Huwag mo nang pansinin. Bilis.
Sanggol lang ito.
Hindi nga umiiyak. Anong sanggol ang hindi umiiyak?
Pagmasdan mo.
Nakikita mo? May halo ang lahi.
Tila hindi tao.
Makabubuti sa kaniya ang mamatay. Gawin mo na.
Hindi ko kaya.
Isa kang duwag. Ako na lamang.
Huwag!
Kunin mo.
Kunin mo ang demonyong bata at humayo ka!
Bitiwan mo ang aking master! Ano ang ginawa mo sa kaniya?
Hindi ako. Ang Apat na Pangil.
Master, hindi.
Huwag mo siyang hawakan.
May templo sa itaas ng bundok.
Magiging ligtas siya roon.
Huwag, Mizu! Wala dapat makakita sa iyong mukha.
Hahanapin ka ng masasamang-loob. Kapag binuksan mo iyang pinto, patay tayo.
Patay?
Sino sa Apat na Pangil ang namatay?
Silang lahat.
Lahat ng Apat na Pangil.
Lutasin mo ang problema.
Isa ba iyang utos?
Sampung taon kong hinintay ang sandaling ito.
Sampung taon na pagpaplano
upang ganap na nating makontrol ang shogunate.
Nandoon na.
Nasa kama, nakatuwad, naghihintay.
At nais mong ibigay ko ang atensiyon ko
sa isang may kakaibang anyo na may halo ang lahi
na mahusay sa paggamit ng espada.
Kaya naman, kung maaari, aking mahal na kaibigan,
aking pinagkakatiwalaang kasamahan at aking kapantay,
aking kanang kamay at mga paa sa lupa, aking pinakamamahal,
bigyang-pansin mo nawa ang ating layunin.
At ikaw mismo ang kumilos.
Paghandaan ang paggawa ng tsaa.
Gumagawa ka ng sopas?
Gamot.
Magagamot siya nito.
Dapat lamang.
Kapag namatay siya, mamamatay ka rin.
Lason ang isang iyan.
Lason na kabute. Isang kagat…
dalawang kagat…
Inumin mo ito.
Hindi ba?
May silbi ako.
Halos hindi ka makatayo, ang hawakan pa kaya ang espadang iyan?
Hindi kita pinatay kahit maaari naman.
Ibaba mo na iyan at maupo ka. Patapos na ako rito.
Kasunduan ito para sa isang duwelo.
Ang muling pagtutuos na utang mo sa akin upang maiparehistro, maging legal,
at masaksihan.
Petsa na lamang ang kulang.
Ilang araw ang iyong kailangan bago bumuti ang iyong kalagayan?
Halos ikamatay mo ang huling laban natin.
Hindi iyon isang laban. Hindi mo ako kapantay.
Ang ganda ng iyong buhok.
Lasing ako noong nagtuos tayo. Nagdiriwang ako ng nalalapit kong kasal.
-Binabati kita. -Hindi na iyon natuloy.
Dahil sa iyo, natanggal ako sa posisyon at nadungisan ang dangal.
Mababawi ko ang lahat ng iyon kapag nadala ko ang bangkay mo.
Gaano katagal?
Dalawang araw.
Tatluhin mo na.
Kung nais mo akong patayin, ginawa mo na dapat.
Kapag may pagkakataon, patayin mo na ang kaaway mo.
Hindi marangal ang ganoon.
Hindi paghihiganti ang nais mo, kung hindi kasayahan.
Kapag nahanap ko na ang mga papatayin ko,
ipinapangako kong hindi ako magsasayang ng oras sa seremonya.
Kung ganoon, hindi ka tunay na samurai.
Isa ka pa ring asong gala na kumakain ng aking basura.
Tatlong araw.
Gamot pa.
Pinababa noong una iyong lagnat mo.
Pabibilisin nito ang iyong paggaling at ibabalik ang lakas mo.
May mga gulay, atay ng bakalaw, mga halamang gamot…
Nababagay sa kaniya ang putol na espada ni Master Heiji.
"Dahil naniniwala akong ikaw ay marangal, ituring mo rin sana akong ganoon.
Kung iyong susundan ang tauhan kong si Okiyama, dadalhin ka niya sa tagpuan
kung saan maaari tayong uminom ng tsaa nang ligtas.
Sana ay tanggapin mo ang aking handog bilang patunay na nais kitang makilala."
Mula kay Heiji Shindo.
Sandali. Saan ka pupunta?
-Iinom ng tsaa. -Walang ganoon.
Alam mo iyon, hindi ba? Dadalhin ka niya roon upang tambangan.
Makinig ka, hindi ka maaaring mamatay!
May kasunduan tayo, hindi ba?
Ako lamang ang papatay sa iyo.
Kanan! Kaliwa!
Nakasakay ako sa kabayo!
Wala na itong ibang kahulugan kung hindi isang patibong.
Darating si Heiji Shindo.
May kaugnayan siya sa isa sa aking mga papatayin.
Hindi nag-aalangan ang paghihiganti.
Maginaw.
Maginaw nga ba?
Hindi ka sanay sa paglalakbay o sa lamig.
May mga kailangan ka pa upang hindi ka ginawin.
May mainit na tsaa ako at salapi. Sapat na iyon kahit kanino.
Lubhang mapanganib ang mga daan, iha.
Kung babalik tayo ngayon, hindi malalaman ng iyong ama na umalis ka.
Maaari kang magtungo sa Edo.
Nasa Edo ang tunay na panganib. May plano na ako upang makaiwas.
May apat na araw pa bago ako ipakasal ni Ama.
Dalawang araw upang hanapin si Taigen,
isang araw upang matiyak na malalabanan niya ang samurai,
at isang araw upang maibalik ko siya nang may dangal.
May naaalala ako noong isa pa akong batang tagapayo.
May mongheng wala sa katinuan na nagpapakawala ng mga baboy sa mga bukid
dahil naniniwala siyang inililigtas niya ang mga iyon bago pa makatay.
Tumakbo sa gubat ang mga baboy na humihiyaw dahil malaya na sila.
Karamihan sa mga iyon, pinagpiyestahan ng mga lobo.
Ang iba, namatay sa gutom.
At nagutom ang mga taga-nayon noong taglamig na iyon.
Bakit ba inihahambing ninyo ako sa mga baboy?
Ibig kong sabihin, napakaraming daan
para sa bawat lalaki at babae.
Yakapin mo ang mga limitasyon mo at gamitin mo ang mga iyon.
Hindi ako narito upang matuto ng leksiyon.
Mga kawatan.
May matututunan kang leksiyon.
Bumilang ka ng sampu at umakyat ka sa bintana. Tumakbo ka.
Mga ginoo, sayang lamang ang pagpapahinto ninyo sa amin.
Tinitiyak ko sa inyo, sayang lamang ang pagod ninyo sa mga makukuha ninyo.
Kunin na lamang ninyo ang pitaka ko. Wala na akong ibang maibibigay.
Ilang kakanin at tsaa lamang ang mayroon ako.
Kakain ako.
Matagal na rin mula noong may pinatay ako.
Hindi ko alam kung marunong pa ako.
Mabilis tumakbo ang magaganda mong paa.
Subalit hindi sapat.
Mapalad ka, hindi ako lalaki.
Iyong isang sapatos, prinsesa.
-Ayos ka… -Ayos lang ako.
Ano nga iyong sinasabi mo noon?
Kapag tinalikuran ka ng isang diyos, tutulungan ka ng isa pa.
Kaibigan.
Maaari bang sumabay patungong Kyoto?
Hindi sa Kyoto!
Sa Mihonoseki, sa baybayin. Mahalagang makarating ako sa umaga.
Magbabayad ako.
Nagpakalat sila ng mga puting bulaklak sa Buddha,
at ang mga bulaklak na ikinalat nila, naging kasingtaas na ng Bundok Sumeru.
Nakakita lamang ako ng bundok noong 12 taon ako at naglayas.
Puro mga talampas at bangka ang naroon.
Puro mga laman at utak ng isda.
Naaalala mo ba ang Kohama?
Bakit mo pa aalalahanin? Kinakalimutan ko nga.
Umikot ang buhay ng aking ama
sa dami ng isdang nalalambat niya bago mag-umaga.
Kapag nakarami, makakainom siya.
Kung hindi naman, gugulpihin niya ako.
Naaamoy ko ang bakalaw sa mga kamao niya.
Naamoy ko sa higaan niya bago siya mamatay.
Walumpu't apat na libong pinto ng Dharma.
Sa akin, may dalawa lamang.
Ang lambat o ang espada.
Maaari akong maging tulad ng ama ko, o wawasakin ko ang lambat at kakawala.
At malilimutan ko na ang Kohama.
Naaalala ko ang Kohama.
Kailangan niya ng armas upang patayin ka, parang sa pag-ihi, dapat dalawang kamay.
Kaya ka niyang kagatin at hatiin sa gitna habang tulog ka.
Ubusin ninyo.
Master.
Magpapahinga na lamang ako, at maghihintay na tambangan.
O baka palarin tayo, at makasama nating magtsaa si Heiji Shindo,
wala nga lang tsaa roon.
Pagpipira-pirasuhin ka lamang ng hukbo ng mga sundalo,
na hindi ako kayang labanan.
Maaari na kitang patayin kung nais mo.
Bakit hinayaan mong sundan kita? Hindi nag-aalangan ang paghihiganti.
Kailangan mo ako dahil mahina ka.
Isang payat na batang pulubi sa lansangan.
Kaya kitang talunin anuman ang armas mo.
Sibat.
Bato.
Master, ang iyong mga tahi.
Hahanapin ka ng masasamang-loob.
Kapag binuksan mo iyang pinto, patay tayo.
Nagtatakutan ang mga bata sa nayon noon gamit ang mga kuwento tungkol sa iyo.
Ang kubo sa dulo ng kakahuyan,
kung saan nakatira ang halimaw na bata at ang kaniyang ina.
Hinamon namin ang bawat isa na hawakan ang pinto.
Hanggang isang araw, naglaho iyon.
Hinayaan mong makita ka nila? Tiyak na pupunta ang mga kalalakihan.
Tapos, naging aso ka sa lansangan,
na iniraraos lamang ang bawat araw.
Mizu!
Panalo ka ngayon.
Kukunin ko ang karayom at sinulid.
Sandali!
Alam mo, katawa-tawa ang pinili mong master,
pero naaalagaan mo siya.
Makinig ka. Kapag napatay ko na siya, magtrabaho sa akin.
Hindi ka maaaring maging alalay ko.
Ang ibig kong sabihin, wala kang kamay, mapurol ang isip.
Pero natitiyak kong makapagtatrabaho ka sa aking kusina.
Hindi ko magagawa iyon.
Kadakilaan ang pinapangarap ko.
Ibigay sa kahong saisen ang bawat baryang makukuha ko at mag-alay ng panalangin.
Iniisip mong kaya mong maging dakila?
Ang sabi nga nila, may apat na landas sa mundo.
Ang landas ng magsasaka, artesano, mangangalakal, at mandirigma.
Maaari kang maging dakila sa bawat isa roon.
Kahit alin doon, ayos lang, basta't para sa akin.
Akala ko, maaabot ko ang kadakilaan sa noodles.
Pero ngayon, nakita ko na kung ano ba ang kadakilaan.
At alam kong hindi ko magagawang maabot ang kadakilaan sa pagiging isang anino,
subalit makatutulong ako.
Matutulungan ko ang isang dakila.
Ano? May pagkadakila ako!
Hindi. Salamat na lamang. Hindi kami papasok sa patibong na iyan.
Dito ang patungo kay Heiji Shindo?
Kung ganoon, pupunta ako.
Sandali! Ano sa tingin mo ang ginagawa mo?
Ako lang ang maaaring pumatay sa kaniya.
Kaya kung mamamatay lang siya roon,
papasok din ako upang pigilan silang dalawa ni Kamatayan. Naiintindihan mo?
Tigil.
Nagsasalita ka?
"Magtsaa tayo. Magiging masaya iyon."
Dito na ang labasan. Humanda ka.
Kumusta?
Nais ko rin talagang magtsaa.
Patibong pa rin iyan.
Akemi! Oras na para bumaba.
Hindi ito Mihonoseki.
Malayo pa iyon. Mas malayo pa ito kompara noong sumakay kami.
Kung ganoon, maglakad na kayo!
-Matapos natin siyang bayaran! -Panloloko ang tawag doon.
-Isang araw na paglalakad ito pabalik. -Dalawa.
Paano na ngayon?
Wala tayong salapi at mapupuntahan.
Maninigas ako sa lamig at matatabunan ng niyebe!
Sana nandoon na lang tayo sa atin.
Sapat na ito upang makauwi tayo.
Mayroon ka pala niyan?
Alam mong mangyayari ito sa atin at susuko ako?
Iha, sino ang nagturo sa iyong magpinta,
magbasa, maligo, sumayaw?
Kilala kita.
Maihahambing ka sa orkidya.
Kaibig-ibig, natatangi, at hindi nararapat manigas o maluto sa init.
At hindi basta-basta nakikinig sa kung ano ang tama.
Mabuti na lamang at nakinig ka na.
Umupa tayo ng kabayo at umuwi na.
-Mahahanap ko pa si Taigen. -Sumugal ka kay Taigen at nabigo ka.
Ngayon, doon na tayo sa sunod na pinakamainam na resulta,
at iyon ay nasa Edo, ang maging asawa ng anak ng shogun.
Hindi ko siya imumungkahi sa iyong ama
kung sa tingin ko, hindi iyon ang makabubuti sa iyo.
Ikaw ang nagmungkahi kay Ama tungkol sa anak ng shogun.
Ito ang mundo. Binibigyan ang mga babae ng ilang landas.
Mabuting asawa o masamang bayarang babae.
Huwag kang mabigla. Hindi ka na isang paslit.
Kailangan mo nang mamulat sa mundo.
Oo, pumili ako ng landas para sa iyo.
Ipinagbili mo ako sa anak ng mayaman. Ano ang ikinaiba noon sa isang bayaran?
Sa bahay-inuman na tulad niyan
may mga mangangalakal at bugaw
na naglalakbay sa mga nayon para sa mga ipinagbibiling mga babae.
At binibili ang mga babae, ipinagbibili ng sarili nilang pamilya.
Tanungin mo sila kung iba ba iyon.
May kasiyahang mawawala sa babaeng ikinasal sa tamang lalaki.
Kahit sa maling lalaki.
Unti-unti, sa paglipas ng panahon.
Ngayon ko lamang nalaman,
hindi ka naniwala sa akin.
Akemi!
Hindi dapat naglalakad sa labas ang ganitong mga paa.
Napakalambot, gaya ng… sariwang tofu.
Akemi.
Ano ito?
Ikaw, matanda, huwag mo na akong sundan. Hindi mo ako kayang bayaran.
Sinusundan ako ng mga tagahanga ko.
Umalis ako sa pinakaeksklusibong bahay-aliwan sa Shimabara
upang humanap ng mas nararapat sa aking talento bilang bayaran.
Malaki ang makukuha mong halaga!
Matagal na akong nangangalakal. Maraming nagpapanggap na prinsesa sila.
Maaaring prinsesa ka nga.
Hindi pa ako nakapagbenta ng kasing-elegante mo.
Wala pang kahit sino.
Minsan, nang tumugtog ako ng koto, nilabasan ang mga samurai sa silid.
Hindi ko na kinailangang iangat ang saya ko.
Tama na iyan. Akemi, tayo na.
Umalis ka na at ibang babae na lamang ang guluhin mo.
Nasa pangangalaga na ni Goro ang isang ito.
Sinasabi mong wala kang kontrata ngayon?
Nais ng huli kong amo na aliwin ko ang isang lalaking sasaktan lamang ako.
Sinabi niyang kailangang tanggapin ng isang babae ang kaniyang kapalaran.
Pero alam kong may isa pang daan. Iyong pipiliin ko para sa akin.
Balita ko, may magandang bahay-aliwan sa Mihonoseki.
O, binibini. Napakapalad mo! Kailangan mo ng makikipag-usap sa kanila.
Para sa pinakamataas na halaga! Kakilala ni Goro ang lahat.
Lahat ng magagandang bahay-aliwan mula Kyoto hanggang Edo,
o sa Mihonoseki kung iyong nais. Isang araw na paglalakbay lang iyon!
Ikaw na sa aking kabayo. Kailangang mapanatili ang lambot ng iyong mga paa.
Akemi, hindi mo alam ang iyong ginagawa.
Noong kabataan ko, may nakita na akong mahuhusay na swordsman
at alam kong hindi ako magiging ganoon.
Ibang mga sining na lamang ang pinagtuunan ko.
Pangangalakal. Tsaa.
Ang takureng iyan ay 300 taon nang nasa angkan ng Shindo.
Magandang produktong bakal.
Wala kaming itinatago rito.
Mag-isa ka lang dapat. Mainam. Inasahan mong sasalakayin ka.
Wala akong armas, maliban sa kutsilyo na panghiwa ng tinapay na munggo.
May mga espada kami.
Maaaring may 500 arkero akong nakapalibot sa mga bangin.
Ikaw si Heiji Shindo.
Nangangalakal ka ng laman, opyum, mga baril.
Ang kumakausap sa mga ilegal na mangangalakal mula Kanluran.
Hinahanap mo ako.
-Para sa lalaking may kaugnayan ka. -Marami silang may kaugnayan ako.
Iyong puti ang lahi.
Walang lalaking puti sa Japan.
Iyon ang batas. Walang sinumang lalabag sa batas.
Si Abijah Fowler.
Abijah Fowler.
Iyon ang pangalan niya.
At ano ang kailangan mo kay Fowler?
Isa siya sa tatlong puting lalaki na nasa Japan noong isilang ako.
Papatayin ko silang tatlo.
Apat ang puting lalaki noong isinilang ka.
Tatlo na lamang ngayon.
May mga pinagkakaabalahan kami ni Fowler.
-May mga matagal na kaming pinagkasunduan. -Hindi mahalaga ang pakay mo.
Hindi ka ba maaaring maging mabait sa nag-imbita sa iyo?
Tinitingnan kita subalit hindi kita makita.
Papatayin mo ang kasosyo ko. Kinailangan kong pigilan iyon.
Ipinadala ko ang Apat na Pangil.
Pinatay ko ang Apat na Pangil.
Patunay lamang iyan na mahirap kang patumbahin, bihira iyon.
Maaari akong kumuha ng mga mamamatay-tao na malaki ang singil,
at maaari mo silang patayin, na uubos ng salapi namin at oras mo.
Pareho tayong walang mapapala.
Subalit mapalad ka.
Matalino ako. May karanasan.
Alam kong may mga problemang hindi malulutas.
May alok ka.
Napakaganda ng inaalok kong ito.
Limampung libong ryo.
At itatalaga ka namin bilang bagong panginoon ng Sendai-han.
Mayaman iyon sa troso, sake, at seda.
Imoral ang kasalukuyang panginoon.
Magtatalaga ng bagong papalit ang shogun kapag hiniling namin.
Ginagawa niya ang halos lahat ng hilingin namin.
-Inihanda ko na ang mga liham. -Panginoong Mizu ng Sendai. Bakit hindi?
Bilang kapalit,
kailangan mong tiyakin sa akin
na hindi mo na ako pag-iisipang gawan ng masama…
pati si Fowler.
Isang kasiguruhan.
Maliit na bagay lamang. Wala lamang iyon.
Ang iyong kanang hinlalaki.
Dadalhin ko iyon bilang tanda
na hindi ka na gagamit pa ng espada laban sa amin.
May iba palang paggagamitan ang kutsilyo mo.
Hindi mo kailangang mahiya.
Nagsusuot ng mahahabang manggas ang maraming makapangyarihang panginoon.
Sandali. Kailangan mo muna akong labanan.
Ako.
Ano kaya ang ginagawa nila?
Nagluluto ka?
Kung ganoon, magluto ka.
Tumatanggi ako.
Balewala sa akin ang salapi o kapangyarihan.
Wala akong balak na maging masaya. Nais ko lamang magawa ang nais ko.
Inaasahan mo ito.
Tunay nga ba?
Isang itinuturing na sining ang pangangalakal.
Pinlano mo ito na may kasamang pagsalakay o isa pang alok.
Maaaring hindi kagandahan.
Paano mo pala binabalak na puntahan si Fowler sa kastilyo niya sa isla?
-Dadaan ako sa pinto sa harap. -Totoo iyon. Gagawin niya iyon.
Hindi.
Bilang isang puti, hinahayaan si Fowler basta't hindi siya nakikita.
Hindi mapapasok ang kastilyo ni Fowler.
Kakailanganin mong tawirin ang malalakas na alon.
May walong palapag bago mo maabot ang silid niya sa itaas,
bawat isa, may kakaibang depensa.
Wala nga palang pinto.
Matindi ang mga depensa roon.
Kung ikaw ay sasalakay, mamamatay ka na bago mo pa siya masilayan.
Maliban kung may tutulong sa iyo.
Pangangalakal.
Personal. Nais mong patayin si Fowler. Nais kong matapos na ang ugnayan namin.
Maipupuslit kita sa loob.
Paano?
Bariles ng sake. Nais mong pumasok siya sa loob niyan?
Mahaba at nakakapagod ang paglalakbay.
Subalit pagbalik ko sa kastilyo, na bigong makipagkasundo sa iyo,
ang sampung bariles ng sake na binili ko ay ilalagay sa mga imbakan sa kusina.
Hindi ka papasok sa ganoon.
Anumang landas na patungo kay Fowler ay mainam.
Naapektuhan na siguro ng lagnat ang isip mo.
Hindi iyon bariles. Kabaong iyon!
Maaaring may silid siyang puno ng bariles na may mga lamang patay na kaaway.
May mga katanungan ako.
Dapat lamang.
Paano ko matitiyak na hindi mo ako hahayaang mamatay?
Ikompara mo ang pagiging komplikado noong plano sa inasahan mong pananambang.
Bakit nais mo siyang mamatay kung pinapayaman ka niya
at nakakaya mong suhulan ako ng 50,000 ryo?
Mga sariling dahilan ko iyon.
Hindi.
Hindi pala.
Dalawampung taon ng mukhang iyon.
Iyong masamang amoy.
Galit ako sa kaniya.
Galit na galit ako sa kaniya.
Bakit mabaho ang amoy ng sake?
Sa magandang bariles niya nais mamatay.
Iyan iyong mumurahing sake na ibinibigay namin sa mga bayaran.
Maaari ka naman doon sa bariles ng gusto kong sake. Tuyong-tuyo iyon.
May katanungan ako.
Sabihin nating nagawa na niyang patayin ang puting lalaki.
Paano siya makakalabas?
Mabubuhay ka hanggang sa malaslas mo ang leeg ni Abijah Fowler.
Hanggang doon lang ang usapan natin.
Palarin ka sana sa pagtakas.
Huling tanong.
Iyang bulaklak.
Sino ang humiwa niyan?
Maganda ang pagkakahiwa.
Dalubhasa lamang ang makakahiwa nang ganiyan.
Imposibleng ikaw.
Tama na ang mga tanong.
Pumasok ka na sa bariles.
Paano kung tumanggi ako?
Hindi maaari.
Sinabi ko sa iyo ang sitwasyon natin dito, maliban sa isa.
May kasama ako rito.
May 500 pinakamahuhusay na arkero ako sa mga banging nakapalibot dito.
Totoo iyong munting biro ko kanina.
Pananambang nga ito. Naniniwala ka na?
Kapag tumanggi kang pumasok sa bariles, bibitiwan ko itong laso,
na hudyat sa aking mga arkero na magpaulan ng mga palaso,
at mamamatay ka sa kinatatayuan mo.
At mabubuhay si Fowler. Marahil ay habang-buhay pa.
-Pumasok ka na. -Huwag!
Hindi ka maaaring pumasok. Walang mga arkero…
Tumahimik ka! Wala kang pagpipilian. Pumasok ka na. Pumasok ka o mamamatay ka!
Ang akala ko, naniwala ka na sa kaniya. Walang mga arkero.
Nakisama ka sa demonyo.
Totoo ang sinabi niya.
Nagkakarga uli sila. Bumilang ka!
Isa, dalawa, tatlo, apat,
lima, anim, pito, walo.
Masamang senyales.
Nagkakarga uli sila. Dalawa, tatlo, apat,
lima, anim, pito, walo.
Dalawa, tatlo, apat…
Lason na kabute.
…lima, anim, pito, walo!
Hindi tayo makakalabas.
Nakulong na tayo.
-Dalawa, tatlo… -Itigil mo na iyan, mamamatay na tayo.
Bahala na. Gamitin mo akong pangharang at tumakbo ka.
Hindi maaaring dalawa tayong mamamatay.
Ringo.
Kapaki-pakinabang.
Ang lalaking ito!
May kadakilaan ka rin pala. Ano ang ginawa mo sa higante?
Ang pagharang mo. Iyon…
Ang tiyempo mo. Napakahusay mo. Bagay sa iyo iyong putol na espada.
Sa iyo ito.
Napanalunan mo ito.
Hindi ka talaga papasok sa bariles na iyon.
Madaldal ang mga tulad niya,
masasabi na nila kung paano sila mapatutumba.
Sinabi niya kung paano makapapasok sa kastilyo!
Paano? Ano iyon? Iyong bulaklak?
Ang mumurahing sake.
Ang mga bayaran!
Alam mo, sayang, bukas na ang duwelo natin.
Kailangan na kitang patayin bago ka pa makaganti…
Iyong nakilala ko…
ay hindi tao.
Isang demonyo.
Walang emosyon ang mga mata.
Mga matang tulad ng sa iyo.
Walang makapipigil sa kaniya.
Darating siya.
Aapak siya rito, at hihiwain niya ang leeg mo.
Panonoorin ka niyang mamatay.
Ang husay mo bilang swordsman ay nararapat sa katunggali
na malakas at malinaw ang isip.
Maibibigay ko sa iyo ang dalawang iyon kapag nagawa ko na ang misyon ko.
Sa ikalawang araw ng taglagas, pupuntahan kita sa templo,
at magaganap na ang duwelong hinihiling mo.
Salamat.
Bilang kasiguruhan, tanggapin mo ang espadang ito na nababagay sa kamay mo.
Nais kong malaman
ang lahat ng dapat kong malaman sa demonyong iyon.
Pangalan lamang niya ang alam ko.
Mizu.
Subalit may taong maraming impormasyon.
Sasabihin niya ang lahat.
Tagapagsalin ng Subtitle: John Vincent Lunas Pernia