Tao po?
May tao ba riyan?
Pakiusap. Tulungan ninyo kami.
May kasama akong mga naghihingalo… Marahil ay patay na sila.
Hindi ko matingnan, pero sinusubukan ko silang isalba,
kahit na talagang galit ako sa isa sa kanila.
Sa tingin ko, kilala mo siya.
Pakiusap! Ilang araw na akong naglalakad, at hinahabol kami ng masasamang-loob,
at hindi ko na alam saan pupunta.
Ano ang gagawin ko?
Mizu.
Tuloy kayo.
Ang kulungan ko.
Napakaraming taon din.
Natagalan bago sila nakagawa ng maayos na palikuran.
Pinayaman nang husto ang shogun habang ako, nagtatago lamang.
Nabigyan ko siya ng maraming ginto.
Nakipagtalik nang 10,000 beses.
Ayaw ko nang makita uli iyon kahit kailan.
Paalam!
Ang prusisyon natin patungong Edo sa tagsibol.
Nangako kang hindi tayo mababagot.
Hindi nga.
Bawat gabi, isang putahe.
Masaya akong makitang bumalik na ang gana mo.
Nawalan ka ng braso, hindi ng ari.
Dapat magsabi tayo kung kailan darating ang mga armas.
-Kinakabahan ang mga kaibigan natin. -Hayaan mo silang kabahan.
Kapag hindi na sila nag-alala, maiisip nilang wala na tayong silbi.
Pero alam mo kung kailan.
Ngayon, ano ang plano para mamayang gabi?
Iyan ay… bago sa paningin ko.
Kasiya-siya gaya ng dati,
Ginang Kaji.
Kasiyahan ko ang paglingkuran kayo.
Mag-ingat kayo sa paglalakbay ninyo sa Edo.
Heiji Shindo, nangako ka, tinupad mo.
Bawat paghinto natin, isang sorpresa at kasiyahan.
Naniniwala akong lalakas tayo kapag nasiyahan tayo.
Pero walang silbi ang hukbo natin kung wala silang mga baril.
Para kang matandang babae kung mag-alala.
Nag-aalala ako tulad ng susugod sa digmaan laban sa buong shogunate.
Ipupuslit ang mga baril sa mga bangka sa loob ng dalawang araw.
Mahusay.
Lulusubin ng hukbo natin ang kastilyo,
at ako mismo ang papatay
sa shogun at sa buong angkan ng Itoh
sa Konseho ng mga Nakatatanda sa Pista ng Tagsibol.
Saka makapipili ang mga panginoon.
Ang mamatay kasama siya o sumunod sa aking tao-taohan
na susundin ang mga ipag-uutos ko!
Hindi ko sinabing huminto ka.
Sa dalawang araw, darating ang mga kargamento.
Halughugin ang bawat daungan at palaisdaan. Pati bawat bangka.
Buksan ang bawat kahon. Suhulan ang sinuman sa kahit anong presyo.
Dapat maunahan natin si Fowler sa mga baril.
Kapag nakuha mo na iyon, magagawa ko nang patayin si Fowler.
"Magiging salot sa Japan ang taong iyon. Sasarilihin niya ang kapangyarihan."
Hanapin ninyo ang mga baril bago sila makarating sa Edo.
Dalhin ninyo sa akin. Ngayon din.
Ang pagsasabay ng iyong kasal at ng Pista ng Tagsibol.
Hindi magiging maganda ang tiyempo kung ako mismo ang nagplano.
Bawat panginoon ay nagdala ng pinakamagaganda nilang handog.
Ngumiti ka naman.
Ano pa ba ang maaaring naisin mo na wala rito?
Nais kong hindi sapilitang ipakasal sa lalaking hindi ko kilala.
Nais kong umalis sa Edo.
Anak.
Sa buong buhay mo, kailan mo ba hindi nakuha ang nais mo?
Noong pinaitim mo ang mga ngipin ko?
Basta… magtiwala ka lang sa akin.
Kumusta, kaibigan?
Gaano ka na katagal diyan?
Sobrang tagal na. Tagsibol na.
Tinamaan sa pakpak ang ganoon kaliit na ibon.
Sinasabi ko, ipinanganak ka para pumatay.
May maganda kang nakita, at una mong naisip na patayin iyon.
Malupit ka nga gaya ng sabi nila.
Wala ka man lang sasabihin?
Ang lakas ng loob mong basta na lang kausapin ang batang master.
Masamang maging matapang.
Parang tofu dapat ang maybahay. Hindi napapansin, walang kulay, matabang.
Masama nga siya gaya ng sabi nila. Ni ayaw niya akong kausapin.
Ang batang master, walang kinakausap na babae. Utos iyon ni Ginang Itoh.
Sabi nga ng unang asawa, sana sinunod niya iyon.
-Ano ang nangyari sa kaniya? -Bumalik na siya sa pamilya niya.
Na nakaurna.
Gaya sa labanan, malupit ang batang master sa kama.
Ang paboritong posisyon sa kama ng mapapangasawa mo?
May obi sa leeg ang babae.
Akemi! Pambihira ka.
Lumayo ka sa bintanang iyan. Ito na ang hinahangad mo? Kamatayan?
May iba pa bang paraan?
Bintana o kutsilyo lang. O maghintay ako ng obi.
Huwag kang mag-alala, Seki. Nakakalungkot, wala akong lakas ng loob.
Umalis ka na.
Hindi ko kailangan ng payo mo sa pag-aasawa o pag-ibig
o sa kung anumang tingin mong bihasa ka ngayon.
Wala akong alam sa pag-ibig,
sa pakikipaglaban, sa politika, sa sining, o sa anumang bagay na dapat alam ko.
Isa akong miserableng mandirigma.
Ang tanging alam ko lang nang buong buo ay ikaw.
Heto. Regalo mula sa akin.
Set ng Go?
Tumigil na tayong maglaro noong 12 ako.
Bakit?
Dahil lagi kitang natatalo.
Bakit?
Dahil natuto ka na.
Determinado kang kamuhian ako
subalit ang talagang kinamumuhian mo, ang pagiging pagmamay-ari ng iba.
Hindi dapat pag-aari ang mga babae.
Ganoon talaga.
At bukas, mula sa poder ng iyong ama, mapupunta ka na kay Master Takayoshi
Alam kong darating ang araw na ito.
Mula nang mamatay ang iyong ina,
sa mga nalalabi kong sandali, sinubukan kong ihanda ka sa totoong mundo,
hindi sa mundong nais mo.
Na hindi alam ng iyong ama,
kadalasan hindi mo rin alam.
Akala mo pumuslit ka nang ilang taon sa silid-aklatan upang magbasa lang?
Ano sa tingin mo ang nais mong gawin?
Alam mo man o hindi,
higit pa sa makayanang mabuhay rito ang kaya mong gawin…
maliban sa magtagumpay.
Palawakin mo ang teritoryo mo.
Alamin mo ang mga kahinaan. Manghuli ka.
Ipanalo mo.
Natuto ka na.
Itigil mo na ang pagpapanggap bilang aking ina.
Sa isang araw, hindi mo na ako kailanman magiging responsibilidad.
Sisihin mo ako kung kinakailangan.
Kamuhian mo ako.
Tulad noong mandirigma ako, hindi rin ako naging mahusay sa pagiging ina.
Pero mas nasiyahan ako sa trabaho kong ito.
May gising na.
Sabihin mo kapag nagising na si Taigen.
Mabuti na lang at may alalay ka, hindi ka namatay.
Matigas ang ulo mo.
Hindi ako alalay ni Mizu.
Mabubuhay ba si Taigen?
Matigas din ang ulo niya.
Ano ang maitutulong ko sa inyo, Master?
Nilabhan ko ang mga damit mo. Hindi mo alam na marumi na.
Magiging maganda nang tingnan iyon. At maputi.
Alam ba ninyong puti iyon?
Ang maalamat na si Master Eiji, dapat lang na malinis ang pang-ilalim.
Lalo na kung tuturuan niya ako.
-Matutulungan mo ako kung tatahimik ka. -Mahilig din sa katahimikan ang aking ama.
Buhay ka.
-Lahat kumikirot. -Magandang senyales iyan.
Asin at lamang-loob ng isda.
Kohama?
Malapit doon.
Ito ang pandayan ni Master Eiji.
Dito ka pala nagtago sa mga nakalipas na taon.
Dito ka nagsanay.
Walang may pakialam sa bayan kung nagutom ako o namatay.
Kinupkop niya ako.
Magpahinga ka. Babalik ako.
Sandali. Hayaan mong pasalamatan kita sa pagligtas mo sa akin.
Mahirap amining iniligtas mo ako.
Hindi mo kailangang suklian iyon.
Umaasa si Ginang Itoh na matutuwa ang binibini kung ipapasyal siya.
Tingnan mo ang mga puno.
Tila sadyang namulaklak ang mga iyon para sa kasal.
Kahit ang mga bayaran ay nagtatrabaho araw at gabi.
Hinto! Ihinto ninyo.
Napalayo yata kayo.
Oo, Ginang Kaji.
Ako ito. O kailangan ko pang bumigkas ng ilang renga?
Akemi?
Akemi! May ngipin ka na ng isang maybahay.
Lahat ng parokyano namin sa bansa ay nasa Edo para sa Pista ng Tagsibol
at sa marangyang maharlikang kasal.
Umupa kami ng mga silid sa isang tsaahan dito sa Yoshiwara.
Mahaba ang nilakbay namin upang makarating dito.
Dumaan kami sa 69 Estasyon ng Nakasendo.
Subalit bakit narito ka? At may suot kang palamuti ng shogun?
Ang marangyang maharlikang kasal ay… sa akin.
Sandali. Sa iyo ang kasal na iyon?
Tunay ngang isa siyang prinsesa.
Oo naman. Pustahan, nakatira siya sa isang kastilyo.
Nasa bitag ako, pinaliligiran ng mga ahas.
Gugustuhin kong ako na lamang ang nasa kinalalagyan mo.
Pinagsisilbihan namin ang bawat pawisang mga lalaki rito
upang magbigay-pugay sa bagong pamilya mo.
Isa lang ang kailangan mong pagsilbihan, mabango pa.
Hindi mo nauunawaan.
Na isa siyang halimaw? Mahina siya.
Lalaki siya. Mahina ang lahat ng lalaki.
Iyong mga nagpapakahalimaw ang pinakamahihina.
Iniisip nilang malakas sila dahil tinitira nila ang mga babae.
Ang totoo, marupok ang mga ari nila.
Nakalantad. Nakita mo iyon.
Gusto nilang inaalagaan sila, pinapalo, pinapasuso,
saka maglalakad na para bang nagpatumba ng isang hukbo.
Pagyamanin mo ang kahinaan niya. Magsilbi kang lakas niya,
at sasambahin ka niya.
Hindi ko alam kung kaya ko.
Tigilan mo ang paghabol at pagtakbo palayo sa mga lalaki,
at magpasiya ka kung ano ba ang gusto mo.
Gusto kong kontrolin ang buhay ko.
Kung ganoon, kontrolin mo ang buhay noong lalaki,
Prinsesa.
Kaawa-awa.
Iyong puting lalaki, papatayin lang siya kasama ng iba.
Sandali lang ninyo akong magiging pasanin.
Minsan ka nang tumira dito.
Kailangan ko munang makapaghiganti.
Kailangan ko ang espada ko para doon.
Kaya ba ninyong buoin uli?
Hindi.
Ang sira ay sira na.
Kung ganoon, kailangan uli iyang tunawin at pandayin.
Naputol ang esapda mo dahil mali ang halo.
Perpekto na iyan.
Masyadong puro.
Nais ng metal mo na maihalo sa bagong bakal.
May bakal ba kayo para sa akin?
Wala.
-Kung ganoon, bigyan ninyo ako ng espada. -Hindi.
Hindi na makontrol ang apoy sa loob mo.
Hindi na ako ang batang nakilala ninyo.
Hindi nga.
Tatakbo ang batang iyon pagkakita sa iyo.
Nauunawaan ng batang iyon ang kahulugan ng espada,
ang linyang naghihiwalay sa buhay at kamatayan.
Wala akong bakal para sa iyo.
Kung ganoon, gagawa ako ng sarili ko.
Mizu!
Paano ninyo nalamang narito ako?
Ang nagsisilbing mga kamay mo,
sino ang gumawa?
Ako.
Bakit?
-Para maging kapaki-pakinabang ako. -Iyon lang ba?
Nais kong maging samurai. Nais kong maging mahusay.
Karamihan sa mga tao, natatawa kapag sinasabi ko iyon.
Nakakatawa ba iyon?
Kailangan ng samurai ng mga kamay.
Talaga? Gaya ng kailangan ng isang panday ng mga mata?
Ang mga kamay mo.
Dahil ba sa aksidente o ganiyan ka na pagkapanganak?
Pagkapanganak.
E, ang mga mata mo?
Dahil sa sunog.
At ngayon, sinusunod na kayo ng apoy.
Nagpanday ka buong gabi. Baka nagugutom ka.
Ang sikat na mga bola-bolang isda ni Tandang Itagaki.
Ang nag-iisang kaaya-aya sa Kohama.
Ngayon ko pa lang ito matitikman.
Tanda mo? Isa lang akong aso na kumakain ng mga basura sa tabi.
Ang espada mo.
Ayaw mabuo ng bakal.
Ano naman?
Kailangan mong patayin ang hayop na si Fowler bago pa mahuli ang lahat.
"Ang espada ang kaluluwa ng samurai."
Iyan ang sinasabi nila sa mga mag-aaral sa dojo na nasa unang taon.
Mahusay ka. Marahil ay mas mahusay ka pa sa akin.
At walang sinumang mas mahusay sa akin.
Makinig ka, hindi mahalaga ang armas.
Gamitan mo siya ng martilyo.
Heto. Tumayo ka.
Ayaw ni Master Eiji na ginagalaw ang mga gamit niya.
Masyadong masakit ang katawan ko para makipaglaban.
Akala mo, mapapatumba mo ako uli?
Paumanhin.
Huwag kang humingi ng paumanhin.
Taigen?
Marahil ay nangungulila ako kay Akemi.
May kailangan akong sabihin sa iyo.
Hindi mo na uli makikita si Akemi.
-Ano? -Ikakasal siya kay Takayoshi Itoh sa Edo.
Bakit alam mo ito?
Hinayaan ko siyang kunin ng mga guwardiya ng Tokunobu.
Hinanap niya ako para isalba ang kasunduang kasal ninyo.
-At hinayaan mo silang kunin siya? -Para iyon sa ikabubuti niya.
Pupunta ako sa Edo.
Hindi. Masyadong mapanganib. Planong lumusob ni Fowler sa Kastilyo ng Edo.
Ano?
Nakita ko ang plano niya. Mayroon siyang hukbo na armado ng mga banyagang rifle.
Matalino siya. Aatake siya sa Konseho ng mga Nakatatanda.
Matagal mo nang alam.
Nasa panganib ang shogun. Nasa panganib si Akemi.
Anong klaseng samurai ka?
Papatayin ko si Fowler.
Hindi para sa dangal mo. Kung hindi dahil galit ka.
Demonyo ka nga talaga.
Pupunta ako sa Edo upang balaan ang shogun,
saka kita hahanapin at papatayin.
Ang pinakamagandang regalong natanggap ko
ay mula kay Ginang Itoh, na nagbigay sa akin ng dalawang anak na lalaki.
Para kung sakaling mamatay man ako, hindi mahihirapan ang bansa,
maliban sa ilang pagdarasal.
Ikinalulugod kong makasama kayo
upang ipagdiwang ang pagpapakasal ng ikalawang anak ko,
si Takayoshi Itoh,
sa nag-iisang anak na babae ni Panginoong Daichi Tokunobu.
Narito ang bawat isa sa inyo
dahil sa subok nang katapatan ninyo sa shogunate.
Nawa'y maging tapat ang babaeng ikakasal gaya ng katapatan ng angkan ninyo sa akin.
Nawa'y maging sagana ang sinapupunan niya gaya ng inyong kabukiran.
Mahal ko,
ipinasadya ang iyong pagkain para lamang sa iyo.
Atay ng kuneho sa velouté ng semilya ng kabayo.
Upang madali kang magbuntis.
Umaasa akong kakayanin mo ang mga tungkulin mo
bilang maybahay na Itoh.
Makikita ninyong kakayanin ko lahat.
Pinalamig na utak ng fox para sa karunungan.
Malapot na sabaw na dugo ng namumuong sanggol na baboy.
Para sa kabataan at kasiglahan.
Ang isang ito ay ideya ng iyong asawa.
Napakalambing na lalaki.
Kung ganoon, nagkapira-piraso ang lahat.
Ang iyong bakal.
Marahil ay hindi makakagawa ng bakal ang isang demonyo.
Ganoon ba?
Halimaw na puno ng galit ang nakikita sa akin ng mundo.
Isang onryō.
Nakita rin iyon ng sarili kong ina…
at hindi niya ako magawang mahalin.
Marahil ay tama sila.
Hindi kita tinuruang maging demonyo
o tao.
Ipinakita ko sa iyo kung paano maging alagad ng sining.
Isa lang ang kailangan mong gawin upang maging ganoon.
Tingnan mo ako.
Hindi ko kayang lumaban, o maghabi, o magsaka.
Gumagawa ako ng mga espada.
Nagluluto ako upang magkaroon ng lakas para makagawa ng magagandang espada.
Inaaral ko ang mga sutra upang linisin ang puso ko
para makagawa ng magagandang espada.
Sa tingin ninyo, sining ba ang paghihiganti?
Mga espada, mga palayok, noodles, kamatayan.
Pare-pareho lang iyon sa alagad ng sining.
Hindi pala ako mahusay na alagad ng sining.
Ibinibigay ng alagad ng sining ang lahat sa sining,
ang kabuuan.
Ang iyong mga kalakasan at pagkukulang,
pagmamahal at kahihiyan.
Marahil ang mga taong kinolekta mo.
Noong may alalay ako, nakagawa ako ng pinakamagagandang espada.
Akala ko, naiinis ko lang kayo.
Parehong totoo.
Maaaring may demonyo sa loob mo, pero hindi lang iyon.
Kapag hindi mo pinapasok ang kabuuan,
dalawa ang upuang kukunin ng demonyo,
at magdurusa ang iyong sining.
Ano ang gagawin ko?
Paggawa lang ng mga espada ang alam ko.
Bawat umaga, gumagawa ko ng apoy.
At nagsisimulang muli.
Tulad ng tofu na handa nang lamunin.
Pinadalhan ka ng regalo ni Master Takayoshi.
Dahil lubhang nasiyahan ka sa iyong hapunan,
binigyan ka niya ng agahan at tanghalian.
Masaya ba'ng pahirapan ako? Ang patayin ang ibon ko para ipakain sa akin?
May dalawa pa ngayon?
Magsalita ka. O nakakababa sa iyo ang kausapin ako?
Iyon ay… paghingi ng tawad
sa ginawa ng aking ina.
Ganoon pala.
Seryoso ka sa regalo mo.
Mapapatawad ba ako ng asawa ko sa pananampal ko?
Hindi kailangang mahiya ng asawa ko sa asawa niya
o kahit magmadali sa pagtugon.
Ang pinakamahusay kong tagapagturo, nauutal din.
Tinawanan ng mga hindi mahuhusay na guro,
pero alam kong iyon ay dahil ang dami niyang naiisip
at hindi makahabol ang bibig niya.
Noong tumula siya,
napuno ng kahulugan ang mga salita at napag-alab niya ako.
Matagal na akong may matinding paghanga sa kaniya.
Muli,
mapapatawad ba ako ng asawa ko sa pagsampal ko sa kaniya?
Oo.
Maaari bang tumula ang asawa ko para sa akin?
Ringo.
Alam mo ba ang Heart Sutra?
Ang katawan ay kawalan ng laman, at ang kawalan ng laman ay katawan
Lahat ng bagay ay walang laman
Walang isinilang, walang wasak…
May mga bagay na hindi ko kayang gawin nang mag-isa.
Nais kitang marinig.
Sige lang.
Ngayong gabi lamang
Magtabi tayo sa unang ito
Dahil naglakbay ako nang malayo
Sa landas ng mga pangarap ko upang hanapin ang katotohanan
Hinalughog ko ang bawat bangka at bawat karitela sa bawat baybayin.
At wala akong nakita.
Walang mga baril sa Japan na mula sa kanluran.
Sa tingin ko, manloloko ang kasamahan mong puti,
at malapit ka nang mamatay.
Isang liham?
Trabaho lamang ito.
Tapusin mo na ang ginagawa mo. May ipapakita ako sa iyo.
Makintab na bagong laruan.
Nanghingi ako ng dalawang nasentensiyahang lalaki.
Nagpadala ng apat.
Masarap kapag nirerespeto ka.
Sige na!
Tumira ka nang napakalala.
Ako naman.
Oras na para subukan ang mga baril natin.
Mga baril natin?
Hindi ko maintindihan. Nasaan ang mga iyon?
Narito ang mga iyon.
Kinailangan kong baguhin ang mga disenyo
upang maipasok dito ang 2,000 rifle mula sa bansa ko nang walang abiso.
May mga sadyang nagpahirap sa mga tao sa aking bansa noon.
Bata lang ako noong ang mga Tudor,
sinunog ang mga pagkaing maiisip kainin ng mga rebelde sa ilalim ni O'Neill.
Nagutom kami. Nagutom ang lahat.
May berdeng mantsa ang bibig ng mga patay sa kakanguya ng kulitis.
Magiging maparaan ka kapag taggutom.
Maagang namatay ang mga magulang ko.
Kami ng kapatid kong babae, naiwang nanghuhuli ng daga.
Mabilis naubos ang mga daga. Dugo ko ang ipinakain ko sa kapatid ko.
Nadugtungan ko nang dalawang linggo ang buhay niya.
Tatlong araw akong hindi natulog
upang protektahan ang katawan niya sa mga nagugutom
hanggang sa lumambot ang lupa.
Tinanggal ko ang mga bato niya at inilibing ko siya.
May taba iyon na parang gisantes.
Doon lang ako nakakain noong napilitan na akong kagatin iyon.
Iyon ang huling ginawa ko dahil kinakailangan.
Kontrolado ko na ang buhay ko ngayon.
Bawat kagat.
Sinubukan ni Master Chiba na nakawin ang padala sa akin.
Sa tingin ko, naisip niyang pangunahan ang kudeta nang wala tayo.
Gusto mo ang mga hinlalaki niya?
-Paano ang mga sundalo niya? -Mga sundalo mo na sila ngayon.
Mukhang wala na tayong espiya sa loob.
Mukhang ikaw na ang gagawa ng trabaho ni Chiba sa kastilyo.
Sa tingin mo kaya mo?
Kayang makapatay ng diyos ang espadang magagawa sa bakal na ito.
Makakagawa ka ng talim na karapat-dapat sa layunin mo.
Hindi. Tama kayo.
Hindi ako nararapat magkaroon ng espada. Hindi pa.
Para sa inyo ang bakal na ito.
Pupunta ako sa Edo para patayin ang lalaking isinumpa kong papatayin ko.
Kapag nagtagumpay ako at nabuhay,
babalik ako.
At malalaman ninyo kung karapat-dapat ako sa espadang mula sa bakal na ito
na gawa ng kamay ninyo.
Patawad sa pag-alis ko, Master Eiji.
Alam kong nasasabik kayong maging guro ko, nang ilang taon siguro.
Pero kailangan ako ni Master.
Paalam, Amang Panday.
Paalam, Amang Panday!
Kunin na ninyo ang mga gamit ninyo. Hindi na kailangan ang serbisyo ninyo.
Huwag na ninyong pag-abalahin si Ginang Itoh sa mga pagkain ko
at sa makakasama ko.
Pero sino ang mag-aasikaso sa inyo?
Ipinatawag kami ng prinsesa.
Hindi ito pagpapatawag.
May iaalok ako sa inyo, Ginang Kaji.
May sarili na akong salapi at nais kong bayaran ang kontrata ng iyong mga tao.
Lahat sila.
Limang beses ng utang ng bawat isa.
Sa anong kondisyon?
Walang kondisyon,
maliban sa ang bawat isa sa kanila ay magiging malaya na.
Hindi ko na kailangang maging bayaran?
Wala kang utang sa amin.
Wala nga.
Pero tila nakapagpasiya na ako kung ano ang nais ko para sa sarili ko.
Isa pa, kailangan ko pala ng mga bagong tagapaglingkod.
Malaki ang sahod, may mga bagong damit. Titira nga lang kayo rito.
Dito? Sa palasyo mo?
May trabaho rito. Pero marami pa akong dapat matutuhan.
Kailangan ko ng tapat na mga kaibigan. Mga marunong na sa mundo.
Ito ang pinakamagandang bagay na nangyari sa akin.
Pambihira. Hindi ako makapaniwala.
Seryoso ako. Kung ayaw mong magpaiwan…
Tinrato kita nang masama,
pero inaalok mo ako nito?
Pakiusap. Akemi, pakiusap makinig ka sa akin.
Kailangan mong umalis.
Nasa matinding panganib ka rito.
Ama, ang lapitan na lamang kayo ang naisip kong gawin.
Sabihin mo ang sinabi mo. Sige na.
May nagpaplano laban sa shogunate.
Isang puting lalaki ang nagbabalak umatake sa Kastilyo ng Edo
at patayin si Shogun Itoh at ang buong pamilya niya.
Lahat ng nasa loob ng kastilyo.
May hukbo siya, mga banyagang baril, mga kasabwat sa loob ng korte.
Sinabi ba niya kung kailan?
Sa pagpupulong ng mga panginoon. Kailangan na ninyong umalis.
Salamat.
Marahil ay iniligtas mo kaming lahat
pati ang anak ko.
Sino pa ang nakakaalam nito?
Wala na.
Lubos ang pasasalamat ko sa iyo.
Ise.
Ang sabi ko, magtiwala ka sa akin.
Sandali ka lang magiging asawa ng kasuklam-suklam na lalaki.
Miyembro ka na ng Angkan ng Itoh.
Lalapitan ka ng mga tao kapag patay na ang shogun at ang mga anak niya,
at mapapasaakin ang kapangyarihan nila…
na pagsasaluhan namin ng mga bago kong kaalyansa.
Maraming mamamatay.
Magiging ligtas ka rito hanggang sa matapos iyon.
Saka mo ako pasalamatan.
Hindi!
Tagapagsalin ng Subtitle: John Vincent Lunas Pernia