Está precintado.
Como?
Ola.
Ola. Hanna Ahlander.
Traballarei aquí durante o Nadal.
Como?
- A comisaria Grip informoume… - Ninguén me dixo nada.
Vaia.
Vale, pois chámaa.
Boas.
Unha preguntiña.
Estou aquí con…
- Hanna Ahlander. - Hanna Ahlander.
BASEADO NAS NOVELAS DE VIVECA STEN
Grazas.
Benvida.
Daniel Lindskog.
Hanna.
Tes unha lanterna?
Atopamos a Viktor Malm e interrogámolo, pero xa non é sospeitoso.
Ten coartada.
Estiveron de festa nunha cabana.
Canto leva morta?
A ver que di a forense cando chegue.
A hora da morte diranos se a mataron aquí tras pechar a telecadeira
ou antes noutro lugar.
Ebba, ruliña.
- Si? - Como estás?
Voume duchar.
Espera.
Tranquila.
Toma.
Que é isto?
De onde sacaches o brazalete?
De onde o sacaches, Ebba?
AGOCHADO NA NEVE PARTE 2
Imos?
Atención todos.
A policía necesita falar convosco.
- Que? - Dis ti?
Temos malas novas.
Atopamos o cadáver de Amanda.
Necesitamos toda a axuda posible coa investigación.
Ebba, a que organizou a festa, está aquí?
Non.
Non veu desde que Amanda desapareceu.
Ben, os que estivestes na festa
metede os móbiles nas bolsas.
Escribide o nome e o contrasinal nun papel.
É para podermos buscar fotos e vídeos
que poidan aclarar que pasou esa noite.
Podes collelo.
Non, non é importante.
"Norma xurídica."
"Imperialismo e globalización."
Eu nunca lerei tantos libros revirados.
Que é iso?
Atopamos estes cartos. Sabes para que son?
Síntoo, non os podes tocar, son probas.
Claro.
Amanda non usaba efectivo.
Usaba a tarxeta e unha aplicación do móbil.
Pero vin para dicirlles que…
onte atopamos o can morto.
Kalle atopouno fóra,
detrás do garaxe.
Investigarémolo.
Queren facerlle dano á nosa familia.
Quero saber a causa da morte do can.
Vale.
Vaino coller á casa dos Halvorsen e envíao ao laboratorio.
Vou agora mesmo.
Grazas.
Contesta.
Arrea, como se fai?
Xa collín?
Ola?
Ola.
- Ola, Lydia, agora non podo falar. - Mamá dixo que vas traballar aí.
Non é o mellor.
Falámolo despois.
- Non ves que pode prexudicarte? - Non podo falar.
Acordastes pedir a excedencia.
Tes que tomalo en serio se queres volver.
- Falamos despois. - Isto é importante, Hanna!
- Falastes… - Chao!
Espérote na entrada. Sen présa.
Vale.
Claro. Hanna, benvida.
- Ela é a forense, Ylva Labba. - Ola.
- Ola.
Ylva cre que mataron a Amanda noutro lugar,
moito antes.
Sabemos cando foi?
É difícil precisalo, o corpo estivo exposto ao frío,
pero a causa da morte
probablemente sexa estrangulación e…
- Leva morta 24 horas polo menos. - E por que levala á telecadeira?
- Igual o asasino quería que a atopasen. - É moito arriscarse, eh.
A ver que descobres, Ylva.
Van levar o corpo a Umeå facerlle a autopsia. Despois saberemos máis.
- Chamareite. - Acompáñote, Ylva.
Abur.
Se cadra o asasino sentiuse culpable.
Hanna.
Vouche presentar a Anton e Raffe.
Vístela onte.
- Si, ola. - Ola.
- Anton. - Raffe Herrera.
Hanna.
Hanna estará aquí ata finais de xaneiro.
Ben.
- Benvida. - Grazas.
Como vai?
Comprobamos as cámaras entre a casa de Ebba e Amanda.
E temos os móbiles dos compañeiros de clase.
Vale. Ensínaslle ti isto?
Birgitta, tes un momento?
Non foi todo moi rápido con Hanna?
- Necesitamos persoal e ela podía. - Que sabemos dela?
Pedín un traslado, pero necesitabámola xa.
Ahlander non vai quedar aquí para sempre.
Se queres investigala, paréceme ben.
- Coñeces xente en Estocolmo, non? - Grazas.
Fareino.
Moi ben.
Vale.
- Iso cres? - Si.
Si.
Boas. Benvidos.
Ola.
- O desquite? - Si.
- A semana que vén? - Claro.
Benvidas.
Probastes os canapés?
- Si, están boísimos. - Verdade?
Hoxe chameite un par de veces.
Onde estabas?
- Traballando. - Xa.
Moi ben.
Quero darvos a benvida a todos,
amigos e compañeiros,
á nosa xuntanza anual do viño quente especiado.
Cremos que este ano é aínda máis importante,
tendo en conta a terrible traxedia
que estamos a vivir.
É importante estarmos xuntos
e mostrar que nos importan os demais.
Bosse, ven aquí.
Ben,
a semana que vén é o aniversario de Bosse.
Pensei que poderiamos celebralo antes.
- Non, amor… - Si.
Toma.
Ninguén defende máis esta vila ca ti
nin se asegura de que todos estean ben.
Mereces todo o mellor, meu amor.
Parabéns.
Un Rolex.
- Vaia! - Mi ma!
Parabéns, Bosse!
- Annika. - Ola.
- Que? - Que hostia é isto?
- Compraches un Rolex? - Sempre quixeches un.
Con que cartos?
Merécelo, tranquilo.
Para. Contrataches chefs, camareiros…
Non podemos nin pagar o viño especiado.
Déixasme en ridículo, cálmate!
Que me calme? Compraches un puto Rolex!
Sabes que? É unha imitación.
É falso. Estragáchelo todo.
Coidado co que dis, eh!
Ben, eu marcho.
Vas quedar?
Si.
Ata mañá.
- Diga? - Arre, ho!
Había un coche na casa de Ebba ás 2:00.
- Hai que mirar se algún dos rapaces… - Espera, que?
Había un coche na casa de Ebba ás 2:00.
Que pasa?
- Como o soubeches? - Por un dos móbiles.
Xa pasou.
- Podes ver a matrícula? - Non.
Óese o motor dun coche.
Xa está.
Óese o motor dun coche?
Colga!
Vale.
- Non podía esperar? - Si.
Perdoa.
Si, claro.
Perdoa.
Perdoa, falamos mañá.
Si.
- É desde o comezo? - Si.
Esperade, vou…
- Comproba o número. - Agora.
Dálle atrás.
Aí.
- Óese un motor. - Exacto.
Debeu ser antes de que Amanda chamase a seu pai.
Coñezo eses rapaces.
Preguntareilles se recoñecen o coche e se se lembran.
- Ei, Urban. - Ola.
Canto tempo.
- Traballas en delitos con violencia? - Si.
Que me podes dicir de Hanna Ahlander? Está aquí en Åre.
- Trasladaron a Hanna a Åre? - Si, ata pasar Ano Novo.
Traballaches con ela?
A ver, non na mesma unidade, pero…
É raro de carallo. Disque a están a investigar.
A investigar? Por que?
Como dixen, non sei os detalles, pero…
A ver…
- Deberon conducir ata… - Si.
Algo así.
Pecha a porta.
Escoita, Daniel, sinto moito…
Chameite e amoleite, síntoo.
Non te preocupes.
Falei coa policía de Estocolmo.
Suspendéronte do teu posto?
Non, ou non traballaría aquí. É unha excedencia.
Cando Amanda desapareceu quixen axudar.
Mentres te investigaban?
Non podo dicir nada.
Pensei que quererías dar a túa versión.
A miña versión de que?
Do que pasou, por que te investigan.
Acosaches un compañeiro.
Vou estar un mes, non me suspenderon.
Se queres que marche, fala con Grip. Non direi nada.
Tobias atopou algo nun móbil.
Hai que falar con Ebba Niemi.
Seguiremos falando logo.
Falo eu.
Que dramática!
Cala a puta boca, Wille!
Pelexaches con Amanda?
Non, non me lembro diso. Debeu ser de broma ou algo así.
Non discutistes?
- Podedes pelexar aínda sendo amigas. - Non foi así.
Logo como foi?
Eu estaba bébeda.
Non me lembro.
Pero non tiñamos motivos para pelexar.
Penso que xa abonda.
Necesitamos saber que lle pasou.
- Polo tanto, é todo importante. - E a min tamén me importa.
Xa.
Pero debemos…
preguntar.
Xa o fixestes.
Grazas.
Que tal, rula?
Ben.
Ebba, no vídeo pareces triste.
Por que?
Hai algo que debamos saber?
Algunha cousa?
- Creo que xa abonda. - Claro.
Volveremos se necesitamos algo máis.
Grazas, Ebba.
Que fas aquí?
Hoxe non tes que limpar.
Podes marchar.
Si.
Síntoo, pensei que tiñan fame.
Eu…
sinto moito o de Amanda.
Síntoo. Vale, chao.
Tras naceren os xemelgos, iamos esquiar xuntos,
Amanda mais eu.
Quero que acabe este pesadelo.
Fredrik sabe o noso?
Atopou o meu móbil no teu coche.
Díxenlle que te levei á casa.
Unha vez dixéchesme que ás veces teslle medo.
Pégache?
- Harald… - É violento?
Ola.
Queres ir cear?
Ti mais eu?
E Anton e Raffe. Poñerémonos ao día alí.
Si, encantaríame.
Como vai?
Pois non sei.
Ebba esconde algo.
Si.
Pero o que?
Retrocede.
Que di?
"Vai ir…"
Non, antes diso.
Ese puto boneco Ken repugnante.
Dixo "boneco Ken"?
Pode ser.
Por que mente?
A ver que descubriu Raffe do coche. Esperan por nós.
Si.
Raffe, dime, que temos?
Os rapaces lembran ver o coche fóra da casa de Ebba.
Non viron quen conducía, pero era dunha empresa de alugueiro.
Non se lembran de cal, así que mañá farei algunhas chamadas.
Vale, ben. E os cartos que tiña Amanda na casa?
- Se cadra era en B. - E por que non usou unha aplicación?
O efectivo é irrastrexable.
Drogas?
Prostitución?
Non é propio de Amanda.
Era…
Polo que dixeron os seus compañeiros,
tiña conciencia social e quería ser avogada.
Eu tamén escollería a hamburguesa.
Non a podes comer, non?
Só come san.
- Anton, toma as patacas. - Non, grazas.
E que fas en Estocolmo?
Estou en Violencia Doméstica.
- Hostia. - Iso acábache afectando.
Si, ás veces.
Aquí pensaches:
"Hai que deter a xente de Jämtland que caza alces e rouba motoneves."
Non tiña prexuízos, pero…
- Rouban moitas motoneves, non? - Si, é certo.
Viñeches soa?
Estás casada?
Deixáronme.
Sen teito.
- Ai. - Non, a ver…
- Ai. - Xa.
E ti?
Felizmente casado desde hai 15 anos e teño dous nenos preciosos.
É verdade!
Si.
Eu dispoñible.
Grazas.
Levo aquí dous anos.
Vivo con Ida e a nena de tres meses que ten cólicos.
Por certo, voulle levar esta cea romántica a Ida.
Grazas.
- Ata mañá. - Vémonos.
- Boa noite. - Boa noite.
Se o comes doutro prato xa é máis saudable?
- É mellor que que o tiren. - Si, pero…
- Non? - Si.
Vaiche dar cólicos.
Que?
- Ola. - Ola.
- A roupa? - Vale.
Si, teño o código.
Vale.
Ola?
Ola, mamá.
Si, escoita.
O xefe ten o meu pasaporte.
Non o sei.
Necesito máis cartos.
O xefe ten o meu pasaporte.
Non podo volver á casa sen el.
Mira, chámote despois.
Perdoa.
Ola.
Estás ben?
Eu…
teño que marchar.
Segura?
Que che pasou na cara? Podo ver?
Marcho.
Vai con coidado, esvárase moito.
Case te pillo.
Sinto moito o que pasou,
pero non busques consolo na miña muller.
É culpa miña.
Eu…
Estiven coa súa muller durante seis meses.
Normalmente quedamos…
no seu coche e…
e…
caeume o móbil no coche e atopouno el.
Debeu darse conta,
decidiu vingarse
e matou a miña filla.
Tendes que axudarme.
- Vale. - Si.
- Falaremos con el. - Ben.
Queremos facerlle unhas preguntas.
Si, claro…
Adiante, decídeme de que se trata.
Amanda Halvorsen.
Desapareceu a noite do día de Santa Lucía, non si?
- Exacto. - Si, eu…
Fun a Sollefteå a unha reunión de negocios.
Pasei a noite na casa de meu irmán e marchei a mañá seguinte.
Poden confirmalo tanto el coma a muller.
Non estaba aquí.
- Que coche levaches? - O meu.
Podes anotar…
o nome e o número de teu irmán, por favor?
Claro, sen problema. Dádelle saúdos.
E tamén a xente da reunión.
Coñeces a Harald, non?
O pai de Amanda.
Estabas anoxado con el?
Por que ía estar anoxado con el?
Non traballa coa túa muller?
Si, pode ser.
- Pode ser? Non sabes con quen traballa? - Sei.
Sei con quen traballa. E si, traballa con el. Por que?
Non tiña motivo para estar anoxado con el.
Fredrik, atopaches o móbil de Harald no coche dela.
Pode ser, non sei.
Non?
Non te preguntaches como acabou alí o móbil de Harald?
Non te preocupaches?
E pensaches que eran máis que compañeiros?
Mira,
ante unha infidelidade,
anóxaste moito.
É comprensible.
Sénteste traizoado,
enganado
e parvo por non velo.
Non senta ben.
A cousas descontrólanse e…
queres vingarte.
De súpeto fas algo irreversible.
Non direi nada máis.
Quero un avogado. Teño dereito a un, non?
Si, tes.
Vale.
Avisarémoste.
De que vale a coartada do irmán?
Comprobamos o da reunión, o coche e o ordenador de a bordo.
Si, pero a ver…
Matar a filla do tipo por unha infidelidade…
é moi…
Xa, pero…
Como dixeches,
non o podes controlar, domínante as emocións.
Ola.
- Chameite. - Ola!
Si, é que… Vinme superada.
Está todo ben entre nós?
Podemos falar?
Non é un bo momento, miña nai espera por min.
- Ah. - Debo marchar.
Non tardaremos moito, pero debemos falar.
Estamos nisto xuntos, non?
Podemos falar?
Daniel.
Si?
Mirei as imaxes
e atopei o coche que encaixa na descrición.
- Tes a matrícula? - Si, e é de alugueiro.
Quen o alugou deixou o coche no aparcadoiro da empresa.
Quen o alugou?
Un mestre do colexio.
Lasse Sandahl.
O boneco Ken!
- É o enderezo? - Si.
Grazas. Hanna.
Subtítulos: María Suárez Seijas