มีใครอยู่ไหม
มีใครอยู่บ้าง
ได้โปรด ท่านต้องช่วยเรา
มีคนใกล้ตาย หรือพวกเขาตายไปแล้วก็ไม่รู้
ข้าไม่กล้าดู แต่ข้าพยายามจะช่วยพวกเขา
ถึงแม้ว่าข้าโกรธหนึ่งในนี้มากๆ
ข้าคิดว่าท่านรู้จักเขา
ได้โปรด ข้าเดินมาหลายวันแล้ว และมีคนเลวกำลังตามล่าเรา
ข้าไม่รู้จะไปที่ไหน
ข้าจะทำยังไงดี
มิสึ
เข้ามาสิ
(ซามูไรตาฟ้า)
กรงของข้า
หลายปีเหลือเกิน
ใช้เวลานานเป็นชาติกว่าพวกนั้น จะสร้างห้องน้ำได้ถูกต้อง
ข้าทำให้โชกุนรวยจนเกินบรรยาย ส่วนตัวข้าต้องหลบๆ ซ่อนๆ
ข้าหาทองได้มากมายจากที่นั่น
สมสู่เป็นหมื่นครั้ง
ข้าไม่อยากเห็นมันอีก
ลาก่อน
การเดินทางของเราในฤดูใบไม้ผลิไปยังเอโดะ
ท่านสัญญาแล้วว่าเราจะไม่เบื่อ
เราจะไม่เบื่อ
ทุกคืนจะได้รับการต้อนรับพิเศษ
ดีใจที่เห็นความอยากของเจ้ากลับคืนมา
เจ้าเสียแขน ไม่ได้เสียกล่องดวงใจสักหน่อย
เราควรส่งข่าวว่าอาวุธมาถึงเมื่อไหร่
เพื่อนของเรากังวลใจ
ให้พวกเขากังวลไป
เวลาพวกเขาเลิกกังวล ก็เลิกคิดว่าต้องการเราไปด้วย
แต่ท่านดีรู้ว่าเมื่อไหร่
ทีนี้ คืนนี้มีแผนอะไร
ช่างแปลกใหม่ทีเดียว
เพลิดเพลินเช่นเคย
นายหญิงคาจิ
ยินดีรับใช้ท่านเสมอเจ้าค่ะ
ขอให้เดินทางไปเอโดะอย่างปลอดภัย
เฮจิ ชินโด ท่านสัญญา ท่านทำได้จริง
ทุกที่ช่างน่าประหลาดใจและเพลิดเพลิน
ข้าชอบคิดว่าเราได้พลังจากความเพลิดเพลิน
แต่กองทัพของเราไร้ความหมายถ้าไม่มีปืน
ท่านกังวลเหมือนยายแก่เลย
ข้ากังวลเหมือนคนที่กำลัง จะทำสงครามกับรัฐบาลของโชกุน
ปืนจะถูกลักลอบนำเข้า
มากับเรือประมงในอีกสองวัน
ฉลาด
กองทัพของเราจะยึดปราสาทนั่น
และข้าเองจะเป็นผู้
สังหารโชกุนและตระกูลอิโตะทุกคน
ระหว่างที่สภาขุนนางอาวุโสมารวมตัว ในเทศกาลฉลองฤดูใบไม้ผลิ
จากนั้นเหล่าขุนนางจะได้เลือก
จะตายไปพร้อมกับเขา หรือยอมก้มหัวให้หุ่นเชิดของข้า
ผู้จะรับคำสั่งจากข้าอีกที
ข้าไม่ได้บอกให้หยุด
ของจะมาถึงในอีกสองวัน
ลาดตระเวนทุกท่าเรือและแพปลา ค้นเรือทุกลำ
เปิดดูทุกกล่อง ติดสินบนทุกคนไม่อั้น
เราต้องได้ปืนก่อนฟาวเลอร์
ทันทีที่เจ้าได้ปืนแล้ว ข้าขอรับเกียรติฆ่าฟาวเลอร์เอง
"ชายผู้นั้นจะแพร่เชื้อโรคร้าย ให้ญี่ปุ่น เรามอบอำนาจให้เขาไม่ได้"
หาปืนพวกนั้นให้เจอก่อนมันเข้าเอโดะ
ไปเอาของให้ข้า เดี๋ยวนี้
งานแต่งของเจ้าตรงกับ เทศกาลฉลองฤดูใบไม้ผลิพอดี
ข้าวางแผนเองยังไม่เหมาะเจาะเท่านี้
ขุนนางทุกคนมอบแต่ของล้ำค่าให้เรา
ยิ้มหน่อย
มีสิ่งใดที่เจ้าต้องการแล้วไม่อยู่ตรงนี้บ้าง
ข้าต้องการยกเลิกงานแต่ง กับชายผู้น่ากลัวที่ข้าไม่รู้จัก
ข้าต้องการไปจากเอโดะ
ลูกสาว
ทั้งชีวิตที่ผ่านมา เมื่อไรกันที่เจ้าไม่ได้สิ่งที่ต้องการ
เมื่อท่านย้อมฟันข้าจนดำ
เชื่อพ่อเถอะ
ไงจ๊ะ
เจ้าอยู่ในนั้นมานานแค่ไหนแล้ว
นานเกินไป ข้างนอกเป็นฤดูใบไม้ผลิแล้ว
นกตัวเล็กขนาดนั้นยังยิงโดนปีกได้
ข้าบอกแล้วว่าท่านเกิดมาเพื่อฆ่า
ท่านเห็นสิ่งสวยงาม แต่สิ่งแรกที่คิดคือฆ่ามัน
ท่านโหดร้ายอย่างที่เขาร่ำลือ
ไม่มีอะไรจะแก้ตัวรึ
ท่านกล้ามากที่พูดกับนายน้อยตรงไปตรงมาเช่นนั้น
ความกล้าไม่ใช่ความฉลาด
ภรรยาควรเป็นเหมือนเต้าหู้ ไม่สะดุดตา ไม่มีสี และจืดชืด
เขาเลวร้ายตามที่คนเขาพูดกัน เขาไม่พูดกับข้าด้วยซ้ำ
นายน้อยไม่สนทนา กับหญิงคนไหน กฎของท่านหญิงอิโตะ
ภรรยาคนแรกของเขาน่าจะทำตามกฎนี้
- แล้วเกิดอะไรขึ้นกับนางล่ะ - นางกลับไปอยู่กับครอบครัวแล้ว
ในโกศ
เขาโหดเหี้ยมบนเตียงเหมือนในสนามรบ
รู้ไหมท่าโปรดของคู่หมั้นท่านคืออะไร
โอบิพันรอบคอ
อาเคมิ สวรรค์ เด็กน้อย
อยู่ให้ห่างหน้าต่างนั่นซะ
นี่หรือความทะเยอทะยาน ของท่านในตอนนี้ อยากตายน่ะรึ
มีทางออกอื่นรึ
มีแค่หน้าต่างหรือมีด หรือไม่ก็รอโอบิรัดคอ
อย่ากังวลไปเลย เซกิ น่าเศร้าที่ข้าไม่กล้า
ไปให้พ้น
ข้าไม่ต้องการคำแนะนำ ทั้งเรื่องการแต่งงานหรือความรัก
หรืออะไรก็ตามที่เจ้าคิดว่าเจ้าเชี่ยวชาญ
ข้าไม่เคยเข้าใจความรัก
การต่อสู้ การเมือง หรือศิลปะ
หรืออะไรก็ตามที่ข้าควรจะเข้าใจ
ข้าเคยเป็นนักรบที่น่าสังเวช
สิ่งเดียวที่ข้าได้รู้จักดีคือท่าน
นี่คือของขวัญจากข้า
หมากโกะ
เราเลิกเล่นตอนข้าอายุ 12
ทำไมล่ะ
เพราะข้าชนะเจ้าทุกครั้ง
ทำไมรู้ไหม
เพราะท่านเรียนจบแล้ว
ท่านตั้งใจจะแค้นข้า
ทั้งที่สิ่งที่ท่านแค้นคือทรัพย์สินของผู้อื่น
ผู้หญิงไม่ควรเป็นทรัพย์สิน
เป็นสิ
และพรุ่งนี้ ท่านเปลี่ยนจากทรัพย์สิน ของบิดาท่านไปเป็นของนายท่านทาคาโยชิ
ข้ารู้มาตลอดว่าวันนี้จะมาถึง
ตั้งแต่มารดาของท่านตาย
ข้าพยายามทุ่มเทเวลาที่มี
เตรียมตัวท่านให้พร้อมสำหรับโลกที่เป็นจริง
ไม่ใช่โลกที่ท่านอยากให้เป็น
โดยที่บิดาของท่านไม่รู้
บ่อยครั้งโดยที่ท่านไม่รู้
ท่านคิดว่าตลอดหลายปีนั้น ท่านแอบเข้าไปอ่านหนังสือในหอสมุดงั้นรึ
คิดว่าทำไมท่านถึงอยากเข้าไปล่ะ
จะรู้ตัวหรือไม่
แต่ท่านมีอาวุธครบมือ ที่นอกจากจะอยู่รอดในที่นี้แล้ว
ยังจะมีชีวิตรุ่งโรจน์ด้วย
ขยายอาณาเขตของท่าน
หาจุดอ่อนให้เจอ แล้วจัดการ
ชนะ
ท่านเรียนมาหมดแล้ว
เลิกแกล้งทำตัวเป็นแม่ของข้าได้แล้ว
หลังจากพรุ่งนี้ ข้าจะ ไม่อยู่ในความรับผิดชอบของเจ้าอีก
โทษข้าได้ตามใจท่าน
จงเกลียดข้า
ข้าเป็นมารดาที่แย่พอกับการเป็นนักรบ
ข้าสนุกกับงานมากกว่า
มีคนฟื้นแล้ว
บอกทีว่าไทเกนจะมีวันฟื้นไหม
เพราะผู้ติดตามของเจ้า เจ้าถึงยังไม่ตาย
จิตวิญญาณของเจ้าช่างดื้อรั้น
ข้าไม่ใช่ผู้ติดตามของมิสึ
ไทเกนจะรอดไหม
วิญญาณของเขาก็ดื้อรั้นเช่นกัน
วันนี้มีอะไรให้ช่วยไหม นายท่าน
ข้าซักเสื้อผ้าให้ท่านแล้ว ท่านไม่รู้ว่ามันสกปรก
ตอนนี้เสื้อผ้าของท่านจะดูดีขึ้นมาก และเป็นสีขาว
ท่านรู้มั้ยว่าที่จริงมันเป็นสีขาว
ปรมาจารย์เอจิในตำนาน สมควรได้ใส่ชั้นในสีขาวสะอาด
โดยเฉพาะถ้าเขาจะฝึกสอนข้า
เจ้าช่วยข้าได้ด้วยการปิดปากเงียบ
พ่อข้าก็ชอบความเงียบ
เจ้ายังไม่ตาย
เจ็บไปหมดทั้งตัว
นั่นเป็นสัญญาณที่ดี
ไส้ปลากับเกลือ
โคฮามะรึ
ใกล้กัน
นี่คือโรงตีเหล็กของนายท่านเอจิ
นี่เองคือที่ให้เจ้าหายตัวไปช่วงหลายปีนั้น
นี่คือที่ซึ่งเจ้าฝึกดาบ
ไม่มีใครในเมืองนั้นสนใจ ว่าข้าอดอยากหรือตายไปแล้ว
เขารับข้าเข้ามา
พักเถอะ เดี๋ยวข้ามา
เดี๋ยว เจ้าต้องให้ข้าได้ขอบคุณที่ช่วยข้าไว้
การยอมรับว่าเจ้าช่วยข้าก็ยากพอแล้ว
เจ้าไม่ได้ติดค้างอะไรข้า
ท่านหญิงอิโตtหวังว่าการนั่งเกี้ยว จะทำให้ท่านอารมณ์ดีขึ้น
ดูต้นไม้พวกนั้นสิ
ราวกับว่าดอกไม้บานต้อนรับงานแต่งโดยเฉพาะ
แม้แต่โสเภณียังทำงานหามรุ่งหามค่ำ
หยุด หยุดตรงนี้
พวกท่านมาไกลจากบ้านมาก
ใช่แล้ว นายหญิงคาจิ
ข้าเอง หรือต้องให้ท่องเร็นงะสักหน่อย
อาเคมิ
อาเคมิ เจ้ามีสีฟันของหญิงแต่งงานแล้ว
ลูกค้าทุกคนในญี่ปุ่น ต่างมาเอโดะเพื่อร่วมเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ
และงานแต่งหรูหราหมาเห่าของใครสักคน
เราเช่าห้องที่โรงน้ำชาแห่งนึงในโยชิวาระ
เราทำงานมาตลอดทางจนมาถึงที่นี่
รับใช้ลูกค้าทุกท่วงท่า ตลอด 69 สถานีของถนนนากะเซ็นโด
ว่าแต่เจ้ามาที่นี่ทำไม แถมใส่ชุดที่มีตราของโชกุน
งานหรูหราหมาเห่านั่น ดูเหมือนจะ เป็นงานของข้า
เดี๋ยว งานแต่งนั่นคืองานของเจ้ารึ
นางคือเจ้าหญิงตัวจริงของจริง
แน่นอนอยู่แล้ว พนันได้ว่าบ้านนางคือปราสาท
ข้าติดบ่วงอยู่ต่างหาก มีงูเฝ้าอยู่ด้วย
ข้ายอมแลกชีวิตกับเจ้าเดี๋ยวนี้เลย
เราเหน็ดเหนื่อยรับใช้ใต้ร่างชายทุกคนจนถึงที่นี่
เพื่อมาคำนับครอบครัวใหม่ของเจ้า
ส่วนเจ้าต้องรับใช้แค่ชายคนเดียว หนุ่มเสียด้วย
ท่านไม่รู้อะไรเลย
ว่าเขาเป็นสัตว์ร้ายรึ เขาอ่อนแอต่างหาก
เขาเป็นชาย ผู้ชายทุกคนอ่อนแอ
คนที่วางท่าดุร้ายคือคนที่อ่อนแอที่สุด
คนแบบนี้รุกรานสตรีแล้วคิดว่านั่นทำให้ตนมีอำนาจ
ที่จริงกล่องดวงใจของพวกนี้กลับเปราะบาง
ไร้การป้องกัน เจ้าเคยเห็นกับตาแล้ว
พวกนี้อยากได้คนประคบประหงม ตบก้น ป้อนนม
แล้วเดินอาดๆ จากไปเหมือนเพิ่งพิชิตทั้งกองทัพ
หล่อเลี้ยงจุดอ่อนของเขาไว้
จงเป็นความแข็งแกร่งให้เขา
แล้วเขาจะเทิดทูนเจ้า
ข้าไม่รู้ว่าจะทำได้ไหม
หยุดวิ่งหัวหมุนเพราะผู้ชายสักที
แล้วตัดสินใจเองว่าเจ้าต้องการอะไรกันแน่
ข้าอยากควบคุมชีวิตตัวเอง
งั้นก็ควบคุมชีวิตของเขา
เจ้าหญิง
น่าสงสาร
คนขาวนั่นจะฆ่านางพร้อมกับทุกคน
ข้าจะไม่อยู่เป็นภาระของท่านนานหรอก
ที่นี่เคยเป็นที่ของเจ้า
ไม่มีที่ไหนเป็นของข้าจนกว่าข้าจะได้แก้แค้น
เพื่อการนั้น ข้าต้องมีดาบ
ท่านประกอบมันกลับได้ไหม
ไม่ได้
หักแล้วก็คือหัก
งั้นก็ต้องหลอมและตีใหม่
ดาบของเจ้าหักเพราะผิดพลาดตอนหลอม
มันสมบูรณ์แบบ
มันบริสุทธิ์เกินไป
โลหะของเจ้าควรผสมกับเหล็กใหม่
ท่านมีเหล็กให้ข้าไหม
ไม่มี
งั้นมอบดาบให้ข้าสักเล่ม
ไม่ได้
ไฟแค้นของเจ้าเกินควบคุมไหวแล้ว
ข้าไม่ใช่เด็กที่ท่านเคยรู้จัก
ไม่ใช่แล้ว
ถ้าเป็นเด็กคนนั้น เห็นเจ้าคงวิ่งหนี
เด็กคนนั้นเข้าใจความหมายของดาบดีว่า
มันคือเส้นแบ่งระหว่างชีวิตและความตาย
ข้าไม่มีเหล็กสำหรับเจ้า
งั้นข้าจะทำเอง
มิสึ
ท่านรู้ได้ยังไงว่าข้าอยู่ตรงนี้
เครื่องมือที่เจ้าใช้แทนมือ
ใครเป็นคนทำ
ข้าทำเอง
ทำไม
จะได้มีประโยชน์
แค่นั้นรึ
ข้าอยากเป็นซามูไร ข้าอยากยิ่งใหญ่
คนส่วนใหญ่หัวเราะเมื่อข้าบอกไป
มันน่าตลกรึ
ซามูไรต้องมีมือ
จริงรึ
เหมือนที่ช่างตีดาบต้องมีดวงตารึ
มือของเจ้า
อุบัติเหตุ หรือเป็นมาแต่กำเนิด
แต่กำเนิด
ตาของท่านล่ะ
ไฟไหม้
และตอนนี้ ไฟก็เชื่อฟังท่าน
เจ้าทำงานทั้งคืน คิดว่าเจ้าคงจะหิว
เกี๊ยวปลาชื่อดังของตาแก่อิตางากิ
ข้อดีอย่างเดียวของโคฮามะ
ข้าไม่เคยกินมาก่อน
จำได้ไหม ข้าเป็นแค่หมาที่กินเศษอาหาร
ดาบของเจ้า
เหล็กไม่ยอมขึ้นรูปให้ข้า
แล้วยังไง
เจ้าต้องจัดการ
ไอ้คนชั่วฟาวเลอร์ก่อนที่จะสายเกินไป
"ดาบคือวิญญาณของซามูไร"
ไม่ใช่ นั่นมันคำพูดที่เอาไว้บอกเด็กใหม่ในโรงฝึก
ส่วนเจ้าเก่งแล้ว บางทีจะเก่งกว่าข้า
และไม่มีใครเก่งกว่าข้า
ฟังนะ อาวุธไม่สำคัญ
เจ้าใช้ค้อนทุบเขาก็ได้
เอ้านี่ ลุกขึ้น
นายท่านเอจิไม่ชอบใจแน่ที่เจ้าเคลื่อนย้ายสิ่งของ
ข้ายังไม่หายดีพอจะสู้กับเจ้า
คิดว่าจะจัดการข้าได้ซ้ำสองรึ
ขอโทษ
ไม่ต้องขอโทษ ไทเกน
ไทเกน
ข้าคงคิดถึงอาเคมิแน่ๆ
มีบางอย่างที่ข้าต้องบอกเจ้า
เจ้าจะไม่ได้เจออาเคมิอีก
อะไรนะ
นางอยู่ที่เอโดะ แต่งงานกับทาคาโยชิ อิโตะ
เจ้ารู้เรื่องนี้ได้ยังไง
ข้ายืนมองทหารของโทคุโนบุพาตัวนางไป
นางมาตามหาข้าเพื่อรักษาการหมั้นกับเจ้าไว้
แล้วเจ้าปล่อยให้พวกนั้นพานางไป
มันเป็นผลดีต่อนาง
ข้าต้องไปเอโดะ
ไม่ มันอันตรายเกินไป ฟาวเลอร์วางแผนโจมตีปราสาทเอโดะ
อะไรนะ
ข้าเห็นแผนของเขาแล้ว เขามีกองทัพติดอาวุธปืนของต่างชาติ
เขาฉลาด เขาจะโจมตี ระหว่างประชุมสภาขุนนางอาวุโส
เจ้ารู้มาตลอด
โชกุนตกอยู่ในอันตราย อาเคมิตกอยู่ในอันตราย
เจ้าเป็นซามูไรประสาอะไร
ข้าจะฆ่าฟาวเลอร์อยู่แล้ว
ไม่ใช่เพื่อเกียรติยศ
เพราะเกลียดชัง
เจ้านี่มันปีศาจจริงๆ
ข้าจะไปเอโดะเพื่อเตือนท่านโชกุน
แล้วข้าจะตามหาเจ้าและฆ่าเจ้าซะ
ของขวัญที่ยอดเยี่ยมที่สุดที่ข้าเคยได้รับ
คือบุตรชายสองคนจากท่านหญิงอิโตะ
ดังนั้นหากข้าตาย
ก็จะไม่ส่งผลใดๆ ต่อญี่ปุ่น
ช่วยประหยัดเวลาคนขอพรไปได้
ข้ายินดีนักที่ได้จัดงานฉลอง ให้ลูกชายคนที่สองของข้า
ทาคาโยชิ อิโตะ
กับลูกสาวคนเดียวของท่านไดอิจิ โทคุโนบุ
พวกท่านแต่ละคนมาที่นี่ เพื่อพิสูจน์ความภักดีต่อรัฐบาลนี้
ขอให้เจ้าสาวจงรักภักดี เช่นที่ตระกูลของพวกท่านมีต่อข้า
ขอให้นางผลิดอกออกผล งดงามเหมือนไร่สวนของท่าน
ลูกแม่
เราเตรียมอาหารมื้อพิเศษเพื่อเจ้า
ตับกระต่ายราดซอสอสุจิม้า
เพื่อให้เจ้าเจริญพันธุ์
ข้าหวังว่าเจ้าจะทำหน้าที่ไหว
สมเป็นภรรยาของอิโตะ
ท่านจะพบว่าข้ารับมือทุกอย่างไหว
สมองจิ้งจอกแช่เย็นเพื่อให้เจ้ามีปัญญา
เลือดตัวอ่อนหมูเข้มข้น
เพื่อความเยาว์วัยและมีชีวิตชีวา
ส่วนจานนี้เป็นความคิดของสามีเจ้า
ช่างเป็นเด็กน่ารักจริงๆ
ทุกอย่างแหลกหมดแล้วสินะ
เหล็กของเจ้า
ปีศาจคงสร้างเหล็กไม่ได้
งั้นรึ
โลกมองข้าก็เห็นสัตว์ร้ายเกรี้ยวกราด
ผีร้าย
แม่ของข้าเองก็เห็นเช่นนั้น
นางจึงรักข้าไม่ได้
พวกเขาอาจพูดถูก
ข้าไม่ได้ฝึกสอนเจ้าให้เป็นปีศาจ
หรือมนุษย์
ข้าสอนวิธีเป็นช่างฝีมือ
ช่างฝีมือคือการทำสิ่งเดียวเท่านั้น
ดูข้าสิ
ต่อสู้ไม่ได้ ทอผ้าไม่เป็น ทำไร่ก็ไม่ได้
ข้าตีดาบได้
ข้าทำอาหารเป็นเพื่อให้ร่างกายมีแรงตีดาบได้
ข้าศึกษาพระสูตรเพื่อชำระล้างจิตให้ตีดาบที่ดีได้
ท่านคิดว่าการแก้แค้นคืองานฝีมือรึ
ดาบ หม้อไห บะหมี่ ความตาย
ทุกอย่างเหมือนกันสำหรับช่างฝีมือ
งั้นข้าคือช่างฝีมือที่ไม่เอาไหน
ช่างฝีมือทุ่มเททุกอย่างที่มีให้งานฝีมือ
ทุกอย่าง
จุดแข็งและจุดอ่อนของเจ้า
ความรักและความละอาย
บางทีก็รวมถึงผู้คนที่เจ้าใกล้ชิด
ข้าตีดาบดีที่สุดได้ในยามที่ข้ามีลูกศิษย์
ข้านึกว่าข้าทำให้ท่านรำคาญเสียอีก
จริงทั้งสองอย่าง
อาจมีปีศาจอยู่ในตัวเจ้าก็จริง แต่มีสิ่งอื่นด้วย
ถ้าเจ้าไม่ยอมให้สิ่งอื่นปรากฏ
ปีศาจก็จะยึดครองพื้นที่
งานฝีมือของเจ้าก็จะตกต่ำ
งั้นข้าควรทำยังไงดี
ข้ารู้แต่วิธีตีดาบ
ทุกเช้า ข้าก่อไฟ
และเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
เหมือนเต้าหู้ที่พร้อมจะถูกกลืนกิน
นายท่านทาคาโยชิส่งของขวัญมาให้ท่าน
เพราะท่านเอร็ดอร่อยกับมื้อค่ำ
เขาจึงมอบมื้อเช้าและเที่ยงให้ท่านด้วย
สนุกใช่ไหมที่ทรมานข้า ฆ่านกของข้าและบังคับให้ข้ากินมัน
ให้ข้าอีกสองตัวรึ
พูดสิ
หรือการพูดกับข้าจะลดเกียรติท่าน
มันคือ คำขอโทษ
แทนท่านแม่ของข้า
อย่างนี้เอง
ของขวัญของท่านมาจากใจจริง
สามีข้ายกโทษให้ข้าได้หรือไม่ที่ตบเขา
สามีข้าไม่มีเหตุใดให้ต้องอายเมื่ออยู่กับภรรยา
และไม่ต้องเร่งรีบตอบคำ
อาจารย์ที่เก่งที่สุดของข้าก็พูดติดอ่าง
อาจารย์ที่เก่งน้อยกว่าจะหัวเราะ
แต่ข้ารู้ว่าเป็นเพราะ สมองของเขาอัดแน่นไปด้วยความคิด
จนไม่สามารถพูดได้ทันใจนึก
ตอนที่เขาท่องบทกวีให้ข้าฟัง
ถ้อยคำจึงเปี่ยมความหมายและทำให้ข้าหลงใหล
ข้าแอบชอบเขามาตลอด
อีกครั้ง
สามีของข้าจะยกโทษให้ข้าได้หรือไม่ที่ตบเขา
ได้
สามีข้าช่วยท่องบทกวีให้ข้าฟังได้ไหม
ริงโก้
รู้จักหฤทัยสูตรหรือไม่
"ร่างกายคือความว่างเปล่า และความว่างเปล่าคือร่างกาย"
"ทุกสิ่งล้วนว่างเปล่า"
"ไม่มีสิ่งใดเกิด ไม่มีสิ่งใดหัก..."
มีบางอย่างที่ข้าทำตามลำพังไม่ได้
ข้าอยากได้ยินเสียงท่าน
เร็วสิ
"หากมีเพียงค่ำคืนนี้"
"มาร่วมเรียงเคียงหมอนกันเถิด"
"เพราะข้าเดินทางมาไกล
บนเส้นทางความฝันเพื่อค้นหาความจริง"
ข้าค้นเรือและเกวียนทุกลำในทุกชายฝั่ง
และไม่พบอะไรเลย
ไม่มีปืนจากฝั่งตะวันตกเข้ามาในญี่ปุ่น
ข้าเกรงว่าคนขาวของท่านคือนักต้มตุ๋น
และท่านจะเดินไปสู่ความตาย
จดหมายรึ
เรื่องการค้าน่ะ
ทำธุระให้เสร็จ ข้ามีอะไรจะให้ท่านดู
ของเล่นใหม่เอี่ยม
ข้าขอให้หานักโทษมาสองคน
พวกนั้นส่งมาสี่คน
พวกเขาให้เกียรติท่าน
ลงมือเลย
เอาให้มาถึงข้านี่
ตาข้าบ้าง
ได้เวลาทดสอบปืนของเราแล้ว
ปืนของเรารึ
ข้าไม่เข้าใจ มันอยู่ไหน
อยู่นี่
แน่นอน ข้าต้องดัดแปลงหน้าตามัน
เพื่อนำปืน 2,000 กระบอกจากบ้านข้า เข้ามาบ้านท่านโดยไม่ให้ใครเห็น
ประวัติศาสตร์ของดินแดนข้า คือการสร้างความทุกข์ทรมานแก่ผู้คน
ข้ายังเป็นเด็กตอนที่ราชวงศ์ทิวดอร์
เผาเสบียงอาหารทั้งหมด ที่พวกกบฏภายใต้โอนีลคิดจะกิน
เราหิวโซ ทุกคนหิวโซ
ซากศพส่งกลิ่นเหม็นเขียว เพราะคนตายเคยกินแต่หญ้า
ที่มีให้กินมากมายช่วงอดอยาก
พ่อแม่ข้าด่วนจากไป
ทิ้งข้ากับน้องสาวให้จับหนูกิน
หนูหมดเร็วมาก ข้าต้องให้น้องสาวดื่มเลือดข้า
มันทำให้นางรอดไปได้อีกสองสัปดาห์
ข้าไม่ได้หลับไม่ได้นอนอยู่สามวัน
เพื่อปกป้องศพของนาง จากพวกหิวโหยจนกระทั่งหิมะละลาย
ข้าตัดไตของนางออกแล้วฝังร่าง
ไขมันพอกไตนางเหมือนเปลือกถั่ว
ตั้งแต่นั้นอาหารทุกจานที่กิน ข้าจะคิดถึงอาหารคำนั้นเสมอ
มันคือสิ่งสุดท้ายที่ข้าเคยทำเพราะจำเป็นต้องทำ
ตอนนี้ข้าควบคุมชีวิตตัวเอง
และอาหารทุกคำ
นายท่านจิบะพยายามขโมยของของข้า
ข้าคิดว่าเขามีความคิดจะนำการกบฏโดยไม่มีเรา
อยากได้นิ้วโป้งของเขาไหม
แล้วทหารของเขาล่ะ
เป็นทหารของท่านแล้ว
ดูเหมือนเราจะเสียคนของเราข้างในไปแล้ว
ดูเหมือนท่านจะต้องทำงานในปราสาทนั้นแทนจิบะ
คิดว่าท่านทำได้มั้ย
ดาบจากเหล็กกล้าชิ้นนี้ฆ่าเทพก็ยังได้
เจ้าจะใช้สิ่งนี้หลอมดาบที่คู่ควรกับภารกิจของเจ้า
ไม่ ท่านพูดถูก
ข้าไม่คู่ควรกับดาบ ยังไม่ใช่ตอนนี้
เหล็กนี่ของท่าน
ข้าต้องไปเอโดะและฆ่าคนที่ข้าสาบานว่าจะฆ่า
ถ้าข้าทำสำเร็จและยังมีชีวิตอยู่
ข้าจะกลับมา
และท่านค่อยตัดสินว่า ข้าคู่ควรกับดาบจากเหล็กนี่ไหม
ที่ท่านตีเอง
ขออภัยที่ข้าจากไป นายท่านเอจิ
ข้ารู้ว่าท่านตื่นเต้นที่จะได้เป็นอาจารย์ของข้า
ในอีกหลายปีก็จริง
แต่นายท่านต้องการข้า
ลาก่อน บิดาแห่งดาบ
เก็บของเจ้าแล้วไปซะ เจ้าไม่จำเป็นต้องอยู่รับใช้อีกแล้ว
บอกนายหญิงอิโตะว่าเลิกจัดหาอาหาร
และคนรับใช้ให้ข้า
แต่ใครจะดูแลท่านล่ะ
เจ้าหญิงเรียกใช้เรา
นี่ไม่ใช่การเรียกใช้
นี่คือข้อเสนอทำการค้า นายหญิงคาจิ
ตอนนี้ข้ามีเงินเป็นของตัวเองแล้ว
และอยากซื้อสัญญาขายตัวสาวๆ ของท่าน
ทุกคน
ห้าเท่าของที่แต่ละคนติดค้างท่าน
เงื่อนไขล่ะ
ไม่มีเงื่อนไข
นอกจากให้ทุกคนรู้สึกเป็นอิสระและมีเสรี
ข้าไม่ต้องเป็นโสเภณีแล้วรึ
เจ้าไม่ได้เป็นหนี้เรา
ใช่แล้ว
แต่ดูเหมือนข้าตัดสินใจแล้ว ว่าตัวเองต้องการอะไร
อีกอย่าง ข้าต้องการสาวรับใช้คนใหม่
เงินเดือนดี เสื้อผ้าใหม่ แต่ต้องอยู่ที่นี่นะ
ที่นี่รึ ในวังของเจ้ารึ
ที่นี่มีโอกาส แต่ข้ายังต้องเรียนรู้อีกเยอะ
ข้าต้องการเพื่อนที่ไว้ใจได้
เพื่อนที่มีประสบการณ์ชีวิตมาก
นี่เป็นเรื่องดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับข้า
พระเจ้าช่วย ไม่อยากเชื่อเลย
ข้าพูดจริงนะ ถ้าเจ้าไม่อยากอยู่...
ข้าเคยร้ายกาจกับเจ้า
เจ้ายังเสนอซื้อตัวข้ารึ
ได้โปรด อาเคมิ ได้โปรดฟังข้า
เจ้าต้องไปจากที่นี่
เจ้ากำลังตกอยู่ในอันตราย
ท่านพ่อ ข้าไม่รู้ว่า ต้องทำอย่างไรนอกจากมาหาท่าน
บอกไปอย่างที่บอกข้าสิ เร็วเข้า
มีคนวางแผนโค่นรัฐบาลโชกุนเจ้าค่ะ
คนขาวผู้หนึ่งกำลังวางแผนบุกปราสาทเอโดะ
สังหารโชกุนอิโตะและคนในตระกูลของเขา
และทุกคนในปราสาทหลังนี้
เขามีกองทัพ ปืนต่างด้าว
มีคนในสภาร่วมมือด้วย
เขาบอกไหมว่าเมื่อไหร่
ในการประชุมสภาขุนนาง
พวกท่านต้องไปเดี๋ยวนี้
ขอบใจ
เจ้าช่วยพวกเราทุกคนจริงๆ
รวมถึงลูกสาวของข้าด้วย
มีใครอีกที่รู้เรื่องนี้
ไม่มีเจ้าค่ะ
ข้าไม่รู้จะขอบใจเจ้าอย่างไรดี
อิเสะ
บอกแล้วไงว่าให้เชื่อใจพ่อ
เจ้าจะไม่ได้แต่งงานกับชายผู้น่ากลัวนานนักหรอก
ตอนนี้เจ้าเป็นคนของตระกูลอิโตะแล้ว
เมื่อโชกุนกับลูกชายจากไป ผู้คนก็จะมาแห่แหนเจ้า
และอำนาจของพวกเขาก็จะตกอยู่ในมือของพ่อ
กับหุ้นส่วนรายใหม่
หลายคนจะต้องตาย
เจ้าจะปลอดภัยอยู่ที่นี่จนกว่าเรื่องจะจบ
แล้วเจ้าค่อยมาขอบคุณพ่อ
ไม่!
คำบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย