Anteriormente…
Non son tan parvo para deixar o dispositivo aquí.
Non imos dirixir unha operación táctica encuberta en Corea do Sur.
Lester Kitchens. Tecnicamente, segue como avogado da CIA.
- Non tiña outra! - Adeus ao de Moscova.
Necesito información fiable. Por iso te puxen coa exmoza.
E a foto que mandei?
Estaba cos recordos do exército do pai. É alguén.
Son avogado para a CIA.
Iso é a puta hostia.
- Copias o meu disco duro? - Hannah!
Se imos de axentes de seguros, por que non pagamos o rescate?
- Reunión concertada. - Facedes que a poñan ao teléfono,
rastréxoa e mandamos os de extraccións.
Como sabemos que está viva?
Dez millóns. Están dispostos a pagar o noso prezo?
Nin cheo de viño.
Parecía moi asustada.
Rastrexei o enderezo IP da videochamada ata a orixe.
Por que tedes esa cara?
Porque a teñen en Vladivostok, Rusia.
Escoitade!
Estes son os nosos obxectivos.
Lester Kitchens é un supervisor veterano que se fai pasar por avogado.
Owen Hendricks é o seu protexido.
Janus Ferber é un avogado arteiro, experto en manipulación.
Esperade unha gran competencia técnica e apoio operacional de primeiro nivel.
Ademais,
hai que determinar quen é esta rapaza e se lles está axudando.
Aínda que así sexa, os homes non pasan por coreanos.
Vaian a onde vaian, chaman a atención. Así que saíde a apañalos.
Esperade.
Onde raio está o axente Kim?
Vale. Rusia non é ideal.
Non é Rusia, meu. Nan Hee está retida en Vladivostok.
O sitio máis perigoso de Rusia.
O refuxio da criminalidade e a violencia.
A mafia rusa, a yakuza, os jopok, as tríades.
Protexidos por unha policía corrupta, o FSB e o exército.
Tradución: é unha misión suicida.
Non. Tradución: é o salvaxe leste.
O rescate será máis fácil aí que na Praza Vermella.
Dío o avogado con cero experiencia en operacións.
Tío, levo nesta merda desde o día que entrei na Axencia.
Intentáronme matar a semana pasada.
Unha merda.
É certo.
O tipo era un ninja. Arrastroume pola pista do aeroporto de Incheon.
Espera aí, a min tamén me intentou matar un ninja.
- Ese de aí. - Hostia.
É o mesmo tipo.
É Lee, antigo axente de intelixencia convertido en sicario.
Quen contrataría alguén para matarnos?
Dawn.
Que? Por que ía querer matarme a min?
Preguntácheslle polos recursos. Leva anos manexando recursos fantasma,
roubando cartos da Axencia. Pensará que cho contei.
Vale. Eu voume cagando hostias. Abur, cabróns.
Janus, a onde vas?
Vou á embaixada a afogar nun retrete para saír deste cúmulo de despropósitos
antes de que nos maten ou nos deteñan por espionaxe.
Janus.
Déixao. Hai que centrarse en como sacar a miña muller de Rusia.
É o que importa.
Escoitade o que pode revelar os peores segredos da Axencia cun botón.
Sei o que hai en xogo.
Pero, para rescatar a túa dama en apuros, necesitamos saber onde está.
E non podemos usar as nosas axencias sen alertar o NIS.
Temos un recurso que a pode localizar.
Téñoo eu, e é mala idea.
É mala cousa. Moi verde, totalmente inestable.
A vida da miña muller está en xogo.
Non hai malas ideas nin recursos demasiado inestables.
Faino e punto.
A directora adxunta Cho.
Non collas.
Teño que coller. Leva así toda a noite.
Eviteina pensando que o rescate iría ben. Agora teño que amañalo.
Si, directora.
Onde estás?
Estou no teu piso e está claro que o rexistraron.
O meu piso?
Que raio está pasando, axente Kim?
Janus Ferber debeu drogarme.
Quedou comigo onte para pasarme información.
E xa só lembro espertar no coche.
Debeu rexistrar el o meu piso.
Por que?
Non gardas nada secreto aquí, non?
Non.
Claro que non.
Vou para aí.
Non, xa marcho.
Viron a Hendricks e a Kitchens no distrito dos moteis.
Ven verme ao despacho.
Si, claro.
Merda.
- Que? - Hai que marchar xa.
A policía e o NIS veñen para este barrio.
E todo isto?
Déixao. Janus limpouno todo, non hai nada que os leve á Axencia.
Ademais, en canto saiamos, pásanlle a mangueira ao cuarto.
Xa o teño. Veña.
Ábreo.
Que hostia é isto?
VARSOVIA
Tiñades que traer ordenadores.
Xa tiña comprador.
- Da? - Ola, son Owen.
Teño un choio para ti.
A cooperante coreana secuestrada pola yakuza está retida en Rusia.
E queres que recoñeza o terreo? Trescentos mil.
Feito.
- Ei, non fagas iso! - Que?
- Ti non. - Necesitamos un.
- Espera, Nichka. Colle. - Necesitámolo.
Ocúpome eu.
Non podes poñerte a romper ventás.
Perfecto. Espera.
Ola! Un momento!
Un momento.
Ola. Alúgoche o coche un día.
- Dez mil dólares. - Dez mil?
Dez mil dólares. Rápido.
Dáme a túa tarxeta.
Que si! Chámote.
Vou colgar.
Non! Espera.
Estamos aquí. Necesitamos que vaias a Vladivostok.
Polo carallo.
É unha cloaca chea de tiburóns. Eu aí nin me acerco.
- Merda. 500 000. - Busca outro.
Un millón de dólares.
Só por dicirnos que porta tirar abaixo.
Feito. Mándame a información que teñas.
Aceptou. Menos mal.
Merda.
Eu non daría as grazas aínda.
Estamos nun país agora hostil, perseguidos pola policía
mentres nos chantaxea un cidadán psicópata
que nos vendería a nós e a Axencia pola muller.
Vale, Lester.
Acabei? Non!
Prométeslle un millón a un chaleco suicida andante
e pagas dez mil por alugar esta chatarra.
Para a hora de comer, xa non teremos fondos para a operación.
A parte boa é que non chegaremos vivos.
Ei.
Ei, que tal a cabeza?
Perdón.
Non te quería mancar. Gústasme de verdade. Por que non me deixaches explicarcho?
Estou ben. Leva o portátil. Non digo nada, prométocho.
Non vale para nada. Non hai nada de Owen.
- De Owen? - Si.
Necesito saber que fai en Corea.
Secuestráchesme por Owen?
Estou loitando pola miña vida, Hannah!
Deus!
Isto non tiña que pasar. Eu só fora de festa!
Pasar as miñas 24 horas de festa semanais a Seúl.
Pero detivéronme por comprarlle droga a un da secreta.
Suponse que che teñen que dicir que son polis! Pero non!
Non, acabei nunha sala cunha puta víbora
que me ameazou con poñerme dez anos á sombra
se non facía algo para ela.
Resulta que un rapaz viaxeiro e con pasta é moi útil para unha axencia de espías.
E agora estou ben fodido
porque, se non lle dou algo sobre Owen, vaime mandar deter ou matar.
Jae.
Enténdoo, vale?
Entendo o inxusto que é.
E pódoche axudar.
- Pódote sacar desta. - Como?
Como hostia me vas sacar desta?
Necesitas algo sobre Owen, non?
Déixame chamalo.
En min confía.
Se se vai abrir con alguén é comigo.
- Non é bo momento. - Cala! Secuestráronme!
Jae espía para Corea! Tenme de refén! Four Seasons, Georgetown, quinto piso!
Espera, Hannah! Merda!
- Es a tormenta perfecta do caos. - Cala a puta boca.
Salazar.
A Hannah secuestrouna o seu mozo, Jae non sei que.
- Four Seasons, Georgetown, quinto piso. - Chama a policía.
Non. O tipo espía para Corea.
Apáñao, sálvaa e poderás pedir o que queiras.
Como quedes quieta, véndote a Contraespionaxe.
Ódiote.
Eu tamén te odio.
Xa, eu tamén. Ponte á cola.
Non pinta ben.
Merda.
Vale.
Veña…
Departamento Xurídico.
Donna, Janus Ferber. Dille ao xefe que me deteñen en Seúl.
Señor Ferber, queda vostede detido
por actividades alleas ao seu status diplomático.
Soa atinado.
Hai marxe coas esposas?
Tómoo como un "quizais".
Non é un "non".
Trae a Ebner e avisa a Hendricks e a Kitchens. Que non chamen a atención.
- É mal momento? - O NIS arrestou a Janus.
Mi ma, moi mal o vai levar.
E vostede vai levar mal
que Owen me acaba de chamar para dicirme
que un espía coreano secuestrou a súa moza. Ou exmoza, vaia.
E tena retida como refén no Four Seasons.
Informo o FBI?
Non. Negativo. Iso implicaría a Contraespionaxe.
E o caso de Owen é do máis alto segredo.
Fai un Angleton.
- En serio? - Si.
Vale.
Pero non podo arrastrar o tipo ata A Granxa eu soa.
- Despacho do director. - Son o director xurídico. Necesítoo.
Prioridade un.
- Señor. - Contra!
É Walter Nyland.
Téñoche dito que non fagas iso.
Vaite.
- Espero que non sexan malas novas. - Necesito dous homes de…
Catro homes de fiar para ocuparse dun asunto na casa.
E necesítoos xa.
Necesito saber onde están os seus amigos.
Nin o sei nin me importa.
Pois debía.
Metéronse nunha boa, coma vostede.
- Grace… Pódoche chamar así? - Non.
Grace, entendo a ira, ata me parecen ben as esposas,
pero non me trates coma un puto novato.
Coñezo as regras da nosa relación de cabo a rabo.
Penses o que penses,
só podes declararme persona non grata e meterme nun avión.
As regras son as que eu digo.
Chamaches á directora adxunta…
A cona!
- Acabouse, Jae. - Cala a boca!
Como avogada, dígoche que a mellor opción, a única que tes, é fuxir.
Owen sabe todo o que eu sei de ti.
- Mancarme non vai axudar. - Cala! Necesito pensar.
Non tes tempo! Nin capacidade, polo visto.
Dei a alarma na CIA. Veñen aí os helicópteros negros.
Terás uns tres minutos.
Se dás fuxido, que saibas que pensarei moito no merdas que es!
Hannah?
Hannah? Estás ben?
- Si, estou ben. - Moi ben. Vístete.
Tocou algo teu?
O meu móbil, o portátil.
Ten o seu cuarto no piso 11.
Collede portátil e móbil. Limpade o resto.
Que está pasando?
É alto segredo e temos que ir a un sitio seguro para falalo, si?
Vamos.
OFICINA DA CIA, SEÚL
- Cres que Janus estará ben? - Si.
Vano facer suar,
pero a regra é declaralo persona non grata e mandalo á casa.
Por que me molesto en vir traballar?
Ai, non.
Eu aquí pensando que son alguén no sexto mellor destino da Axencia,
pero mangonéanme uns avogados.
Estamos ás ordes do director e do director xurídico.
Estás mellor fóra desta conversación.
Temos que facer unhas chamadas. Precisamos unha SCIF, comida
e uns técnicos para localizar caras hostís no aeroporto.
Ben? Ben.
- Caras hostís? - Dawn e Dodge.
As desgrazas nunca veñen soas.
Estando contigo, as desgrazas veñen a todas horas, todo o ano.
Sabes? Viríame ben un bolso novo para o traballo.
Un que diga "xefaza", pero con discreción e clase.
Podería ser o teu regalo para darme as grazas.
- Iso é que Hannah está ben. - Fisicamente, está ben.
Emocionalmente, estase preparando para cazarte.
- Quero falar con ela. - Mala idea.
- É Lester? - Ola. Que hai, moza?
- Tiñas que estar ti aquí e non eu. - O mesmo digo.
Faille caso a Lester, Owen. Non quere falar contigo.
Aínda así…
Ola!
Só un conselliño.
O xeito de calmar a vítima dun secuestro
non é volver secuestrala.
Hannah.
Non o quero a el.
- Por favor, mírame un momento. - Es a raíz de todo o mal.
Un parasito que come alegría e caga destrución.
Sinto moito que che pasase isto.
Cando te mudaches, íache dar espazo, saír da túa vida para que foses feliz.
Owen, se teño que quedar aquí a escoitarte racionalizar
e pedir perdón polas túas merdas unha vez máis,
vou cravar un coitelo nos tímpanos.
- Nin sequera sei por que estou aquí. - Vale.
Pero a cousa é esta.
Por moito que me detestes e queiras berralo aos catro ventos,
non podes, nunca, porque o de hoxe non pasou.
O que?
Nada do que viviches ou oíches durante as últimas 12 horas pasou.
Cando no bufete che pregunten por Jae, dirás que te despediu e marchou.
Se pregunta Terence, dirás que Jae te deixou e marchou.
- Estás de broma, non? - Non.
En serio, xa me gustaría.
Seduciute un axente extraoficial vinculado con Corea.
É do peor. Poderías acabar sen traballo, detida, inhabilitada.
En lugar diso…
o rapaz vai desaparecer.
E non te volverás preocupar por el despois desta conversa,
que tampouco tivo lugar.
Entendes?
Hannah, necesito oírche dicir que o entendes.
Enténdoo.
- Tomouno ben. - Si.
Son mala persoa?
Si. Ao 1000 %.
Pero fixécheslle un favor ao mostrarlle o mamón que es.
Mostrarlle que hai de verdade debaixo desa capa de encanto.
Era a opción máis amable.
Agora, a porta entre vós os dous pechouse para sempre.
Cal é o verdadeiro propósito do seu traballo en Seúl?
Sen comentarios.
Encántame estar contigo, pero non teño que contarche nada.
Dígame onte están
ou métoo nunha cela e tiro a chave.
Se isto fose Rusia, si. E aínda me dabas unha boa malleira antes.
Pero isto é a República de Corea.
Vasme mandar a un cuarto limpo cunha temperatura agradable,
vasme dar comida equilibrada e vasme acochar á noite.
Escóiteme ben, señor Ferber.
Se non di a verdade,
non me quedará outra que dicirlle ao seu xefe que se deixou comprar.
Mandei un operativo ao seu cuarto do hotel con 10 000 dólares.
Aceptou un suborno.
Bo intento.
Pero A: iso non pasou. E B: non cho van crer.
Declárame persona non grata.
Ese proceso é moi lento e interminable.
Imos aló.
Entón…
a quen temos que chamar?
- Non sei de que falas. - Sabes, si.
O teu supervisor no NIS, aínda que os dous sabemos que negará coñecerte.
Nin se molestaron en meterte no sistema oficial,
así que non te van recoñecer agora que te temos.
Onde estamos?
No limbo.
Oíches falar de Yuri Nosenko?
Non.
Un axente do KGB que desertou e veu para os EUA nos 60.
Pero non nos fiabamos, non sabiamos o que non sabiamos.
Así que o tivemos aquí na Granxa, nesta mesma sala.
Tres anos.
Ninguén o sabía.
Mira.
Contoumo Hannah. Parvo de ti, deixácheste usar pola intelixencia coreana
para espiar en solo estadounidense sen tapadeira.
Así que podemos matarte por traizón.
Ou reterte aquí ata que se che desprenda o colon.
Eu de ti empezaba a falar.
Que pasa se che digo a verdade?
Depende do que saibas.
Pero garántoche que será mellor que quedares calado.
Vale.
Vale, falo.
Moi intelixente.
Isto non tiña que pasar.
Cóntamo todo e non mintas.
Estaba por aí de festa
cos cartos de meu pai…
Un contacto da policía de Seúl manda isto.
Gustábanme.
Hostia. Grazas.
Si.
Que?
…quen te recrutou…
Hostia.
Hai que avisalo.
Declárame persona non grata dunha puta vez.
Ai, mi ma.
Dade a alerta. Pechade o edificio!
Perdón, teño que coller.
Diga.
Descubríronte.
Sae de aí cagando hostias. Xa.
Parádeo!
Oi! Ei.
Saíu. Mandou unha localización para quedar.
- Ben. Hai outro problema. - Que?
Saltou unha das alarmas que coloquei.
Dodge e Dawn chegaron ao aeroporto de Incheon
- con carnés que non constan na Axencia. - Só hai un motivo para iso.
- Matarnos. - Que facemos?
- Matalos nós primeiro. - Xa.
En serio?
- Que tipo de inventario podes conseguir? - De todo menos mísiles guiados.
Podemos ir xa por dous paquetes tácticos. Algo máis pesado tarda un día ou así.
É unha broma?
As mans onde eu as vexa!
Baixa.
Lester, estás moi enganado. Mándanos o director West de apoio.
Unha merda. Sabemos que vides para liquidarnos.
Imos dar un paseíño e falar de como facer.
Xa!
Veña, Dawn.
- Sae! - Tranqui, Dodge. Sae.
Por atrás. Por aí.
Fostes a mal sitio. Benvidos a Corea.
- Imos aló. - Veña.
Imos ver algo de K-pop, comer carne á grella… Veña, para o Kia.
Por se serve de algo, sinto que che pasase isto.
Grazas.
Cando Jae se queixaba de como o obrigaran a facerse espía,
eu só pensaba que era un neno rico e parvo.
Pero agora entendo como pode pasar.
Espera.
Non me iredes intentar recrutar para facer movidas turbias para a CIA.
Diso ocúpase outro departamento. Pero, insistindo no que che dixo Owen,
esquece o de hoxe e esquéceo a el. Desta vez, de verdade.
Era o que intentaba.
Xa. Custa deixalo. Está claro que eu non son inmune ao seu encanto.
Se non, non acabaría no medio da vosa disfuncional parella.
Ti úsasme para salvalo, el úsame para salvarte.
Pero acabei. E ti tamén debías.
Como pareces unha persoa decente, dígocho do xeito máis amable posible:
borra o meu número.
Veña, Kitchens, ti non es así.
Ai, non? Será que che esqueceu.
Pero, cando mandaches o sicario a degolarme en Varsovia,
doeume moito.
Entendido.
Pero o boy scout non che vai deixar tirar con nós así.
Aínda ten sentido da moral.
Si, ten razón. Si que o teño.
Pero creo que me quedou no coche. Vou buscalo.
Espera!
Non podedes matarnos impunemente.
Podemos tal, Dodge.
A Axencia cre que estades confinados en Mauricio.
Ninguén vai buscar os vosos cadáveres
no fondo dun barranco da provincia de Chungbuk.
Lester ten razón. Viaxastes a Corea con papeis falsos.
Sen declarar.
Prescindibles.
Vale.
Recoñezo a dinámica de poder.
Facemos un trato. Iso sempre é posible.
Acabouse a puta dinámica de poder, Dawn.
Non hai trato que facer.
Intentastes matarnos e quedastes sen opcións.
Non tedes nada que queiramos.
Adeus, Dawn.
Que pasa? Quen son eses?
Os da CIA que intentaron matarnos. Viñeron rematarnos.
Saben de operacións?
Non. Non nos fai falta a axuda desta xente.
O meu mundo acaba de virse abaixo e necesitamos axuda.
E non estamos para poñernos exquisitos. Apártaos e falamos.
Díxencho.
Sempre hai algún trato que facer.
Tes nove vidas.
De verdade pensou que podía recrutar un dos meus sen máis?
Iso non foi o que pasou.
O seu home, Jang Kyun Kim, está chantaxeando a Axencia.
Se iso é certo, por que non nos puxeron ao tanto?
Non tiñamos datos dabondo. Podíano estar usando como cebo
para ver se picabamos.
E logo acusarnos de violar a nosa relación diplomática.
Iso non ten sentido.
Valoramos moito a nosa relación coa CIA como para xogar a ese tipo de xogos.
Que segredos ameaza con revelar?
Agora vaino usar a el para obter os nosos segredos?
Non, só intentamos poñernos ao día sobre unha operación
que están dirixindo de xeito encuberto no noso país.
Co debido respecto, non podemos entrar en detalles agora mesmo.
E poden falar do obxectivo da suposta chantaxe?
Que lle esixe á Axencia
a cambio de gardar os seus segredos?
Repito, non podemos entrar neses detalles agora mesmo.
Inaceptable.
Deteñan o seu persoal inmediatamente e entreguen o meu axente ao NIS.
Os dous sabemos que non é tan fácil.
Tómao como un xogo.
Non é un xogo, e isto é unha notificación formal:
non dirixan ningunha operación máis aquí
ou cortaremos o intercambio de intelixencia.
Non vexo necesidade de que as cousas cheguen a ese nivel.
Ten dúas horas para informarnos sobre a operación e entregar o axente Kim.
Dúas horas non chegan.
Aínda nos estamos organizando. Levará polo menos 12.
Teñen seis.
Director Choi, teño unha chamada. O meu director xurídico contactará co seu
para retomalo cando rematemos coa análise. Un pracer, coma sempre.
Onde raio estades?
Agochados, señor. Ata que falemos de como seguir.
Non hai como seguir. A situación delicada tornouse no final de festa de Calígula.
Houbo contratempos, pero lémbrolle que, se paramos agora,
o chantaxista sacará dúas décadas de segredos da Axencia á luz.
Mandáronme aquí para que iso non pasase
e o bo é que vexo unha vía cara á vitoria.
Non me vendas a moto, Hendricks.
Só intentas salvar o teu propio cu.
Que vía vas ter aberta chegado este punto?
Temos un recurso moi valioso recoñecendo o terreo en Vladivostok,
onde está retida a muller do chantaxista.
Cando saibamos a porta que hai que abrir, botámola abaixo e sacámola de alí.
E queres apoio táctico?
Que autorice unha misión encuberta en Rusia?
Estás colocado agora mesmo?
Non, señor. Non necesito apoio operacional.
Teño un equipo táctico ao mando de Dawn Gilbane.
Está facendo artesanía con clips fronte á costa de Sudáfrica.
Negativo. Está aquí, señor.
O que? Por que hostia está en Corea?
Non contestes. O director non quere sabelo.
Miren, señores, imos ser sinceros.
Ofrecinme para unha misión imposible e saíu mal en moitos sentidos.
E, aínda así, vexo a meta.
Para conseguir cruzala, vou necesitar certas garantías.
Non estás en situación de negociar con nós.
Está equivocado. Mesmo un 1 % de probabilidade de éxito vale algo.
E vostede daría o collón esquerdo
por un 1 % de probabilidade de evitar meses de audiencias no Senado
e cobertura da CNN sobre a criptomoeda secreta da CIA.
Que pides?
A cambio de completar a misión de rescate con éxito
e neutralizar a ameaza de chantaxe…
nomearán a Kitchens xefe da oficina de Moscova.
Arríscase persoal e profesionalmente porque eu o arrastrei aquí
e merece un recoñecemento se sae ben.
Xa que estou de fada madriña, ti que queres?
Eu, recuperar a miña vida.
Deixar a CIA sen ter os de Contraespionaxe enriba
e sen que manchen o meu nome.
Espera.
E se fracasades?
A Compañía renega de min.
Eu ía por libre. Vostede e eu non nos coñecemos.
Faino.
Non podo crer que lle deses luz verde.
En canto toquen o chan de Vladivostok…
Non van chegar tan lonxe.
Atopamos o dispositivo de home morto. Máis ben, o mecanismo que o activa.
Hendricks mandou fotos do piso do chantaxista.
Os meus homes viron isto e deulles a curiosidade.
Son imaxes dunha rede social especializada en arte con corda.
A secuencia das publicacións é un código.
En canto o descifren, inhabilítano, desactivan a ameaza
e iso acaba definitivamente co noso problema da chantaxe.
E se o noso problema da chantaxe está ao lado dun dos meus homes
cando chegue o día do xuízo final?
Queres que che conteste?
Non.
Vale, temos un trato. Necesitamos un plan. Sóltaos.
- Mala idea. - Falou o novo xefe da oficina de Moscova.
- Que dis? - Fácil. Conseguímolo e o posto é teu.
Sóltaos. Jang Kyun ten razón. Necesitámolos.
Vale.
O bo é que hai trato, pero non ides poder negociar as condicións.
Diredes que si ou que non.
E, se dicides que non, saberedes o que é unha caída mortal.
Podo aceptalo.
Si.
A yakuza secuestrou a miña muller e tena retida en Vladivostok.
Temos un recurso no terreo investigando onde.
Tedes que xuntar un equipo por libre para ir rescatala.
- Era mellor deixalos sós. - Matábanos fixo.
Moi chistoso. Podedes xuntar un equipo ou non?
Podo chamar uns tipos, pero non o farán gratis.
Ben. Teño un maletín cheo de pasta dabondo para isto. E máis se sae ben.
Vale. Pero, ata que saiba onde teñen a tipa,
non saberei o alcance da misión.
Saberemos algo dentro de seis horas.
Non podemos quedar no país seis horas co NIS en busca nosa.
Temos que saír de Corea pero xa.
Iso é moito pedir. O NIS estará vixiando todos os aeroportos.
Non teredes algún contacto local con barco, non?
Lanzafoguetes RPG, si. Barco, non.
Eu coñezo alguén con barco.
Que chula a moto.
Owen.
Ola.
Empezaba a pensar que xa non te volvería ver.
Ía traballar, pero dígolles que estou mala.
Non, non fai falta. Non podo quedar.
A verdade é que vin pedirche un favor moi grande.
Tecnicamente, é unha transacción comercial.
Toma.
Necesito o barco de teu pai.
Non sei ben canto tempo, pero necesítoo xa.
O que?
Son moitos cartos.
Xa. Son 60 ou 70 000. O que me cabía nos petos.
Non entendo.
O meu caso saíu mal. O NIS búscanos a min e os meus amigos.
Non che quería pedir isto, pero…
Está en xogo a vida dunha muller.
O home é o tipo que me asaltou no teu bar.
Despois de pasar a miña curta carreira tomando malas decisións,
teño a oportunidade de recompoñer unha historia de amor e teño que facelo.
Perdoa.
Isto foi un erro, non debín vir.
Non teño dereito a pedirche isto nin a meterte nos meus dramas.
Non pasa nada.
Si que pasa.
Sempre fago isto. Tírome á piscina
e logo xustifico arrastrar os demais para que me axuden a saír.
Son unha persoa adulta, Owen, con criterio propio.
Se che quero axudar, axúdoche. Se non, mándote á merda.
Mentres sexas sincero comigo, as miñas decisións son miñas.
Levo anos sendo infeliz.
Aburrida, perdida, soa.
E apareciches ti e volvinme sentir viva.
E agora vas desaparecer para sempre?
Colle o barco,
pero eu quero ir.
Necesito unha aventura.
Agradézocho.
De verdade.
Pero isto non vai ser unha aventura e eu non son a solución ao teu aburrimento.
Son a mala decisión
que acaba cunha tatuaxe na cara ou unha sentenza de cárcere.
Esas son as condicións. Tómaas ou déixaas.
- Necesito a moto. - Iso é un si?
Non.
Hostia!
Si!
Veña!
- Sabes andar en moto? - Algo.
Merda.
Hai que correr.
Non, necesitamos a moto. A pé non damos fuxido.
Hostia!
Coidado!
Perdón!
Apartade!
Coidado!
Ei!
Perdón!
Perdón! Apartade!
- Merda! - Apura!
Iso intento.
Ei!
Coidado!
Que tes no bolso?
Que? Por que?
Hai que frealo.
- Unha botella de auga. - Lánzalla!
PORTO DE SOKCHO
Vale. Voute presentar, pero todos usan nomes en clave
e, sinceramente, non me aclaro con eles.
Así que… este é Mangallón e ese é J-Can.
Vai ser que non.
Son Yoo Jin. Xa miraremos o dos nomes logo.
Primeiro, necesito saber quen sabe de barcos, porque non hai tripulación.
Eu sei algo de barcos de pesca.
Eu son máis de portaavións, pero aprendo rápido.
Ben.
Imos indo. Hai que saír a mar aberto.
Non sabía que viña con nós.
Tivemos un pequeno altercado co NIS.
A situación foi tensa de carallo.
Ademais… só nos deixaba o barco se viña ela con nós, así que…
Canto lle pagaches?
Uns 60 000.
Ti sabes que por cada feixe que sacas do maletín non crece outro, non?
Si, non son idiota.
Cando teñamos que pagar, estaremos mortos ou seremos heroes.
Sexa o que sexa, os cartos van dar igual.
Quita de aí.
Vamos rescatar a túa muller.
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández