Niech to się skończy.
ASURA
Nie mam wątpliwości, że rozmawiał z tym chłopcem.
Tata był taki radosny.
Pewnie znowu się zszedł z tą Tomoko Tsuchiyą.
To chyba dobrze, że jest szczęśliwy.
Nie potrafię tego przyjąć z takim spokojem jak ty.
Ponieważ martwi cię sytuacja z Takao.
Wcale nie!
No wiesz,
ta kobieta spotyka się z dwoma mężczyznami naraz?
Gdyby zamienić płeć,
nie byłoby to wcale takie niespotykane.
No tak, ale jak to możliwe?
Mówisz, jakby to było nie wiadomo co, a tak nie jest.
Może wpada na filiżankę herbaty
albo pomaga otworzyć zbyt mocno zakręcony słoik.
Otworzyć słoik, co?
Kiedyś mój syn to dla mnie robił.
Kiedy wyjechał do Sendai, byłam zmuszona prosić dostawców.
Wszyscy robili tę samą minę.
Jaką?
„Nie ma nikogo”.
Nikogo?
Mężczyzny.
Rozumiem.
To przygnębiające.
Zrozumiesz, jak owdowiejesz.
Nie życz mi tego! Jeszcze nie spłaciliśmy kredytu.
Lepszy niewierny mąż niż żaden.
Przyszła.
Nie mów Takiko.
No jasne! Jest zbyt zasadnicza.
Znowu podniosłaby larum.
Zapomniałam koperty.
A tyle razy przypominałam.
Musiałam kupić po drodze.
Jak potrzebujesz, to nigdzie nie ma papierniczego.
Zawsze tak jest.
- Proszę. - Znowu wzięłaś dużą.
Zmieściłaby milion jenów.
Jako siostry powinnyśmy dać coś skromniejszego.
Ma rację.
Najpierw każą kupić, a potem narzekają.
- Herbaty? - Nie, dzięki.
Masz.
- Połóż tutaj. - Dobrze.
Wystarczy.
- Teraz pieniądze. - No tak.
Pieniądze, pieniądze...
Dziesięć tysięcy wystarczy?
Chyba tak.
Na pewno?
Wręczy najstarsza.
W porządku.
Poczekaj, trzeba podpisać.
A po co? Powiem, że to od nas.
Ostatnio też było od nas trzech,
ale Sakiko podziękowała tylko tobie.
Powiedziałam jej, że to od nas.
Może za cicho?
Podpiszemy. Poproszę długopis.
Daj spokój.
Zróbmy to jak należy.
Szybka jesteś.
- Miałaś go pod ręką? - Oczywiście.
Zawsze doskonale przygotowana.
Dobrze, że jesteśmy tu razem.
Samemu trudno znieść te wizyty.
Pisz niżej.
- Co? - Zostaw miejsce na wstążkę.
- Co ty... - Zasłoni napis.
Już za późno.
- Skończyłam. - Trudno.
Obwiniasz mnie za to?
Gdybyś nie była taka chciwa.
Ja byłam chciwa?
Te twoje futra i brylantowe pierścionki.
To wszystko prezenty od niego.
- Sama nie... - Nigdy go o nic nie prosiłam.
Mówił, że zakupy go motywują.
Umarli milczą.
Nikt cię nie sprostuje.
Mamo...
co ty powiedziałaś?
Jak mogłaś użyć tego słowa?
Twój syn nadal żyje!
Jeszcze sprowadzisz nieszczęście.
Najbardziej ze wszystkich chciał rozpieścić ciebie.
Opowiadał, jakie miałaś trudne życie.
Jak jego ojciec umarł młodo, a ty musiałaś zadbać o dzieci sama.
Nigdy nie byłaś w termach ani nie jadłaś w restauracji.
Pieniądze, które wygrywał, zapewniały ci lepsze życie.
Nie prosiłam go, żeby się bił, abym ja mogła żyć w luksusach!
Wiesz, że to nieprawda.
Popisywałaś się przed znajomymi.
- Nie aż tak jak ty! - Niby kiedy?
To paradowanie przed siostrami.
Myślałam, że to go uszczęśliwi!
Zawsze patrzyły na niego z góry.
Miałam mu odmówić szansy, aby udowodnił swoją wartość?
Nie doszłoby do tego, gdyby wtedy zrezygnował.
Czyli kiedy?
Kiedy?
Wiedziałaś, że coś jest z nim nie tak.
Wiedziałaś, prawda?
Wiedziałaś, a jednak go zmuszałaś.
Jesteś przerażającą kobietą.
Że też Hide musiał trafić na taką jak ty.
Tak?
Wejdźcie! Przyszłyście w komplecie.
To my, Złote Trio.
Dzień dobry.
Dziękuję, że znalazłyście czas.
- Mamo, przyniesiesz trochę wrzątku? - Co?
- Nie trzeba. - Napijemy się razem herbaty.
- Proszę. - Dobrze.
- Przepraszam. - To my przepraszamy.
- Z życzeniami zdrowia od nas wszystkich. - Kwadratowe te życzenia, co?
- Dziękuję. - Drobiazg.
Okrągłe też przyniosłam. Przydadzą ci się drobne.
Wiesz, jak się wybić.
To dlatego czasem cię nie znoszę.
Zawsze wychodzisz na tę lepszą.
O co ci chodzi?
Doceniam to.
W szpitalach potrzebne są monety.
Wyglądasz dobrze.
Mam się świetnie.
Chyba nigdy nie miałam się lepiej.
Hide, moje siostry cię odwiedziły!
- Słyszy nas? - Czasami reaguje na głos.
Rozgośćcie się.
Proszę.
Dziękuję.
Ludzie to dziwne istoty.
Nawet najlepsi lekarze nie dają gwarancji, czy ktoś wyzdrowieje, czy nie.
I tak leży tu w tym stanie...
To dzisiejsza gazeta? Trudno.
Ale nikt też nie wyklucza, że pewnego dnia po prostu się obudzi.
Niesamowite, prawda?
Nawet teraz trzeba mu golić zarost,
a paznokcie u stóp rosną szybciej niż przedtem.
Reszta ciała nie zużywa substancji odżywczych...
Przestań.
Nie są brudne.
- Ja nie... - Codziennie go myję.
To nie paznokcie zmarłego, tylko żywej osoby.
- Ja nie... - Takiko ma fisia na punkcie czystości.
Od zawsze obrzydzały ją obcięte włosy i paznokcie.
Tak, reagowała krzykiem.
Kojarzycie szczypce kraba?
Szczypce kraba?
Tak, ale nie te puste w środku.
Te wypełnione mięsem.
Tak się teraz czuję.
Chyba nigdy wcześniej nie czułam takiej małżeńskiej bliskości.
On się nigdzie nie wybiera.
Zawsze jest obok.
Szczypce pełne mięsa?
A wy jesteście pełne mięsa?
Owszem!
Ja również, dziękuję.
A ty, Takiko?
Oczywiście! Dopiero co wyszła za mąż.
Z takimi nogami jest warta tyle, co krab królewski.
Ale mrożony?
Ugotowane smakują tak samo.
Mamo...
jeśli będziesz kiedyś smutna,
to cię rozśmieszę.
Jeśli będziesz cierpieć, pocieszę cię.
Jeśli ktoś będzie cię dręczył,
przepędzę go.
Wiesz?
Dziękuję.
Zastanawiam się...
czy dożyję czasów,
kiedy sama będziesz matką.
Sakiko.
Pani Jinnai!
Proszę podejść.
Dziękuję za opiekę nad nim.
Nie uregulowała pani jeszcze opłat za leczenie.
Przepraszam, zrobię to jutro.
Zwolni się miejsce na sali wspólnej.
Wspólnej?
Prywatne pokoje są drogie.
Na dłuższą metę to może być lepsze rozwiązanie.
I atmosfera się poprawi.
No tak.
KAWIARNIA
Nie ciągnij.
- Zaśmiałeś się. - Wcale nie.
Właśnie że tak.
- Widzisz? - Ostrożnie.
Smaczne.
A to co?
Rysunek?
Pokaż.
„Mój...
Mój tata”.
Twój tata nie będzie zły?
No wiesz, twój nowy tata.
Co się dzieje?
O co chodzi?
Nie mam nowego taty.
Co?
Nie mam nowego taty.
Mama kazała ci nie mówić.
WALKA ELIMINACYJNA O MISTRZOSTWO ŚWIATA WAGI PIÓRKOWEJ
ZAWIADOMIENIE O ZAMKNIĘCIU
- Dobrze ci poszło. - Zimno.
I to jak!
Jest otwarta.
Proszę pani, jest otwarta.
Słucham?
Przepraszam.
Nie, chodziło mi...
O rany! Co ja wyprawiam?
Ale mi wstyd...
Wszystko w porządku?
Dobrze się pani czuje?
Dobry wieczór.
Będzie lżej, jak się pani wygada.
Powtarzam to swoim uczniom.
Uczniom?
Jest pan nauczycielem?
Tak.
W gimnazjum?
- Nie. - W liceum?
Na uczelni?
W podstawówce?
„Dawno, dawno temu
żył sobie człowiek imieniem Gengoro.
Posiadał on magiczny bęben.
Jeśli w niego uderzyłeś
i rozkazałeś »Rośnij, nosie!«,
twój nos się wydłużał.
Jednak bęben
mógł być używany tylko po to,
by sprawiać radość innym”.
Jakiego rodzaju bęben miał Gengoro?
Miał magiczny bęben.
Co w nim było takiego magicznego?
Jeśli rozkazałeś: „Nosie, rośnij!”, bijąc w niego,
nos się wydłużał.
Tak. Zgadza się.
Naprawdę poczuję się lepiej?
Tak.
Poproszę dwie porcje na wynos.
Już się robi.
Pańska żona lubi węgorza i jajko?
Tak.
Dorzucę kilka ekstra.
Dziękuję.
Od dawna nie widziałam go...
tak roześmianego.
No wiesz, twój tata również wychowywał się bez ojca, prawda?
Pewnie widzi siebie w tym chłopcu.
Do czego zmierzasz?
Powinnam mu wybaczyć?
Włóczka.
Nie o to mi chodziło.
Stajesz po jego stronie?
No cóż...
- To wam nie zaszkodzi. - Wiem, ale...
To czemu się wściekasz?
Ten uśmiech.
Czemu w domu się tak nie uśmiecha?
Czy uśmiechał się tak do mamy?
Na pewno nie.
Tacy właśnie są mężczyźni?
Nie, ja nie.
Ja zawsze pokazuję ci mój najszerszy uśmiech.
Proszę bardzo.
Nie wystarcza?
To twój tata?
Już idę!
Ostatnio jemy tylko sushi z taśmy.
Szybko się wysusza.
Właśnie.
Dlatego zawsze dokładnie oglądam tuńczyka,
żeby ocenić jego świeżość.
Jedzmy.
- Tata nie je z nami? - Ja już jadłem.
- Dziękujemy za posiłek. - Drobiazg.
To nie jest sushi z tej knajpki po sąsiedzku?
Nie.
„Ogizushi”.
- Ale wybór. - To w Hiroo?
- Zacznę od białej ryby. - Tak.
Mama lubiła to miejsce, prawda?
- Byłeś tam sam? - Dobre.
Nie jadłbym ze zwierzętami.
Czy to... flądra?
Znowu się zadławi.
Nie, ja...
Myślałem... że to wyrzucisz.
No co ty?
Tato!
Słucham?
To nie znaczy, że ci wybaczyłam.
Takiko.
Możesz jadać z kim chcesz,
ale szanuj przy tym mamę.
Tak, wiem.
- Wiem, że to twój dom. - Taki-chan.
Ale nie będę gryźć się w język.
Jasne.
Marynowany?
- Średnio tłusty tuńczyk. - Tak?
- Utopiłeś go w sosie sojowym? - Chyba tak.
148 jenów za pęczek.
Tata się spóźnia. Ciekawe, co go zatrzymało.
Teraz żarówki...
Spotkania służbowe mogą się aż tak przeciągać?
Nie rozpraszaj mnie.
Pomylę się.
Dwie 60-watowe żarówki...
Jest już tak późno.
190 jenów.
Ojciec na O się zaczyna, bo o czasie nigdy nie wraca.
Matka na M się zaczyna, bo myśl tę ignorować woli.
A Yoko na J się zaczyna, bo jej to nie powinno interesować.
Za dużo sylab.
Nigdy nie potrafiłam układać haiku.
Rachunek za gaz...
Nie byłoby super,
gdybyśmy mieli urządzenie, które pozwalałoby sprawdzać,
co robią inni?
Co?
Na przykład...
co robi teraz tata?
Albo jest na spotkaniu, albo pije w barze.
Nie tym razem.
Jest z kimś.
I to nie jest mężczyzna.
To chyba ktoś, kogo znam.
Przestań.
- Czemu? - Bo tak powiedziałam.
Nie można sobie wyobrażać?
Wysłali człowieka na Księżyc, ale takie urządzenie ich przerasta?
Kretynka z ciebie.
Czemu?
Jeśli ty ich widzisz, to oni ciebie też.
W sumie racja.
Chciałabyś, żeby podglądano cię w wannie?
Coś ty!
No właśnie.
Z was dwojga to twój brat jest mądrzejszy.
Dzięki.
Ale oceny ma kiepskie.
Hej, to moje!
- Nie! Zostaw! - Weź sobie drugi z lodówki!
Już nie ma!
- Nie zbliżaj się. - Oddawaj!
Mniam, ale dobre.
No wiesz?
Dobra, możesz go sobie wziąć. Jestem dobrym bratem.
Dzięki. Pychota.
Ale daj gryza.
Mowy nie ma!
„A wtedy, daleko w dole,
zobaczył czyste, błękitne jezioro.
»Ach!« krzyknął Gengoro,
czując zawrót głowy.
A potem runął
na łeb na szyję
ze szczytu niebiańskiego mostu”.
Przepraszam!
Przepraszam.
Zastałyśmy pana Takezawę?
Pana Takezwę?
Panie Takezawa, ma pan gości!
Co was tu sprowadza?
Byłyśmy w okolicy. Mógłbyś wyrwać się z pracy?
Odwiedziłbyś z nami Sakiko.
Już raz tam byłem.
Kiepsko się trzyma. Przyda jej się wsparcie.
Twoja wizyta ją rozweseli.
Jesteś zajęty?
Nie, nic ważnego się nie dzieje.
Mogę wyjść kiedy chcę.
- Ruszajmy. - Dobrze.
„He-no-he-no-mo-he-ji”.
Wystraszyliście mnie!
To ty nas wystraszyłaś.
A to co?
To na szczęście.
- Zaklęcie? - Tak.
Pielęgniarka mnie nauczyła.
Spójrzcie.
Jeśli wyraz twarzy się zmieni, to znaczy, że stopy się ruszają.
Liczę, że może się uśmiechnie.
Dziękuję.
Ty też się rozchmurz, tato.
Słucham?
Mężczyzna w takim stanie jest stracony.
Cokolwiek ci nagadały, nie przejmuj się.
Co to ma znaczyć?
Tak?
Już!
Co ja wyprawiam?
Słucham? Mówi Satomi.
Jestem sąsiadką Tsunako Mitamury.
- Czy rozmawiam z jej siostrą? - Tak, młodszą.
Pani siostra chciała się zabić z miłości.
- Wdychając gaz! - Zabić?
Z tym mężczyzną, co często przychodzi.
Co za tragedia.
Czułam, że coś wisi w powietrzu, ale...
- Zakręcamy. - Co się dzieje?
- Samobójstwo? - Nic im nie jest?
Przepraszam.
Jestem siostrą Tsunako Mitamury.
- Gdzie ona leży? - Tam.
Dobrze, dziękuję.
Siostrzyczko.
Nawet nie wyskakuj z samobójstwem.
Rura się rozszczelniła.
Rozumiem.
To był wypadek.
Zabawne, prawda?
Śmiej się do woli.
Nie o to chodzi.
Twoje stopy.
Co?
Podeszwy.
Podeszwy stóp.
Postanowiłam wypróbować zaklęcie Sakiko.
Naprawdę jesteś młoda duchem.
Nie sądziłam, że tu wyląduję.
Ratownicy pewnie się zdziwili.
Pacjentka z gryzmołami na stopach.
A co z nim?
Witaj w domu.
Chyba się przeziębiłem.
Przeziębiłeś?
Głowa mi pulsuje i mam dreszcze.
Może masz gorączkę.
Nie trzeba.
Mierzenie gorączki jej nie zbije.
- To przynajmniej weź lekarstwo. - Sen mnie wyleczy.
Uważaj!
Następnym razem załóż takie bez pięty.
Twoje skarpetki.
Nie wiem, gdzie je ściągałeś, ale ta jest przekręcona.
Zostaw je!
To jakieś zaklęcie?
Nie bądź niemądra.
Co miało ci zapewnić?
Czekaj, to nie...
To żadne zaklęcie.
Zasnąłem, pijany,
i jakaś dziewczyna pewnie narysowała to dla żartu.
Myślałam, że w barach w Ginzie bawią się tylko młodzi ludzie.
Co?
Oni nie znają takich rysunków.
Ktokolwiek to zrobił,
musi mieć swoje lata.
Przynieś mi lekarstwo.
Nagle poczułeś dreszcze?
Tak, trochę.
O rany, zimno mi. I głowa mi pęka.
Lepiej się położę.
Tylko sen zdoła mnie wyleczyć.
Odwiedziny?
- Tak. - We dwoje?
Jako jedyny tam nie byłem.
No tak, ale...
pamiętasz, co się działo.
- Mimo wszystko... - Poza tym...
No wiesz...
Pójść teraz,
gdy nasze sytuacje się odwróciły...
Co Sakiko sobie pomyśli?
To bez znaczenia.
Jesteśmy rodziną.
A on jest moim szwagrem.
Masz rację.
Pójdziemy razem.
Dziękuję.
Za co?
Za nic.
Słucham?
Czy to dom państwa Jinnaich?
Tak. Kto mówi?
Dobry wieczór.
Dobry wieczór. Kto mówi?
Zdaje się, że rozmawiam z panią Jinnai.
Dziękuję za tamtą noc.
„Tamtą noc”?
Później dotarło do mnie, że wyglądasz znajomo.
Zajrzałem do gazety
i znalazłem artykuł o mistrzu Hidemitsu Jinnaim.
Kto mówi?
Już mówiłem. Poznaliśmy się tamtej nocy.
Obawiam się, że nie rozumiem.
Po co pan dzwoni?
Pomyślałem, że się podzielisz.
Milion jenów wystarczy.
Hej! Toyoko?
Toyoko!
Cholera.
- Gdzie ty się podziewałaś? - Poszłam na spacer.
Jest dość zimno, ale poranki są takie przyjemne.
Pisak?
Dobrze, że nic ci się nie stało.
Mogliśmy teraz organizować pogrzeb.
Omawialibyśmy rozmiar ołtarza, obrządek...
Powinniśmy zamieszkać razem.
Razem?
Po ślubie planowałem wynająć mieszkanie,
ale lepiej będzie zamieszkać razem.
Dostałam je w prezencie, ale...
to twoje ulubione, Makiko.
Spokojnie, nie prześmierdły gazem.
Kto wie, co się wydarzy.
Skoro Masaki proponuje,
pozwól mu spełnić swoją powinność.
Doceniam waszą troskę, ale pośpieszyliście się o dziesięć lat.
Dziesięć lat?
Nie jestem gotowa, by traktowano mnie jak staruszkę.
Na razie wolę mieszkać sama.
Zarabiam wystarczająco, by się utrzymać.
To zły pomysł?
Nie, ale...
- Mimo wszystko... - Piecyk!
Kupię elektryczny.
Dobrze?
I po problemie.
Jedzmy.
Naprawdę dobre.
Jedzcie.
Autobus się spóźnia.
Tak, już trzy minuty.
Dzięki za dzisiaj.
Dobrze, że na tym się skończyło.
Ale nie musiałaś brać Takao. Wstydzę się, że mnie taką widział.
Sam nalegał, żeby przyjść.
Wiesz, że lubi rządzić.
Poza tym cię uwielbia.
Czyżby?
Dobrze o tym wiesz.
Od początku nie byłam w jego typie.
Mnie się tam podoba twoja twarz.
Nawet jeśli kłamiesz, schlebia mi to.
Kiedy wczoraj wieczorem obudziłam się w tym szpitalu,
- twoją twarz zobaczyłam... - Wybacz rozczarowanie.
Wolałabyś pana Otwieracza Słoików.
Mylisz się.
Ulżyło mi. Cieszyłam się, że to ty.
Naprawdę?
Tak.
Siostrzyczko...
to na pewno nie była próba...
Ani śladu autobusu.
Przejdziemy się na stację?
Nie, nie trzeba.
Nie przeszkadza mi to.
Zupełnie jakbym...
lubiła czekać.
Mama?
Chodźmy do domu.
A gdzie tata?
Tata... nie może już przychodzić.
Wróciłam.
Cześć.
- Co tam? - Ktoś dzwonił.
Kto?
Prosił, żebyś oddzwoniła, jak wrócisz.
„Księgarnia Yaguchi”?
- Nie mówił w jakiej sprawie? - Nie.
Bardzo przepraszam!
Spłacę całą powinność. Wiem, że to nie wystarczy, ale proszę...
Nie wezwę policji.
Przysięgam panu, że nigdy wcześniej niczego nie ukradła.
Pracuję tu od lat.
Rozróżniam amatorów od wytrawnych złodziejaszków.
To się więcej nie powtórzy.
Urosłaś.
No.
Niedługo cię przerosnę.
Pewnie nie zauważyłaś.
Przepraszam.
Skupiłam się na twoim ojcu.
Co się stało?
Czemu to zrobiłaś?
Nie wiesz?
Jak ci powiem, to ty mi też?
Słucham?
Wyrzuć to z siebie!
Co? Komu?
Wszystko. Mnie.
To tak nie działa.
Nie możesz tego dusić w sobie.
Jesteś taka nieprzenikniona.
Więc próbujesz podglądać?
Tak.
Nie chcę, żebyś skończyła jak babcia.
Masz rację.
Sama się nie domyślę.
Rozumiem.
Nie rób już tak, dobrze?
Dobrze.
Wróciłyśmy.
Mamy gościa?
Tak, to ta pani.
- Kto? - Ta od tenisa.
Woli pani kawę czy czarną herbatę?
Zielona wystarczy.
W marcu wychodzę za mąż.
- Za mąż? - Tak.
Za kogo?
Nie zna go pani.
Mój mąż o tym wie?
Jeszcze mu nie powiedziałam.
Rozumiem.
Chciałabym prosić, żebyście zostali naszymi swatami.
Swatami?
Wiem, że mnie pani podejrzewa.
Zaprzeczanie wprost byłoby dziwne,
ale odejście z pracy, nie rozwiawszy obaw, również nie byłoby właściwe.
Wychodzi pani za mąż.
Naprawdę?
W tym też węszy pani kłamstwo?
Proszę panią na swatkę, aby wyjaśnić to nieporozumienie.
Byłam przekonana,
że to z panią widuje się mój mąż.
Myliłam się?
Tak.
Skoro to nie pani,
to kto?
Jak w serialu kryminalnym.
Zgadza się.
O to musi pani zapytać męża.
Ciekawe, czy ma kogoś takiego.
Wróciłem.
Witaj w domu.
Gazeta była wciąż w skrzynce.
Jak zwykle późno wracasz.
Hej.
To leżało na podłodze.
- Niech leży. - Dobrze.
Gdzie byłeś tyle czasu?
U swojej kochanki?
Jak ma na imię? Jaka jest?
- Daj spokój. - Wiem, że kogoś masz.
- Zdradź mi przynajmniej jej imię. - Posłuchaj...
Tak się tym zadręczam, że okradłam sklep spożywczy.
Ty coś ukradłaś?
Włożyłam puszki do torby, nawet tego nie odnotowując.
Ananasy i brzoskwinie.
W którym sklepie?
Hibari.
Przesłuchiwali mnie dwaj mężczyźni: młody i starszy.
Powiedziałam im, że mąż ma kochankę
i nie potrafię wysiedzieć w domu, kiedy się spóźnia. Wtedy mnie wypuścili.
- Nie zdradzam cię. - Kłamiesz.
To poproś Katsumatę, żeby mnie sprawdził.
Nigdy nie lubiłam takich rozwiązań.
Była tu niedawno.
Kto?
O kim mówisz?
A jak myślisz?
Pytałem ciebie.
Aż tyle ich jest, że nie wiesz?
Bzdura. Nie o to mi chodziło.
Keiko Akagi.
I czego chciała?
Sakiko!
Pielęgniarka mówiła, że tu jesteś.
Wszystko dobrze?
Zrobiłam coś głupiego.
Nie wiem, co teraz robić.
Czemu zwierzyłam się...
obcemu człowiekowi?
Dlaczego podałam mu rękę i za nim poszłam?
Nie rozumiem samej siebie.
Potem próbowałam się usprawiedliwiać.
Kiedy przyszłyście tamtego dnia,
zgrywałam nonszalancką.
A tak naprawdę...
byłam zdruzgotana
i chciało mi się płakać.
Robiłam dobrą minę do złej gry.
Ale jestem wściekła, gdy widzę, jak tak leży bez życia.
„Co z tobą? Jesteś żałosny!”
„Tego właśnie chcesz?”
Może chciałam mu to powiedzieć.
„Zrobiłam coś złego, wiesz?”
Ale to wszystko to tylko wymówki.
W rzeczywistości...
moje uczucia...
i moje ciało...
umierały z głodu.
Nie musisz więcej mówić.
Zajmę się tym.
Co?
Nie zadręczaj się już.
Zakończmy to raz na zawsze.
Tak, rozumiem.
A wy to kto?
- Przepraszam... - Wysłuchaj jej.
Co to ma być?
Co ty robisz? Puszczaj.
Nie ma się czego bać.
Kiedyś był mistrzem,
ale teraz został z niego żywy trup.
Stój.
Moja siostra
głaszcze go po rękach i mówi pogodnym głosem,
zupełnie jak wtedy, gdy żył.
Licząc, że ją rozumie!
- Przyjrzyj się. - Nie, ja...
Jeśli buźka się uśmiechnie,
to znaczy, że ruszył stopą.
Moja siostra tak mówi.
Byłoby łatwiej, gdyby umarł.
Opłakiwałaby go, ale nie straciła nadziei.
Ale on żyje.
Może żyć przez kilka lat.
To nie do zniesienia.
Gdybym szła wieczorem ulicą...
i czarujący mężczyzna wziął mnie za rękę, nawet ja...
poszłabym za nim.
Jeśli chcesz zastraszać, znajdź kogoś szczęśliwego!
Jeśli chcesz wyłudzać, znajdź kogoś z pieniędzmi!
Ale szantażowanie kogoś, kto płacze z byle powodu
i ledwo sobie radzi, jest obrzydliwe!
Takiko!
Mama zawsze soliła z wysoka.
- W ten sposób? - Nie, pokażę ci.
O tak.
Tak też nie. To było tak.
Jesteś pewna?
Z góry.
Sakiko, pomóż nam!
Nie, potem dłonie mnie swędzą.
O rany. Niech ci będzie.
Trzeba dać więcej listownicy.
Masz rację.
- Jeszcze jedną? - Tak.
- Herbata dla was. - Dzięki.
- Proszę. - Jeszcze trzy.
Trzy?
- Takiko. - Tak?
Powinnaś odpocząć.
Dla dobra dziecka.
Nic mi nie jest. Odrobina ruchu mi służy.
Sądząc po brzuchu, będzie chłopak.
Widzisz coś przez to kimono?
Widać po tobie, że będzie chłopak.
To tylko przesąd!
Wasza herbata.
Dziękuję.
Wyglądasz jak twoja matka.
Daj spokój, to przez to kimono.
Proszę.
- Wzięłam je na pamiątkę. - Tata ma rację. Jak to ująć?
- Wyglądasz domowo... - Jak gospodyni.
- Sakiko! - To Tsunako, nie ja!
Ważne, że jesteś szczęśliwa.
Katsumata o ciebie dba?
Tak.
Przygotowuje mi śniadania i kolacje.
Głośniej, żeby mój mąż usłyszał!
No tak, ale mężczyźni są mili tylko wtedy, gdy mają coś na sumieniu.
To prawda?
Nie w moim przypadku.
Katsumata jest inny.
Ale jak kupi ci kurtkę...
Albo przyniesie sushi...
Słucham? Cześć.
Co słychać? Wszystko dobrze?
Tak.
Mogę już dodać kapustę?
- Trzeba dosolić. - Jeszcze?
Jak dasz za mało, zgnije.
Trudno powiedzieć, czy one się dogadują.
Są jak Asura, czyż nie?
Jak co?
Kobiety są jak Asura.
Asura?
Asura to indyjskie bóstwo.
Z pozoru jest pełne cnót,
ale lubi mówić źle o innych.
Mówiłeś coś?
Nic ważnego.
- Mówił o Asurze. - Nic.
- Co to? - Bóstwo.
Musimy bardziej uważać.
- No co? - Masz coś do powiedzenia?
- Obgadują nas. - Wiem.
Mamo!
Buźka się uśmiechnęła.
Spójrz!
Widzisz?
Spójrz.
Uśmiechnęła się!
- Tak! - Hide!
Dzięki bogu!
Hide się uśmiechnął!
Pięknie pani wygląda.
Bardzo dziękuję.
Gratulacje, Keiko!
Wyglądasz ślicznie!
A teraz, panie i panowie,
państwo młodzi wniosą płomień miłości
i zapalą świecie na każdym stole.
A wracając do tematu...
No wiesz, twojego romansu.
Tak naprawdę nigdy w to nie wierzyłam.
Napisy: Daria Okoniewska