Harald!
Cześć, tu Harald.
Nie mogę teraz odebrać, ale zostaw wiadomość.
Cześć, tato.
NIEODEBRANE POŁ.
Halo?
Chwila.
Nic nie słyszę.
NA MOTYWACH CYKLU POWIEŚCI VIVECI STEN
MORDERSTWA W ÅRE
CO SKRYWA ŚNIEG: CZĘŚĆ 1
Nienawidzę go, Lydio. Nie odpuszczę.
Kochana, rozumiem. Będzie dobrze.
Wiem, jest do bani, ale coś wymyślimy.
Christianowi nie wolno wyrzucić cię z mieszkania.
Jest tak zwana ustawa o kohabitacji.
Zaufaj mi, naprawdę.
Zajmuję się tym zawodowo, Hanna.
Dobrze, że wyjechałaś. Skupisz się na czymś innym.
Wysłałam ci kod do domku. Możesz używać naszego auta.
- Jestem zmęczona. - Klucz jest w korytarzu. Nie myśl o tym.
Wypożycz narty, cokolwiek.
- Jest tyle… - Nie jadę jeździć na nartach.
Okej.
Jebany idiota.
No…
Jesteś u celu.
Dzień dobry, Åre. Szczęśliwego dnia świętej Łucji.
Wkrótce ruszą stoki…
Kalle, musimy się pospieszyć.
Amanda.
Amanda?
Amanda, spóźnisz się.
Cholerny dzieciak.
Cześć.
Amandy nie ma w domu.
- Co? - Nie ma jej. Pewnie została u Ebby.
- Nienawidzę, kiedy to robi. - Spokojnie, jest święto.
Przestań.
Cześć, Mira! Cześć.
Nie, Ludde! Wracaj!
Wejdź.
Przebieraj się.
Musimy być tam za pół godziny. Migiem!
Harald zapomniał.
Przyszłam wcześniej do pracy i znalazłam.
- Był na biurku. - Jasne.
Harald!
Mira przyniosła twój telefon!
Wybacz, totalny chaos.
Jest dzień św. Łucji. Myślałam, że to Amanda.
Jesteśmy spóźnieni.
- Trzymaj. - Dzięki.
Cześć.
Więc…
Fredrik znalazł go w moim aucie.
On chyba się domyśla.
Musimy być ostrożniejsi.
Nie, Harald. Musimy…
- Musimy przestać. - Ale Mira…
Nie. Gdybyś widział, jak na mnie patrzył.
Pogadamy o tym na osobności, nie tutaj.
Kochanie.
Ludde uciekł, nie mam czasu go szukać.
Znajdziesz go? Jesteśmy spóźnieni.
Zaraz zwariuję.
Idziecie z Fredrikiem na imprezę?
- Tak. - Świetnie.
- Do zobaczenia. - Tak.
Kalle! Musimy się pospieszyć. Czas na nas.
W porze lunchu moglibyśmy…
Nie, Harald.
Nie.
Nie, muszę iść.
AMANDA NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
Światłość w ciemności nocy
Nadchodzi z blaskiem świec
Święta Łucja
Panie wiecznego blasku…
nieskończonego światła…
Przegnaj chłód nocy z naszych serc.
GDZIE JESTEŚ? MARTWIMY SIĘ Z TATĄ!
ZADZWOŃ, JAK TO PRZECZYTASZ!
Staję przed Tobą
jak dawniej
w koronie świec
i z uroczystą pieśnią.
No to wycofaj!
Czyli nie.
- Dobry. - Dobry.
- To jednokierunkowa. - Okej.
- Proszę wycofać i jechać w prawo. - Dobra.
Boże…
To nie mój samochód, ale…
Czyje to auto?
Mojej siostry.
Albo mojego szwagra.
- Poproszę prawo jazdy. - Już.
Zostawiłam w moim aucie, ale…
Tak.
Proszę wysiąść.
- Cześć. - Cześć.
Boże.
Zapomniałam.
POLICJA
Witamy w Åre.
Wycofać i w prawo.
Dziękuję. Miłego dnia.
Miłego…
Dobra, już cofam.
- Cześć. - Cześć.
Jest tu Amanda?
Nie.
Nie spała tutaj?
A co? Nie spała w domu?
Była wczoraj u was na imprezie, tak?
Tak.
Ale wyszła.
Dokąd?
Nie wiem.
O której wyszła?
Późno. Nie pamiętam.
Ktoś musi wiedzieć, gdzie jest.
Może poszła do Viktora.
Jakiego Viktora?
Nie wiem.
Jaki Viktor, Ebba?
Nie wiem. Wiem tylko, że nazywa się Viktor.
- Nie słyszałaś rozmowy przez telefon? - Nie.
- Jakiś Snapchat? - Nie.
Każ jej od razu do nas zadzwonić, jak tylko ją złapiesz.
- Jasne, Ebba? - Tak.
Nie, kurwa.
Co się stało?
Dzień dobry. Nic.
Daniel Lindskog i Anton Lundgren z policji w Åre.
Dzień dobry.
Wezwałam ich. Boję się czekać.
Zwykle zaginione osoby wracają w ciągu kilku dni.
Jest zimno, traktujemy to poważnie.
Nasi ludzie już jej szukają.
Wracam od Ebby, mówiła, że Amanda wyszła wczoraj w nocy.
Jej e-roweru tam nie było, musiała go zabrać.
Podobno poszła do jakiegoś Viktora, ale Ebba go nie zna.
Viktor? To jej chłopak?
Nie, nigdy o nim nie słyszałam.
- A ty? - Nie.
Nie, Amanda nie miała chłopaka.
Dostałem to wczoraj w nocy.
Nie miałem telefonu w domu.
Zostawiłem w pracy jak zwykle.
Cześć, tato. To ja.
Mam dość, chcę wracać.
Możesz mnie odebrać? Nie jestem jakaś pijana,
ale nie dzwonię do mamy, bo będzie mnie pouczać.
Zadzwoń.
Albo do jutra.
Kocham cię.
- Czemu nic nie mówiłeś? - Byłaś w kościele…
- Co? - Telefon był w pracy…
Znajdziemy tego Viktora.
Skoordynujemy poszukiwania z ratownictwem górskim.
Pies tropiący musi mieć jej ubranie.
Jasne, poszukam czegoś.
JA Z MOJĄ MIŁOŚCIĄ
Tak, Christian…
GRATULACJE
SKOMENTUJ
BURSZTYNOWY ALARM POSZUKIWANA AMANDA, 17 LAT
SKONTAKTUJ SIĘ Z POLICJĄ,
JEŚLI MASZ JAKIEŚ INFORMACJE
Zaginęła tu jakaś dziewczyna.
Zniknęła w noc mojego przyjazdu.
Co? Co masz na myśli?
Dostałam wiadomość od Missing People.
Ale Hanna, przyjechałaś do Åre odpocząć.
Nie powinnaś się angażować w coś takiego.
Ej.
Hanna.
Tak, wiem.
Znam cię, posłuchaj mnie.
Dobrze.
- Spójrz na mnie. - Co?
- Będzie dobrze. - Wiem.
- Tak? - Tak.
Odpocznij.
TRWAJĄ POSZUKIWANIA
Dzień dobry.
Dzień dobry. Jak nazwisko?
Hanna Ahlander.
Hanna Ahl… Jest.
Witaj.
Tutaj są kamizelki i kije.
Zaraz będzie odprawa.
Dziękuję.
Wszyscy mnie słyszą?
Mogę prosić o uwagę?
Zrobimy krótką odprawę.
Naszym zadaniem
jest znalezienie Amandy.
Amanda ma długie czarne włosy.
Ostatni raz była widziana w niebieskiej puchowej kurtce.
Szukamy, dopóki jest widno.
Powodzenia. Znajdźmy Amandę.
Halo!
Coś tu mam!
Od razu rozpoznaliśmy. Amanda jeździ nim do szkoły.
Znaleźli go koledzy Amandy z klasy.
Dziękuję. A pan to?
Przepraszam. Lasse Sandahl, nauczyciel Amandy.
Bosse, skup poszukiwania w okolicy.
- Oczywiście. - Dziękuję.
Anton.
To nie wróży dobrze.
Nie, ktoś chciał go schować.
Właśnie.
Popytam, czy ktoś coś widział.
Musimy znaleźć Viktora.
Robiłaś to już?
Nie.
Mam nadzieję, że jej nie znajdziemy,
bo jest w bezpiecznym miejscu i nie chce się kontaktować.
Jesteś z Åre?
Z Järpen, parę kilometrów na południe od Åre.
Znasz ją?
Tak, znam.
Jaka jest?
Amanda?
Najwspanialsza na świecie.
Ale ma zły gust do facetów.
Czemu?
Nie wiem. Nie chcę plotkować.
Jasne, rozumiem, ale…
Co o tym sądzisz?
Rok temu chodziłam z chłopakiem Amandy.
On pracuje sezonowo. Miałam nadzieję, że nie wróci.
Strasznie się wkurza po pijaku.
Dziękuję wszystkim za dzisiaj.
Wznowimy poszukiwania, jak będzie widno.
Dzięki.
Puść mnie!
Bosse, nie możecie przestać. Musicie szukać dalej.
Przykro mi, ale robi się ciemno.
- Nie możemy… - Ale…
- Będzie ciemno. - Puszczaj!
Moja córeczka tam jest.
Puszczaj!
Proszę, nie możemy jej zostawić.
Słyszałaś…
- Musicie szukać. - Ściemnia się.
- Nie możemy. - Nie.
- Nie możemy. - Jak to?
- Nie możemy. - Nie jest ciemno!
- Proszę! - Chodź.
Do diabła! Nic nie robicie!
Nie dotykaj mnie.
Lena! Już…
Lena, chodź.
Lena, rozumiem.
Już.
Amanda może mieć chłopaka, Viktora.
Tak?
Pokazałam wczoraj odznakę.
- Poznaję. - Tak.
Szukamy go. Nikt nie wie, kim jest ani jak się nazywa.
Pracuje sezonowo, Viktor Malm.
Jako nieletni dostał ostrzeżenie za napaść.
- Viktor? - Szukałam z jego byłą.
W zeszłym roku wynajął mieszkanie w Björn… Zapisałam nazwę.
Björnänge?
Tak, Björnänge.
Dzięki.
Coś jeszcze?
Nie.
- Jakby co, wiadomo gdzie jesteśmy. - Tak.
Pani komisarz Grip?
Tak?
Hanna Ahlander, sztokholmska policja.
Brałam udział w poszukiwaniach, chciałam się przywitać.
To trochę nietypowe, ale jestem na urlopie.
Jeśli potrzeba wam ludzi, jestem chętna omówić tymczasowy etat.
Może teraz? Umieram z głodu.
Oczywiście.
- Cześć. - Cześć, kochanie.
- Znaleźliście ją? - Nie.
Wezmę prysznic, a potem muszę wracać.
To okropne.
Tak, wiem.
To tym gorsze uczucie, odkąd mamy Alice.
I jeszcze gorzej, że to młodzież.
Rozumiem.
Masz tu dom?
Nie, to dom mojej siostry.
Więc bywałaś już w Åre?
Jako dziecko, ale nie ostatnio.
- Powiedz mi więcej o sobie. - Dobrze.
Od trzech lat pracuję w sztokholmskim wydziale ds. przemocy domowej.
Ale takie…
przestępstwa potrafią mocno ciążyć.
Tak, to zrozumiałe.
Wzięłam dwa miesiące wolnego.
Musiałam zmienić otoczenie.
W szczycie sezonu często zatrudniamy ludzi z innych rejonów.
Powiem krótko.
Mamy braki kadrowe, a ja mam złe przeczucie.
Przyda nam się pomoc.
Ale jesteś na urlopie? Chcesz odpocząć?
Nie, mogę zacząć od razu. Chcę zacząć od razu.
Dobrze.
Tego typu transfery zwykle trwają z tydzień.
Ale w międzyczasie możesz zacząć.
Świetnie.
Sprzątam.
Jasne. Sorry.
Okej.
Jestem Zuhra.
Hanna. To dom mojej siostry.
Wrócę po pranie kiedy indziej.
Jasne, w porządku.
Tak.
Mam coś zapłacić? Może…
- Podwieźć cię? - Nie, to…
- To już załatwione. - Okej.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Amanda, gdzie jesteś?
Amanda!
FIRMA BUDOWLANA BERGA SPÓŁKA Z O.O.
Amanda miała ze sobą motorower…
Cześć.
Właśnie była konferencja prasowa
w wiadomościach.
Jasne.
Jesteś asystentką jej ojca.
Jego jakiś czas nie będzie w pracy.
Co?
Będziesz pracowała z kimś innym.
- O czym ty mówisz? - Myślę na głos.
Jego córka zaginęła.
Wszyscy jej szukają, a ty martwisz się o moją pracę?
…jeśli możesz pomóc, skontaktuj się z Missing People.
Ludde!
Cześć, tato. To ja.
Mam dość, chcę wracać…
Możesz mnie odebrać? Nie jestem jakaś pijana…
Ludde, błagam!
Pokaż się!
Ludde, chodź tu!
Tato!
Z Luddem jest coś nie tak!
Tato, szybko!
Szukam Viktora Malma.
Był tam zameldowany w zeszłym roku.
Nie znaleźliśmy jej.
Jak?
- Gdzie się przeprowadził? - Pytam…
Dzięki.
Pytam, czy zna…
- Nie mogę pomóc. - Oddzwonię.
Okej, według operatora
telefon Amandy ostatni raz pingował na wieżę o 02.14.
Potem już cisza.
A telefon Viktora Malma był aktywny w pobliżu Såssjön.
Znam ten teren.
Jest tam zaniedbany dom.
- Wiesz, gdzie jest? - Tak.
Idziemy.
Viktor napadł na byłą dziewczynę, dostał ostrzeżenie.
Może w tym domu trzyma Amandę wbrew jej woli.
Wejdziemy ostrożnie od razu do środka.
- Pójdę od tyłu. - Idź.
Idź pierwszy, osłaniam cię.
Dwie osoby. Prawej strony nie widzę.
Jestem z tyłu.
Wchodź.
- Policja! - Policja!
- Pokaż ręce! - Ręce.
- Nie ruszaj się. - Co robisz?
Gdzie Amanda?
Co wy robicie?
Gdzie jest?
Skąd mam wiedzieć?
Jaka Amanda?
Ubieraj się. Idziesz z nami.
Napisy: Paweł Zatryb