W aucie jest bezpiecznie?
Nie interesujemy ich. A szyby są kuloodporne.
Nieprawda.
Przepraszam, o co chodzi?
O płace. Życie jest za drogie.
Możemy spróbować boczną drogą.
Nie mogę. Przykro mi.
Nie powinniśmy jechać przez miasto.
Mówiłem mu.
Wiem.
Robi się niebezpiecznie.
APETYT
Żadnego słońca do szesnastej.
Posmaruję ci plecy.
Nie trzeba. Będę w cieniu.
Dałeś mu wygrać?
Wkrótce naprawdę mnie pokona.
Frank.
Nie odbiorę. Żadnej pracy na wakacjach.
Zapomnieliśmy wtyczek na komary.
Pani Martin może je kupić.
Jest u matki.
Te stworzenia nadal tam są.
Zrobię rezerwację w La Fontaine.
Chciałabym stoik dla czwórki na wieczór.
Jesteś obrzydliwy.
Teodora?
Chodź.
Jak myślisz?
Za mało bogaty.
Dzięki.
Włóż ją.
Przełóż.
-To twoja karta? -Tak!
Jak to zrobiłaś?
Nie powiem.
Nie rozgryzę tego.
Pokażesz jeszcze raz?
Tylko raz.
Frank. Nie słyszę cię.
Żadnego partnerstwa! Skupią się na montażu i będzie klapa.
Oprogramowanie musi zostać u nas. Rozmawialiśmy o tym milion razy.
Kto tak powiedział? Dbają tylko o swój główny biznes.
Frank, to kiepski moment. Musicie poczekać.
Tak, Frank. Dobra. Muszę kończyć. Później zadzwonię.
Zapłacę.
Numer pokoju.
Nie mieszkamy w hotelu.
Przepraszam, myślałam, że widziałam państwa na śniadaniu.
Mamy tu dom.
Jak miło.
Dziękuję.
Drinki na koszt firmy?
Dżin?
Jasne.
Dwa dżiny z tonikiem.
A dla was?
Cola.
Dobranoc.
Dziękuję.
W porządku?
Tak.
Czujecie? Lawenda.
Boże.
To Wielki Wóz!
John!
Zostańcie tu.
Szlag! Nic ci nie jest? Przepraszam.
Cholera! Przepraszam.
Nie widzieliśmy cię w ciemności. Weź to.
To chusteczka. Przyłóż ją do rany, by zatamować krwawienie.
Szlag.
Musi jechać do szpitala.
Nie.
Czemu?
-Pomyśl. -Nie mam o czym.
Jezu Chryste!
Znasz angielski? Rozumiesz mnie?
Jak masz na imię?
Teodora.
Jesteś Francuzką?
Skąd jesteś?
Z Andaluzji.
Tato.
Może mieć obrażenia wewnętrzne. Esther.
Tato.
John, idź do niej.
-Tato! -Załatwię to.
To Alba, nasza córka. Ma jedenaście lat.
Mam też syna, Filipa.
Wybacz.
Teodora. Mieszkamy niedaleko.
Mamy wszystko.
Bandaż, środek odkażający.
Opatrzę cię. Będzie dobrze. Chcesz jechać?
Więc co chcesz?
Szpital.
Lepiej będzie, jeśli pojedziesz z nami.
Wiem, co robić.
Możemy się tym zająć. Dobrze?
Przyniosę apteczkę.
Dobra.
Chcesz usiąść?
-Czemu nie do lekarza? -Cicho!
Boli?
Rana jest głęboka.
Jest dobrze.
Wygląda na rozcięcie.
To było lusterko.
Sprej. Wybacz.
Zdezynfekuję.
Dobrze?
Tak.
Potrąciłeś mnie.
Za ciasno?
Nie powinieneś pić.
Ani zostawiać tak naczyń.
To wabi zwierzęta.
Jesteśmy na wakacjach.
Nie mamy ochoty sprzątać.
Przytrzymaj to.
Mamy szczęście. Łóżko jest pościelone.
Gdzie łazienka?
Tam.
Dziękuję.
Nie mów o tym swojemu ojcu.
Oczywiście, że nie.
Halo?
Teodora?
Ile?
320.
To za mało.
-Dlaczego? Wzięła pieniądze i poszła. -Przekupiliście ją.
Co takiego?
Więc po co ta forsa?
Na lekarza?
Ma ubezpieczenie.
Tyle wystarczy.
Wcale nie.
To za mało.
John, dla niej to dużo.
Powiedziałaby coś, gdyby nie była zadowolona.
John.
Odbiorę!
To kobieta z wczoraj.
Wpuściłaś ją?
Nie.
Kto tam?
Teodora.
Kto?
Teodora.
A tak. Wejdź.
Miło tu. Spokojnie i ładnie.
To wasz dom?
Moich rodziców.
Szczęściarze.
Gdzie mieszka twoja rodzina?
Nie w takim ładnym domu.
Więc…
Straciłam pracę, bo nie wyrabiałam się
przez skaleczoną rękę.
I ze względów higienicznych.
Nie można tak kogoś zwolnić.
Można.
I musiałam opuścić mój pokój. Dziękuję za pieniądze.
Niestety nie wyżyję za to, aż znajdę nową pracę.
Wczoraj powiedzieliście, że nie macie ochoty sprzątać na wakacjach.
Mogłabym spać w pokoju gościnnym.
Pomogę wam, zanim coś znajdę.
Umiem gotować.
Dziękuję. Już mamy gosposię.
Jest u swojej matki.
Nie chcę jej tu.
-Mówiłam, żebyś nie jeździł po alkoholu. -Mogłaś mnie
-powstrzymać. To też twoja wina. -To znaczy?
Jakiś problem?
Nie.
Tysiąc sześćset i więcej się nie zobaczymy.
Nie zrozumcie mnie źle. Staram się o pracę.
Nie szantażuję was.
Kiedy możesz zacząć?
To wszystko?
By za dużo nie dźwigać. Chcesz?
Nie wolno palić w domu.
Otworzę okno.
Chodź.
Twoja mama…
jest lekarką?
Nie, zajmuje się cyfryzacją biznesu.
Myślałam, że jest lekarką.
Dzięki Bogu nie.
Nienawidzi, kiedy chorujemy.
Nie chorujemy.
Bo nam nie wolno.
Można z nią zrobić wiele sztuczek.
Kładziesz kciuk tu, a palec tam,
ściskasz i przesuwasz.
Chcesz spróbować?
Często tu bywacie?
W każde lato.
Fajnie. Znasz francuski?
Nie.
Mama mówi, że francuski jest bezużyteczny.
W pracy potrzebny będzie angielski.
We Francji nie jest bezużyteczny.
Nie powinnaś dawać jej pracy.
Jestem na wakacjach i chcę odpocząć.
Są plagą.
Teodora, ty…
Przepraszam.
-Przestraszyłaś mnie. -Trzeba truć kuny.
Nic nie zrobisz, opanują cały dom.
Biedaczka. Cierpi.
Musisz skrócić jej męki.
W najwyższym punkcie musisz się wysilić.
Żadnego odkurzania przy mnie.
Irytuje mnie to.
Zajmij się pokojami.
Dobrze.
W kuchni jest lista zakupów.
Na obiad. John zawiezie cię do wsi.
Dobrze.
Super, dzięki.
Chcesz gotować ze mną?
Nie.
Zapalniczka.
Dobrze.
Znasz to?
Oczywiście.
Każdy zna Harry'ego Pottera.
Dupek.
Fiut.
Jeszcze jedno.
Zdzira.
Lepiej?
Lubię cię.
Hej! Macie ogień?
Nie.
W porządku?
…Obecny wzrost inflacji.
W całej Francji tysiące ludzi wyszły na ulice,
domagając się wyższych płac.
W niektórych miastach sytuacja eskalowała.
Dochodzi do brutalnych starć między policją i demonstrantami,
zwłaszcza w Paryżu.
Mimo obecności policji
niektórzy demonstranci zdemolowali sklepy w bocznych uliczkach.
Do poważnych starć doszło także w Marsylii i Lyonie.
Według ministerstwa finansów…
John!
Jak się masz?
Dobrze. A ty? Hej, Filip.
Cześć.
Dla mnie?
Nie, dla miłości mojego życia.
Czyli dla mnie.
Jasne.
Pozdrów Esther. Nie zapomnij.
To ci posmakuje.
Spróbuj.
-Nie chcę. -Proszę.
Nie, dzięki.
Teodora. Napij się ze mną.
Nie, dziękuję.
Zawsze puszcza tę piosenkę.
Mogę prowadzić.
Masz prawo jazdy?
Tak.
Tato, Teodora poprowadzi.
Masz talent.
Dziękuję.
Piękny rower.
Tak.
Z włókna węglowego.
Waży tylko siedem i cztery dziesiąte kilograma.
Tyle, co nic.
Wiem.
Ostrożnie z nożem.
Witam.
Cześć.
Możesz wziąć torbę?
-Tak. -Jesteśmy w ogrodzie!
Miliony stworzeń podążają na północ wzdłuż wybrzeża.
Niektóre pokonują tysiące kilometrów.
To jedna z największych masowych migracji na planecie.
„Esther, 27 lipca 2013 roku”.
Tamtego ranka lało jak z cebra. A potem zapomniałam bukietu ślubnego.
Zauważyłem.
Na szczęście wszystko się ułożyło. Gdy wyszliśmy z kościoła już nie padało,
cały dzień był słoneczny.
Bóg jest po naszej stronie.
Miejmy nadzieję.
Powodzi się nam.
Mogę?
Wielu ma gorzej.
To znaczy?
Nie mają pracy i pieniędzy.
To prawda.
Jak Teodora.
To…
Wasze życie jest inne. Frankfurt, Szwajcaria, Art Basel, Miami.
Twoi rodzice też ciężko pracowali.
Teodora też, ale nic nie zarabia.
Może znajdź pracę.
Nie potrzebuję jej. Mam pieniądze.
To prawda.
Nie powinna zabierać talerzy z prawej?
To takie ważne?
Skąd jesteś, Teodora?
Z Andaluzji. Z Hiszpanii.
Tam też macie fabrykę?
W Walencji.
Dziękuję.
Ciekawe, czemu tyle produkcji jest za granicą.
Stajemy się zależni.
Tania siła robocza?
-Obie strony korzystają. -Zaczyna się.
Obie?
-Tak. -Serio?
Aki, czytałeś pracę Johna o pyłku brzozy?
O alergenach. Tak.
I?
Powiedz, jeśli mogę coś zrobić.
W jakim sensie?
Nic takiego. Różnica zdań między naukowcami.
Jaka?
Sprawy techniczne.
Kawy?
Poproszę.
-Nic nie mówiłeś. -Kora?
To nic.
Poproszę.
Co się stało z publikacją?
To, co mówił Aki.
Nic.
„Nic”.
Tak, nic. Nieistotna sprzeczka.
O co?
Nie interesuje cię to.
Bliżej, tato. Dobra, nagrywam.
Tato. Wszyscy pomachajcie.
Teodora!
Chodź!
Alba!
Nie lubisz pływać?
Lepiej nie.
Racja.
A ty?
Nie wchodzę do morza. Jest przerażające.
Myślałam, że lubisz odrobinę ryzyka.
Tato!
Tak?
Mieliście poczekać.
Nie, to ślepy zaułek.
Dobra, umów rozmowę.
Przepraszam.
Nieważne!
Mamo, nie włączyłaś aplikacji „Znajdź moje urządzenie”.
Nie ma telefonu.
Chodźmy.
Dopiero przyszliśmy.
Muszę być dostępna.
Poradzą sobie.
Nie!
Wiedziałem.
W Marsylii jest sklep z komórkami w dobrych cenach.
Chcę najnowszy.
Mogę cię tam zabrać.
Byłoby świetnie.
Dzięki za pomoc.
Zawsze.
To zbyt słabe. Nie, przekaz jest niejasny. Potrzebujemy więcej transparentności.
Dlatego próbujemy od miesięcy… Szlag, nie słyszę was.
Nie palę, przepraszam.
Tak?
Nie! Bo nadal planujemy.
Znasz to uczucie, gdy…
życie nie układa się tak, jak chcesz?
Jasne, że nie. Twoje dopiero się zaczyna.
Czasem mam dziwne myśli.
Jakie?
Żeby uciec.
Zniknąć.
Może powinnaś.
Co?
Zniknąć na chwilę.
Zraszacze nie działają.
Chciałbym być twoim iPhonem.
Czytałem dziś interesujący artykuł o związkach.
Im częściej para się dotyka, tym dłużej trwa jej związek.
Naprawdę?
To było badanie naukowe.
Wzięłam tabletkę nasenną.
Dzień dobry, Teodoro.
Dzień dobry.
Piękny rower.
Dziękuję.
Włókno węglowe?
Tak.
Osiem kilo?
Siedem, przecinek, cztery.
Hamulce tarczowe.
Tak.
Interesują cię rowery?
Pyszna.
Dzięki.
Esther.
Nie bądź dla siebie zbyt surowa.
Przestań! Mama to zobaczy.
Zrobię fotkę.
Twoje są lepsze.
Twoje.
Wiem. Tak mówią moi przyjaciele.
Teodora ukradła twój telefon.
Czemu tak mówisz?
Widziałam ją.
Czemu miałabym to zrobić?
Alba.
Dlaczego mi to robisz?
Czymś cię uraziłam?
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Proszę pani, okno naprawione.
Dobrze, idę.
Boże!
Szlag!
Tylko tak źle wygląda.
Przykro mi.
Dziękuję.
Jasne.
Mogę zabrać cię na obiad?
Oczywiście.
Tak?
Świetnie.
Załóż coś ładnego.
Nie jestem nieszczęśliwa.
Nie mam prawa być nieszczęśliwa.
Mam fantastyczne życie. Dobra praca, pieniądze, rodzina.
Każdy ma prawo być nieszczęśliwy.
Może.
Podać coś jeszcze?
Nie, dziękuję.
Umiesz dochować sekretu?
Oczywiście.
Chodzi o Albę.
Co z nią?
Ukryła twój telefon w swojej szafie.
Zawsze jest o wszystko zazdrosna.
Tak.
Nie mów jej.
Kocha cię. Nie karz jej za to.
Lepiej ci w tej sukience niż mnie.
Pasuje ci.
Zatrzymaj ją.
Co?
Sukienkę.
Tak?
Tak!
Dziękuję.
Masz ochotę na przygodę?
Tato.
Tato!
W basenie jest żaba. Musimy ją wyjąć, bo chlor ją zabije.
Spróbuj.
Nie sięgam.
WIADOMOŚĆ
Hej, to Esther.
Cześć.
-Jak się masz? -Cześć.
Wyglądasz wspaniale!
Dziękuję.
Amber. Jesteś na wakacjach?
Tak.
Ja też.
Kocham Francję.
Jest antyczna.
A ludzie… Wszystko jest… takie na luzie.
Powinnam coś kupić i zostać na zawsze.
Tak.
Do widzenia, Esther.
Pa, Amber.
Zatańczysz?
Nie, ale ty idź.
-Na pewno? -Tak.
Zatańczmy.
Nie, dzięki.
Dlaczego?
Co to?
Mezcal z tonikiem.
Ohyda.
Wiem.
Skąd jesteś?
Z Frankfurtu, z Niemiec.
Fajnie.
Tak, fajnie.
Wyglądasz znajomo. Spotkaliśmy się już?
Wiedziałbym.
Magicznie, nie?
Amber, chodź!
Co jest?
Nic. Idź.
Na pewno?
Tak. Nie chcę.
Czemu?
Esther! Chodź! To odświeżające.
Chodź.
Dobra!
Nie mogę.
Pomogę ci.
Powoli.
Dobrze.
Hej.
W hotelu była kobieta z wielką walizką kremów.
Do stóp, rąk, twarzy, pod oczy i do tyłka też.
Do tyłka?
Tak.
Gdzie byliście?
Poszliśmy na spacer.
Potrzebuję nowy motocykl.
Jaki?
Yamaha YZ-260-F.
Marzycielka. Dałbym ci go.
Pyszne.
Nie mogłoby być świeższe.
Gdzie Amber?
Poszła.
Od lat nie byłam tak wolna.
„Stary świat umiera, a nowy świat walczy o narodziny.
Teraz jest czas potworów”.
Kto to powiedział?
Antonio Gramsci.
Czytasz go?
Jasne, że nie. Jestem gosposią.
Zabawne.
Chcieliśmy się pożegnać. Gdzie twój tata?
Nie wiem.
To ważne, Alba.
Muszę z nim pomówić. Niech do mnie zadzwoni.
Zrobił coś złego?
Musimy iść.
Powiedz, żeby zadzwonił.
Nie zawsze jest z nią łatwo.
Jest drętwa i egocentryczna.
Skupiona na sobie.
Mam dosyć pomiatania.
Robię wszystko, co mogę.
Staram się trzymać wszystko w kupie.
Wiem.
John, jesteś mądry i silny.
Nie pozwól sobie tego odebrać.
Nie poradziłaby sobie bez ciebie.
Nie, ona…
Dzięki.
Teodora grzebała w twoich rzeczach. Wzięła twoje matki.
Różowe z białą koronką.
Czemu miałaby je kraść?
Przestań zmyślać. Nic ci nie zrobiła.
Nie ja kłamię, tylko ona.
Skarbie.
Był tu Aki.
Powiedz, co się dzieje.
Nic.
Co z twoim artykułem?
Nic!
Nie kłam, John!
Przestań.
Mówią, że wymyśliłem wyniki badań. Chcą mnie zwolnić.
To był błąd.
Co?
Ze stresu ledwo mogę oddychać.
Wiesz, co jest największym problemem? Już we mnie nie wierzysz.
Masz obsesję na punkcie własnego sukcesu, siebie…
Już nie szanujesz mnie. W nas.
Też zacząłem w siebie wątpić. Nie mogę pracować.
Cześć.
Zrobiłam lemoniadę.
Dziękuję. To miłe.
Uwielbia cię.
Mogę tu spać?
Nie. Idź do mamy.
Alba, wyjdź.
Zdradzę ci sekret mojej sztuczki.
Wszyscy go znają.
Alba, miałaś wyjść! Wyjdź!
Cieszę się, że zadzwoniłaś.
Bardzo.
Na pewno chcesz jechać?
Tak.
Gdzie mama?
Potrzebowała dnia dla siebie. Chyba. Jutro moja kolej.
Teodoro, usiądź. Napij się z nami kawy.
Dziękuję.
Dobrze spałaś, Albo?
Gdzie twoja żaba?
Nie mogę jej mieć.
Dlaczego?
Ich miejsce nie jest w domu.
Znajdziemy coś innego.
Przyjaciółka spytała, czy może mnie odwiedzić.
Pasuje ci to?
Tak, jasne.
Dobrze.
Nalejesz mi kawy?
Oczywiście.
Dupek. Fiut. Zdzira.
Co ona tu robi?
„Droga, Koro, zajrzyj go Johna i dzieci. Wyjeżdżam na trochę. Proszę,
nie martw się”.
-Co to znaczy? Nie wróci? -Oczywiście, że wróci.
Potrzebuje tylko przerwy. Jak każdy.
Długo jej nie będzie?
Parę dni. Tak myślę.
Czasem ludzie muszą uciec od wszystkiego.
To zupełnie normalne.
To normalne.
Aki dzwonił do ciebie.
Wiem.
Jest w tym coś prawdziwego?
Ta dziewczyna przyjęła nową rolę w twojej rodzinie. Zauważyłeś?
-Nie. -Już nie jest pokojówką,
ale członkiem rodziny.
Kora.
To niedobre. Niebezpieczne.
Mogę zostać na noc i pomóc.
Nie trzeba. Przestań. Nie tutaj. Poważnie. Przestań, proszę! Kora, dosyć!
Alba? Nie śpisz?
Już śpię!
Dobranoc, Albo.
Dobranoc.
Który tom?
Szósty.
Szybko czytasz.
Jeszcze trochę.
Co robisz?
Przepraszam. Chciałem odwiedzić cię w twoim pokoju.
Przestań. Odwal się.
Co robisz?
Przestraszyłeś mnie.
Wybacz.
Co to?
Mięso. Resztki.
Co robisz z tym mięsem?
Nie wiem. Imprezy z grillem i temu podobne.
Zamroź je albo się zepsuje.
Już się zepsuło.
To ohydne.
-Cześć. -Cześć.
Wybacz, John. Nie chciałam przeszkadzać.
Wybieramy się z przyjaciółmi na imprezę urodzinową.
Chcesz iść?
Nie. Powinienem zostać.
Dobrze.
Tato!
Tato! Pokażę ci coś.
Co?
Hej! Nie na zewnątrz! Daj mi to, proszę.
Alba, to niebezpieczne. Daj mi ją.
Jest moja.
Później.
Chodźmy gdzie indziej.
Przestań, to urodziny Estelle.
Źle się czuję.
To cię rozchmurzy. Obiecuję. Chodź.
Jesteś z przyjaciółmi czy…
Z rodziną. Z dziećmi.
-Masz dzieci? -Tak. A ty?
Jesteś mamą?
Tak.
Nie mam dzieci.
To nie znaczy, że ich nie lubię.
Nie potrzebuję ich, żeby być szczęśliwym.
Tata musi oglądać filmy familijne.
Małe dranie pochłaniają całą forsę.
Nie możesz podróżować. To dopiero początek.
-Po jakimś czasie cię pożerają. -Skąd znasz Estelle?
Co?
Estelle. Skąd ją znasz?
Pracuje w barze hotelowym. Robi świetne koktajle.
Który hotel?
La Fontaine. On też tam pracuje.
Szlag, muszę iść. Przepraszam, to urodziny mojego taty.
Rodzinna impreza. Koszmar.
Miło było cię poznać, Ellen.
-Esther. -Miłego wieczoru.
John, zadzwoń do mnie.
Wracam do domu.
Jadę do domu.
W porządku?
Tak.
Gdzie jest łazienka?
Po lewej.
Dzięki.
Szlag!
Dokąd idziesz?
Do domu.
Puść mnie.
Myślałam, że się przyjaźnimy.
Nigdy nie byłam twoją przyjaciółką.
I nie byłam twoją gosposią.
Od początku nas nie doceniłaś.
To powinno pomóc.
Dobrze.
Macie wysokie płoty.
Ale waszego idealnego świata nie da się oddzielić od naszego.
Już nie jesteście bezpieczni.
Nie ukryjecie się.
Bo nas jest wielu.
A was tylko kilkoro.
Daj mi to!
Teodora!
Co to jest?
Przepraszam, John. Nie chcieliśmy cię obudzić.
Tylko pływamy.
Następnym razem spytaj. I posprzątajcie.
Jutro będzie czyściej niż kiedykolwiek.
Dobrze.
Chodź.
Chodźmy.
Czemu wychodzisz?
Wyrzuć ich.
John?
Mówiłam. Te stworzenia to plaga.
Alba.