Ito na lahat. Maaari palang duguin nang ganito ang isang tao.
Mas mahusay kang maglinis kaysa magluto. Kailan babalik ang anak mo?
Ang Apat na Pangil!
Isang karangalan! Nais ba ninyo ng makakain?
May samurai na dumating dito.
Bata. Mapagmalaki.
Pumutol siya ng apat na daliri para sa isang pangalan.
-Ano ang nalalaman mo? -Tahimik.
Kumakain kami.
Nandito siya noong isang araw. Nagkalat siya ng dugo.
Wala namang problema.
Pagkatapos, umalis na siya. At kinuha ang anak kong may kapansanan.
Iyon lamang!
Tahimik ang kilos mo para sa isang malaking tao.
Likas sa akin iyon.
Hindi siguro likas. Sinasaktan ako ni Ama kapag nag-iingay ako sa tindahan.
Natuto akong kumilos tulad ng ninja.
Huwag mo akong lalapitan.
-Lumayo ka. -Lumayo ka, Ringo.
-Wala akong pakialam. -Pero may silbi ako. Hindi ba?
Nasusunog daw sa araw ang balat ng mga puti.
Nakakakita ba kayo sa dilim at umiinom ng gatas mula sa mga hayop?
Alam ko kung bakit pinapalayo mo ako, pero mapagkakatiwalaan ako.
Hindi ko ibubunyag ang lihim mo. Kahit may kumagat pa sa balat ko
o kahit pakainin nila ako ng talong.
Wala akong pagsasabihan na isa kang babae.
Kapag nakita kitang muli,
papatayin kita at hindi na poproblemahin pa uli.
-Lapit na. -Pumila kayo!
Kapag walang permiso, hindi makapapasok.
Iyong sunod.
Bilisan ang kilos. Patingin ng permiso.
Iyong sunod!
Bilis na.
Ano ito? Suhol?
Sinusuhulan mo ako? Hulihin siya at saktan!
Hindi!
Huwag! Pakiusap!
Ikaw, nasaan ang permiso mo?
Narito.
Permiso para sa dalawa.
Kaming dalawang lalaki ay laging naglalakbay nang magkasama.
Papunta ako sa nangangalakal ng bakwit. Mula pa ito sa Horokanai.
Pinakamagandang klase. Tayo na.
Ang alalay ko. May pagkasinto-sinto.
Iyong sunod.
May silbi ako! Tulad ng sinabi ko.
Wala kang mapapala sa akin.
Maghihiganti ako at gagawin ko iyon anuman ang mangyari.
Mahilig ako sa paghihiganti.
Puro kamatayan ang nasa landas na iyon ng demonyo.
Hindi ako natatakot. Makapagsasanay ako at matutulungan kita.
May isang bagay na ako ang pinakamahusay. Ano kung magdadagdag pa ako?
Hindi digmaan ang noodles.
Nakikipaglaban ako buong buhay ko.
Alalay na niya ako!
Saan tayo pupunta nang makapaghiganti ka?
Kailangan ko ng bangka.
Isang bangka ng paghihiganti.
Hindi naman malala.
Maaari mong ahitin ang harapan. Ganoon ang buhok ng mga maharlika.
Sobrang uso iyon.
Bakit hindi na lang niya ako pinatay?
May mas mahabang landas ka mula sa mga diyos.
Nandito pa ako.
-Ikakasal tayo, at… -Hindi na papayag ang iyong ama.
Makukumbinsi ko ang aking ama.
Nang pagtawanan ako ng lahat? Mas pipiliin ko pang hiwain ang sarili ko.
Napakalinis ng pagkakahiwa.
Hiwa ng isang dalubhasa.
Hindi ka maaaring magpakamatay dahil lang may nakaharap kang halimaw.
Ni hindi nga iyon duwelo.
Isang pag-atake iyon. Opisyal ka ba niyang hinamon?
Hindi maituturing na tagumpay ang kawalan ng dangal.
Kaya hindi ka talo.
Kung hinamon ka niya, patay na siya ngayon.
Nakikita ko ngayon. Hinahamon mo siya.
At tulad ng aso, tatakbo siya palapit.
Haharapin ka niya.
Isang onryō. Ang demonyong mga mata niya.
Pero dahil sa tapang mo, babalik siya sa dagat tulad ng bagyo.
Bubunutin mo ang iyong matibay na espada.
Akemi.
Sigurado ka ba?
Sinunggaban ka niya,
subalit walang laban ang espada niya sa iyo.
Sumugod ka gamit ang espada mo.
Nasugatan mo siya.
Tila mga nagngangalit na alon ang mga mata niya.
Sinusubukan kang lamunin noon, subalit masyado kang malakas.
Ibinaon mo uli sa kaniya ang iyong espada.
At ibinaon mo uli.
Huling paghiwa.
Naramdaman mo ang mainit na talsik ng dugo.
Kaluwalhatian!
Halika na rito. Ahitin natin ang ulo mo.
Hindi.
Tama ka.
Hindi lumaban nang marangal ang halimaw na iyon.
Maaari pa ring maibalik ang dangal ko.
Kailangan ko siyang mahanap.
Hahamunin at papatayin ko siya sa harap ng lahat.
Subalit magpapakasal tayo. Hindi ka maaaring umalis.
Mahirap siyang hanapin. Maaaring abutin ng ilang buwan.
Hinahanap niya si Heiji Shindo. Tiyak na doon siya pupunta.
Kakailanganin niya ng bangka.
Sa Mihonoseki.
May naiwan marahil siyang bakas.
Paano kung tuluyan ka na niya?
Boom, nagkalat ang dugo.
Kaya sumumpa ako na hindi na ako uli kakain ng talong.
Ano pala ang bangkang iyon?
Hindi pa ako nakakasakay roon. Nakakahilo kaya?
Nahihilo ako sa pagligo kapag naparami ang tubig.
Mahusay akong magtago.
Hindi mo kailangang sumama.
Sasaksihan ko ang pagpatay mo kay Heiji Shindo.
Hindi siya.
Ang puting lalaking pinoprotektahan niya. Nasa isla siya sa kanluran.
Sa dagat, makararating ako roon bago magbukang-liwayway
at mapapatay ko siya pagsikat ng araw.
Paghihiganti.
Nasaan ang mga tao?
May tao ba riyan?
Nasaan ang mga tao rito?
Hindi tayo narito para magsaya. Bangka ang pakay natin.
Maaari ko kayong dalhin doon.
-Salamat. -Sandali.
Hindi ngayon. Bukas pa.
Bawal din masyadong maaga.
Kailangan ko nang umalis.
Ngayong Hadaka Matsuri? Kung ganoon, lumangoy ka na lamang.
Sarado ang lahat ngayon! Lilinisin namin ang mga sarili namin
at ipagbubunyi ang espiritu, o magiging malas ang taon.
Ayaw ninyo ng malas na taon, tama?
Sige. Bukas na lang.
-Ganiyan nga. Magpakasaya kayo! -Abangan ninyo ang Shingi.
Nakalilinis ng kaluluwa ang pagbababad sa yelo. Huwag ninyong palampasin.
At kapag narinig ninyo ang tambol, magmadali kayo.
Bukas na lang ng umaga.
Huwag masyadong maaga!
-Paumanhin. Mahusay lang magtago. -Lagi kang ganiyan.
Marahil ay nais mo munang maglibang.
Sugal? Maaari nating subukan ang noodles nila!
Ang Shingi! Huwag daw nating palampasin iyon.
Ang paa mo.
Huwag mong tatanggalin iyan.
Kapag inalis mo iyan, hindi na kita alalay.
Naiintindihan mo ba?
Magsasanay na lamang ako.
Kailangan mo pang magsanay? Nakita kitang lumaban.
Tama. Kailangan pa ring magsanay.
Mabuti nang huwag tayong magsaya. Walang ganoon sa samurai. Masama iyon.
Gagawa ako ng puwesto sa mga talampas sa silangan.
Ringo, manatili ka na lamang dito at magsaya.
Hangga't nais mo. Kahit habang-buhay.
Walang problema kung dito ka na titira at mamumuhay.
Hindi iiwan ng alalay ang kaniyang master.
Kaunting kasiyahan lang. Tapos, bukas…
Ang paghiwa mo.
Nag-iwan ka ng bakas para sa akin.
Padaanin ninyo siya.
Kumuha ng armas! Isara ang tarangkahan!
Magsisindi dapat ng apoy ang mga mensahero kapag patay na ang samurai.
Nagbayad ka ng salapi para sa trabahong ayaw mong problemahin,
kaya hindi ka na dapat mabahala pa.
Iyon ang gamit ng salapi.
Hindi lahat ay maaasahan.
Pamilyar sa akin iyang sinabi mo.
Bawat taon akong nangangako na higit pa sa inaasahan mong saya ang ibibigay ko.
Bawat taon, nagagawa ko.
Nag-iiba ang mga ninanais ko.
Nakakaalis lamang ako kapag pupunta na sa banal na lugar tuwing tagsibol.
Buong buwan na akong nagpaplano.
May mga sorpresa sa mga daan papunta sa Edo.
At pagdating natin sa Edo?
Halos handa na ang sorpresa natin para sa shogun.
Pagkatapos noon, makapupunta ka na sa kahit saanmang lugar.
Kahit kailan mo naisin.
Tapos na.
Sa mga nakalipas na taon,
naging dalubhasa ka na.
Hindi ko gusto ang pagpipinta.
Pati ang tabla, seramika,
kaligrapiya at lahat ng mga walang kabuluhang sining
na aking ginamay upang makapagpalipas ng oras.
Hindi ko gustong may oras akong magpinta. Kung may oras akong gawin iyon, may mali.
Hinahayaan tayo ng shogun hangga't kaya niyang itangging buhay ako.
Hindi magtatagal, hindi na niya magagawa iyon.
Nanaisin ko iyan sa aking silid.
Hindi mabibili ng salapi ang espadang gawa ninyo.
Subalit mayroon iyong halaga.
Kunin ninyo ang lahat ng mayroon ako.
Kailangan ko ng espadang gawa ninyo.
Hindi ako swordsman.
Nagbibigkis ako ng mga aklat. Tinuruan ako…
ng aking ama.
Pinatay siya ng lasing na ronin,
na humiwa sa aking ama dahil natalsikan siya ng karitela nito.
Lasenggero iyong ronin,
subalit mahusay siya, ako hindi.
Papatayin niya ako. Alam ko. Pero gamit ang espadang mula sa inyo,
magagawa ko rin siyang patayin.
At mamamatay nang nakaganti.
Gagawaan ba ninyo siya ng espada?
Mayroon siyang itinatago.
Nakakaantig ang kuwento niya.
Marahil ay matutulungan natin siyang mamatay nang may dangal.
Magsindi ka ng apoy.
Ikaw na sa martilyo.
Nasa talim na ito ang apoy mo, Mizu.
Magagamit na ito.
Nahuhuli kang huminga.
Ganito.
Tayo na, bata.
Nakikita sa paa mo ang iniisip mo.
Malambot ka para sa isang lalaki. Mahihina ang mga may halo ang lahi.
Mas makapal ang gitna kompara sa gilid.
Ipakikita ng disenyo kung saan naghahalo ang malambot at matigas na bakal.
Oras na para sa yaki-ire.
Yaki-ire iyong kapag naging bago ang metal,
at nagkakaroon ng kaluluwa ang espada.
Kailangang puro at dalisay ang lahat upang maging ganoon din ang espada.
Ang metal, ang gumawa, ang gagamit noon.
Mizu. Malinaw ba ang iyong isipan?
Opo.
Mizu. Payapa ba ang kaluluwa mo?
Opo.
Ano ang kulay?
Ang pagdikit ng araw sa abot-tanaw kapag tag-init.
Mizu.
Ang iyong espada.
Bakit nagkaganito?
Patawad sapagkat nabigo ako.
May hindi inaasahang elemento na pumasok sa talim.
Kapag natukoy ko kung ano iyon, maaari kong maayos ang espada.
Kasalanan ko. Ako ang elementong iyon.
Ako ang may kasalanan.
Naniwala ako sa kuwento mo. Hindi ganito ang kamay ng nagbibigkis ng aklat.
Marami nang pinatay ang kamay na ito.
Kamay ng mamamatay-tao.
Isa kang hangal.
Marami na akong napatay.
Ang Naliligo sa Dugong Chiaki ang bansag sa akin.
At yumaman ako roon. Gamit ito, mas yayaman pa ako.
Ang mamamatay-taong may putol na espada ni Master Eiji.
Lunod na sa dugo ang ganoong kaluluwa.
Hindi mapipigilan ang ganoon.
Hahanap-hanapin noon lagi ang putol na espada.
Wala tayong magagawa sa kaluluwa ng iba, Mizu.
Ang dungis mo.
Tinatawag ka ng iyong ama.
Nais niyang mag-ayos ka.
Magbihis ka.
Tulad nga siya ng ipinangako mo.
Kaakit-akit nga talaga.
May katandaan na, subalit mahaba pa ang buhay.
Siyang tunay.
Handa nang magbunga. Sumasabay sa buwan ang pagkakaroon niya.
At bukod doon, tinitiyak naming isa siyang birhen.
Mapalad ka.
Hindi lumaking maganda ang anak ni Panginoong Miyabe.
At mapalad kami dahil hindi ganoon ang iyong anak.
Totoo iyan.
Bilang tagapayo ng shogun,
hindi talaga ang angkan ng Tokunobu ang unang naisip namin
para sa alyansa sa pamamagitan ng kasal.
Subalit dahil marami kayong kalapit na teritoryo,
at dahil sa matinding ambisyon ninyo… Sige.
Nababagay siyang maging asawa ng nakababatang anak ng shogun.
Pagpalain nawa ang matalino at marangal na tagapayo ng shogun.
Magiging mainam ang kasal sa tagsibol.
Hindi naging mapagmahal ang unang asawa noong lalaki.
Ang lalaking iyon ay… nasasabik na.
Kung iyong pahihintulutan, para sa kasal, may mga ihahandog ako para kay…
Akemi.
Kompletong ohaguro.
Upang mapaitim ang iyong ngipin tulad ng isang ikakasal.
Mas nais ng master ang itim na perlas kaysa sa puti.
Ama! Pakiusap, ama!
Pakiusap, huwag ninyo akong ipakasal nang ganito!
Ilalayo nila ako! Malayo sa inyo. Malayo kay Taigen.
Nadungisan na ang espada ni Taigen.
Naging hangal ako sa pagpili ko sa kaniya, subalit may nahanap na akong iba.
Higit pa sa nararapat. Pinagpala ng mga diyos.
Hindi maaari. Seki, sabihin mo sa kaniya.
Iyon ang pinakamainam para sa iyo.
Hindi ako papayag. Hindi.
Huwag mo nang baguhin ang isip ko!
Hindi ikaw ang bayani sa kuwento ng pamilyang ito.
Mula sa wala, ginawa kong kilala ang pamilya Tokunobu.
Mula sa wala, patungo sa teritoryo ng shogun.
Ako lang iyon!
Isa kang hangal. Ang sakit mo sa paningin.
Binibigyan kita ng pagkakataon.
Inaasahan ng shogun na babalik sa Edo si Master Chiba
na may dalang babae para sa anak niya.
Aalis tayo sa loob ng limang araw.
Huwag mong kalimutan ang ngipin mo.
Tahimik.
Seki.
Tamang-tama! Magkikita kami ng nagbebenta ng seda.
Dumating na raw iyong mga may bagong kulay.
Sa gabi talaga?
Kung aalis na tayo sa loob ng limang araw, hindi na dapat magsayang ng gabi.
Hanga ako sa mga seda niya. Sasama ako sa iyo.
Bakit hindi mo ako ipinagtanggol?
Dahil hindi na mababago ang isip ng iyong ama kapag nakapagpasiya na siya.
Higit pa sa pasiya mo. Bilang halimbawa,
kapag nakapagpasiya ka nang gumawa ng maling desisyon,
tulad ng pagtakas.
Sa tingin mo ba, hindi kita kilala? Ako ang nagsisipilyo sa iyo noon.
Hindi ako mapupunta sa Edo kasama ang isang estranghero.
Maaayos ko ang lahat. Hahanapin ko lang si Taigen.
Nang mag-isa? Sa lansangan?
Bago ka may mahanap, mapapatay ka na ng mga bandido,
kung hindi sila mauunahan ng iyong ama.
Mas mainam pa na sa mga bandido ka mapunta.
May iba ba akong pagpipilian?
Maaari kang makipagtalik sa tagapagmana ng shogun.
Kahit sinong babae, nanaisin iyon.
Sila na lamang.
Ang ganoong lalaki, hayop ang turing sa kababaihan.
Sabi nila, malupit siya.
Sinong lalaki ang hindi?
Ikaw.
Isama ninyo ang baul ko.
Pumasok ka na at isara ang pinto.
Kung tatakas tayo, hindi dapat tayo malamigan.
Araw-araw sa loob ng libong taon,
nagdadasal tayo sa puno kung saan gawa ang shingi.
Puno ng hininga ng espiritu ang mga hibla ng mga ito.
Sino kaya ang mapagbibigyan ng kapangyarihan ng mga ito?
Kapangyarihan?
Mga sagrado iyon.
Inihahagis niya iyon sa tubig.
Matutupad ang kahilingan ng sinumang makakukuha noon.
Mga mahiwagang patpat.
Huwag mo nang tangkain pa. Akin na iyon.
Makakamit ko na ngayong taon ang kahilingan ko. Bagong asawa.
Noodles!
Kumusta ang noodles mo? Pinakamasarap ba?
Ikalawa lamang.
Noong isang taon, nakuha ni Rinji ang shingi,
at bigla na lamang sumarap ang noodles niya.
Hindi bale, ikalawa pa rin naman.
Ito… Ito ay tunay na napakasarap!
Iyong pagkakaluto sa noodles. Iyong tamang timpla! At mga pampalasa!
Shiso ba iyon?
Saan may shiso sa panahong ito?
Salamat.
Hindi na ako nakakarinig ng papuri nang dahil kay Rinji.
Mas masarap pa rito ang luto niya?
Hindi kapani-paniwala.
Walang katulad. Hindi ko naisip na posible ang ganitong lasa.
Hindi pala ako ang pinakamahusay.
Kompara dito, tila mga uod ang noodles ko.
Mga madulas na uod sa maruming danaw.
Hindi pala ako tunay na mahusay sa ginagawa ko.
Kaya marahil sinabihan ako ni Master na manatili rito.
Kung nagustuhan mo ang noodles ko, maaari kang maging tagapaghugas ko.
Tuturuan kita.
-Titira ako rito? -May iba ka bang matitirhan?
Mamamatay na siya bukas.
Ang mga tambol. Titingnan ko na lamang ang kasiyahan.
Hindi ko kayo kilala, at wala tayong alitan.
May mga kaaway ka na ngayon. Mayayaman. Tanggalin mo na iyang antipara mo.
Alam namin ang nasa likod niyan. Kilala ka namin.
Pinag-uusapan sa buong Kyoto ang samurai na walang pagkakakilanlan
na sumalakay sa Shindo Dojo.
May pangalan ako.
Walang makakaalam niyan kahit kailan.
Sa wakas!
Ano ang ginagawa nila?
Isisilang tayong muli. Ano pa ang hinihintay mo?
Lumalaban ang mga dojo upang magmalaki.
Ang mga mandirigma naman, pumapatay.
Bawat taon,
napapaso tayo ng galit at paghihirap.
Hayaan ang tubig na pawiin ang uhaw ng ating mga kaluluwa
at hayaang magbigay ng suwerte.
Subalit isa lamang sa inyo ang matutupad ang kahilingan.
Humiling na kayo ngayon.
Hinihiling kong maging mahusay sa isang bagay.
Asawa!
Hindi!
Karapat-dapat ka sa aking tunay na espada.
Ang espadang iyan.
Nakaw iyan.
Malambot ka pa rin.
Hindi ako nararapat mapatay ng isang may maruming kamay.
Paalam, Naliligo sa Dugong Chiaki.
Babawiin ko ang dangal ko.
Bawiin mo na.
Tagapagsalin ng Subtitle: John Vincent Lunas Pernia