Hindi 'yon.
Nakampante nga ako. Dahil mukha mo ang nakita ko.
Gano'n?
Gano'n nga.
- Ate... - Ha?
Sigurado ka bang hindi...
Ang tagal naman ng bus.
Gusto mong lakarin hanggang estasyon?
Hindi, okay lang.
Hindi ko ayaw 'tong mga ganito.
Para bang...
natutuwa akong maghintay.
Welcome po.
Mama?
Umuwi na tayo.
Nasaan si Papa?
Si Papa mo, hindi na makakapunta.
Ah.
TOMORROW'S JOE
Nandito na ako.
Welcome home.
- May problema ba? - May tumawag sa 'yo.
Sino'ng tumawag?
Tawagan mo daw sila kaagad pag-uwi mo.
"Yaguchi Book Store?"
Hindi nagsabi kung bakit?
Hindi.
Pasensya na po talaga!
Babayaran ko po. Alam kong hindi sapat 'yon, pero please...
Wala akong intensyon na isapubliko 'to.
Ngayon lang po talaga nangyari 'to, hindi siya nangunguha ng gamit ng iba.
Sa trabaho ko,
nakikita ko rin naman kung nadala lang ba o talagang gawain na.
Hindi na po ito mangyayari.
Tumangkad ka.
Oo.
Malalampasan na kita.
Hindi mo napansin, 'no?
Pasensya ka na.
Puno kasi ang isip ko tungkol sa papa mo...
Ano ba'ng nangyari?
- Bakit mo naman ginawa 'to? - Hindi mo maintindihan?
Ha?
Pag nagkuwento ako, magkukuwento ka rin?
Ano?
Magsalita ka naman!
Tungkol saan? At kanino?
Sa akin! Tungkol sa kahit na ano.
Hindi naman pwede 'yon.
Nag-aalala ako pag sinasarili mo lahat.
Hindi ko naman kasi alam 'yong nasa loob mo.
Kailangan mo bang sumilip nang ganito?
Oo.
Pag natulad ka kay Lola, huli na ang lahat.
Tama ka.
Kung di mo sasabihin, di ko maiintindihan.
Oo na.
Basta, wag mo nang gagawin 'to, ha?
Oo.
Nandito na kami.
Sino? May bisita ba?
Oo. Nandito siya.
Nakituloy ako.
- Sino? - 'Yong sa tennis.
Mas gusto mo ba sana ng kape o black tea?
Hindi, okay na po 'yong green tea.
Ikakasal po ako ngayong March.
- Kasal? - Opo.
Kanino?
Hindi n'yo po siya kilala.
Alam ba ng asawa ko?
Hindi ko pa po nasasabi.
Gano'n ba?
Gusto ko sana
kayo ang maging nakodo namin.
Nakodo?
Alam ko pong pinaghihinalaan n'yo ako.
Pangit naman kung bigla na lang akong tatangi,
pero parang ayaw ko rin naman umalis
nang pinaghihinalaan pa rin ako.
Bale, ikakasal ka.
Totoo nga ba 'yon?
Pati 'yon, pinaghihinalaan n'yo?
Kaya ko nga kayo kinukuhang nakodo, para mawala na 'yong paghihinala.
Kumbinsido talaga ako noon na ikaw ang karelasyon ng asawa ko.
Mali ba?
Mali po.
Kung hindi ikaw ang salarin,
e, sino?
Parang detective show.
Oo nga.
Tanungin n'yo na lang pong deretso si Mr. Satomi.
Meron nga bang gano'ng tao sa buhay niya?
Nandito na ako.
Welcome home.
Hindi mo naipasok 'yong diyaryo.
Ginabi ka na naman, ano?
Uy.
Nakahulog 'to do'n sa sahig.
- Pakilagay na lang diyan. - Sige.
Saan ka nanggaling?
Sa babae ba?
Ano'ng pangalan niya? Anong klaseng tao?
- Hoy. - Alam kong meron.
- Sabihin mo man lang ang pangalan. - Ano ka ba...
Dahil sa kakaisip ko, nagnakaw tuloy ako sa grocery.
Nagnakaw? Ikaw?
Hindi ko namalayan, nilalagay ko na pala 'yong delata sa bag.
Pineapple at peach.
Saang grocery?
Sa Hibari.
Tinadtad ako ng tanong ng batang lalaki at isang mga nasa fifties.
Sabi ko sa kanila, may kabit ang asawa ko
sinabi kong di ko kayang pumirmi sa bahay kapag ginagabi ka. Ayon, pinatawad ako.
- Wala akong karelasyon. - Sinungaling!
Kung nagdududa ka, bakit di mo ipaimbestiga kay Mr. Katsumata?
Noon pa man, ayoko sa mga research.
Pumunta siya kanina dito.
"Siya?"
Sinong siya?
Sino sa tingin mo?
Sa tingin ko?
Sa dami ba, hindi mo matukoy kung sino?
Sira. Hindi 'yon ang sinasabi ko.
Keiko Akagi.
O? Bakit pumunta?
Sakiko!
Sabi ng nurse, nandito ka daw.
Okay ka lang ba?
May katangahan akong nagawa.
Hindi ko na alam ang gagawin ko.
Bakit ko ba ikinuwento 'yong saloobin ko
sa hindi ko naman kakilala?
Bakit ko hinayaang kunin niya ang kamay ko at sumunod sa kanya?
Hindi ko rin maintindihan kung bakit.
No'ng natapos na, nag-imbento ako ng mga dahilan.
No'ng bumisita kayo no'ng araw na 'yon,
umasta akong okay ako.
Ang totoo...
durog na durog na ako,
at gusto kong umiyak.
Pero pinilit kong magtapang-tapangan.
Naiinis ako pag nakikita ko siyang parang patay na.
"Ano, 'yan lang ang kaya mo?"
"Ganyan ba ang gusto mo?"
'Yon siguro ang gusto kong sabihin.
"Kung ano nang kalokohan ang ginagawa ko."
Pero lahat 'yon,
palusot lang naman.
Ang totoo siguro,
'yong puso ko...
at pati ang katawan ko...
tuyong-tuyo na.
Hindi mo na kailangang sabihin.
Ako na.
Ano?
Hindi dapat ikaw, Saki.
Huli na po ito.
Oo. Naiintindihan ko.
Ha? Sino kayo?
- Excuse me... - Pakinggan mo siya.
Hoy, teka.
Ano ba? Bitawan...
Hindi naman 'to nakakatakot.
Champion nga siya noon,
pero ngayon, lantang gulay na lang siya.
Teka.
Ang kapatid ko,
hinihimas niya 'tong kamay at kinakausap nang masigla,
tulad lang din noong buhay pa siya.
Baka sakali kasing sumagot siya!
- Tingnan mo 'to. - Hindi, ano...
Kapag ngumiti 'to,
ibig sabihin daw, gumalaw siya.
Sinabi niya sa akin 'yon.
Mas madali pa kung namatay na.
Umiyak man siya sa panahong 'yon, may pag-asa pa para sa kinabukasan.
Pero buhay pa siya.
Baka mabubuhay pa siya nang tatlo o limang taon.
Kakayanin mo ba 'yon?
Kung naglalakad ako sa gabi,
tapos hinila ako ng mukhang mabait na lalaki,
kahit ako...
Kahit ako, susunod ako.
Kung magbabanta ka, pagbantaan mo 'yong mga masasaya!
Kung mamemera ka, perahan mo 'yong mga mayayaman!
Pero pinuntirya mo pa 'yong taong konting kurot lang iiyak na,
kung sino pang hirap na hirap nang mabuhay...
Nakakasuka ka!
Ate Taki!
Uy, mas mataas 'yong kamay ni Nanay noon pag naglalagay ng asin.
- Ha? Ganito? - Hindi, hindi ganyan.
Ganito!
Hindi rin ganyan. Ganito!
Ganyan ba?
Mula sa taas.
Sakiko, tumulong ka rin!
Mangangati 'yong kamay ko, di ako pwede.
Ano ba 'yan. O, sige na.
Mas masarap kung mas maraming seaweeds.
- Oo nga. - Isa pa?
- Oo, isa pa. - Sige.
- Magtsaa muna kayo. - Ay, salamat.
- Ayan. - Tatlo pa.
Tatlo pa?
- Taki. - Bakit?
Magpahinga ka muna.
Para sa baby din.
Ayos lang ako. Mas maganda nga kung kumikilos.
Sa hugis na 'yan, lalaki 'yan.
Hindi naman nakikita sa kimono, e.
Nakikita ko sa mukha mo, lalaki 'yan.
Haka-haka lang 'yan!
- Magtsaa muna kayo. - Ay.
Salamat.
Kamukhang-kamukha mo ang nanay mo diyan.
Ano ba, dahil lang 'yan sa kimono!
Ayan.
- Sa kanya naman kasi galing 'to. - Kamukha nga.
Paano ko bang sabihin?
- Mukhang maalaga sa bahay na... - 'Yong nasa bahay lang.
- Sakiko! - Si Ate Tsunako 'yon, hindi ako!
Ano naman, kung masaya naman sila?
- Di ba, napakabait ni Mr. Katsumata? - Di ba?
Oo nga.
Siya ang nagluluto ng almusal at hapunan.
Sana naririnig ng asawa ko!
Pero nagpapakabait daw sa bahay ang lalaki kapag may ginagawang kalokohan sa labas.
Gano'n ba 'yon?
Hindi, hindi ako gano'n.
Iba naman si Mr. Katsumata.
Pero kapag binibilhan ka ng coat...
O kapag nag-uuwi ng sushi...
Hello? Uy.
Kumusta? Ayos ka ba?
Oo.
Ilalagay ko na ba 'yong petchay?
- Kailangan pa ng asin. - Asin pa?
Kapag kulang, mapapanis agad.
Hindi mo malaman kung magkasundo ba sila o hindi.
Ha? Ah...
Ganito, Takiko.
Mga Asura sila, di ba?
Ha?
Asura ang mga babae.
Asura?
Diyos ng India ang Asura.
Sa panlabas, nasa kanila ang lahat ng mabubuti.
Pero mahilig din manlait.
- May sinabi ka ba? - May sinabi ka?
- Wala, wala akong sinasabi. - Ha?
- Asura daw tayo. - Wala.
- Ano 'yon? - Diyos 'yon.
- Puro kalokohan. - Mag-ingat tayo.
Di ba?
- Ano ba? - May sinasabi ka ba?
- May sinasabi silang masama. - Di ba?
Nanay!
Ngumiti yata 'yong mukha.
Tingnan mo!
Di ba?
Tingnan mo.
Ngumiti nga!
- Ngumiti! - Hide!
Salamat naman sa Diyos!
Ngumiti si Hide!
Napakaganda mo.
Salamat po.
Congratulations, Keiko!
Ang ganda mo, Keiko!
Ngayon po, ladies and gentlemen,
dadalhin po ng mga bagong kasal ang flame of love,
at sisindihan po nila ang kandila ng bawat mesa.
'Yong tungkol sa ano... 'Yong dati.
Tungkol sa karelasyon mo.
Hindi ako naniniwala sa 'yo.
Nagsalin ng Subtitle: Donna Escuin