[ดนตรีเศร้าหม่นหมองบรรเลง]
[เสียงดินสอขีดเขียนกระดาษ]
(ปี 1990)
(ก่อนสงคราม…)
[ถอนใจ]
[ดนตรีเศร้าหม่นหมองบรรเลงต่อเนื่อง]
[นาฬิกาดังติ๊กต็อก]
ติดงั้นเหรอ
เปล่าฮะ
เสร็จแล้ว
[ดนตรีผ่อนคลายบรรเลง]
อาจารย์แกบอกว่า ไอน์สไตน์ทำตั้งสามวันเชียวนะ ตั้งสามวัน
แล้วก็ถูกขโมยสมอง
รู้ไหมว่ามันน่าอาย นายเข้ามหาวิทยาลัยก่อนพี่ได้
ไม่ ไอน์สไตน์สอบไอ้นั่นเสร็จ
จนกลายเป็นไอน์สไตน์ แล้วเขาก็ถูกขโมยสมอง
คริส ช่างหัวเขาเหอะ เพราะคะแนนนายสุดยอด
[คริส] ก็ไม่ได้แปลว่าต้องเรียน… อ๊ะ!
[ดนตรีหยุด]
ดูทางมั่ง ไอ้หนู
คิดว่าตลกสินะ
เสื้อลายหุ่นยนต์เนี่ย
เปล่า ก็แค่การ์ตูน เป็นอาชญากรรมด้วยเหรอ
เราเป็นมนุษย์ ไอ้หนู สงครามกำลังมา
[ผู้หญิง] ขอโทษค่ะ
นายจะจบมหาวิทยาลัยได้ยังไงเนี่ย
ก็ไม่ต้องเรียนไง
ไหงถึงพูดงั้นอะ
ก็… พ่อกับแม่คงคลั่งแน่ๆ ถ้าฉันไม่สอบ ก็เลยมาสอบ
[พูดติดอ่าง] และฉัน… ฉันก็แค่อยากจะรู้ว่าทำได้ไหม
แต่… ไม่รู้ดิ
- นายรู้อยู่แล้ว - ฉันยังไม่พร้อม
เฮ้
สมองนายคือสิ่งที่น่ารำคาญที่สุดในชีวิตพี่
แต่มันก็มหัศจรรย์ที่สุด จะซ่อนไว้แค่ในห้องได้ยังไง
อาจารย์แกบอกว่า ไม่เคยมีใครได้คะแนนเท่านายมาก่อน
นายอาจจะเปลี่ยนโลกได้เลยนะ
[พูดติดอ่าง] โอเค ฉัน… ฉันเรียนก็ได้ถ้าพี่อยู่ด้วย
- [ดนตรีสะเทือนอารมณ์บรรเลง] - โอ้ว
โอเค จะให้มาซื้อพิซซ่า แล้วก็มาซักผ้าต่างหาก
ไม่สำคัญหรอกว่านายจะอยู่อีกห้อง หรือบนดวงจันทร์
- เราเชื่อมกันเสมอ - นั่นก็แค่ความเป็นไปได้ทางทฤษฎีแหละนะ
ฟิสิกส์ควอนตัมกล่าวว่าอนุภาคสามารถ เชื่อมโยงได้นาน แม้จะสัมผัสกันแล้ว
และถ้าทุกสิ่งทุกอย่างมีสถานะเป็นไฟฟ้า
งั้นจิตสำนึกของเราก็อาจจะสามารถ ก้าวข้ามขอบเขตทางกายภาพได้
เจ๋ง
งั้นอนุภาคพี่ก็จะไปหาอนุภาคนาย
ที่ในหอพัก
[ผู้หญิงหัวเราะ]
จำไว้เสมอ คิด คอสโมคือสหาย
- เฮ้ย ไม่เอาตรงนี้ดิ - [ผู้หญิงหัวเราะ]
(The Electric State: ท่องแดนจักรกล)
[เพลง "Mary Jane's Last Dance" โดย Tom Petty บรรเลง]
[ผู้ประกาศข่าวชาย] สวัสดีครับ เอ็มทีวีนิวส์ 15 พฤษภาคม
วันนี้เรามีข่าวร้าย
คิด คอสโม เพื่อนการ์ตูนตัวโปรด จากรายการการ์ตูนที่ฉายตอนเช้าวันเสาร์
- เอ่อ ถูกยกเลิกซะแล้วครับ - ดวงจันทร์มีปัญหา
ดูเหมือนว่าคอสโมจะเป็น เหยื่อรายล่าสุดของกระแสต่อต้านหุ่นยนต์
ที่แพร่ไปทั่วประเทศ
จำเอาไว้เสมอ คิด คอสโมคือสหาย
[แวนซ์] คืนนี้ออลแอ็คเซสกับแมเดลีน แวนซ์
จะนั่งคุยกับชายหนุ่มรูปหล่อ มีวิสัยทัศน์ ผู้ก่อตั้งเซนเตอร์เทคโนโลยี
คุณจะไม่เข้าใจเรื่องราวของอีธาน สเก็ต
ถ้าหากไม่ได้ทำความเข้าใจ เรื่องของวิวัฒนาการหุ่นยนต์ก่อน
เรื่องที่คุณไม่มีหุ่นยนต์ มันดังมากเลยค่ะ
ผมไม่ไว้ใจมัน มันไม่ใช่เรา
จริงเหรอที่พวกมันจะเข้าใจสิ่งที่เราต้องการ
[ผู้ชาย] เพราะถูกพัฒนาโดยวอลต์ ดิสนีย์ เพื่อโปรโมทการเปิดสวนสนุกปี 1995
และแล้วหุ่นยนต์ก็ถูกผลิตเป็นจำนวนมาก
พวกมันกลายเป็นกระดูกสันหลัง ของแรงงานทั่วโลก
ทำงานหมดทุกอย่างที่พวกมนุษย์ไม่ต้องการจะทำ
เนิ่นนานที่พวกมันไม่บ่นเรื่องทำงานตลอดเวลา
แต่สุดท้าย วันนั้นก็มาถึง
เมื่อพวกมันเบื่อหน่ายชีวิตที่เรามอบให้
และเรียกร้องชีวิตของตนเอง
[หุ่นยนต์เชฟ] ปัดโธ่เว้ย!
การเรียกร้องสิทธิหุ่นยนต์เริ่มคึกคัก เมื่อหุ่นยนต์หลายพันตัวบุกไปที่เซนต์หลุยส์
เพื่อฟังปราศรัยอันร้อนแรง ของอดีตหุ่นยนต์ส่งเสริมการขายของแพลนเทอร์
- มิสเตอร์พีนัท - เราถูกสร้างให้คิด
แต่ตอนนี้เขาไม่ให้เราคิด
เราถูกสร้างให้ทำงาน แต่ไม่ใช่เพื่อตัวเอง
ชะตาของเรา ทำไมเขาตัดสินใจ
เราต้องสู้เพื่อชิงกลับมา
[พูดภาษาหุ่นยนต์] สู้เพื่อสิทธิหุ่นยนต์!
เครื่องปิ้งผมพัง ผมซื้อมาใหม่ถ้าหากว่า…
- ผมไม่… - แต่นั่นคือการฆ่า
- รู้ไหมว่านั่นคือการฆ่า - ไม่ใช่ มันมีปุ่มปิดปุ่มเปิด
ฟังผมให้จบก่อน
เราควรมีสิทธิเสรีภาพ ควรได้ปลดแอกจากการเป็นทาส
- สิทธิ์ของมันคือได้ทำงานให้กับผม - [หุ่นยนต์] แต่ว่าไม่…
ตอนที่ผมเสียบปลั๊ก ถ้ามันไม่ทำ มันก็จะถูกโยนลงถังขยะ
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[ผู้ประกาศข่าวชาย] หุ่นยนต์ที่ชั่วร้าย ได้ทำลายอนุสรณ์สถานอิโวจิมะ
เพื่อการต่อต้านคำสั่งประธานาธิบดี ที่ให้ทุกตัวกลับไปทำงาน
[เสียงเฮลิคอปเตอร์บิน]
[บิล คลินตัน] พันธมิตรเพื่อสิทธิหุ่นยนต์ จัดการประท้วงรุนแรงในห้าเมืองของอเมริกา
เราจะต้องโต้ตอบอย่างเข้มแข็ง
วันนี้เรากำลังอยู่ในภาวะสงครามกับพวกหุ่นยนต์
ถ้าพลเมืองคนไหนให้ที่พักพิงหุ่นยนต์ จะถูกตั้งข้อกล่าวหาเป็นกบฏ
- [ผู้ชาย 1] ไปๆ - [ผู้ชาย 2] อ้าวเฮ้ย นั่นเตาบาร์บีคิว
[ผู้ชาย 1] จะทุ่มแล้ว ถอยเร็ว!
[เสียงร้องเจ็บปวด]
มันไม่กิน ไม่นอน ไม่กะพริบตา
(จ่าสิบตรีจอห์น ดี คีทส์ ซานอันโตนิโอ เท็กซัส)
แต่ผมทำ
[แวนซ์] กว่าสองปีที่มนุษย์สู้
- และเป็นสองปีที่พ่ายแพ้ - [เสียงร้องเจ็บปวด]
กระทั่งอีธาน สเก็ตก้าวเข้ามา
มนุษย์เราจำเป็นต้องก้าวไปข้างหน้า ผมก็แค่ชี้ว่าไปทางไหน
[แวนซ์] เขาเรียกจุดเปลี่ยนนี้ว่านิวโรแคสเตอร์
อุปกรณ์ที่เชื่อมจิตใจของมนุษย์ เข้ากับร่างหุ่นยนต์โดรน
แน่นอนว่าผมน่ะโอเคกับเทคโนโลยี
ตราบใดที่มนุษย์ยังคงเป็นผู้ควบคุม
[แวนซ์] และแล้วมนุษย์ก็โต้กลับหุ่นยนต์ได้ ด้วยพลังของหุ่นยนต์เอง
[ดนตรีบรรเลงดังขึ้น]
[แวนซ์] ไม่กี่สัปดาห์สงครามก็จบลง
(พบกับวีรบุรุษสงคราม พันเอกแบรดบิวรี)
[ผู้ประกาศข่าวชาย] มิสเตอร์พีนัท ลงนามยอมจำนนต่อประธานาธิบดี
และอีธาน สเก็ต ซีอีโอของเซนเตอร์ที่หน้าทำเนียบ
ส่วนที่ดีทรอยต์
คิดร็อคก็จัดงานปาร์ตี้เฉลิมฉลอง ความพ่ายแพ้ของพันธมิตรเพื่อสิทธิหุ่นยนต์
โดรนได้จับกุมหุ่นยนต์ที่พ่ายแพ้ มากกว่า 6.000 ตัวมาขังไว้ในเขตกักกันหุ่นยนต์
โรงงานกลางทะเลทรายกว้างใหญ่ ที่มีพื้นที่มากกว่าแสนตารางไมล์
ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอเมริกา
[ผู้ประกาศข่าวหญิง] สดจากเซนเตอร์สโตร์ อีกแค่เพียงไม่กี่นาที
ก็จะมีการเปิดตัว ผลิตภัณฑ์นิวโรแคสเตอร์เพื่อลูกค้า
[สเก็ต] เทคโนโลยีที่ชนะสงคราม กำลังเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของพวกเรา
เครือข่ายนิวโรแคสเตอร์ ช่วยให้จิตคุณแยกออกไปสองที่
ทำงานและเล่นสนุกไปพร้อมๆ กัน
[แวนซ์] การหลีกหนีจากความเป็นจริง
ผมเลือกจะคิดว่าเป็นเสรีภาพมากกว่า
ขอเชิญมาเป็นเครือข่ายเซนเตอร์
ซึ่งตอนนี้มีอยู่ทุกที่ ทุกมุมโลก
(ปี 1994)
(หลังสงคราม…)
[ดนตรีรื่นรมย์บรรเลง]
[เสียงออกแรง]
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
- [ออกแรง ถอนใจ] - [เสียงโลหะขาดกระเด็น]
[ผู้ชาย] ติ๊กต็อกๆ
[เสียงปิดลิ้นชักดังโครมคราม]
อรุณสวัสดิ์ แม่คนสวย
- เคาะเป็นไหมเนี่ย - ไม่เคาะ เพราะนี่มันบ้านฉัน
- ทำอะไรอยู่ - เตรียมตัวไปเรียน
หากิจกรรมหลังเลิกเรียนทำบ้างสิ
องค์กรเด็กบอกว่า จะจ่ายเพิ่มสำหรับโปรแกรมเสริมการศึกษา
แต่ว่าหนูเสริมมามากพอแล้วล่ะ เท็ด
ไม่ได้ให้เลือก อีหนู บ้านของเท็ด
- กฎของเท็ด - กฎของเท็ด
อ้า แหม ล้อเลียน เข้าใจเล่นนี่
ถ้ามันสำคัญกับเท็ด ทำไมเท็ดไม่บอกหนูเองล่ะ
เพราะกลีบสมองส่วนหน้าของฉัน อยู่ที่เวกัสกับซินดี้ ครอว์ฟอร์ด
จะให้พลาดเพราะแก อย่าฝันเลย
ฟังแล้วจะอ้วก
เล่นกรีฑาได้ 200 ดอลลาร์
- วิ่งได้เร็วแค่ไหนกันล่ะ - ถอดกำไลข้อเท้าให้สิ เดี๋ยวก็รู้
- [เท็ดหัวเราะ] อย่าเพ้อเจ้อไปหน่อยเลย - ก็เคยทำมาแล้ว
ฉันไม่สนว่าแกว่าหนีออกจาก บ้านอุปถัมภ์มากี่หลัง แต่แกมาอยู่ที่บ้านเท็ด
แกจะหนีไปไหนไม่ได้ เข้าใจแจ่มแจ้งหรือยัง หา
เอ้อ วงโยฯ ก็ดีนะ
- เล่นเครื่องดนตรีไหม - [ผู้หญิง] ไม่รู้ คุณล่ะ
เฮ้ย! นี่เลสพอลปี 57 นะ กว่าจะเจอ เลือดตาแทบกระเด็น
เจออะไรกันอะ ของพวกนี้ ถูกทิ้งจากเขตกักกันทั้งนั้นแหละ
- แล้วไง - ก็ขโมยไง พวกตลาดมืด
พวกหุ่นไม่ใช้มันแล้ว
อีกอย่างของที่ใครไม่เอา ไม่เรียกขโมยหรอกนะ
- มันถูกต้องตามเอ่อ… กฎหมาย - อ๋อ ยังไงก็ขโมย
[ดนตรีรื่นรมย์บรรเลง]
[ตนตรีเบาลงแล้วหยุด]
โอเค สวมนิวโรแคสเตอร์ เจอกันในโมดูลสามซี
กฎการขังหุ่นยนต์หลังสงคราม
เฮ่
ครูบอกให้สวมแคสเตอร์
โอ้ โทษที ฉันเป็นโรคที่ต้องอยู่กับความจริงเท่านั้นน่ะ
[กระแอม] แย่เนอะ เชิญเธอเข้าไปก่อนเลย
ฉันรู้ว่าเธอมาใหม่ มิเชลล์
แต่นิวโรแคสเตอร์ เป็นข้อบังคับตั้งแต่เกรดเก้าขึ้นไป
วันแย่ๆ เหรอ
ไม่ใช่แค่วันนี้วันเดียวหรอก
งั้นฉันน่าจะคุยกับแม่ของเธอหน่อยดีไหม
เปิดดูสิ
"รัฐอุปการะ"
"พ่อแม่แล้วก็น้องชาย"
(เสียชีวิตทั้งหมด)
โอ้
เด็กหลายคนเสียครอบครัวในสงคราม
ไม่ใช่เพราะหุ่นยนต์ พูดจริงๆ
รถเราชนกวาง
กลางถนน
- เสียใจด้วยนะ - กวางก็ว่างั้น
รู้ไหม การบำบัดประสาท อาจช่วยให้ผ่อนคลายได้นะ
เธอจะได้ลืมสักสองสามชั่วโมง
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์บรรเลง]
[มิเชลล์] โอเคนะ ไม่เป็นไร
เดี๋ยวขึ้นรถแล้วค่อยซ่อม โอเคนะ
เฮ่ มองหน้าพี่
นายโอเค
[คริสหายใจหอบสั่น]
สัมผัสทรายสิ
รู้สึกถึงอากาศตรงหน้าไหม
รู้สึก
โอเค มองหน้าพี่
นายโอเค
- โอเค - เราโอเค
[คริสอึกอัก]
- พี่รู้ - เราโอเค
- เราโอเค
เราโอเค
โอเคนะ
มานี่มา
[คุณซาบลินสกี] มิเชลล์
[ดนตรีบรรเลงเบาลง]
มิเชลล์
ไปได้หรือยังคะ
[ดนตรีบรรเลงดังขึ้น]
[เสียงประตูเปิดดังเอี๊ยด]
[เสียงประตูดังเอี๊ยด]
[เท็ดกรน]
[ดนตรีบรรเลงเบาลงแล้วหยุด]
- [ดนตรีเศร้าบรรเลง] - [เครื่องวัดชีพจรดังบี๊บๆ]
[ดนตรีลางร้ายบรรเลง]
- [มิเชลล์] พ่อ พ่อ! - [เสียงรถเบรก]
- [เสียงชน กระจกแตก] - [เสียงผู้ชายร้องลั่น]
[ดนตรีเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]
[ดนตรีบรรเลงดังขึ้นแล้วหยุด]
[หายใจเฮือก]
[หายใจหอบ]
[เสียงชนดังสะท้อนก้อง]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[เสียงโลหะดังเอี๊ยดๆ]
หวัดดี
[ใบไม้ดังกรอบแกรบ]
[ดนตรีระทึกน่ากลัวบรรเลง]
[หายใจแรง]
[ดนตรีบรรเลงดังขึ้น]
[เสียงออกแรง]
[กระแทกเสียงดัง]
- [ปิดประตูดังปัง] - [หายใจกระหืดกระหอบ]
[เสียงคำรามลั่น]
[มิเชลล์ครางกลัว]
[มิเชลล์] เท็ด! เท็ด!
ไม่ๆ ไม่ๆ
- เร็วเข้า เท็ด มีหุ่นยนต์อยู่ข้างนอกบ้าน - [เสียงกระจกแตก]
- [เสียงเปิดประตู] - [มิเชลล์ครางกลัว]
[เสียงคำรามน่ากลัว]
[คอสโมพูดฟังไม่ได้ศัพท์]
[เสียงคอสโมออกแรง]
[คอสโมครางเบาๆ]
- [ดนตรีบรรเลงดังขึ้น] - [มิเชลล์ครางกลัว]
ถอยไป!
หยุด!
ต้องการอะไร
[คอสโมพูดฟังไม่ได้ศัพท์]
ถอยไป
- ฉันเหรอ - [คอสโมคราง]
- ทำไม - [คอสโมพูดฟังไม่ได้ศัพท์]
ฉันไม่เข้าใจ พูดได้ไหม
[คอสโมพูดฟังไม่ได้ศัพท์]
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์บรรเลง]
[คอสโมคราง]
หยุดขยับก่อน
[คอสโมพูดฟังไม่ได้ศัพท์]
ระวัง ระวัง
ระวังมอนสเตอร์หินด้วย
เจซซี่ เจซซี่ เจซซี่ เจซซี่
- ดวงจันทร์มีปัญหา - วางลงนะ
- เธอคือเพื่อนคนพิเศษ - นั่นฉัน
ไม่นะ
มารวมทีมกัน แล้วไปปราบมอนสเตอร์หิน
- มานี่ทำไม - มารวมทีมกัน
- วางลงนะ
มารวมทีมกัน
- มารวมทีมกัน - บอกให้วาง
มารวมทีมกัน
- วาง! - มารวมทีมกัน
- [เท็ด] เฮ้ย! เสียงอะไรน่ะ - เวรแล้วไง
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
- ออกไปจากที่นี่ซะ รีบไปเดี๋ยวนี้เลย - [คอสโมคราง]
[ออกแรง] รีบจากที่นี่ เร็วเข้า!
นั่นหุ่นยนต์เหรอ
- หนูพยายามบอกแล้ว ปลุกแล้ว แต่คุณก็ไม่ยอม - นี่แกรู้บ้างไหมเนี่ย
รัฐจะทำยังไงกับฉันถ้ารู้ว่ามีไอ้หุ่นบ้านี่อยู่ในบ้าน
- นี่ไม่ใช่ความผิดหนู - ไม่ใช่ความผิดฉันเหมือนกัน
ลากมันออกไปเดี๋ยวนี้
- ก็พยายามอยู่นี่ไงเล่า - งั้นพยายามอีก
[มิเชลล์ครางเจ็บ]
เฮ้ย ไอ้หุ่น รู้ภาษาคนไหม
ไสหัวออกไปซะ
[คอสโม] สวมเจ็ตแพ็กซะ ได้เวลาพุ่งทะยาน
[เท็ด] ฟังนะ ไอ้หนู
แกกำลังพูดอยู่กับอดีตกัปตันทีมมวยปล้ำ
ประจำมหาวิทยาลัยโทพีกาเมื่อปี 1953
[เท็ดร้องเจ็บปวด]
[ครางเจ็บ] ก็ได้
เดี๋ยวแกไม่ได้ตายดีแน่
ไม่ได้ตายดีแน่ ไม่ได้ตายดีแน่
[ครางโกรธ] มาสิวะ
มาสิ ไอ้หุ่นปีศาจยิ้มสยอง
[เท็ดออกแรง]
มึงตาย!
[เท็ดครางเจ็บ]
[ครางเจ็บ ร้องโอดโอย]
พยายามฆ่าชัดๆ
แบบนี้แหละ ใช่เลย
ต้องเรียกตำรวจมาลากคอมันไปกับแก
- แกติดคุกหัวโตแน่ อีนังตัวดี - [คอสโมครวญคราง]
รายได้ของฉันมันอาจจะต้องหายไปหน่อย
- แต่ห้ามใครมาแหยมกับเท็ด ฟินิสเตอร์เว้ย - [ผู้ชาย] 911 เหตุด่วนครับ
ผมโทรมาแจ้งความเรื่องจริงแท้แน่นอน หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์
- หุ่นยนต์แม่งจะทำ… - [เสียงไฟช็อต]
[เท็ดร้องเจ็บปวด]
[ดนตรีระทึกใจดังขึ้นแล้วหยุด]
โอ้ ว้าว
- [เครื่องช็อตกระแทกพื้น] - [เท็ดคราง]
[ผู้ชาย] อยู่ไหมครับ แจ้งความใช่ไหม ทุกอย่างโอเค…
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
[คอสโม] สวมเจ็ตแพ็กซะ ได้เวลาพุ่งทะยาน
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
- [มิเชลล์ออกแรง] - [เสียงปิดประตูรถ]
ช่วยจัดการไอ้นี่ได้ปะ
อย่าเป็นพวกโรคจิตนะ
[เสียงสตาร์ตเครื่องยนต์]
โอ้ โอเค ติดแล้ว เอ่อ…
นายคงขับไม่เป็นสินะ
เหมือนกันเลย [หัวเราะ]
โอเค ต้องถอยหลังก่อน
[ออกแรง] เฮ้ย! นั่นรถแม่ฉันนะเว้ย!
[เสียงเร่งเครื่อง ยางรถดังเอี๊ยด]
[เท็ดร้องลั่น]
[คอสโมร้องลั่น]
[เท็ด] หยุด!
[ดนตรีดังขึ้นแล้วหยุด]
[คอสโม] อุ๊ยตาย!
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[ดนตรีเบาลง]
(ยุทธการแห่งฟอร์ตฮัลล์ - จุดพักรถ สนับสนุนโดยเซนเตอร์)
[เสียงรถแล่นใกล้เข้ามา]
(ความก้าวหน้าอันยิ่งใหญ่จากจิตใจอันน่าทึ่ง)
[เสียงเครื่องยนต์สั่นติดขัด]
[เครื่องยนต์ดับ]
[มิเชลล์ถอนใจ]
อยู่นี่นะ
[เสียงออกแรง]
จริงดิ
โอ๊ย บ้าเอ๊ย เท็ด
- [ถอนใจ] - [เสียงโลหะดังแก๊กๆ]
[ดนตรีลางร้ายบรรเลง]
[มิเชลล์] เฮ่ กลับมานี่นะ
เร็วเข้า อย่าอยู่ตรงนี้เลย
[คอสโม] ข้อความถึงคอสโม คอมมานด์
เรามีปัญหา
- นี่ ฟังนะ - เรียกศูนย์
- ขึ้นรถก่อน - เรียกศูนย์ ได้ยินหรือเปล่า
[มิเชลล์] เลิกพูดบทนั่นซะ
เรื่องคอสโมบ้าบอเนี่ย
นายตาย แต่ดันโผล่มา
เป็นไปได้ยังไง
กลายเป็นหุ่นยนต์งั้นเหรอ
นายยังไม่ตาย
นายยังอยู่ ตัวจริงของนายอยู่ที่ไหนสักแห่ง
ปลอดภัยใช่ไหม
จะหานายเจอได้ยังไง
[มิเชลล์] เฮ่ เดี๋ยวก่อนสิ
เจซซี่
ต้องรีบแล้ว ดวงจันทร์มีปัญหา
เซนเตอร์เหรอ
มารวมทีมกัน
แล้วไปปราบเจ้ามอนสเตอร์หิน
มีเซนเตอร์เต็มไปหมด แล้วนายอยู่ที่ไหนกันแน่
[คอสโม] ระบบสุริยะเสียหายหมดแล้ว
ถ้างั้นมีใครพอจะรู้บ้างไหม
ตาเหรอ
แว่นตา
[ถอนใจ]
คนที่รู้ว่านายอยู่ที่ไหน เขาสวมแว่นตา
[ถอนใจ] แหม แคบลงเยอะเลย ว่าไหม
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[คอสโม] ในระยะเวลาจำกัดเท่านั้น
(ดร.เป็ปเปอร์)
หมอเหรอ
หมอคนที่สวมแว่นตา
[ดนตรีบรรเลงดังขึ้น]
[หมอ] มิเชลล์
มิเชลล์
ได้ยินผมไหม
เกรงว่ามีข่าวร้าย
คริสโตเฟอร์น้องคุณ…
จากไปเมื่อเช้านี้
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
เขาอยู่ไหน
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
[คอสโม] เชื่อมั่นในตัวเอง
- นั่นมันกลางเขตกักกันเลยนะ - เธอต้องทำได้
เขตกักกันคือคุก กันไม่ให้หุ่นยนต์แหกออกมา
แล้วเราจะเจาะเข้าไปได้ยังไง
คิด คอสโมคิดว่าเธอเก่งกว่าใครในโลก
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
(นิวทูยู)
"นิวทูยู กิฟท์แอนด์กู๊ด ตู้ปณ.1616 เคลย์ตัน นิวเม็กซิโก"
ของชิ้นนี้มันมาจากเขตกักกัน
แปลว่าคนที่เป็นเจ้าของตู้นี้ต้องรู้วิธีการเข้าออก
[หายใจเฮือก]
นิวเม็กซิโกไกลปะ
[ดนตรีสนุกสนานผจญภัยบรรเลง]
[เสียงสุนัขเห่า]
[มิเชลล์] มาเร็ว
[ดนตรีบรรเลงดังขึ้น]
(เดอะ สเต๊กพิต - นิวเม็กซิโก)
(ได้รับการโหวตให้เป็น สเต๊กที่อร่อยที่สุดในเคลย์ตัน)
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลง]
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
คริส พี่อยากจะ…
คริส คริส!
- นั่นจะทำอะไรน่ะ - มีแค่โอกาสเดียว
ต้องรวมโมดูลคอสโมเข้าด้วยกัน
เจซซี่ โลกกำลังอยู่ในอันตราย
เราทำอะไรไม่ได้มาก
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[เสียงรถแล่นใกล้เข้ามา]
โอ้ เวรแล้ว มาเถอะ มาเถอะ ไปเร็ว
[มิเชลล์ออกแรงวิ่ง]
[เพลง "Mother" โดย Danzig บรรเลง]
(นิวทูยู - 1616)
[เสียงเร่งเครื่องยนต์]
[เพลงหยุด]
[หัวเราะ] เยี่ยม ได้มาไหม คีทส์
ช่วยปิดไฟหน่อยเหอะ ไอ้กร๊วกเอ๊ย
พูดแบบนี้กับลูกค้า เรียกว่าหมาไม่แดกนะเว้ย
- ไหนตกลงกันว่าสี่ทุ่ม - นั่นนายพูด แต่ฉันจะเอาตอนนี้
- [คีทส์] เหมือนไม่ไว้ใจกันเลย - [ผู้ชาย] ก็ใช่น่ะสิ
ก็ได้
มาดิ
[หัวเราะ]
♪ นิว นิว นิวทูยู ♪
คิดสโกแลนอยู่น่ะ เห็นโลโก้ใหม่ยัง
พ่ออัจฉริยะด้านการตลาด
- [ผู้ชาย] โว้ว! ของแท้นะ - [คีทส์] ครับผม
โอ้โฮ
โคลท์ พีซเมกเกอร์ 1873 ผลิตแค่พันกระบอก
ยังยิงตูดเป็ดในระยะร้อยหลาได้สบาย
- ได้มายังไง - ไม่ใช่จากวอลมาร์ทก็แล้วกัน
- [ผิวปาก] - ฉันถ่อไปถึงทูซอน
ยิ่งเข้าไปลึกราคายิ่งแพง
- เอาเถอะๆ เท่าไหร่เนี่ย - ขอหมื่นห้า
- โหลดกระสุนหรือยัง - โหลดแล้ว
กระสุนเดิมกับโน่นนี่นั่น ฉันแถมฟรีเลย
- แต่ฉันอยากได้ฟรีหมด - [เสียงขึ้นนกปืน]
[ตะโกน] วูล์ฟ
ถ้าตัวจริงนายอยู่นี่ อย่าว่าแต่ปืนเลย แม้แต่ไอ้จ้อนนายยังหดไม่กล้าชี้ใส่ฉัน
อ้อเหรอ กล้าเว้ย อย่ามายุ่งกับไอ้จ้อนฉัน โอเคนะ
พูดจริงนะ ทำตัวแบบนี้ เล่นเอาฉันช็อก
[วูล์ฟ] ทำไรวะ
ก็บอกว่าช็อก
หน่อมแน้มไปหน่อยไหม กับไอ้คนที่ขายของโจรในลานจอดรถ
ไม่ได้หน่อมแน้มโว้ย ฉันแค่ช็อก
ไอ้แม่…
[เสียงเดินใกล้เข้ามา]
ไม่ยิงซะพรุ่งนี้เลยเล่า
ใจเย็นลูกพี่ พอดีเปิดเซฟโหมด
[หัวเราะ] โคตรเจ๋งเลย เวิร์กซะด้วย
หมอนี่โคตรกาก
[คีทส์] ช่วยยกขาหน่อย
ให้ไวเลย ฉันไม่อยากจะเข้าคุก เพราะว่าซุกหุ่นยนต์เอาไว้หรอกนะ
- [หุ่นยนต์] อย่ามั่ว นายไม่ได้ซุกฉัน - [คีทส์] ตำรวจมา ฉันจะเนียนไม่รู้จักนาย
- ดังนั้น เร่งมือให้ไวเลย - [หุ่นยนต์] บอกแล้วไงว่าหมื่นห้ามากไป
ไม่ใช่ร้านถูกและดีนะเว้ย
พูดจริงดิ ใช้หลังรถเป็นร้านขายของเนี่ยนะ
- อาจพอใส่รถหมอนี่ด้วย - พนันด้วยหนวดจิ๋มนายได้เลยว่าพอใส่
[ดนตรีคันทรีบรรเลง]
[เสียงกลไกหมุน]
(นิวทูยู)
[เพลง "I Fought the Law" โดย The Clash บรรเลง]
[หุ่นยนต์ร้องคลอตามเพลง]
- [หุ่นยนต์] เข้าบ้านก่อนนะ โชคดี - โธ่ ขอละ ช่วยขนของก่อน
พูดสิ ทำไมถึงอยากให้ฉันช่วย
[คีทส์] โธ่เอ๊ย ช่วยเลิกเล่นแบบนี้ซะทีได้ไหม
[หุ่นยนต์หัวเราะ] ก็แปลว่าจะขนเองสินะ
ที่ผมขอให้คุณช่วย เพราะว่าของพวกนี้แม่งโคตรหนัก
และคุณแกร่งกว่าผมมากครับ คุณเฮอร์แมน
- พอใจยัง - แหม ภูมิใจจริงๆ เลย
ยอมรับความจริงก็ดีนี่ ว่าปะ
ปล่อยรถเอาไว้นั้นแหละ ฉันไม่อยากขายหรอก
[เฮอร์แมน] ไม่ขงไม่ขายบ้าบออะไร หา
ของฉันนะ ฉันยิงหมอนั่น
- แหม กว่าจะยิงได้ แล้วจะเอาไปทำอะไรเล่า - เฮ้อ เอาไปขาย
[เสียงลิฟต์ดังเอี๊ยดๆ กระแทกโครมคราม]
นี่ฉันเริ่มแก่ลงหรือว่าลังพวกนี้มันหนักขึ้นวะ
แปะ แปะ!
อีกทีซิ ในนี้มีอะไร
ลูกอมแท่งของนายไง พ่อก้นย้อย
แหมตลกตายละ
ทำไมไม่ดูตุ๊กตากะหล่ำปลีพวกนี้ให้หน่อยเล่า
มีลูกค้าในโตเลโดจะเหมาหมด
ไง ฟิชชี่
[เพลงสนุกสนานบรรเลง]
ฟิชชี่
- [คีทส์] ทำไมต้องทำแบบนั้นตลอด - เพราะนายเกลียดไง ลูกพี่
[คีทส์] นี่ฟังนะ ถ้าแบตหมดก็ขยะดีๆ นี่เอง
ตอนโลกกลับเป็นปกติ พอถึงคริสต์มาสพวกมันจะราคาดีเวอร์
พอไม่มีแบตก็เป็นแค่บิ๊กเมาท์บิลลี่เบสธรรมดา
โอ้ ไม่นะ แม่งเอ๊ย!
ตู้เย็นเชี่ยนี่เสียเฉย เวรเอ๊ย!
[ออกแรง]
โธ่เอ๊ย คอร์นดอก สเต๊กเนื้อ ซอลส์เบอรี่ แซนด์วิช ไอศกรีม ละลายแม่งหมดเลย
เฮ้อ เวรกรรม
อดตายซะงั้น
อดตายอะไรของนาย ฉันเพิ่งจะแบกลังอาหารเข้ามา
- ไปกินสิ - ไม่ มันเป็นของเก่า ไม่ได้
เพ้อเจ้ออะไร นั่นแซ็กนัท ใครก็ชอบแซ็กนัท
ฉันจะไม่กินแซ็กนัทที่มีซองเป็นการ์ตูน มาสเตอร์ออฟเดอะยูนิเวิร์สหรอกนะ โอเค้
ไม่กินเด็ดขาด เงินทั้งนั้น
[ถอนใจ] เดี๋ยวกินเบอริโตอันนี้ก็ได้ ให้แม่งท้องเสียตายห่าไปเลย
ก็แล้วจะท้องเสียทำไมล่ะ กล่องข้าวเราก็มี ไปกินสิไป
แล้วในไอ้กล่องข้าวจีไอโจ มันมีข้าวซะที่ไหนกันล่ะวะ
มันเอาไว้ใส่ข้าวให้เด็กๆ เว้ย
มันมีแค่กล่อง
ไอ้นี่ก็
นี่อะไร เฮิร์ม
- มองหน้าฉัน เฮิร์ม มองหน้าฉัน - ก็มองอยู่นี่ยังไงเล่า
นายถอดปลั๊กนี่
แล้วเอาสายพ่วงไปชาร์จสถานีนายเหรอ
- เปล่า - [คีทส์] นายกะพริบตา
ถ้านายกะพริบตาแปลว่านายโกหก
- ฉันเปล่านะ - นายเอาไปจริง งั้นฉันอยากให้
ยอมรับออกมา มิตรภาพต้องมีความไว้ใจ
พูดความจริงแล้วจะไม่โกรธ
พูดสิว่าเอาไป
ฉันจะไม่โกรธ
ฉันเอามาเองแหละ
[ตะโกน] ให้มันได้อย่างงี้สิวะ
จะให้อดตายเหรอ
ซี่โครงฉันจะทะลุเสื้อออกมาแล้วเนี่ย
[เฮอร์แมน] โธ่เอ๊ย เจ้าพ่อดราม่า ฉันต้องการพลังงานนะ
[คีทส์] ฉันก็ต้องการเพราะฉันเป็นมนุษย์
ไม่เหมือนนาย นายใช้พลังงานจากปลั๊กไฟ
นายใช้พลังงานไฟฟ้า เอาสายพ่วงฉันคืนมาเลยนะ โอเค้
- เราออกไปตั้งสิบวัน - [เฮอร์แมน] แล้วจะให้เสียบตรงไหนอะ
มันไม่มีที่ให้เสียบ ถ้าหากไม่มีไฟฟ้า แล้วจะให้ทำยังไงอะ
[คีทส์] นายเสียบตอนไหนก็ได้ แถมพลังงานก็ไม่ต้องแช่เย็น โอเคไหม
ไม่ต้องกันโรคท้องร่วง ไม่ต้องกันอาหารเป็นพิษ
นั่นเพราะว่านายไม่ได้เป็นมนุษย์ แต่นายเป็นพวกปัญญาประดิษฐ์
- ไม่ นายคือปัญญาประดิษฐ์ถ้านาย… - [เพลงสนุกสนานบรรเลง]
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
[คีทส์] นี่เธอ ยัยผมทอง ฉันเห็นนะ
ไม่เป็นไร เตรียมวิ่งนะ
- [คีทส์] ออกมานะ - [เฮอร์แมน] ได้ตัวแล้ว คีทส์
แกคนไหนแตะปลาฉัน
[คีทส์] ออกมา
[เฮอร์แมน] กำลังตรงไปที่ชั้นวางของ
[คีทส์] ยกมือขึ้นให้ฉันเห็น หันมา
[ดนตรีหยุด]
- เด็กนี่หว่า - อัจฉริยะจัง
นั่นก็ถูก
หุ่นยนต์เหรอ หุ่นยนต์คอสโมเหรอ
- มานี่ได้ไง - หลังรถคุณไง
- ไอ้หัวมะนาว อยากมีเรื่องเหรอ - ถอยไปเลย
คิด คอสโมคือสหาย
แล้วมาทำอะไรหลังรถฉัน ต้องการอะไร
- ดวงจันทร์มีปัญหา - อยากเข้าเขตกักกัน
- ใครพูดเรื่องเข้าเขตกักกัน - คุณพูด เขาก็พูด
- เรื่องนั้นเราพูดซะชัดเลย - [มิเชลล์] ชัดแจ๋ว
แต่ช่างเหอะ เพราะฉันไม่แคร์
- ฉันรู้ว่าคุณทำอะไรและขายอะไรอยู่ - ขายเหรอ
พ่ออุปถัมภ์ฉันซื้อของคุณเพียบ
ฉันไม่สนหรอกไม่ใช่เรื่องของฉันด้วย
คุณก็อยู่นี่กับหุ่นคุณไป
- ฉันจะไปกับหุ่นฉัน - ไปไม่ได้
เขตกักกันไม่ใช่ที่เที่ยวหน้าร้อนนะ แม่สาวน้อย
สิ่งเดียวที่รอเธออยู่คือความตาย
รีบกลับขึ้นลิฟต์นั่นไป แล้วก็ลืมว่าเคยมาเหยียบที่นี่ซะดีกว่า
ไปสิ
[เสียงลิฟต์ดังเอี๊ยดๆ]
[เฮอร์แมน] ซวยแล้ว
นี่มันบ้าอะไรกัน มีเพื่อนมาเหรอ
ถ้ามีจะอยู่นี่หรือไง
เธอตามเรามา แล้วอาจมีคนตามเธออีกที
โอ้โห
เอาละ
แผนโอมาฮ่าสาม ไฟแรงต่ำ
- พาหุ่นยนต์ไปด้วย - ไม่ใช่หุ่นนะ นั่นน้องฉัน
[คีทส์ถอนใจ]
จะใครก็ช่าง ถ้าไม่อยากตายก็ต้องเชื่อใจฉัน
[เสียงลิฟต์เลื่อน]
[คอสโม] เอ่อ นี่คือสัญญาณเตือน
- ไม่เป็นไร - [คอสโม] เจซซี่ นี่คือสัญญาณเตือน
- [มิเชลล์] ไป - มาเถอะ ใช้แผนโอมาฮ่าแล้ว เร็ว
เดี๋ยวๆ โอเค จับมือฉัน
เธอเป็นน้องสาวฉัน เอาตามนั้น ชื่อเธอคือ เอ่อ… เวอโรนิก้า
เบอโรนิก้า บ.ใบไม้เหรอ
เคยเจอคนชื่อเบอโรนิก้า บ.ใบไม้หรือยังไง
- ก็ฉันเคยเจอ - โอเค ว.แหวน
โอเค เวอโรนิก้า
- ใช่ เวอโรนิก้า และเธอก็เป็นใบ้ด้วย - แล้วนามสกุลล่ะ
อยู่ข้างหลังฉันแล้วก็หุบปาก
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
(อาร์.ดี.ที.เอฟ.)
(ล็อกเป้าหมาย - มนุษย์)
แจ้งผู้ต้องสงสัย
พื้นที่นี้ได้ตกอยู่ภายใต้การกำกับควบคุม ของกองกำลังปิดระบบหุ่นยนต์แล้ว
นั่นมันตัวอะไรอะ
[ถอนใจ] อาร์ดีทีเอฟ
[นายทหาร] ให้ถือว่าพวกคุณถูกกักกัน
ซวยแล้ว
[นายทหาร] ทีนี้ช่วยอะไรหน่อย
ยกมือขึ้น
ผมไม่อยากใช้ความรุนแรงโดยไม่จำเป็น
คือผม…
ผมเองก็ไม่อยากใช้ น้องสาวผมที่เป็นใบ้ก็เหมือนกันครับ
เอ่อ… เวอโรนิก้า รับประกันได้ว่า ของหายากพวกนี้เรามีใบเสร็จ
- ยินดีชี้แจงให้ฟังทั้งหมด - มิเชลล์ เลโอนา กรีน
คุณถูกจับฐานทำร้ายร่างกาย โจรกรรมรถยนต์
หนีเรียนและสนับสนุนศัตรูของรัฐ
อะไรวะเนี่ย
- ฉันต้องการทนาย - เอ้า…
- พูดได้ด้วยเหรอ - [นายทหาร] เรื่องทนาย ได้อยู่แล้ว
หุ่นยนต์อยู่ไหน
[คีทส์หัวเราะ] อะไร หุ่นไหน
บ้าไปแล้ว [หัวเราะ]
เห็นมีทุกที่แหละ
ใครใช้ให้พูดมิทราบ
โว้ว ไว้วๆๆ
ต้องขออภัยที่พยายามช่วยเหลือ เจ้าหน้าที่ทางกฎหมาย แต่ขอพูดหน่อย
ในฐานะพลเมืองผู้เสียภาษี ที่รักทั้งธงชาติและการเต้นไลน์แดนซ์
ผมนี่แหละ ชาตินิยมตัวพ่อ
ผมตกใจมากที่คุณคิดว่าผมซุกหุ่นยนต์
ที่จริงนะ ผมรู้สึกไปจนถึงขั้นที่แบบว่า…
- ช็อกเลย - [เสียงวี้ด]
[คีทส์ครางเจ็บ]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
(ล็อกเป้าหมาย)
แกเสร็จฉันละ
[มิเชลล์ออกแรง]
[มิเชลล์หายใจเฮือก]
(เป้าหมายหายไป)
[ดนตรีหยุด]
[เสียงดังบี๊บๆ]
[นายทหาร] ถ้าอยากจะรอดนะ คุณกรีน ส่งหุ่นยนต์มา
ถ้าขืนดื้อดึงละก็ โทษได้ทวีคูณจนถึงขั้นไปโตอยู่ในคุกแน่
[เพลงสนุกสนานบรรเลง]
[เสียงมอเตอร์หยุดทำงาน]
[คีทส์ออกแรง]
แกเพิ่งจะทำปืน ราคา 25,000 เหรียญพังนะเว้ย โอ๊ย!
- ฉันขายต่อให้หมื่นห้าอะ - [มิเชลล์] หยุดนะ
อย่าทำเขา
[ครางเจ็บ]
ถอยไปจากหุ่นยนต์
- แล้วคุณจะทำอะไร - คุณครับ ผมมีหน้าที่
และคุณหยุดผมไม่ได้
เอาละ ช่วยให้ความร่วมมือ แล้วถอยให้ห่างจากหุ่นยนต์
- เขาจะต้องไปเขตกักกัน - [นายทหาร] คุณกำลังละเมิดสนธิสัญญา
- หุ่นตัวนี้ต้องถูกปิดระบบ - [มิเชลล์] คุณมันใจร้าย
กับสิ่งที่ไม่มีหัวใจ ไม่เรียกว่าใจร้ายหรอก
[เสียงโลหะกระแทก]
- [เฮอร์แมน] ต้องไปแล้ว หัวมะนาว ลูกพี่ - [มิเชลล์] เร็วเข้า
[เฮอร์แมน] โอเค ดูเหมือนเราจะต้องเข้าเขตกักกัน
- จริงเหรอ - [เฮอร์แมน] ขึ้นไป เร็วเข้า
โอเค เอ่อ…
- คีทส์ อย่าเพิ่งตายนะเพื่อน - [คอสโม] ไปกันเลย!
[เสียงกระแทกดังปัง]
[นายทหาร] ละเมิดสนธิสัญญาเป็นการก่อกบฏ
[ดนตรีบรรเลงเร็วขึ้น]
- บอกแล้วว่าให้ทาสีเอาไว้ - รู้น่าว่าอันไหน
- ทำไมถึงมีเยอะจังล่ะ - [เฮอร์แมน] ให้ไวๆ
พอดีว่าเป็นคนสำคัญน่ะ
ถ้าติดคุกสิ สำคัญกว่านี้แน่
[เสียงโลหะกระแทก]
ฉันควรวิ่งหนีได้หรือยัง
[คีทส์หัวเราะ]
[เสียงกลไกหมุน]
เกาะให้แน่นๆ จ้า ไปกันเลย
[ดนตรีบรรเลงดังขึ้น]
[คีทส์หัวเราะ] วู้!
- [คีทส์หัวเราะดีใจ] - [ดนตรีหยุด]
[คีทส์] ว้าก!
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
เอสโอเอส นี่คิด คอสโม สัญญาณขอความช่วยเหลือ
เอสโอเอส!
ฉันเตรียมที่ว่างเหนือเตาผิงไว้ให้แกแล้ว
ไปเบ่งที่อื่น
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงดังขึ้น]
[เฮอร์แมน] เอาไปกิน
วันนี้จะต้องไม่มีใครถูกปิดระบบ
แก ฉันจะฆ่าแกเล่นสนุกๆ
- [มิเชลล์กรีดร้อง] - [นายทหารร้องลั่น]
เวรเอ๊ย!
[คีทส์] มาเร็ว เร็วสิ
[เสียงหุ่นยนต์วิ่งโครมคราม]
[นิวโรแคสเตอร์หยุดทำงาน]
[หายใจแรง]
[มิเชลล์ไอ]
[ครางตกใจ]
นี่มัน…
[ตะโกนร้องลั่น]
[ตะโกนพูดฟังไม่ได้ศัพท์]
เห็นกำแพงไหม
ถ้าเดินเลาะมันไปประมาณสิบปี
ก็จะวนกลับมาอยู่ที่เดิมนี่แหละ
ไม่มีทางออก ต้องอยู่ในนี้
ยินดีด้วยสาวน้อย
[เสียงร้องแหลมดังอยู่ไกลๆ]
โอ้ แหม เหมือนนัดกันมา
[เสียงสุนัขหอน]
- [คอสโม] ราต้องกล้าหาญยามเผชิญอันตราย - เออๆ มานี่
[หุ่นยนต์ 1 หัวเราะ]
โอ้ เย่!
- [หุ่นยนต์ 2 คำราม] - [หุ่นยนต์ 1 ร้องเสียงแหลม]
[มิเชลล์] นั่นมันตัวอะไรน่ะ
พวกหุ่นกินซากน่ะ
อยู่รอดด้วยการหลอมตัวเองเข้ากับ ชิ้นส่วนหุ่นตัวอื่น หุ่นยนต์ที่มันฆ่า
- [หัว] มนุษย์ [คำราม] - [คีทส์] เชี่ยเอ๊ย
- มนุษย์ มนุษย์ - [คีทส์] ชู่ๆ
- [เฮอร์แมน] คีทส์ จัดการซะ - มนุษย์ มนุษย์
มนุษย์
- มนุษย์ มนุษย์… - [คีทส์ออกแรง]
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
[มิเชลล์] มันจะทำอะไรมนุษย์
ฉันไม่เคยอยู่นานพอเพื่อรอคำตอบหรอก
แต่เธอช่วยให้ฉันมีโอกาส ว่าไหมล่ะ
- เพราะว่าเธอเพิ่งจะทำลายชีวิตใต้ดินของฉัน - เฮ่!
น้องต้องการให้ฉันช่วย ฉันไม่ขอโทษหรอกนะ เรื่องนั้นน่ะ
เธอคิดว่าน้องชายเธอคือ เจ้าหุ่นยนต์หัวมะนาวนี่สินะ
[มิเชลล์] ไม่ใช่หุ่นยนต์ แต่เขาเป็นคน คริสเป็นคนควบคุมคอสโม
แต่เขาไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ไหน และคนเดียวที่รู้คือหมอที่ส่งเขาไปยังเซนเตอร์
อ๋อเหรอ แล้วหมอคนนั้นอยู่ที่ไหนล่ะเจ๊
- ภูเขาเทเบิลท็อป - [คีทส์] โอ้ เอิ่ม เดี๋ยวนะ
เฮิร์ม ทางใต้ 300 ไมล์นั่นปะ
- คงมีรองเท้าดีๆ นะ - มีไอเดียดีกว่าหรือไง
[หัวเราะ] เดี๋ยวก็เจอ
ชอบนะที่มั่นใจ ถึงขอบาย แต่ฉันก็ชอบนะที่มั่นใจ
- รถนั่นวิ่งได้เหรอ - [คีทส์] ก็นะ มีมอเตอร์ติดมาไหมเล่า
เปลี่ยนขนาดเถอะ เฮิร์ม
[เฮอร์แมน] แหม ก็รู้ว่า เรื่องเปลี่ยนขนาดคืองานถนัดฉันเลย
โอ้ แหมๆ
ชาร์จเต็มหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ อย่างน้อยวันนี้ก็มีคนกินอิ่ม
[เฮอร์แมน] เอาละ น้องจ๋า พี่มาช่วยแล้ว โอ้เย่ เฮิร์มด็อก
นั่นอะไรวะน่ะ
ระบบส่วนประกอบเอชอาร์เอ็ม แต่ละงานร่างของฉันก็ต่างกันไป
เอาไงดีคีทส์ ขึ้นเหนือไหม กำแพงแถวโมอับยังไม่เคยเช็ก
[เสียงคอสโมครางพลังงานหมด]
เอาสิ รออะไรล่ะ
ถ้าหากว่าพวกที่สวยๆ อยู่แล้วจะต้องอดตาย ไปโมอับก็ได้ เพื่อน
ไม่ก็ครวญครางจนคอแห้งตาย
ฟังนะ จะพูดจาอะไร ช่วยคิดถึงตอนที่จะต้อง ขอน้ำดื่มจากฉันในอีก 24 ชั่วโมงข้างหน้านี้ด้วย
[เสียงกลไกดังวี้ดๆ โครมคราม]
[มิเชลล์] ถ้าคริสกับฉันคิดถูก
และถ้าหมอคนนั้นเข้ามาในนี้ได้ เขาอาจรู้ทางออกไปด้วยก็ได้
- อย่ามโน - [มิเชลล์] อย่างน้อยก็ดีกว่านาย
เอาละ ฉันน่ะมีแผน
ส่วนนายก็มีรถ
มาตกลงกันเถอะ
แหม ถ้าเธอดันเผลอไผลคิดไปว่า เฮิร์มจะยอมให้พวกเธอกับฉันเข้าไปนั่งอยู่ในรถตู้
แล้วก็แบกไว้บนบ่าเขาละก็ เธอคงบ้าไปแล้ว
[ดนตรีเศร้าหม่นหมองบรรเลง]
[เสียงหุ่นยนต์เดิน]
[ดนตรีบรรเลงดังขึ้น]
- [คีทส์] ถามหน่อย พ่อแม่เธอล่ะ - [มิเชลล์] ไม่ต้องมายุ่งได้ปะ
[คีทส์] อ๋อ รู้แล้ว
ตายแหง ก็ดี เหมือนกันว่าปะ
พยายามทำตัวกวนตีน หรือว่าสันดานเป็นงี้อยู่แล้ว
[เฮอร์แมน] เป็นงี้แต่ไหนแต่ไรแล้ว
เอ่อ แน่นอนว่ามันเศร้า เมื่อพ่อแม่ต้องตายจากไป
แต่แบบนี้มันจะช่วยให้เธอคิดถึงเขาในมุมดีๆ ได้
- เพราะเขาไม่มีโอกาสทำเธอเสียใจ - พวกเขาไม่ทำงั้นแน่
- [คีทส์] เด็กเอ๋ยเด็กน้อยกับเจ้าหุ่นเด็กสมอ้าง - [คอสโม] แฮปปี้เบิร์ทเดย์
- ใครๆ ก็ทำเธอเสียใจได้ - เมอร์รี่คริสต์มาส
อยู่ด้วยกันนานอีกหน่อย เดี๋ยวฉันก็ทำ
แหม โชคดีนะที่คงไม่นานขนาดนั้น
ใช่ คิดแบบนั้นถูกแล้ว ใช่ปะ
มันว่าไงนะ กอบโกยเข้าไว้
แล้วหนีไปเรื่อยๆ อย่าหยุด
ท่องไว้ให้ขึ้นใจนะ
คติฉันเลย
- เจอกันได้ยังไง - เราเจอกันตอนสงคราม
- อ้าว ต้องฆ่ากันไม่ใช่เหรอ - [หัวเราะ] พยายามแล้ว
หุ่นยนต์ล้อมหน่วยของฉันไว้ และขาฉันหักทั้งสองข้าง
พวกมันบีบเข้ามาเพื่อจบภารกิจ
[หัวเราะ] ฉันเงยขึ้นไปเห็น ไอ้เจ้าหุ่นยนต์ก่อสร้างมหึมาก้มมองฉันอยู่
เลยหลับตาลงรอรับความตาย
- แต่ผิดคาด เขากลับหยิบฉันแล้วพาออกมา - [เฮอร์แมน] นายร้องไห้อย่างกับเด็กๆ แน่ะ
[คีทส์หัวเราะ] เออ ร้องจริง แต่ไม่ใช่ร้องไห้
แบบว่าพวกเขาไม่รู้อารมณ์ของมนุษย์น่ะ
ฉันร้องเตรียมออกรบแบบ "เย่ วูล์ฟเวอรีน!"
อย่ามา นายเอาแต่ดูดนิ้ว แล้วก็อ้อนวอนว่าให้ฉันช่วยนายที
ก็… ก็จริงแหละ
สองวันต่อมา
พวกโดรนของเซนเตอร์เจอเรา ฉันพยายามบอกว่า "เฮ่ หมอนี่ช่วยชีวิตฉันไว้
เฮิร์มเป็นหุ่นที่ดี อย่ายิง"
พวกนั้นก็ยิงมาอยู่ดี
จะฆ่าเราทั้งคู่ เลยต้องหนี
หนีตั้งแต่วันนั้นเลย ใช่ปะเพื่อน
คนส่วนใหญ่มักจะคิดว่าเราประหลาด
หุ่นยนต์กับมนุษย์อยู่ด้วยกัน เป็นเพื่อนกัน
นายมีกันและกัน
แล้วคิดจะทำยังไงถ้าเจอน้องชาย
หมายถึงนี่น่ะ ที่เหลือของเขา
จะทำยังไง
ทำที่อยากทำ
[ดนตรีบรรเลงเบาลงแล้วหยุด]
มีอะไรกินครับแม่
[ผู้หญิง] นี่วันอาทิตย์ ปกติวันอาทิตย์แม่ทำอะไรล่ะ
- [เพลงยุค 1940 บรรเลงในวิทยุ] - พริกหวานยัดไส้
[ผู้หญิง] ลูกแม่ชอบกินอะไรจะต้องได้กิน
ตราบใดที่มันไม่แพงเกินห้าเซ็นต์
- และค้างสต๊อกหนึ่งวัน - นี่หยุดพูด
แล้วก็ยังมีไอ้นี่อีกนะ เอ้า แคนโนลี่
- หนึ่งวันเหรอ - สองจ้ะ
คุณนายเวลล่าให้มาฟรีๆ เลย
[สเก็ตหัวเราะ]
ดีจังได้เห็นแม่แบบนี้
- ลุกมาทำนั่นนี่… - แม่ทำแล้วมันทำไม
แค่ดีใจ
[หัวเราะ] เทวดาตัวน้อยของแม่
ลูกนี่ตลกจริงๆ
[เสียงก้อง] ลูกนี่ตลกจริงๆ ลูก…
ลูก ลูก… [เสียงเพี้ยน] ลูก ลูก ลูก…
ปัดโธ่โว้ย!
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[สเก็ต] อัตราการถ่ายโอนข้อมูล ลดลงอย่างรวดเร็ว
อธิบายมา
- คือ… เขาบอกว่ารอได้ ผมเลย… - จน เอ่อ… จนผมได้ข้อเท็จจริงทั้งหมด
[สเก็ต] ข้อเท็จจริงคือ บริการที่พวกเราจะมอบให้กับโลกนี้
กำลังเปลี่ยนจากสิ่งที่ไร้ที่ติกลายไปเป็น… ขี้หมา
ทำไม
- คริสโตเฟอร์หาย - ดังๆ
คริสโตเฟอร์ เขาหายไป
ทางกายภาพเป็นไปไม่ได้
แต่ในทางสมอง ทางระบบประสาท เขาไม่อยู่แล้วครับ
จะบอกผมว่าความก้าวหน้าของผมหนีไปเหรอ
มันมีโหนดเล็กๆ ที่ไม่ปลอดภัย อยู่ในเมทริกซ์ข้อมูลของเขา
แทบสังเกตไม่เห็นเลยครับ
และพอเวลาผ่านไป มันก็ทำให้สติของเขา
เอ่อ… เอิ่ม…เอ่อ คือรอดผ่านไฟร์วอลเราไปได้
เอ่อ ดูเหมือนว่า มันถูกสร้างมาแบบนั้นอย่างจงใจ
- ฝีมือแอมเฮิร์สเหรอ - เราไม่ทำอยู่แล้ว
ใช่ตามทฤษฎี ถ้าความเร็วข้อมูลนิวโรแคสเตอร์ลดลงเรื่อยๆ
[ผู้ชาย] และไม่มีเหตุผลให้คิดว่าจะไม่ลด
เซนเตอร์จะพังย่อยยับในวันอาทิตย์
- น่าจะวันเสาร์ครับ - วันเสาร์นี้เหรอ บริษัทผมจะพังพินาศ
- วันเสาร์นี้เหรอ - เป็นวันศุกร์มากกว่า
- [กระซิบ] หุบปาก - ไม่ก็อาจจะเป็นวันเสาร์นะครับ
[ถอนใจเบาๆ]
[คอมพิวเตอร์] อีเมลใหม่
(คุณได้รับเชิญให้เข้าประชุมเสมือนจริง กับอีธาน สเก็ต กรุณาสวมนิวโรแคสเตอร์)
[ดนตรีบรรเลงดังขึ้น]
[สเก็ต] ยังไงธรรมชาติ ก็ช่วยให้ผ่อนคลายได้เสมอ
รู้จักผมเหรอ
ใครจะลืมมือปราบแห่งสเกเนกทาดี
ยอดฝีมือสุดเหี้ยมของกองกำลัง
ผมเห็นข่าวของคุณในซิกส์ตี้มินิทส์ ตอนคุณเกษียณ
[นายทหาร] ผมเกษียณซะที่ไหน
ก็แค่ไม่มีหุ่นยนต์ให้ตามล่า
[สเก็ต] ได้ยินมาว่า คุณกำลังไล่ล่าเด็กเกเรอยู่คนหนึ่ง
กับเอ่อ… เพื่อนของเธอที่เป็นจักรกล
กองกำลังขอมาผมก็ทำให้
อืม งั้นดูเหมือนคุณกับผมจะมีเป้าหมายเดียวกัน
จักรกลตัวนั้นมันเป็นของเซนเตอร์
- ผมอยากได้คืน - หุ่นนั่นถูกล่าข้อหาโจมตี
- มันจะต้องถูกปิดโดยอัตโนมัติ - ใช่ แต่ช่วยรอไว้ก่อน
หลังเซนเตอร์ได้สิ่งที่ต้องการ คุณอยากทำอะไรก็เชิญกับสิ่งที่เหลืออยู่
สวยนะที่นี่
- ขอบคุณผมสร้างมากับมือ - [นายทหาร] ผมรู้
ผมเห็นข่าวคุณในทเวนตี้ ทเวนตี้
งั้นคุณก็คงรู้
ว่าผมมีทรัพยากรที่น่าทึ่ง
- ผมทำให้โดรนของคุณกลับมาออนไลน์ได้ - แล้วทำไมไม่ไปล่าเอง
เซนเตอร์มีของเพียบ
ข้อตกลง
ห้ามเราเข้าเขตกักกัน
เว้นแต่จะมีหลักฐานว่าข้อตกลงถูกทำลาย
สรุปมาขอให้ผมล่าเจ้านั่นใช่ไหม
หรือให้ผมหาหลักฐาน
ได้แบบไหนก็เอาแบบนั้น ตกลงไหม
[ดนตรีหวั่นกลัวบรรเลง]
[ถอนใจ]
[เสียงดังโครม]
[เฮอร์แมน] เฮ่ พวกหุ่นเนื้อ ดูข้างหน้าสิ
ว้าว! ภูเขาเทเบิลท็อปสินะ
นี่แหละความมหัศจรรย์ของธรรมชาติ
ถ้าเธอเป็นหมอคนนั้นจะอยู่ไหน
[คอสโม] มีฐานบนดาวอังคารอยู่เลย เขตดาวเคราะห์น้อยไปหน่อย
[มิเชลล์] นั่นห้างหรือเปล่า
ยังสภาพดีอยู่เลย
พวกหุ่นกินซากคงยังมาไม่ถึง
[คีทส์] มีพวกเสบียง ที่พัก แล้วก็แนวป้องกันอีกต่างหาก
ก็เป็นที่ซ่อนที่ไม่แย่สักเท่าไหร่
- คิดว่าศูนย์อาหารยังเปิดอยู่ปะ - [เฮอร์แมน] เอาอีกแล้ว
เคยเจอร้านแพนด้าเอ็กเพรสด้วย
ของกินยังดีอยู่เลย
เจอคุกกี้เสี่ยงทาย ไก่ทอดแม่ทัพโซ ไก่คลุกซอสหวาน
ข้าวผัดไก่ เกี๊ยวทอดไส้หมู
ทั้งหมดนั่นยังกินได้อยู่เลย
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
[มิเชลล์] ระวัง!
[เฮอร์แมน] ไอ้สันขวานนั่นขว้างตู้เย็นใส่เรา
- เฮิร์ม พาเราออกไปจากที่นี่ - พยายามอยู่
มาอีกแล้ว!
- โอ๊ย มันขว้างโดนข้อเท้าฉัน โอ๊ย - [คีทส์ครางออกแรง]
เกาะไว้ เกาะไว้ ฉันจะล้มแล้ว โอ้ ไม่!
[คีทส์] โอ๊ย!
ใครเขวี้ยงตู้เย็น โอ๊ย แม่งเอ๊ย!
[มิเชลล์] หือ
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลงต่อเนื่อง]
[คีทส์ครางเจ็บ] เชี่ยเอ๊ย!
[กลองรัว]
[หุ่นยนต์] ท่านสุภาพบุรุษและสตรี
ถูกจับแล้วครับ
- [คีทส์] เฮ่ เคยเห็นพวกนี้บ้างหรือเปล่า - เพื่อน ใช่ว่าเราจะรู้จักกันหมด
เฮ้ย อย่าให้ของของฉัน มีรอยขีดข่วนแม้แต่นิดเดียวนะ
[หุ่นยนต์] ไม่ทันแล้ว
ต้องขอให้หยุดอยู่
- ตรงนั้นก่อน - ช่วยระวังหน่อยเวลาชี้ไอ้นั่น
จงเตรียมตัวพบกับความมหัศจรรย์
จงมองดูมนต์มายาและรับรู้ถึง กลล่อหลอกลวงตาอันแสนจะอัศจรรย์
ของเพอร์เพล็กโซ
วิญญาณแห่งโลกใต้พิภพจงฟังข้า
ข้าขอสั่งให้ประตูบานนี้จงเปิดออก
[หุ่นยนต์พูดพึมพำ]
เตรียมมาเป็นพันรอบแล้วนะ เปิดสิ
โอเคทีนี้ วิญญาณแห่งโลกใต้พิภพที่เพิ่งลืมตาตื่น
ไม่อยากจะเชื่อเลย ข้าขอสั่งให้ประตูจงเปิด
ไม่ตื่นเต้นกันหน่อยเรอะ
- นี่จะพาเราไปไหน - และคำถามจะได้คำตอบด้านใน
[หุ่นยนต์พูดฟังไม่ได้ศัพท์]
- [ดนตรีละครสัตว์บรรเลง] - [หุ่นยนต์สุนัขคำราม]
[คีทส์] ฟังแผนนะ
ฉันจะแกล้งทำเป็นลมชัก เธอวิ่งขึ้นหลังคา
- ฉันไม่ไป จนกว่าจะเจอหมอคนนั้น - ไอ้หนู อยากชาร์จไฟหน่อยไหม
- [คอสโม] ห้ามคุยกับคนแปลกหน้า - [มิเชลล์] มาเถอะ
- [คอสโม] อุ้ย! - [หุ่นยนต์หัวเราะ] ก็ได้
อยากชาร์จก็มาหาฉันนะ
[เล่นดนตรีแร็กไทม์]
โอ้มี โอ้มาย!
ทาโก้ มีคนมา
โอ้ แม่เจ้า
นี่มันบ้าไปแล้ว
[หุ่นยนต์ไอศกรีมพูดพึมพำ]
[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจบรรเลง]
[หุ่นยนต์คุยกันฟังไม่ได้ศัพท์]
[หุ่นยนต์ 1] คนพวกนี้มาจากที่ไหนกันวะนั่น
- [หุ่นยนต์ 2] พวกนักโทษ - [หุ่นยนต์ 3] ดูหุ่นยนต์ตัวนี้สิ
[หุ่นยนต์ 4] นั่นพวกมนุษย์นี่
[หุ่นยนต์ 5] หา… หา
- [ดนตรีบรรเลงดังขึ้น] - [หุ่นยนต์ยักษ์คำราม]
ท่านผู้มีเกียรติทั้งหลาย ผมขอเชิญ แขกพิเศษท่านหนึ่งขึ้นมาบนเวทีในค่ำคืนนี้
เขาคือบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ ผู้นำที่แสนจะใหญ่ยิ่ง
สมกับชื่อเสียงอันเลื่องลือระบือนาม และน่าเกรงขามว่า
มิสเตอร์พีนัท
ไม่จริงน่า
พอได้แล้ว พี
[หัวเราะ] ก็รู้ว่าผมไม่สนใจคำยกยอปอปั้น
สวัสดี ผมอยากถอดหมวกทักทายนะ แต่เอ่อ… มันติดกับหัวน่ะ
เราพาลงมาเพราะคิดว่าคุณเป็นหุ่นกินซาก
เป็นอะไรน่ะ
ก็พวกมันมากันอยู่ตลอด เพราะอยากจะฉีกกระชากพวกเราออกเป็นชิ้นๆ
พวกคุณอาจจะดูไม่เหมือนหุ่นกินซากก็จริงอยู่
แต่ก็นะ ภายนอกน่ะ มันหลอกกันได้
- คือว่าเราอยากคุยกับคุณค่ะ - พวกมนุษย์ต้องการอะไรจากเราเสมอ
เหมือนต้องการอากาศหายใจ
เราอยากเจอหมอคนหนึ่ง
เขา… สวมแว่นตา
อึม งั้น… เดินมากับผมสิ
อาจฟังดูโง่นะ แต่ที่นี่มันคืออะไรกันแน่
[มิสเตอร์พีนัท] คือเอ่อ ยังไม่ได้ติดป้ายหรอก แต่คิดว่าแบบนี้เป็นยังไงบ้างล่ะ
"บลูสกายเอเคอร์ส โอเอซิสแห่ง ความปลอดภัยในทะเลทรายที่ถูกทิ้ง"
[เฮอร์แมน] ชื่อเพราะดี
ที่เห็นอยู่นี่คือ แหล่งกำเนิดของอารยธรรมจักรกลแห่งใหม่
ไงครับ มิสเตอร์พีนัท
- หวัดดี บลิทซ์ - ราลฟี่
- ช้าหน่อย - ที่บลูสกายเอเคอร์ส
หุ่นยนต์สามารถวิวัฒน์ได้มากเกินกว่า หน้าที่ที่มนุษย์เคยกำหนดเอาไว้ให้
พวกเราริเริ่มธุรกิจใหม่ได้
- ผม - อาจถึงขั้นค้นพบตัวเองก็มี
- อ๊ะๆ ไง โว้ว - ผม
[มิสเตอร์พีนัท] คุณกรรไกร เราไม่ทำแบบนั้นกันแล้ว
- ผม - [มิสเตอร์พีนัท] ปล่อยเขาไว้แบบนั้นเถอะนะ
- [คุณกรรไกรครางเศร้าใจ] - โอ้!
เอ่อ มิสเตอร์พีนัท
- เราอยากให้ช่วย - เรื่องนั้นผมรู้ แต่…
ความจริงก็คือ การที่คุณอยู่นี่ มันจะกลายเป็นเหตุผลทางกฎหมายที่ทำให้
เซนเตอร์กำจัดทุกสิ่งที่หุ่นยนต์เหล่านี้ได้สร้างขึ้น
ที่ผมทำได้คือพาพวกคุณ ออกไปส่งสิบไมล์กลางทะเลทราย
แล้วให้คุณไปต่อกันเอง
แน่นอนว่าต้องหลังอาหารนะ
- [เสียงตัดพลาสติก] - เป็นอิสระ หวังว่าคงจะหิวกันนะ
สุดๆ เบอริโต้ยังไม่ตกถึงท้อง
เฮ่ หัดดูซะบ้าง นี่ร้านเบอร์เกอร์
อ้าวเหรอ งั้น…
- ขอเป็นชีสเบอร์เกอร์ - โอ้โทษที ชีสหมดน่ะ
ไม่เป็นไร เบอร์เกอร์ เฟรนช์ฟราย
อ๊ะ ข่าวร้ายอีก พวกนั้นก็หมด
- เหลืออะไรมั่ง - จะบอกตรงๆ แล้วกันนะ
ไม่มีใครกินอะไรในนี้นานแล้ว
ไอ้ที่เคยดีเลยเสียหมด
เหลือสปาเก็ตตี้กับถั่วกระป๋องโรยทวิงกี้
[เพลงสนุกสนานบรรเลงในวิทยุ]
ถั่วอะไร
ถ้างั้นน้องชายของคุณก็ไม่รู้ว่า ร่างมนุษย์ของเขาอยู่ที่ไหนสินะ
รู้แค่อยู่เซนเตอร์
หา เพราะอะไรกันนะ เซนเตอร์ถึงต้องขโมยเด็กไป
นั่นสิอย่างเลว
- อย่าถือนะ - ได้ยินจนชินแล้ว
คริสว่าหมอที่พาเขาไปอาจจะอยู่ที่เทเบิลท็อป
โอเค
งั้นคงต้องเล่าแล้วละ [หัวเราะ]
เคยมีหมอคนหนึ่งมาที่นี่
- [คอสโม] ไปกันเลย - ว่ายังไงนะ
คุณหมอคลาร์ก แอมเฮิร์ส ดอกเตอร์สาขามนุษย์และจักรกลสัมพันธ์
แล้วเขาอยู่ที่ไหนตอนนี้
[มิสเตอร์พีนัท] ชัดเจนว่าผมต้องให้เขาออกไป
เสมอต้นเสมอปลายจัด
คุณไม่รู้ทางออกจากที่นี่ และคนเพียงเดียวที่รู้
คุณก็ส่งเขาออกไปกลางทะเลทรายให้ตายเหรอ
ใช่แล้ว ผมทำ
ผมลงนามในสนธิสัญญาเพราะมันจะ ปฏิบัติกับหุ่นยนต์เช่นเดียวกับพวกมนุษย์
พวกคุณไม่รู้หรอก
ว่าการมีสิทธิ์ได้อยู่ต่อเพราะกระดาษ เพียงแค่แผ่นเดียวมันรู้สึกยังไงบ้าง
ที่นี่น่ะ มันเปราะบางมาก
และผมไม่ทางยอมให้หมอคนนั้น หรือพวกคุณมาคุกคามเราอย่างเด็ดขาด
ดร.แอมเฮิร์สเป็นคนลักพาตัว
เด็กนี่คือคนที่เขาขโมยไป จะทำกับเราเหมือนกับเขาอย่างงั้นเหรอ
แต่พวกมนุษย์ก็เหมือนกันหมด เห็นแก่ตัว แถมขี้เกียจ
เมื่อไหร่ที่เข้าใจเรื่องนี้นะ สาวน้อย
- ก็จะใช้ชีวิตได้สบายมากขึ้น - มาเถอะ
คุณผู้หญิง
ผมไม่แนะนำให้ออกไปตอนฟ้ามืดหรอกนะ
ฉันไม่สนหรอกว่าคุณจะแนะนำอะไร
คิดว่าสร้างสิ่งพิเศษมากสินะ คุณก็เหมือนพวกนั้นนั่นแหละ
ขอบคุณที่มาส่ง
[พูดฝรั่งเศส] ทานให้อร่อยครับ
คีทส์
- อะไร - [เฮอร์แมน] เอาจริงดิ
- ฉันต้องกิน - น่าอายจังว่ะเพื่อน ถึงเป็นนายก็เหอะ
[คีทส์คำราม]
- จะไปไหนอะ - มีรถในลานจอดเพียบเลย
ว่าจะฉกสักคันแล้วขับไปหาหมอนั่น
โธ่เอ๊ย ข้างนอกนั่นกว้างเป็นแสนตารางไมล์นะ
- โอกาสจะหาเจอโคตรน้อย - โอกาสจะเจอเขาในนี้เท่ากับศูนย์
แต่โอกาสที่พวกเราจะไม่ตายในนี้มีสูงมากๆ
จะท่องไปในเขตกักกันตอนฟ้ามืดไม่ได้นะ นี่ๆ เชื่อใจกันหน่อย
เฮ่ พูดจริง
ถ้าพี่นายตายก็เสียเปล่า
ดูหน้าเขาสิ
เธอจะปฏิเสธสีหน้าประหลาดๆ นี่ลงเหรอ
ใจเย็นๆ
ไปที่ออเรนจ์จูเลียส
มันเป็นร้าน ขโมยของก่อน
แล้วเช้าค่อยไป
ก็ได้
ไว้เช้านี้ค่อยถูกฆ่า
[หุ่นยนต์พูดกันฟังไม่ได้ศัพท์]
- ผม - แตะผมฉัน เป็นเศษเหล็กแน่
โธ่ ผม
[หุ่นยนต์] ตัดบ้างก็ดี
[ดนตรีเศร้าครุ่นคิดบรรเลง]
นี่น่าจะใช้ได้นะ บีโม่
- สุดยอด คอสโม ถ้าหากว่า… - [มิเชลล์] ไงจ๊ะ คนแปลกหน้า
เมอร์รี่คริสต์มาส
- [คริส] ไปไหนมา - ดวงจันทร์มีปัญหา
[มิเชลล์] ลิซ่า สจ๊วตจัดปาร์ตี้
- แม่บอกว่าพี่ไปห้องสมุด - พี่น่าจะบอกแม่ว่าอย่างงั้น
อ่านหนังสือสนุกไหม
ก็ดีกว่าที่นี่
พอนายไม่อยู่ ถ้าพ่อแม่ไม่ด่ากันเอง ก็รุ่มด่าพี่แทน
- ถ้างั้นกลับบ้านดีกว่า - พอเลย พี่โอเคน่า
เรื่องนั้นเอาไว้ค่อยเถียงกัน แต่ผมไม่ได้ทำเพื่อพี่
- งั้นนายจบก่อนกำหนดหรือไงยะ - ก็ไม่เชิงหรอก
คืออาจารย์เอาฉันไปโชว์ อย่างกับว่าฉันเป็นลิงละครสัตว์
แต่กลับไม่เคยฟังไอเดียของฉันเลย แล้วพอฉันกลับมาที่หอ
ไอ้รูมเมตก็เรียกฉันว่าดูกี้ ฮาวเซอร์ แถมยังฉี่ใส่ถังขยะฉันอีก
- [มิเชลล์หัวเราะ] - ฉันจะกลับบ้าน
ถ้านายมา พี่จะฉี่ใส่ถังขยะของนาย
จำได้ไหม ที่บอกว่านายอาจเปลี่ยนโลก
จำได้สิ
- แล้วทำได้หรือยัง - คือมันก็ไม่เชิง
งั้นแนะนำให้กลับมหาวิทยาลัยไปซะ
[ถอนใจ]
แต่หลังคริสต์มาสนะ
[คอสโม] โมดูลคอสโม รวมพลังกัน!
ถ้าคอสโมเข้ามหาวิทยาลัย เจซซี่คงจะไปเยี่ยมโคตรบ่อย
[หายใจเฮือก] พูดงี้ได้ไง
- ก็เจซซี่มีเจ็ตแพ็ก - เราต้องกล้าหาญ
- โอเค เดี๋ยวสร้างเจ็ตแพ็กให้ - ได้
ตามนั้น มีเจ็ตแพ็กก็คงดี
ขอบคุณที่มานะ คอสโม
พี่คิดถึงนายนะ
[คอสโม] จำเอาไว้เสมอ คิด คอสโมคือสหาย
คิดถึงเหมือนกัน
[ดนตรีสะเทือนอารมณ์บรรเลง]
ต้องรีบแล้ว ดวงจันทร์มีปัญหา
ทำกับเพื่อนแบบนั้นไม่ได้
เฮ่ เว็บบี้ อย่ากินขนมก่อนกินข้าว
[ดนตรีผ่อนคลายบรรเลง]
[หุ่นยนต์พูดพึมพำฟังไม่ได้ศัพท์]
ทำได้สิ ถ้าเธอเชื่อมั่น
[หุ่นยนต์พูดพึมพำ]
[ดนตรีบรรเลงดังขึ้น]
คราวหน้าลองแซนด์วิชนะ
ขอบคุณที่มานะ คอสโม
[คอสโม] จำเอาไว้เสมอ คิด คอสโมคือสหาย
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
[คิทส์กรน]
[ผู้หญิง] เอ่อไง หวัดดี
- ดิ๊งด่อง - ได้ยินหรือเปล่า
[หุ่นยนต์หญิง] โอ้ หวัดดี!
[ครางเสียงดัง]
ฉันไม่ควรจะเข้ามาที่นี่
เอิ่ม เราต้องเงียบๆ เอาไว้
ฉันมาตามหาคริสโตเฟอร์ กรีน
ดาวเคราะห์น้อยคู่
มีจดหมายของนายน่ะ
แม่งเอ๊ย เฮิร์มทวิงกี้เล่นฉันแล้วไง
[หุ่นยนต์หญิง] ก่อนที่มิสเตอร์พีนัท ฃจะส่งเขาออกไป
ดร.แอมเฮิร์สเอาจดหมายนี่ให้ฉัน
แล้วสั่งว่าให้ส่งให้คริสโตเฟอร์ ถ้าเกิดเขาโผล่มา
อ้อ แต่ไม่ต้องเซ็นชื่อก็ได้นะ
"คริสโตเฟอร์ ถ้าอ่านแล้วมาหาฉัน"
"2201 ถนนพินนาเคิลพีค"
"ฉันจะรอ คลาร์ก"
[หุ่นยนต์หญิง] ฉันคงแหกกฎไปแล้วละ ที่รับมาจากเขา
ก็เลยไม่รู้จะต้องทำยังไงต่อ ถึงฟูมฟายไปก็คงไม่มีประโยชน์
- จะไปที่นี่ได้ไง - ฉันรู้ว่าที่ไหน แต่ไม่ใช่ประเด็น
ประเด็นคือถ้าฉันช่วยคุณ ฉันอาจต้องเจอ ปัญหาหนักกว่าที่ฉันกำลังเจออยู่ตอนนี้
และฉันคงรู้สึกแย่มากถ้าพูดไป
แต่ฉัน… ฉันบอกไม่ได้
แต่ฉันรู้นะ ฉันรู้จริงๆ ไม่ใช่ว่าไม่รู้
ถ้าหากว่านั่นคือหมอ…
ที่อาจช่วยเราออกไปจากที่นี่ได้ งั้นไอเดียเธอที่เคยฟังดูห่วยอาจจะ…
ลดความห่วยลงมานิดนึง
เราพาไปได้
คีทส์ นั่นดินแดนหุ่นกินซาก ก็รู้นี่ว่าเราต้องมีนักรบ
นักรบเป็นอะไรที่โบราณคร่ำครึและไว้ใจไม่ได้
[หุ่นยนต์หญิง] โอ้ เขาได้ยิน เราเสียงดัง
ฉันเสียงดัง ฉันผิดเองที่เสียงดัง
แต่ลูกสูบลมให้ผลในทางกลับกัน มันคืออุปกรณ์ที่มีคุณภาพ
แล้วก็ไม้เบสบอลอีกอย่าง ซึ่งแค่นี้ก็พอแล้ว
- แปลว่าอะไร - สนธิสัญญาไม่อนุญาตให้พวกคุณอยู่
แต่ไม่ได้ห้ามผมช่วยพาพวกคุณออกไปนี่นา
นึกว่าเป็นศัตรูกันซะอีก
ก็ดูเหมือนโรงงานของพวกมนุษย์ จะยังสร้างคนดีๆ ออกมาบ้าง
ขอบคุณ
เอ่อ ผมหมายถึงเธอน่ะ
เอาละ ถ้าจะเข้าเขตของหุ่นกินซากละก็ มีสหายที่อยากจะให้รู้จักหน่อย
[เสียงดังเอี๊ยด]
อยากฟังเรื่องฮาๆ ของหุ่นกินซากไหม
โอ้ เอาสิ ฉันอยากหัวเราะ
ครั้งหนึ่งฉันเคยเจอฝูงหุ่นกินซากโจมตี และรุมฉีกทึ้ง
ศพเพื่อนสนิทสิบคนต่อหน้าต่อตาเลย
เอ่อ แล้วมันฮาตรงไหน
เหลือสองอย่าง
[เสียงเพี้ยน] คือคราบน้ำ…
- [เสียงโลหะดังโครมคราม] - [หุ่นยนต์หญิง] โอ๊ะ อ๊ะ!
[หุ่นยนต์แก่] คราบน้ำมันกับสกรู!
หุ่นกินซากคือร้านแล่เนื้อที่เดินได้และพูดได้
พวกมันจะกินพวกนายไม่เหลือ
และขี้เศษซากออกมา
ฉันทุบหุ่นกินซากเป็นสิบตัวจนเละ ด้วยไม้เบสบอลนี่
ถึงตอนนั้นจะถูกรุมก็ตาม
นี่แหละเรื่องฮาของหุ่นกินซาก [หัวเราะ]
พวกมันจะไม่หยุดจนกว่านายจะตาย
เอาละ ทีนี้
รวมความกล้าแล้วปล่อยความบ้า
[เสียงเพี้ยน] พวกเราจะต้องไปสู้
- โธ่เอ๊ย - [หุ่นยนต์หญิง] โอ๊ะ ป็อป
จะไปหลับกลางอากาศตอนสู้กันปะเนี่ย
ผมรู้สึกว่าเขาจะกลายเป็นภาระ
[เฮอร์แมนส่งเสียงตกใจ]
นั่นคือการโต้กลับ
[ดนตรีน่ากลัวบรรเลง]
(ล็อกเป้าหมาย - หุ่นยนต์)
บิน เจ้านก บิน!
โอ้!
[ดนตรีรื่นรมย์บรรเลง]
[หุ่นยนต์สุนัขเห่า]
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
แน่ใจนะว่าที่นี่น่ะ
[หุ่นยนต์หญิง] สหรัฐอเมริกา มีที่อยู่ทั้งหมด 160 ล้านที่อยู่
ทุกที่อยู่ถูกบันทึกลงในวงจรของฉันแล้ว
ถ้าดร.แอมเฮิร์สบอกว่า 2201 พินนาเคิลพีค เขาก็จะต้องอยู่นี่
ถ้าหากคุณเป็นพัสดุ ฉันจะโยนคุณไว้ที่นี่แหละ
วางคุณไว้ตรงนี้
แล้วก็วิ่งหนีไป
แบบนี้ไม่ชอบเลย
[คอสโมคราง]
ที่นี่เป็นบุฟเฟ่ต์ของหุ่นกินซาก
[หุ่นยนต์หญิง] โอเค เป็นฉันคงจะไม่…
- ปีนอะไรส่งเดชนะ - [คีทส์] จะไปไหน เฮ่
- ฉันคงไม่ปีนอะ แต่… - [คีทส์ผิวปาก]
[คีทส์] เฮ่
มีใครก็ไม่รู้
อาจเป็นเขาก็ได้
[หุ่นกินซากหัวเราะ]
- [ดนตรีลางร้ายบรรเลง] - [หุ่นหมาป่าคำราม]
[เสียงสว่านหมุน]
เอาไงดี ป็อป
- [หุ่นหมาป่าหัวเราะ] - รีบวิ่ง เร็ว!
[เสียงคำราม]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[หุ่นกินซากคำรามลั่น]
[เฮอร์แมน] หุ่นกินซาก
โอ๊ะโอ!
- [ออกแรง] ไม่นะ - [เฮอร์แมน] เกาะไว้ให้แน่น
[หุ่นยนต์หญิง] ขอบคุณมากๆ นะ แหม ชอบทีมเวิร์กจังเลย
[หุ่นกินซากคำราม]
ใจเย็นไว้ เอ่อ ใจเย็นๆ
- พวกมันยังเป็นหุ่นยนต์อยู่ คงมีเหตุผลบ้างแหละ - [เสียงคำรามลั่น]
[ร้องตกใจ]
เปิดประตูบ้านั่น เร็วเข้า
มันไม่ใช่ประตู
[หุ่นกินซากคำราม]
[หุ่นยนต์หญิง] ฉันว่าพวกเราไม่รอดแน่ๆ
[หุ่นไก่ขัน]
โอเค
[หุ่นกินซากคำราม]
[คีทส์] เร็ว มานี่ ทุกคนมาแอบหลังเพนนี
เกลียดไรกันปะเนี่ย
[ดนตรีดังขึ้นแล้วหยุด]
[เพลง "Good Vibrations" โดย Marky Mark บรรเลง]
โอ้ ไม่!
ไม่ยอมตายไปกับ มาร์กี้ มาร์ก แอนด์ ฟังกี้บันช์หรอก
แต่ฉันชอบเพลงนี้นะ
[คีทส์และเพนนีร้องลั่น]
- [ทุกคนร้องลั่น] - [เพลงเบาลงแล้วหยุด]
[ผู้ชายพูดออกลำโพง] ขอต้อนรับทุกท่าน
สู่ห้องปฏิบัติการส่วนตัว ของดอกเตอร์แฟรงเกนสไตน์
หวังว่าคงจะสนุกกับการเดินทาง
ขอความกรุณาก้าวเข้ามาจนถึงด้านในสุด
เพื่อให้พื้นที่เพียงพอกับทุกคน
คิดจะกลับตอนนี้ก็สายไปแล้ว
[เสียงหัวเราะชั่วร้าย]
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลง]
ได้ผล
- จำฉันได้ไหม หมอ - [เสียงตกใจ]
น้องชายฉันอยู่ไหน
- บอกไม่ได้ - แต่ฉันว่าบอกได้นะ
- [เสียงไฟช็อต] - โอ๊ย!
ตอบคำถามเธอซะหมอ
ซีแอตเทิล
- เซนเตอร์ที่อยู่บนเกาะ - พาเขาไปทำไม
ผู้คนต่างล้มตาย
เรากำลังจะแพ้สงคราม
กระทั่งเราเจอเขา
หลังจากอุบัติเหตุ
เครื่องสแกนภาพของเซนเตอร์เนี่ย แจ้งเตือนเราเรื่องคริสโตเฟอร์
เขาพิเศษมาก โอเค้
เขาคือคนที่พวกเรานั้นน่ะ จำเป็นต้องมี
คริสโตเฟอร์เหมือน…
เหมือนของขวัญที่มาจากพระเจ้า
คุณจับมือฉัน
แล้วก็โกหกฉัน
[แอมเฮิร์ส] ได้โปรด ช่วยเข้าใจหน่อยเถอะนะ
อย่ามาบอกให้ฉันทำอะไร
อย่ามาบอกเรื่องสงครามบ้าๆ และของขวัญจากพระเจ้า
แค่บอกมาว่าคุณทำอะไรน้องชายฉัน
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลง]
พีซี
ช่วยออกมาหน่อยซิ
[เสียงคอมพิวเตอร์เปิดใช้งาน]
เฮิร์มๆ
โว้วๆ เพื่อน นี่แอบจ้องเรามาตลอดเลยเรอะ
[เสียงแอมเฮิร์ส] ถ้าการแอบจ้อง
นายหมายถึงการหลีกเลี่ยง ภาวะจอภาพไหม้แบบนั้นละก็ งั้นใช่
แล้วทำไมหุ่นยนต์ตัวนี้ เสียงถึงคล้ายกับคุณ
[พีซี] ดร.แอมเฮิร์สช่วยผมไว้จากพวกหุ่นกินซาก
โมดูลเสียงผมถูกฉีกออกไป
ผมทำการบันทึกคำศัพท์ต่างๆ ให้พีซีมากกว่าหนึ่งแสนคำ
เป็นทั้งฮาร์ดไดรฟ์และก็เพื่อนผม
ผมรู้ เขาก็รู้
- เปิดไฟล์ 17-9 - ครับ ดอกเตอร์
พิมพ์เขียวที่เก้า ตัวทดสอบอัลฟ่า
คริสโตเฟอร์เขาโคม่า
คิดว่าคงจะไม่หาย
เรามองเหมือนการบริจาคอวัยวะ
บ้าเอ๊ย อย่างกับซากมนุษย์เลย
เราจำเป็นต้องมีพลังประมวลผล จำนวนมากเพื่อรันเครือข่าย
จิตของน้องชายของคุณ คือความก้าวหน้าที่สเก็ตต้องการ
เพื่อใช้เชื่อมนิวโรแคสเตอร์เข้ากับโดรน
ยินดีด้วย ดอกเตอร์ คุณช่วยเราชนะสงคราม
น่ารังเกียจมาก
ถ้าหากเราไม่ทำแบบนี้เนี่ย
คริสโตเฟอร์คงจะตายในโรงพยาบาล
เราช่วยเขาเอาไว้นะ
- มีสิทธิ์อะไรมาเลือก - หรือคุณจะปล่อยให้เขาตาย
ถ้ามันจำเป็น
งั้นคุณก็คงผิดพอๆ กับผมนั่นแหละ
23-6
ผ่านไปอีก 15 เดือน
[ดนตรีบรรเลงดังขึ้น]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
พระเจ้าช่วย
โอ๊ย ดูไม่ไหว
ปิดมันซะ
ผมบอกสเก็ตว่าจะต้องถอดเขาออก
แต่สเก็ตเขาขู่จะฆ่าผม
ผมไม่มีปัญญาพาคริสออกจากเซนเตอร์
ดังนั้นก่อนหนี
ผมได้สร้างการเชื่อมต่อนิดหน่อย ระหว่างคริสกับเครือข่ายภายนอกเอาไว้
จิตเขาหนีออกมาได้
ถึงร่างกายจะติดอยู่ก็ตาม
และคุณบอกเขาให้มาที่บลูสกาย
ผมได้ข่าวเรื่องที่คุณสร้าง ผมเลยฝังตำแหน่งไว้ในจิตของเขา
ทำไม
ผมอยากให้เขาได้มีครอบครัว
- เขามีครอบครัวอยู่แล้วเว้ย - [คีทส์] เฮ่!
ใจเย็น ทุกคนใจเย็น
[มิเชลล์หายใจแรง]
- [คีทส์ออกแรงชก] - [เพนนี] โอ้ว!
- ทีเผลอเนี่ยเจ็บสุด - คิดไม่ถึงเลยนะเนี่ย
ฉันคิดเอาไว้แล้วละ
เราต้องไปช่วยคริส
- ทำไม่ได้หรอก - ได้ ฉันทำได้
- และคุณจะช่วยเรา - แบบนั้นมันเป็นไปไม่ได้
คุณเข้าเขตกักกันได้ ก็แปลว่าพาเราออกไปได้
- โธ่เอ๊ย คุณไม่รู้หรอกว่าที่เซน… - [เพนนี] ทุกคน
[เฮอร์แมน] ไอ้สันขวานนี่อีกแล้วเหรอ
- ใครงั้นเหรอ - มือปราบแห่งสเกเนกทาดี
โอ้ โอ
อยากจะทำอะไรก็รีบเลย
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
(ดร.คลาร์ก แอมเฮิร์ส)
[นายทหาร] ใช่คนของคุณไหม สเก็ต
ไม่ใช่อีกแล้ว
[เสียงกลไกทำงาน]
[นายทหาร] ว้าว ราชามิสฟิตทอยส์นี่นา
[มิสเตอร์พีนัท] ไม่มีราชา
คนของเราเป็นอิสระ
คนของแกมันไม่ใช่คน
คงต้องฉีกเป็นชิ้นๆ
[มิสเตอร์พีนัทครางเจ็บ]
- [คีทส์] กุญแจรถพีนัทล่ะ - [เฮอร์แมน] กุญแจรถพีนัทก็อยู่ที่พีนัทสิ
- เดี๋ยวก่อน เดี๋ยว เงียบซิ - [เพนนี] อะไร
ได้ยินปะ
[เสียงลมพัดหวีดหวิว]
[เพนนี] ไม่เห็นได้ยินอะไรเลย
[เฮอร์แมน] นั่นไงล่ะ
พาน้องไปซ่อน
เดี๋ยวนี้
มาเถอะ
[เสียงใบพัดหมุนดังอยู่ไกลๆ]
- เตรียมตัวนะ - ให้เตรียมตัวทำอะไรล่ะ
วางอาวุธลงซะ ส่งหุ่นยนต์มา
- [ป็อปครวญคราง] - ฉันเลิกทำตามคำสั่งแล้ว
การที่แกไม่ยอม… โอ๊ย! อะไรเนี่ย
[ป็อป] ปังๆ ปังๆ ปังๆ!
โอ้ ไม่ยอมจริงด้วย
ลุยกันเลย
- [คีทส์หัวเราะ] - [ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจบรรเลง]
- [โดรน] ท่านครับ เราถูกโจมตี - โจมตีกลับสิ
ตามหาเป้าหมาย หาเข้า!
ส่วนที่เหลือจัดการได้เลย
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
- [โดรน] ออกมา หรืออยากจะโดนปิดระบบ - [คอสโม] โอเค พูดเองนะ
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
- [คอสโม] ดีมาก เจซซี่ - ไปกันเถอะ
- [คอสโม] เธอทำได้ - มาเถอะ เร็วเข้า
- โอ๊ะโอ! - อย่าขยับ
[แอมเฮิร์ส] เฮ่!
[ร้องลั่น]
เร็วเข้า ผมรู้ทางออก
[เพนนีออกแรง]
- [เพนนีร้องลั่น] - [ดนตรีหยุด]
- ไงล่ะ - [เสียงหุ่นยนต์กระแทกพื้น]
ไอ้ท่าเมื่อกี้ มันเอาไว้ทำอะไรตอนส่งไปรษณีย์
- ต่อยโดเบอร์แมน - หมาอะนะ
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[เสียงร้องเจ็บปวด]
[มิสเตอร์พีนัทครางเจ็บ] ไม่!
แกละเมิดสนธิสัญญา มิสเตอร์พีนัท
และนี่คือผลลัพธ์
[ครางเจ็บ]
บทเรียนที่เพื่อนหุ่นกระป๋อง ในห้างของแกควรจะเรียนรู้ได้แล้ว
[ครางเจ็บ]
ไปบอกพวกที่เหลือนะว่านี่เป็นความผิดของแก
[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจบรรเลง]
- [หุ่นยนต์คุยกันฟังไม่ได้ศัพท์] - [เสียงไซเรนดัง]
[เสียงใบพัดหมุน]
[ดนตรีบรรเลงดังขึ้น]
[ดนตรีเบาลง]
[แอมเฮิร์ส] โอ้ ซวยแล้ว
ซ่อน
[มิเชลล์] มาเถอะ
[นายทหาร] ฟังนะ คุณกรีน อย่าให้มีคนเจ็บตัวอีก
เลิกเล่นได้แล้ว
อยากให้ทำแบบนี้จริงเหรอ
คุณรีบพาคริสโตเฟอร์หนีไป
เข้าใจนะ
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[นายทหาร] โอกาสสุดท้าย
อย่ายุ่งกับเขา
คิดว่าจะสาดกระสุน ชนะผมได้จริงๆ เหรอ ดอกเตอร์
ไม่
[นายทหาร] ดี วางปืนลงกับพื้น
คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ฆ่ามนุษย์ไม่ใช่เหรอ
ถูกต้อง ผมทำแบบนั้นไม่ได้
ถ้าอยากได้พวกเขา…
ก็ต้องฆ่าผมก่อน
ให้ตายเถอะน่า สเก็ต
ผมรับมือเขาได้
ดร.แอมเฮิร์สละเมิดสนธิสัญญา
ทีนี้ ไปจับหุ่นมา
[นิวโรแคสเตอร์หยุดทำงาน]
[ดนตรีเศร้าสะเทือนใจบรรเลง]
- [ดนตรีระทึกใจบรรเลง] - [เสียงใบพัดหมุน]
หยุดอยู่ตรงนั้น
ไม่!
กลับบ้านซะ คุณกรีน
กลับบ้าน
มันจะไปไหน
[ดนตรีเบาลง]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[เพนนี] โอ้ไม่ ไม่นะ ไม่ๆ
[คุณกรรไกรร้องไห้สะอึกสะอื้น]
[สะอื้น] ผม
ขอโทษด้วยนะ สหาย
มาสักที คริสโตเฟอร์
พูดจริงๆ นะ
นายทำฉันกังวลพักนึงเลย
ช่างเถอะ ไม่ได้โกรธ
ฉันเข้าใจว่าอนาคตมันน่ากลัว
ยิ่งทั้งหมดอยู่ในกำมือของนาย
ไม่ต้องห่วง
[ดนตรีเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]
นายยังมีฉัน
จับใจมากๆ เลย คุณสเก็ต
ติดแค่นิดเดียว
- คุณเป็นฆาตกร - อย่าด่วนสรุป
[นายทหาร] และคุณโกหกผม
เขาไม่ใช่หุ่น
[สเก็ต] ชื่อเขาคือคริสโตเฟอร์ กรีน
[นายทหาร] คุณให้ผมไปไล่ล่าเด็ก
นี่ ผู้พันแบรดบิวรี หรือมือปราบ ถ้าไม่ถือนะ
จะพูดยังไงดีล่ะ
แล้วไงล่ะ แล้วไง
สงครามที่คุณชนะ
ประวัติการฆ่าไร้ที่ติไม่ใช่ของคุณ
เป็นเพราะผมกับเด็กคนนี้
- คุณแค่เป็นพยานของประวัติศาสตร์ - นี่เหรอประวัติศาสตร์
อะไร อยากได้การวิวัฒน์เหรอ
โลกของเราเปรียบเหมือนมหันตภัย ที่ลอยอยู่ในห้วงมหรรณพแห่งโทสะ
เป็นงั้นเสมอ
คริสโตเฟอร์ให้โอกาสมนุษยชาติ ได้ละทิ้งทุกข์ทั้งหมดไว้เบื้องหลัง
จากประสบการณ์ของผม ความทุกข์แล้วก็ชีวิต
- มักจะมาเป็นของคู่กัน - เห็นด้วย
แม่ผมเป็นพวกดื่มสามขวดทุกวัน
เมาเมื่อไหร่ แม่จะโหดร้าย
พอถึงตอนสร่างหนักยิ่งกว่า
แต่ในนี้ กอดแม่อบอุ่น แถมแม่ทำพริกยัดไส้
แม่สงบ
[ดนตรีเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]
ผมอยากมอบความสงบให้กับทุกๆ คนบนโลกใบนี้
อาจไม่ใช่ทุกคน
จะต้องมีการเสียสละเพื่อให้เผ่าพันธุ์ก้าวหน้า
เขาพูดว่าไงนะ อ๋อใช่
พระบิดา พระบุตร
และพระจิต
มีโอกาสที่คุณอาจขาดสติจนคิดผิดไปก็ได้
อีกรอบนะ แล้วไง
โอเค
รีบพาคริสโตเฟอร์กลับคืนที่เดิมซะ
และคราวนี้ช่วยล็อกประตูเอาไว้ซะด้วย
[ดนตรีบรรเลงดังขึ้น]
[ดนตรีหยุด]
ถ้าอยากจะได้จริงๆ ทุบกระจกซะก็จบแล้ว
[ถอนใจ] แต่ไม่รู้จะมีคนเห็นป่าวนะ
- มีสัมภาษณ์งานหรือไง - อ๋อ แหม
ยัยหุ่นบ้านั่นทำให้ฉันเป็น…
เกลียดจัดเลย
ฉันเหลือเขาคนเดียว
แต่เสียเขาไปสองครั้ง
เอาใหม่ก็ได้
ครอบครัวเธอไม่ได้มีน้องเธอพิเศษแค่คนเดียว
ที่ฉันเลิกต่อสู้เพราะว่าสงครามเป็นเรื่องที่ผิด และฉันก็ยอมแพ้หมดทุกๆ อย่าง
ฉันยอมแพ้ชีวิตเพราะโลกมันห่วยแตก
และยังห่วยอยู่
แต่ถึงงั้นก็ยังมีคนดี
และบางคนถึงได้ตังค์ก็ยังไม่คิดจะยอมแพ้
อยากได้น้องชายคืนสินะ งั้นเดี๋ยวไปด้วย
เธอมีฉัน
และมีเฮิร์ม
มั่นใจด้วยว่าต้องมีอีก
เลิกกวนตีนตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย
เปล่าสักหน่อย แค่ไปตัดผมมา
[หัวเราะ]
[ทาโก้เล่นเพลง "Every Rose HasIts Thorn"]
[มิเชลล์] โทษที พีซี
ดร.แอมเฮิร์สบอกว่านายคือฮาร์ดไดรฟ์ของเขา
ใช่ ผมรู้ทุกอย่างที่เขารู้
หรือว่านายรู้รหัสผ่านที่พาออกจากเขตกักกันได้
ใช่ ผมรู้
แล้วอาคารที่พวกเขาขังคริสโตเฟอร์ล่ะ พาเข้าไปได้ไหม
ทำได้อยู่แล้ว
- ฉันจะไปซีแอตเทิล - พวกเราจะไปซีแอตเทิล
เฮิร์ม จำรถบรรทุกที่เสียบนทางหลวงได้ไหม
- ถ้าลองต่อสายตรงไหวปะ - ไหวอยู่แล้ว
เดี๋ยวฉันจะประกอบมันด้วยเอชอาร์เอ็ม 60
- 60 นี่แหละเหมาะเหม็ง - [พีซี] ขอโทษนะแต่…
พาคริสโตเฟอร์ออกมาไม่ได้
ทำไมล่ะ
ถ้าถอดเขาออกมาจากเมนเฟรม ทั้งเซนเตอร์จะล่มสลาย
แปลว่าอะไรเซนเตอร์จะล่มสลาย
เครือข่ายเซนเตอร์ทำงานผ่านสมองของเขา
ไม่มีเขา โดรนก็จะไม่ทำงานเลยสักตัว
การถอดเขาออกมา จะทำให้ทั้งระบบล้มเหลวโดยสมบูรณ์
โอ้ แม่เจ้า
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
ถ้าพวกเราไปที่เซนเตอร์ด้วยกัน
เราก็จะปิดพวกนั้นได้อย่างถาวร
ว้าว เจ๊นี่เอาเรื่องดีแฮะ
อย่ารอช้าให้หญ้ายาว
- เพราะงานนี้ได้สองเด้ง - [มิสเตอร์พีนัท] เฮ่!
พวกคุณกำลังขอให้เราทำอะไร
สู้อีกเรอะ
การสู้ไม่ใช่ความฝันของเรา
สันติต่างหาก
เซนเตอร์เปลี่ยนไปตั้งแต่เผาที่นี่จนราบแล้ว
มัวเอาแต่แยกตัวเองออกจากโลก ไม่เวิร์กหรอก เชื่อเถอะฉันรู้
เรามีโอกาสที่จะช่วยกัน ฉีกระบบของพวกนั้นให้พังเป็นชิ้นๆ
หุ่นยนต์กับมนุษย์…
ร่วมกันต่อสู้ศัตรูตัวจริง
- พวกนั้นเคยชนะเรา - เพราะเขามีคริส
พาฉันไปหาน้อง พวกนั้นแพ้แน่
ซีแอตเทิลอยู่ห่างไป 1,230 ไมล์
เอาจริง มันก็ไม่ได้ไกลเท่าไหร่เลย สำหรับเสรีภาพ
"ให้ฉันออกไปเชียร์เบสบอล ให้ฉันออกไปเจอผู้คน"
"อย่าลืมซื้อถั่วกับแครกเกอร์แจ็กให้ฉันด้วย"
"ถึงจะมอดม้วยก็ช่างหัวมันปะไรเล่า"
เราอาจจะไม่ได้กลับมา
ตอนนี้แหละ พีนัท
ที่เหล็กและเนื้อจะร่วมใจ
ไม่เหน็ดไม่เหนื่อยกันเลยเรอะ
ให้ตาย ถ้างั้นขอตัวไปใส่หมวกแป๊บนึง
ทาโก้ สักเพลง
[ทาโก้เล่นเพลง "Don't Stop Believin'" โดย Journey]
[ดนตรีออร์เคสตราบรรเลง]
(ผ่านได้)
[เสียงแตรรถ]
[ดนตรีบรรเลงต่อเนื่อง]
[ผู้ชาย] ความจุเครือข่ายได้ 100 เปอร์เซ็นต์
พร้อม… เริ่มได้
(เอชอาร์เอ็ม 60)
[ดนตรีหยุด]
- [เสียงดังโครม] - [เสียงกรีดร้อง]
[เพลง "Breaking the Law" โดย Judas Priest บรรเลง]
ก็มาดิครับ
รปภ. เกิดเรื่องที่ลานจอดรถของฝ่ายบริหาร
- พวกนั้นจะเห็นปะ - ไม่รู้สิ
ลองคันแดงมั่ง
[เฮอร์แมน] ปอร์เช่พวกนี้น่าก็จะใช้ได้อยู่นะ
- โอ๊ย พลาดว่ะ - มันติดเลย แม่งเอ๊ย คาเฉยเลย
[สัญญาณเตือนภัยดัง]
[ผู้ชาย] คุณสเก็ต ดูเหมือนว่า เรากำลังถูกหุ่นยนต์โจมตีอยู่ครับ
[สเก็ตหัวเราะ]
น่าประทับใจจัง
มีเพื่อนมาหา
นั่นหุ่นยนต์ก่อสร้าง เอชอาร์เอ็มขนาดยักษ์สูง 60 ฟุตนะ
ไม่มีอะไรเป็นมิตรสักนิด
ตอบโต้อย่างเต็มรูปแบบ รีบจบให้เร็วที่สุด
[ผู้หญิงประกาศ] ฉุกเฉิน โดรนทั้งหมด รายงานตัวที่ทางเข้าด้านเหนือ
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
ฉุกเฉินโดรนทั้งหมด รายงานตัวที่ทางเข้าด้านเหนือ
โชว์ไทม์แล้ว
โอเค ไปกัน
- [ดนตรีบรรเลงดังขึ้น] - [มิเชลล์ร้องตกใจ]
[เฮอร์แมน] ลุยกันเลย!
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
- ตามเรามาใช่ไหม - [คีทส์] ตามอยู่แล้ว
- [เฮอร์แมน] ไอเดียโง่ๆ นี่ของนายหรือฉัน - ถ้าได้ผลก็เป็นไอเดียฉัน
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
(ห้า สี่)
เฮิร์ม ระวัง
(หนึ่ง ศูนย์)
[เฮอร์แมน] โดด!
[คีทส์] เฮิร์ม เฮิร์ม!
[เสียงออกแรง]
[ดนตรีหยุด]
ถึงเสียร่างยักษ์ไปก็ยังใหญ่กว่านายอยู่ดี
หุบปากแล้วก็วิ่ง เร็วเข้า
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
ไปหมดแล้ว
มองเผินๆ นึกว่าตัวใหญ่
เปิดเลย เฮิร์ม เข้าแผนสอง
[เสียงแตรเพลง "Cavalry Charge" บรรเลง]
[คีทส์ครางเหนื่อย]
[เสียงหวีดหวิว]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[หุ่นยนต์] หลบไป หุ่นเนื้อ
ฉันช่วยเองสหาย เกาะแน่นๆ
[ดนตรีฉลองชัยบรรเลง]
[หุ่นยนต์แมวร้องเหมียว]
พวกเรา มีเท่าไหร่ใส่ให้หมด
ฆ่ามัน!
[หุ่นยนต์เซเว่นอัพ] หุ่นยนต์ตลอดไป
แปดสิบหก!
นี่แน่ะ
ได้แต้ม!
[ดนตรีออร์เคสตราบรรเลง]
[ตะโกน] ลุย!
[โดรนร้องเสียงแหลม]
- [หุ่นยนต์ไฟฟ้าออกแรง] - [โดรนครางเจ็บ]
เฮ่ เยี่ยม เตรียมตัว พุ่งไปเลย!
[หุ่นยนต์หมีตะโกนลั่น]
[หุ่นยนต์กลิ้ง] ทัลลีโฮ!
(ทนายความแบร์รี่ ซักเคอร์คอร์น เขาเก่งมาก)
- [หุ่นยนต์เซเว่นอัพหัวเราะ] - [ดนตรีหยุด]
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
- ทำต่อไปผมจะไปคลังอาวุธ - [ผู้ชาย] ครับท่าน
- [นายทหาร] คุณจะทำอะไร - สิ่งที่ทำมาตลอด
- [ประตูดังบี๊บ] - เอาชนะ
[ดนตรีลางร้ายบรรเลง]
[ผู้ชายประกาศ] ใช้การรักษาความปลอดภัย เต็มรูปแบบ
ย้ำ ใช้การรักษาความปลอดภัยเต็มรูปแบบ
คิดว่าคว่ำพวกเขาได้ไหม
ไม่
[ดนตรีดังขึ้นแล้วหยุด]
[พีซี] ต้องฆ่ามนุษย์!
ตายซะ มนุษย์!
พวกแกต้องตาย!
[คำรามลั่น]
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
[เสียงประตูดังบี๊บ]
[พีซี] ล็อกอินเรียบร้อย
[มิเชลล์] เขายังอยู่ไหม
[พีซี] ยังอยู่
[มิเชลล์] คุยกับเขาได้ไหม
[พีซี] ไม่ได้
ทางเดียวที่จะเข้าถึงน้องชายคุณได้คือจากข้างใน
ข้างในอะไร
จิตของเขา
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
- ออร์เดอร์เข้า - พวกขยะ
ดุเดือดเลือดพล่าน
เฮิร์ม พวกเราอาจจะชนะก็ได้
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงดังขึ้น]
[เพนนีออกแรงต่อสู้]
[เพนนี] ทุกคน เอ่อ… ทางนี้มีตัวเบ้อเริ่มเลย
ไม่สิ เบ้อเริ่มของเบ้อเริ่มอีก
เกรงว่าคุณยืนอยู่บนที่ส่วนบุคคล
ในฐานะพนักงานไปรษณีย์ของสหรัฐอเมริกา ฉันมีสิทธ์เข้าที่ส่วนบุคคลได้
เล่น ทาโก้ เล่นเร็ว
[ทาโก้เล่นเพลง "I Will Survive"]
[เพนนีตะโกน] ไม่นะ! ไม่!
[ตะโกนลั่น] ไม่!
[เพนนีกรีดร้อง]
[ดนตรีระทึกน่ากลัวบรรเลง]
[หุ่นยนต์ป็อบคอร์นครางเจ็บ]
[ดนตรีบรรเลงดังขึ้น]
ไม่นะ สเก็ต!
[โดรนร้องเจ็บปวด]
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
[นายทหาร] ไม่ชนะหรอกน่า
ลองดูสักตั้งก็ไม่เสียหาย
ทั้งที่เขาถล่มห้างจนยับ
หุ่นทุกตัวตายกันหมด ยังจะสู้อีกเรอะ
เพื่ออะไร
เสรีภาพมันมีราคา
[นายทหาร] ตายก็ยอมเหรอ
[ดนตรีเศร้าหม่นหมองบรรเลง]
อือ นั้นเพราะเรามีชีวิต ถึงตายก็ยอม
ใช่
ใช่ มันต้องอย่างงั้นสิ
สเก็ตอยู่ที่ชั้นสี่
คลังพัฒนาอาวุธ
แล้วมาบอกผมทำไม
เพราะว่า…
ในที่สุด ฉันก็เจอ คนที่มีความเป็นคนน้อยกว่าหุ่นยนต์
[ดนตรีเร้าใจบรรเลง]
[ดนตรีบรรเลงดังขึ้น]
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
[นิวโรแคสเตอร์ทำงาน]
[เสียงดังกังวาน]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[เสียงฟ้าคำราม]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
มิเชลล์
พี่มานี่ได้ไง
นึกว่าเราแพ้
- มาเถอะ ไปจากนี่กัน - เดี๋ยว
ยังก่อน
คริส ตอนนี้พี่น่าจะ ก่ออาชญากรรมไป 20 คดีได้แล้ว
คือฉันมาทบทวนดูแล้ว ตั้งแต่ที่สเก็ตลากฉันกลับมา
เป็นความผิดของฉัน
เขาจับนายตัวมา แล้วจะนายผิดได้ยังไง
ตอนออกไปกับพี่ ฉันเห็นโลกนี้แล้วฉันก็ได้เห็น
เรื่องชั่วช้าทั้งหมดที่เซนเตอร์กระทำกับผู้คน
- และเรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะฉัน - เราจะหยุดพวกเขา
เราจะโค่นพวกเขา ถ้าหากพานายออกไป
ออกไปไม่ได้
[กระแอม] ตอนเขาพาฉันกลับมาที่นี่ ฉันได้เห็นตัวเองเป็นครั้งแรก
และพี่ก็คงเห็นแล้ว
อย่าโกหก ฉันดูเป็นไง
การเชื่อมต่อร่างกายฉันกับเซนเตอร์มันเป็น…
การพึ่งพาอาศัย ถ้าไม่มีฉัน
พวกนั้นจะตาย
ไม่ก็นายตาย
ใช่
[ดนตรีเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]
แล้วจะให้พี่ทำยังไง ให้ทิ้งนายไว้เหรอ
เปล่า
เซนเตอร์สามารถ เก็บชีวิตฉันเอาไว้ได้อีกเป็นร้อยปี
แต่ฉัน…
ฉันอยากที่จะตาย
และฉันอยากให้พี่เป็นคนทำมัน
- อ้าว อยากได้ก็ไม่บอก - [ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[เสียงร้องเจ็บปวด]
ไอ้สารเลว!
- [คึทส์] อัดมัน เฮิร์ม - [เฮอร์แมนออกแรง]
[คีทส์] เฮ่ ให้ฉันเข้าตำแหน่ง
ตำแหน่ง เฮิร์ม ให้ฉันเข้าตำแหน่ง
[เสียงร้องเจ็บปวด]
[ครางเจ็บ]
[คีทส์ครางเจ็บ]
[ผู้ชาย] คุณสเก็ต ห้องแล็บกลางถูกบุกรุก และมีผู้บุกรุกเข้าไปในอาคารด้วยครับ
- [สเก็ต] จัดการมันซะ - [โดรน] รับทราบครับ
คีทส์ ลุกขึ้น! ย้าก!
[เสียงออกแรงต่อสู้]
[สเก็ตร้องตกใจ]
สวัสดี อีธาน
[หัวเราะ] นี่
ผมไม่รู้ว่าคุณมาที่นี่เพื่ออะไรนะ
มิสเตอร์นัท
ผมมาเพื่อเจรจาสนธิสัญญาใหม่
[เสียงใบพัดหมุน]
[เฮอร์แมน] มาสิ ลุกขึ้นมา แล้วสู้กันแบบแมนๆ สิ
แกอยากกระทืบฉัน ก็ลุกขึ้นมาสิเว้ย
-โอเค เฮิร์ม พอแล้ว เฮิร์ม - แน่จริงก็อย่าใช้โดรนมาสู้แทนสิวะ
- นายชนะแล้ว - [เฮอร์แมนออกแรง]
ที่จริงฉันเกือบเสร็จมันเหมือนกัน
มีรูตรงท้องเบ้อเริ่มเลย เพื่อน
งั้นฉันจะเปิดเชฟโหมดเอาไว้สักแป๊บนะ
- [คีทส์] ไม่ๆ รอก่อน - [เฮอร์แมน] โอ๊ยๆ โอย!
นี่นายน่ะ รอดมาได้ยังไงวะ
ฉันรอดได้ไง รอดเพราะนายไงล่ะ ไอ้กร๊วกเอ๊ย
เออว่ะ จริงด้วย
[พีซี] มิเชลล์
ขอโทษด้วยนะที่เข้ามาขัด
แต่ว่าเพื่อนๆ เราข้างนอกนั่น กำลังเจอปัญหาหนักเลย
- ฉันหาทางอยู่ - เอ่อ เกรงว่าจะไม่มีเวลาแล้ว
ถูกต้อง
- [ดนตรีเศร้าบรรเลง] - พี่ไม่ถอดปลั๊กนายแน่
- ไหนว่าทำได้ถ้าจำเป็น - ก็มันไม่จำเป็น
หาหุ่นตัวอื่นให้นายใช้ก็ได้
คราวนี้เขาขังฉันไว้แน่นหนา
- ไม่มีทางเลือกแล้ว - มันต้องมีทางเลือกเสมอ
ทุกคนบอกให้พี่ไปต่อ พี่ทำไม่ได้
พี่มีแค่นายคนเดียว พี่ยังกอดนายไว้
และมันก็เวิร์ก พี่ได้นายคืนมา
- นั่นไง ฉันเลยโอเค - ไม่
ทำแบบนี้ไม่โอเค
ฉันไม่รู้สึกอะไรสักอย่างมาสามปีแล้ว
แต่พอออกไปกับพี่ ฉันรู้สึกทุกๆ อย่างและมันเจ๋งมาก
พี่ให้ความรู้สึกพวกนั้น
ถึงได้แค่นั้นก็
เพียงพอแล้ว
มิเชลล์ เวลาไม่เหลือแล้วนะ
[เสียงสั่น] ไม่ได้ๆ
[ดนตรีเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]
พี่ไม่อยากจะเสียนายไปอีกแล้ว
พี่เสียผมได้
[พีซี] มิเชลล์ ได้ยินผมไหม
ช่วยตอบผมทีเถอะ
แต่พี่เสียพวกเขาไม่ได้
พี่… พี่คือคนที่จะเปลี่ยนแปลงโลกนี้
รู้ไหม พี่ไม่เคยคิดจะบอกลาเลย
ไม่เห็นต้องทำนี่
พี่รักนาย
ผมก็รักพี่
(ระบบพยุงชีพ)
(ระบบพื้นฐาน)
(ระบบท่อ)
(ระบบระบายอากาศ)
[ดนตรีบรรเลงดังขึ้น]
ไม่ ไม่ ไม่ ไม่!
ไม่!
ดูเหมือนว่าพวกเราจะชนะแล้วนะ
เราชนะ!
เย่!
เราชนะโว้ย!
ไม่!
(เครือข่ายขัดข้อง)
- [เพนนี] เฮ่ เพนนี - เราทำได้
วู้ฮู้!
ชนะแล้ว ป็อป
เรื่องฮาของชัยชนะคือ
ต้องมีผู้แพ้เสมอ
[ดนตรีรื่นรมย์บรรเลง]
เธอทำได้ เฮิร์ม
เชื่อไหมว่าเราชนะ
[ดนตรีเศร้าหม่นหมองบรรเลง]
[คีทส์ถอนใจ]
ไม่มีนาย ฉันจะทำยังไง ไม่มีเพื่อนรัก ฉันจะอยู่ได้ยังไง [สูดน้ำมูก]
รักนายนะ เฮิร์ม
ฉันรักนาย
พูดจริงจากใจ
เผลอๆ เกินเพื่อนด้วย
นายทำฉันยิ้ม นายทำให้ฉันยิ้มได้ แล้วจากนี้จะยังไง
จะให้ตัวฉันกลับไปทำอะไร กลับไปหาเพื่อนอย่างนั้นเหรอ
พวกนั้นมีเมียหมดแล้ว
[สูดน้ำมูก] ฉันไม่มีเพื่อนแล้ว เฮิร์ม
เฮ่ ไอ้เจ้าล่ำ คิดถึงกันเหรอ
[หัวเราะดีใจ]
อะไรวะเนี่ย
อ๋อ ก็โมเดลแปดนิ้วสำหรับงานจุกจิกไงล่ะ
แปดนิ้ว ฉันไม่เห็นเคยรู้เลยว่ามีด้วย
ฉันก็ไม่เคยเห็นแปดนิ้วตรงหว่างขานาย ซึ่งฉันก็ใจดีมากแล้วนะ
เดี๋ยว
ไหนบอกว่าจะตาย
เปล่า ฉันบอกว่าฉันต้องนอน เพื่อเซฟพลังงานไว้สำหรับเปลี่ยนร่าง
ฉันไม่ผิดที่นายหวั่นไหวจนบอกความในใจออกมา
[หัวเราะ สูดน้ำมูก]
- หวั่นไหวงั้นเหรอ - ว่าแต่ว่า…
ที่นายพูดเมื่อกี้ ฉันได้ยินไม่ครบทั้งหมด
เอ่อ นายช่วยพูดซ้ำอีกรอบได้ปะ
ฉันแค่… ฉันบอกเราชนะ
พวกเราชนะ นั่นไง ดูสิ เราชนะ เธอทำได้
เอ่อ ที่ได้ยินไม่ใช่งี้ เหมือนจะ "ฉันรักนาย"
- แล้วก็เผลอๆ เกินเพื่อนด้วย - ฉันพูดซะที่ไหนเล่า
- แม่เจ้า เราชนะเหรอ - เออดิ
แล้วเธออยู่ไหน
ไปดูกัน มาเถอะ
[สเก็ต] แล้วไงต่อ
ต้องตายไหม
[มิสเตอร์พีนัท] ไม่
เราต้องอยู่
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[ผู้ประกาศข่าวชาย 1] เมืองทั้งเมือง ถูกชัตดาวน์
และทุกอย่างทั่วทั้งประเทศนี้ ต่างก็หยุดชะงักไปหมด
[ผู้ประกาศข่าวชาย 2] เกิดความโกลาหล ทั่วทั้งนิวยอร์กซิตี
เนื่องมาจากโดรนของเซนเตอร์ทั้งหมดออฟไลน์
[ผู้ประกาศข่าวชาย 3] เที่ยวบินทั่วโลก หยุดบริการ จราจรติดขัดวุ่นวายกันไปหมด
[ผู้ประกาศข่าวหญิง] เซนเตอร์เงียบหายไปจาก การสื่อสาร ขณะที่ผู้ใช้นับล้านรอคอยถ้อยคำ
หรือสัญญาณว่าจะกลับมาออนไลน์ได้ยังไง
[แวนซ์] ข้อกล่าวหาที่น่าตกใจวันนี้ มีการเผยแพร่วิดีโอเทป
อ้างว่ามีหลักฐานแสดงการทดลอง ของเซนเตอร์กับเด็กชายมนุษย์
คองเกรสกำลังเตรียมออกหมาย เรียกตัวผู้บริหารเซนเตอร์…
[ผู้ประกาศข่าวชาย 4] อีธาน สเก็ตถูกจับที่ ไมอามีขณะกำลังขึ้นเครื่องบินส่วนตัวไปอกวาดอร์
ผู้ประท้วงพากันรวมตัวเรียกร้อง ให้ยุติเขตกักกันหุ่นยนต์
- อีธาน สเก็ต มันเป็นโรคจิต - บางคนกลัวว่าจะเร็วเกินไป
จับมันขัง โยนกุญแจทิ้ง ขายหุ้นให้หมด
ผมไม่อยากพูดถึงมันให้เสียปาก
รู้ไหมผมอยากพูดถึงใคร
เด็กสาวที่พาฝูงหุ่นยนต์ไปถึงซีแอตเทิล
- แล้วก็โค่นสเก็ตต่างหาก - [ผู้ชาย 1] คุณพูดถูกต้อง คูเปอร์
- ให้เธอมาดูแลโลกเถอะ - [คูเปอร์] เธอเป็นใคร
ใครก็ได้ช่วยบอกทีว่าเธอเป็นใคร
เฮิร์มบอกว่าเขาเตรียมกล้องพร้อมแล้ว
โอเค
จะเอาอย่างงี้แน่นะ
[ถอนใจ]
- ฉันต้องเชื่อมต่ออนุภาค - อืม
อือฮึ ไม่เข้าใจสักนิด
เต็มที่เลยนะ เธอทำได้
[เฮอร์แมน] โอเค เดินกล้องครับ
เอาละ ทีนี้พูดได้เลย
หวัดดี
ฉันชื่อว่ามิเชลล์ กรีน
ฉันรู้มีบางคนยังหวาดกลัวนิดหน่อย เรื่องของฉันกับเพื่อน
เรื่องที่เราทำ
ตอนนี้โลกเปลี่ยนไปแล้ว
ฉันแค่อยากบอกเหตุผล
สิ่งที่เซนเตอร์ทำ ไม่ได้แย่กับแค่หุ่นยนต์
แต่เลวร้ายกับเราทุกคน
ฉันรู้ว่าเคยมีสงคราม
ทุกอย่างพังทลายจนชีวิตมันโคตรห่วยแตก
ก็ใช่ มีช่วงหนึ่งที่นิวโรแคสเตอร์ ช่วยให้คุณลืมไปได้
เราเคยชินกับมันจนคิดว่านี่แหละคือชีวิตจริงๆ
- แต่ไม่ใช่ - [เปียโนบรรเลงเพลงเศร้า]
[มิเชลล์] ชีวิตจริงคือการสัมผัส
คือคุณกับฉัน
เรามีเนื้อมีหนัง ใช่แล้ว และเราก็ยังมีไฟฟ้าด้วย
ตอนเรากอด เราขำ ตอนจับมือ และทะเลาะ
อนุภาคของฉันอยู่กับคุณ ของคุณก็อยู่กับฉัน
และอาจจะอยู่ด้วยกันตลอดไป
มันจะไม่เป็นงั้นถ้าคุณเก็บตัว
เพราะมันเกิดแค่ข้างนอกในโลกความจริง
มองรอบๆ
ข้างๆ คุณยังมีใครอยู่ใกล้ๆ
เป็นของจริงและมีชีวิต
พวกเขาต้องการคุณพอๆ กับที่คุณต้องการพวกเขา
ถ้าหากไม่มี
ถ้าคุณไม่มีใคร
ก็มาหาพวกเรา
เพราะเรากำลังเริ่มใหม่
และคราวนี้จะทำให้ถูกต้อง
ด้วยกัน
โอเค เสร็จแล้ว
เสร็จแล้ว เป็นไงมั่ง
ก็โออยู่ สำหรับพวกหุ่นเนื้อ
[ดนตรีเปียโนบรรเลงดังขึ้น]
[เพลง "Yoshimi Battles the Pink Robots, Pt. 1" บรรเลง]
[เสียงดนตรีเพี้ยนดังกังวาน]
[ดนตรีอัพบีตบรรเลง]
[ดนตรีน่าขนลุกบรรเลง]
[ดนตรีแอ็กชันยุค 1960 บรรเลง]
[ดนตรีหยุด]
[ดนตรีฉลองชัยบรรเลง]
[ดนตรีเศร้าหม่นหมองบรรเลง]
[ดนตรีรื่นรมย์บรรเลง]
[ดนตรีผ่อนคลายบรรเลง]
(ด้วยความระลึกถึง ปีเตอร์ เดอ ทอฟโฟลี)
[ดนตรีค่อยๆ เบาลงแล้วหยุด]