Tu Harald, nie mogę odebrać. Zostaw wiadomość.
Cześć, tato.
Halo? Czekaj, nie słyszę.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI VIVEKI STEN
MORDERSTWA W ÅRE
CO SKRYWA ŚNIEG: CZĘŚĆ 1
Nie, Lydio, nie przejdzie mi.
Przeczekaj to. Wiem, że jest źle, ale coś wymyślimy.
Christian nie może wyrzucić cię z domu, prawo jest po twojej stronie.
Zaufaj mi, znam się na tym.
Odpocznij i spróbuj o tym nie myśleć.
Wysłałam ci kod do domu. Kluczyki do auta są w przedpokoju.
Możesz się wybrać na narty.
Nie po to tu jestem.
Jasne.
Palant.
No dawaj.
Jesteś na miejscu.
Dzień dobry, Åre, dziś dzień świętej Łucji.
Szybciej, Kalle.
Amando.
Amando?
Spóźnisz się.
Co za dzieciak.
Hej.
Amandy nie ma w domu.
Co?
Pewnie nocowała u Ebby.
Nie cierpię, gdy tak robi.
Spokojnie, dziś święto.
Mira, cześć!
Cześć.
Ludde, wracaj!
Wejdź. A ty się ubieraj mamy pół godziny!
Harald zapomniał telefonu. Znalazłam na jego biurku,
gdy byłam w pracy.
Harald, Mira przyniosła twój telefon!
Przepraszam, na świętej Łucji to zawsze dom wariatów.
Znowu się spóźnimy. Masz.
Cześć.
Fredrik znalazł go w moim aucie.
Domyśla się.
Musimy bardziej uważać.
Nie, musimy z tym skończyć.
Mira…
Nie widziałeś jego twarzy.
Pogadamy o tym, ale nie teraz.
Ludde wybiegł, a ja się spieszę. Zajmiesz się tym? Daję słowo,
że znowu się spóźnimy.
Będziecie na imprezie?
Tak.
To się widzimy.
Kalle, musimy iść!
Umówmy się na lunch…
Nie.
Nie, muszę już iść.
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE: AMANDA
Jasna w mroku kroczysz
Światło świec przynosisz
Święta Łucja
Odwieczny promieniu
świetlistej mocy.
Wejdź w nasze serca i pozbądź się nocy.
Staję przed tobą, tak jak przed wiekami
W koronie ze świec i z tymi pieśniami.
No cofaj!
Dobra.
Witam.
To jednokierunkowa.
Proszę wycofać i w prawo.
To nie mój samochód.
A czyj?
Mojej siostry, a raczej jej męża.
Prawo jazdy proszę.
Zostawiłam w moim aucie.
Proszę wysiąść.
Dzień dobry.
Zapomniałam o tym.
Witamy w Åre. Do tyłu i w prawo.
Dzięki. Na razie.
Na razie.
Już jadę!
Cześć.
Jest tu Amanda?
Nie.
Myślałem, że tu spała.
Nie spała w domu?
Była tu wczoraj na imprezie.
Tak.
Ale wyszła.
Dokąd?
Nie wiem.
Kiedy wyszła?
Nie pamiętam, ale późno.
Ktoś musi wiedzieć, gdzie ona jest.
Może poszła do Viktora.
Jakiego Viktora?
Nie znam go.
Kim jest Viktor?
Wiem tylko, jak się nazywa.
Nie dzwoniła, nie pisała do ciebie na snapczacie?
Nie.
Jak się odezwie, powiedz, by do nas zadzwoniła, dobrze?
Dobrze.
O, kurwa, nie.
Co się stało?
Nic. Daniel Lindskog i Anton Lundgren, policja.
Ja ich wezwałam.
Zaginieni zwykle odnajdują się po kilku dniach, ale jest zimno,
więc od razu zaczniemy jej szukać.
Ebba powiedziała mi, że Amanda wyszła od niej w środku nocy.
Nie widziałem jej roweru, więc pewnie wzięła go ze sobą.
Ebba myśli, że poszła do jakiegoś Viktora.
Czy to jej chłopak?
Nic o tym nie wiem, a ty?
Też nie.
Amanda nie miała chłopaka.
Dzwoniła do mnie w nocy, ale akurat zostawiłem telefon w pracy.
Cześć, tato, to ja. Znudziło mi się. Odbierzesz mnie? Nie jestem pijana,
ale nie chce mi się słuchać kazań mamy.
Oddzwoń. Do jutra, kocham cię.
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
Byłaś w kościele, a mój telefon był w pracy.
Poszukamy tego Viktora i skontaktujemy się z ratownikami górskimi.
Potrzebujemy jakiegoś ubrania Amandy.
Oczywiście.
Christian…
GRATULACJE
ZAGINĘŁA SIEDEMNASTOLETNIA AMANDA
WZYWAMY OCHOTNIKÓW DO POMOCY W POSZUKIWANIACH
Jakaś dziewczyna właśnie zaginęła w okolicy.
I co z tego?
Dostałam alert na telefon.
Masz tam odpoczywać, a nie pakować się w takie rzeczy.
Halo?
Hanna.
Wiem.
Znam cię, więc posłuchaj.
Dobrze.
Spójrz na mnie.
Tak?
Wszystko będzie dobrze.
Wiem.
Odpoczywaj.
Cześć.
Nazwisko?
Hanna Ahlander.
Tu pani jest.
Proszę wziąć kamizelkę i kijek.
Dzięki.
Uwaga!
Proszę o uwagę.
Zaraz zaczynamy.
Musimy znaleźć Amandę.
Ma długie, ciemne włosy.
Miała na sobie niebieską kurtkę.
Będziemy jej szukać do zmierzchu.
Powodzenia, znajdźmy ją.
Tu coś jest!
To rower, którym jeździła do szkoły.
Znaleźli go jej koledzy z klasy.
Kim pan jest?
Lasse Sandahl, jej nauczyciel.
Bosse, przyprowadź tu ludzi, zanim się ściemni.
Jasne.
Dzięki.
Kiepski omen.
Ktoś go tu ukrył.
Sprawdzę, czy sąsiedzi czegoś nie widzieli.
Znajdźmy tego Viktora.
Robiłaś to wcześniej?
Nie.
Obyśmy jej nie znalazły.
Oby po prostu się gdzieś zaszyła. Jesteś z Åre?
Z Järpen, to niedaleko.
Znasz Amandę?
Słyszałam o niej.
Jaka ona jest?
Bardzo miła.
Ale źle dobiera facetów.
Jak to?
Nie chcę rozsiewać plotek.
Chcę tylko poznać twoje zdanie.
Chodziłam z jej byłym. Pracownik sezonowy. Mam nadzieję, że tu nie wróci.
Wściekał się po pijaku.
Dziękuję, poszukiwania wznowimy jutro rano.
Dzięki.
Puść mnie!
Bosse, musicie szukać dalej!
Przykro mi, ale zaraz będzie ciemno.
Po ciemku nie mogą…
Puszczaj! Moja córka nadal gdzieś tam jest.
Przykro mi.
Nie możemy jej opuścić.
Szukajcie jej.
Po ciemku to nic nie da.
Jeszcze nie jest ciemno!
Błagam was, do cholery!
Zostaw mnie!
Lena! Chodź do mnie. Rozumiem.
Amanda miała chłopaka, Viktora.
Słucham?
Widziałeś mnie wczoraj.
Poznaję.
Szukamy go, ale nie znamy jego nazwiska.
Viktor Malm, pracownik sezonowy, problemy z agresją.
Ten Viktor?
Poznałam jego byłą.
Zapisałam sobie, gdzie mieszkał, Björn…
Björnänge?
Tak.
Dzięki.
Coś jeszcze?
Nie.
Wiesz, gdzie nas znaleźć.
Komisarz Grip?
Tak?
Hanna Ahlander, ze Sztokholmu.
Pomagałam w poszukiwaniach, chciałam się przywitać.
Jestem na urlopie, ale jeśli potrzebujecie więcej ludzi,
chętnie przyjmę tu tymczasowy przydział.
Porozmawiajmy przy obiedzie.
Dobrze.
Cześć.
Znaleźliście ją?
Nie, wezmę prysznic i wracam na posterunek.
To straszne.
Wiem.
Takie sprawy są gorsze, odkąd mamy Alicję.
Najgorzej, gdy cierpią dzieci.
Masz tu dom?
Nie, ale siostra ma.
Często bywasz w Åre?
Bywałam tu jako dziecko.
Opowiedz mi o sobie.
Od trzech lat pracuję w Sztokholmie w wydziale przemocy domowej.
Te sprawy odciskają na człowieku swoje piętno.
Rozumiem.
Wzięłam dwa miesiące urlopu.
Musiałam zmienić otoczenie.
W sezonie często pomagają nam okoliczne komisariaty.
Będę szczera.
Brakuje nam ludzi, a ta sprawa mi się nie podoba.
Przyda nam się pomoc.
Nie chcesz najpierw skończyć urlopu?
Nie, mogę zacząć od razu.
To dobrze.
Formalności zajmą tydzień, ale możesz w tym czasie
wziąć się do roboty.
Świetnie.
Jestem sprzątaczką.
Jasne, przepraszam.
Jestem Zhura.
Hanna. To dom mojej siostry.
Przyjdę później po pranie.
Jasne.
Mam ci zapłacić albo podrzucić do domu?
Nie trzeba.
Dobrze.
Dobranoc.
Gdzie jesteś?
Amando!
Amanda zniknęła ze swoim rowerem.
Cześć.
Zwołali konferencję prasową.
To córka twojego kolegi z pracy.
Pewnie teraz weźmie wolne.
Co?
Będziesz pracować z kimś innym?
W jakim sensie?
Tylko pytam.
Całe miasto szuka jego córki, a ty martwisz się o moją pracę?
Ludde!
Cześć, tato, to ja. Znudziło mi się. Odbierzesz mnie? Nie jestem pijana…
Ludde, chodź!
No chodź!
Ludde!
Tato, to Ludde, szybko!
Viktor Malm mieszkał u pana w zeszłym roku.
Jeszcze jej nie znaleźliśmy.
Wie pan, gdzie mieszkał później?
Nie o to pytałem.
Czy spotkał się pan…
Oddzwonię.
Telefon Amandy ostatnio widoczny był w sieci o drugiej czternaście tamtej nocy.
Telefon Viktora od kilku dni jest w okolicy Såssjön.
Znam ten obszar. Stoi tam opuszczona chata.
Wiesz, gdzie?
Tak.
Jedziemy.
Wiemy, że Viktor ma na koncie pobicie dziewczyny.
Amanda może być przetrzymywana w chacie wbrew woli.
Wchodzimy bez ostrzeżenia.
Pójdę od tyłu.
Będę cię krył.
Widzę dwie osoby.
Dobra, jazda.
Policja!
Ręce do góry!
Nie ruszać się.
Co jest?
Gdzie Amanda?
Czego chcecie?
Gdzie ona jest?
Nie wiem.
Jaka Amanda?
Ubieraj się, idziemy.