Halo?
Jest tam kto?
Proszę. Musisz nam pomóc.
Mam tu umierających… Może nawet już nie żyją.
Boję się sprawdzić. Ale chcę im pomóc,
choć na jednego jestem bardzo zły.
Chyba go znasz.
Proszę! Idę z nimi od wielu dni, ścigają nas źli ludzie
i nie mamy gdzie się podziać.
Co ja mam począć?
Mizu.
Wejdź.
NIEBIESKOOKI SAMURAJ
Moja klatka.
Tyle lat.
Całe wieki budowali porządną wygódkę.
Szogun wzbogacił się dzięki mnie. A ja musiałem się tylko ukryć.
Obracałem tam fortuną.
Ruchałem 10 000 razy.
Nigdy więcej nie chcę tego oglądać.
Adieu!
Nasza wiosenna procesja do Edo.
Obiecałeś, że nie będziemy się nudzić.
Nie będziemy.
Co wieczór czeka nas przysmak.
Cieszę się, że odzyskałeś apetyt.
Straciłeś rękę, a nie fiuta.
Powinniśmy dać znać, kiedy dotrze broń.
Nasi przyjaciele się denerwują.
Niech się denerwują.
Gdy przestaną się martwić, przestaną nas potrzebować.
Ale wiesz, kiedy dotrze?
Co mamy w planie na dziś?
To… coś nowego.
Miło mi jak zawsze,
Madame Kaji.
Zawsze miło mi panom służyć.
Bezpiecznej podróży do Edo.
Heiji Shindo, obiecałeś i dotrzymałeś słowa.
Na każdym przystanku niespodzianka i rozkosz.
Jestem zdania, że przyjemność daje nam siłę.
Ale nasza armia bez broni jest niczym.
Martwisz się jak stara kobieta.
Martwię się jak ktoś, kto idzie na wojnę z całym szogunatem.
Broń zostanie przemycona
na łodziach rybackich za dwa dni.
Sprytne.
Nasza armia zdobędzie zamek,
a ja osobiście zabiję
szoguna i cały klan Itoh
na radzie starszych w trakcie wiosennego matsuri.
Panowie będą mogli wybrać.
Umrzeć z nim albo pokłonić się przed moją marionetką,
która będzie wykonywać moje rozkazy!
Nie kazałem ci przestać.
Dostawa przypłynie za dwa dni.
Przeszukajcie każdy port i łowisko. Każdą łódź.
Otwórzcie każdą skrzynię. Przekupcie każdego, kogo trzeba.
Musimy mieć tę broń przed Fowlerem.
Gdy ją zdobędziemy, z przyjemnością zabiję Fowlera.
„Ten człowiek będzie zgubą Japonii. Nie można dzielić z nim władzy”.
Znajdźcie tę broń, zanim dotrze do Edo.
Przynieście mi ją. Natychmiast.
Twój ślub zbiega się z wiosennym matsuri.
Lepiej bym tego nie zaplanował.
Każdy pan przyniósł nam wspaniały prezent.
Uśmiechnij się.
Masz tu wszystko, o czym możesz zamarzyć. Czego chcieć więcej?
Chcę nie być zmuszana do ślubu z okropnym nieznajomym.
Chcę opuścić Edo.
Córko.
Kiedy w swoim życiu nie dostałaś tego, czego chciałaś?
Kiedy poczerniłeś mi zęby?
Po prostu… zaufaj mi.
Witaj, kolego.
Jak długo tu jesteś?
Za długo. Na zewnątrz jest wiosna.
Trafił w locie tak małego ptaka.
Urodziłeś się, by zabijać.
Zobaczyłeś coś pięknego i musiałeś to zabić.
Jesteś naprawdę okrutny.
Nie masz nic do powiedzenia?
To zuchwałe mówić do młodego panicza tak otwarcie.
Zuchwałość jest nierozsądna.
Żona powinna być jak tofu. Niezauważalna, bezbarwna i nijaka.
Jest naprawdę okropny. Nawet nie chce ze mną rozmawiać.
Panicz nie rozmawia z żadną kobietą. Rozkaz pani Itoh.
Jego pierwsza żona żałuje, że nie posłuchała.
- Co się z nią stało? - Wróciła do rodziny.
W urnie.
W łożu jest równie bezwzględny jak w bitwie.
A jego ulubiona pozycja?
Z obi na szyi partnerki.
Akemi! Na niebiosa, dziecko.
Odsuń się od tego okna.
To jest teraz twój plan? Śmierć?
A jest stąd inne wyjście?
Okno albo nóż. Albo poczekam na obi.
Nie martw się, Seki. Niestety brakuje mi odwagi.
Odejdź.
Nie potrzebuję rad na temat miłości czy czegokolwiek, w czym jesteś ekspertem.
Nigdy nie rozumiałem miłości,
walki, polityki, sztuki,
ani niczego innego.
Byłem żałosnym wojownikiem.
Wszystko wiedziałem tylko o tobie.
Proszę. Prezent ode mnie.
Zestaw do go?
Nie graliśmy, odkąd miałam 12 lat.
Dlaczego?
Bo zawsze wygrywałam.
Dlaczego?
Bo się nauczyłaś.
Nienawidzisz mnie,
a tak naprawdę bycia czyjąś własnością.
Kobiety nie powinny nią być.
Ale są.
A jutro przejdziesz z rąk ojca w ręce pana Takayoshiego.
Wiedziałem, że ten dzień nadejdzie.
Od śmierci twojej matki
próbowałem przygotować cię
na to, jaki świat jest,
a nie jaki byś chciała, żeby był.
Bez wiedzy twojego ojca.
Często nawet bez twojej.
Myślisz, że zakradałaś się do biblioteki, żeby czytać, niepostrzeżenie?
Jak myślisz, czemu tego chciałaś?
Chcesz czy nie,
jesteś przygotowana, by zrobić tu coś więcej niż przeżyć…
by zwyciężyć.
Rozszerz swoje terytorium.
Znajdź słabe punkty. Zdobądź.
Wygraj.
Nauczyłaś się.
Przestań udawać moją matkę.
Pojutrze nie będziesz już za mnie odpowiedzialny.
Obwiniaj mnie, jeśli musisz.
Nienawidź.
Byłem równie kiepską matką, jak wojownikiem.
Ale ta praca bardziej mi się podobała.
Ktoś się obudził.
Powiedz mi, gdy obudzi się Taigen.
Dzięki twojemu uczniowi nie umarłeś.
Twoja dusza jest uparta.
Nie jestem uczniem Mizu.
Taigen przeżyje?
Jego dusza też jest uparta.
Jak mogę ci pomóc, mistrzu?
Wyprałem ubrania. Pewnie nie wiedziałeś, że są brudne.
Teraz będą o wiele ładniejsze. I bielsze.
Wiedziałeś, że są białe?
Legendarny mistrz Eiji zasługuje na białą bieliznę.
Zwłaszcza gdy będzie mnie szkolił.
Możesz mi pomóc, zapewniając ciszę.
Mój tata też kochał ciszę.
Żyjesz.
Wszystko mnie boli.
To dobry znak.
Sól i rybie flaki.
Kohama?
Blisko.
To kuźnia mistrza Eijiego.
To tu zniknąłeś lata temu.
Tu trenowałeś.
W mieście nikogo nie obchodziło, czy będę żył. A on mnie przygarnął.
Odpoczywaj. Niedługo wrócę.
Czekaj. Pozwól mi podziękować ci za ratunek.
Niełatwo mi to przyznać.
Nic mi nie jesteś winien.
Pani Itoh liczyła, że przejażdżka poprawi pani humor.
Spójrzcie na drzewa.
Jakby zakwitły specjalnie na ślub.
Nawet prostytutki pracują dzień i noc.
Stać! Zatrzymać się!
Jesteście daleko od domu.
Tak, Madame Kaji.
To ja. Mam wyrecytować rengę?
Akemi?
Akemi! Masz zęby żony.
Każdy zasobny klient w kraju jest w Edo na wiosennym matsuri
i wystawnym królewskim weselu.
Wynajęłyśmy pokoje w herbaciarni w Yoshiwarze.
Pracowałyśmy przez całą drogę.
Przeruchałyśmy się przez wszystkie 69 stacji Nakasendo.
Ale co ty tu robisz? I skąd ten herb szoguna?
To wystawne królewskie wesele jest… moje.
Czekaj. To twoje wesele?
To prawdziwa księżniczka.
Oczywiście. I pewnie mieszka w zamku.
Jestem w sidłach, otoczona przez węże.
Chętnie się z tobą zamienię.
Obsługujemy tu zmęczone podróżą krocza mężczyzn,
by oddać hołd twojej nowej rodzinie.
Ty musisz obsłużyć tylko jedno. Umyte.
Nie rozumiesz.
Że jest brutalem? Jest słaby.
To mężczyzna. Wszyscy mężczyźni są słabi.
Brutalni są najsłabsi.
Wnikają w kobiety i myślą, że to daje im siłę.
A ich kutasy są bardzo delikatne.
Odsłonięte. Sama to widziałaś.
Chcą pieluch, klapsów i karmienia piersią,
a potem odchodzą, jakby pokonali armię.
Pielęgnuj jego słabość.
Bądź jego siłą,
a będzie cię czcił jak boginię.
Nie wiem, czy potrafię.
Przestań uciekać od facetów i do facetów.
Zdecyduj wreszcie, czego, kurwa, chcesz.
Chcę kontroli nad swoim życiem.
Więc przejmij kontrolę nad jego życiem.
Księżniczko.
Biedactwo.
Ten biały zabije ją razem z resztą.
Niedługo odejdę.
Kiedyś było tu twoje miejsce.
Póki się nie zemszczę, nigdzie nie mam miejsca.
Potrzebuję do tego mego miecza.
Potrafisz go złożyć?
Nie.
Pęknięty to pęknięty.
Czyli trzeba go stopić i wykuć na nowo.
Twój miecz pękł, bo był ze złego materiału.
Był idealny.
Był zbyt czysty.
Twój metal chce połączyć się z nową stalą.
Masz dla mnie stal?
Nie.
To daj mi miecz.
Nie.
Straciłeś panowanie nad ogniem w twoim sercu.
Nie jestem dzieckiem, które znałeś.
Nie.
To dziecko uciekłoby na twój widok.
To dziecko rozumiało znaczenie miecza,
linii na granicy życia i śmierci.
Nie mam dla ciebie stali.
Stworzę więc własną.
Mizu!
Skąd wiesz, że tu jestem?
Narzędzia, których używasz zamiast rąk.
Kto je stworzył?
Ja.
- Po co? - By być użytecznym.
To wszystko?
Chcę być samurajem. Chcę być wielki.
Większość ludzi się śmieje, gdy im to mówię.
To zabawne?
Samuraj potrzebuje dłoni.
Naprawdę?
Tak jak miecznik potrzebuje oczu?
Twoje dłonie.
Wypadek czy od urodzenia?
Od urodzenia.
A twoje oczy?
Przez ogień.
A teraz ogień słucha ciebie.
Pracowałeś całą noc. Pewnie jesteś głodny.
Słynne pierożki rybne starego Itagakiego.
Jedyna dobra rzecz w Kohamie.
Nigdy ich nie próbowałem.
Pamiętasz? Byłem psem, który zjadał resztki z rynsztoka.
Twoje ostrze.
Stal nie chciała się formować.
I co z tego?
Musisz ruszać
za Fowlerem, bo będzie za późno.
„Miecz to dusza samuraja”.
Nie. To bajeczka dla pierwszoroczniaków w dojo.
Jesteś dobry. Może lepszy ode mnie.
A nikt nie jest lepszy ode mnie.
Broń nie ma znaczenia.
Możesz go zatłuc młotkiem.
Masz. Wstawaj.
Mistrz Eiji nie lubi ruszania jego rzeczy.
Jestem zbyt obolały na walkę.
Myślisz, że wygrasz drugi raz?
Przepraszam.
Nie przepraszaj, Taigen.
Taigen?
Chyba tęsknię za Akemi.
Muszę ci coś powiedzieć.
Nie zobaczysz już Akemi.
Co?
Jest w Edo, wychodzi za Takayoshiego Itoh.
Skąd to wiesz?
Widziałem, jak zabrali ją strażnicy Tokunobu.
Szukała mnie, by ratować wasze zaręczyny.
I pozwoliłeś im ją zabrać?
Dla jej dobra.
Ruszam do Edo.
Nie. To zbyt niebezpieczne. Fowler planuje atak na zamek w Edo.
Co?
Widziałem jego plany. Ma armię uzbrojoną w zagraniczne karabiny.
Zaatakuje podczas rady starszych.
Cały czas o tym wiedziałeś.
Szogun jest w niebezpieczeństwie. Akemi też.
Co z ciebie za samuraj?
Zabiję Fowlera.
Nie dla honoru.
Z nienawiści.
Naprawdę jesteś demonem.
Jadę do Edo ostrzec szoguna,
a potem znajdę cię i zabiję.
Najwspanialszy dar
otrzymałem od pani Itoh, która dała mi dwóch synów.
Jeśli więc umrę,
nie będzie to miało znaczenia dla narodu.
Wystarczy kilka modlitw.
Z przyjemnością oferuję miejsce wśród nas, by uczcić związek mojego drugiego syna,
Takayoshiego Itoh,
z jedyną córką lorda Daichiego Tokunobu.
Każdy z was jest tu, bo dowiódł lojalności wobec szogunatu.
Niech panna młoda będzie tak lojalna, jak wasze klany wobec mnie.
Niech jej łono będzie równie płodne jak wasze pola.
Moja droga,
ten posiłek przygotowano specjalnie dla ciebie.
Królicza wątroba w sosie z końskiego nasienia.
Dla płodności.
Mam nadzieję, że podołasz obowiązkom
żony z klanu Itoh.
Zobaczysz, że podołam wszystkiemu.
Mrożony lisi mózg dla mądrości.
Polewka z krwi płodu świni.
Dla młodości i witalności.
A to był pomysł twojego męża.
Słodki chłopiec.
Czyli… wszystko się rozpadło.
Twoja stal.
Może demon nie może wytwarzać stali.
Tak sądzisz?
Świat widzi we mnie nienawistnego potwora.
Onryō.
Nawet moja matka…
nie mogła mnie kochać.
Może mają rację.
Nie szkoliłem cię na demona.
Ani człowieka.
Pokazałem ci, jak być artystą.
Bycie artystą to robienie tylko jednej rzeczy.
Spójrz na mnie.
Nie umiem walczyć, tkać ani uprawiać ziemi.
Robię miecze.
Gotuję, by mieć siłę robić dobre miecze.
Studiuję sutry, by oczyścić serce i robić dobre miecze.
Myślisz, że zemsta to sztuka?
Miecze, garnki, makaron, śmierć.
Dla artysty wszystko jedno.
No to zły ze mnie artysta.
Artysta oddaje swej sztuce wszystko.
Całość.
Mocne i słabe strony,
miłość i wstyd.
Może tych, których zebrałeś.
Robiłem najlepsze ostrza, gdy miałem ucznia.
Myślałem, że cię irytowałem.
To też prawda.
Może i jest w tobie demon, ale jest też coś więcej.
Jeśli nie wykorzystasz całości,
demon zajmie oba krzesła
i twoja sztuka ucierpi.
To co mam zrobić?
Umiem tylko robić miecze.
Każdego ranka rozpalam ogień.
I zaczynam od nowa.
Jak tofu gotowe do konsumpcji.
Pan Takayoshi przysyła prezent.
Skoro tak smakowała ci kolacja,
przysłał ci śniadanie i obiad.
Bawi cię gnębienie mnie? Zabijasz ptaka i każesz mi go zjeść?
A potem dajesz mi dwa?
No powiedz coś.
Czy może rozmowa ze mną ci ubliża?
To były… przeprosiny
za moją matkę.
Rozumiem.
Twój dar był szczery.
Czy mój mąż wybaczy mi, że go uderzyłam?
Mój mąż nie musi wstydzić się żony.
Ani spieszyć się z odpowiedzią.
Mój najlepszy nauczyciel też się jąkał.
Inni się śmieli,
ale ja wiedziałam, że to dlatego, że miał tyle myśli,
że usta nie nadążały.
Gdy recytował poezję,
słowa były pełne znaczeń i napełniały mnie ogniem.
Zawsze się w nim podkochiwałam.
Raz jeszcze.
Czy mój mąż wybaczy mi, że go uderzyłam?
Tak.
Czy mąż zechce mi coś wyrecytować?
Ringo.
Znasz Sutrę Serca?
„Ciało jest pustką, a pustka jest ciałem.
Wszystko jest jedynie puste.
Nic się nie rodzi, nic nie niszczeje…”.
Niektórych rzeczy nie zrobię sam.
Chcę cię słyszeć.
No dalej.
Choć na jedną noc
Podzielmy się poduszką
Bo długo podróżowałem
Ścieżką marzeń, by odnaleźć rzeczywistość
Przeszukałem wszystkie łodzie i wozy na każdym wybrzeżu.
Nic nie znalazłem.
W Japonii nie ma broni z Zachodu.
Obawiam się, że twój biały jest oszustem,
a ty zmierzasz ku śmierci.
List?
To tylko interesy.
Kończ interesy. Chcę ci coś pokazać.
Błyszczącą nową zabawkę.
Poprosiłem o dwóch skazańców.
Wysłali czterech.
Miło jest być szanowanym.
No dalej!
Pokaż, na co cię stać.
Moja kolej.
Czas przetestować naszą broń.
Naszą broń?
Nie rozumiem. Gdzie ona jest?
Tutaj.
Musiałem zmodyfikować projekt,
by przemycić 2000 karabinów z mojego kraju do twojego.
Historia mojego kraju to historia cierpienia.
Byłem chłopcem, gdy Tudorowie
spalili wszystko, co buntownicy O’Neilla mogliby zjeść.
Wszyscy głodowaliśmy.
Usta umarłych były zielone od pokrzyw.
Głód wymusza zaradność.
Moi rodzice zmarli wcześnie.
Siostrze i mnie pozostało łapanie szczurów.
Ale szczury szybko się skończyły. Karmiłem więc siostrę swoją krwią.
Dzięki temu przeżyła jeszcze dwa tygodnie.
Nie spałem przez trzy dni,
by chronić jej ciało przed głodnymi, póki ziemia nie rozmarzła.
Wyciąłem jej nerki i ją pochowałem.
Tłuszcz na nich był jak groch.
Nie ma posiłku, żebym o tym nie myślał.
To była ostatnia rzecz, którą zrobiłem, bo musiałem.
Teraz ja kontroluję moje życie.
Każdy kęs.
Pan Chiba próbował ukraść moją dostawę.
Chyba chciał poprowadzić pucz bez nas.
Chcesz jego kciuki?
A co z jego żołnierzami?
Teraz to twoi żołnierze.
Straciliśmy naszego człowieka w środku.
Ty będziesz musiał wykonać zadanie w zamku.
Dasz radę?
Miecz z tej stali mógłby zabić boga.
Zrobisz z niej ostrze godne twego celu.
Nie. Masz rację.
Jeszcze nie zasługuję na miecz.
Ta stal jest dla ciebie.
Muszę zabić w Edo człowieka, którego przysiągłem zabić.
Jeśli mi się uda i przeżyję,
wrócę tu.
A ty ocenisz, czy zasługuję na miecz z tego metalu,
wykuty przez ciebie.
Wybacz, że odchodzę, mistrzu Eiji.
Wiem, że chciałeś być moim nauczycielem. Może od lat.
Ale on mnie potrzebuje.
Żegnaj, Ojcze Mieczy.
Pa, Ojcze Mieczy!
Zabierzcie swoje rzeczy. Wasze usługi nie są już potrzebne.
Przekażcie pani Itoh, żeby nie organizowała mi posiłków
i towarzystwa.
Ale kto się tobą zajmie?
Księżniczka nas wezwała.
To nie jest wezwanie.
To propozycja biznesowa, Madame Kaji.
Mam już własne pieniądze
i chcę wykupić kontrakty twoich pań.
Wszystkie.
Pięć razy tyle, co są winne.
Na jakich warunkach?
Bez warunków.
Poza tym, że każda będzie wolna i może iść, gdzie chce.
Nie muszę być prostytutką?
Nie jesteś nam nic winna.
Nie.
Ale zdecydowałam wreszcie, czego, kurwa, chcę.
Potrzebuję też nowych służek.
Dobra płaca, nowe ciuchy. Ale musiałyby tu mieszkać.
Tutaj? W twoim pałacu?
Widzę tu szansę. Ale muszę się wiele nauczyć.
Potrzebuję przyjaciół.
Doświadczonych przyjaciół.
To najlepsze, co mnie spotkało.
O rany. Nie mogę w to uwierzyć.
Poważnie. Jeśli nie chcesz zostać…
Byłam dla ciebie okropna,
a ty oferujesz mi to?
Proszę. Akemi, posłuchaj mnie.
Musisz uciekać.
Grozi ci niebezpieczeństwo.
Ojcze, nie wiem, co robić, więc przyszłam do ciebie.
Powiedz mu, co powiedziałaś mnie. Śmiało.
Jest spisek przeciwko szogunatowi.
Biały człowiek planuje zaatakować zamek Edo
i zabić szoguna Itoh i całą jego rodzinę.
Wszystkich na zamku.
Ma armię, zagraniczną broń
i wspólników na dworze.
Powiedział kiedy?
Na zgromadzeniu panów.
Musicie uciekać.
Dziękuję.
Uratowałaś nas wszystkich,
w tym moją córkę.
Kto jeszcze o tym wie?
Nikt.
Nie wiem, jak ci dziękować.
Ise.
Mówiłem, żebyś mi zaufała.
Już niedługo będziesz żoną okropnego mężczyzny.
Należysz teraz do klanu Itoh.
Bez szoguna i jego synów ludzie skupią się wokół ciebie.
I tę władzę przejmę ja
i moi partnerzy.
Wielu zginie.
Będziesz tu bezpieczna, póki to wszystko się nie skończy.
Wtedy… możesz mi podziękować.
Nie!
Napisy: Paweł Awdejuk