Teren jest zamknięty.
Tak?
Dzień dobry.
Dzień dobry. Hanna Ahlander.
Do Świąt na czasowy przydział.
- Nadinspektor Grip mnie wprowadziła… - Nikt mi nie mówił.
Nie.
Proszę do niej zadzwonić.
Dzień dobry.
Szybkie pytanie.
Jestem tu z…
Hanna Ahlander.
NA MOTYWACH CYKLU POWIEŚCI VIVECI STEN
Dziękuję.
Witam.
Daniel Lindskog.
Hanna.
Masz może latarkę?
Przesłuchaliśmy Viktora Malma, nie jest już podejrzany.
Ma alibi.
Był na imprezie z innymi osobami.
Jak długo nie żyje?
Zobaczymy, co ustalą technicy.
Czas zgonu powie nam, czy zabito ją tutaj po zamknięciu wyciągu,
czy wcześniej i gdzie indziej.
Ebba, skarbie?
- Tak? - Jak się czujesz?
Biorę prysznic.
Już.
Dobrze.
Trzymaj.
Co to?
Bransoletka. Ebba, skąd ją masz?
Cholera, skąd ją masz?
MORDERSTWA W ÅRE
CO SKRYWA ŚNIEG: CZĘŚĆ 2
Idziemy?
Proszę o uwagę.
Policja chce z wami porozmawiać.
- Co? - Właśnie?
Mamy smutną wiadomość.
Niestety Amanda nie żyje.
Potrzebujemy wszelkiej pomocy w naszym śledztwie.
Ebba, organizatorka imprezy, jest tutaj?
Nie.
Nie było jej, odkąd Amanda zaginęła.
Jeśli byliście na tej imprezie,
włóżcie tu swoje telefony,
na kartce napiszcie swoje imię, nazwisko oraz pin do telefonu.
Szukamy zdjęć lub nagrań,
które rzucą światło na wydarzenia tamtej nocy.
Możesz odebrać.
Nie, to nie jest takie ważne.
„Zasady prawa”.
„Imperializm i globalizacja”.
Sam nie czytam takich trudnych lektur.
Co to?
Znaleźliśmy pieniądze. Na co mogły być?
Proszę nie dotykać. To dowód.
Amanda nigdy nie używała gotówki.
Korzystała z karty i ze Swisha.
Ale przyszedłem powiedzieć, że…
Znaleźliśmy wczoraj naszego psa martwego.
Kalle znalazł go na zewnątrz,
za garażem.
Sprawdzimy to.
Ktoś chce skrzywdzić naszą rodzinę.
Musimy znać przyczynę śmierci psa.
Okej.
Odbierz go od Halvorsenów i wyślij do laboratorium w Umeå.
Zaraz to zrobię.
Dzięki.
Odbierz.
Boże… Który to przycisk?
Nie, odebrałam?
Halo?
- Lydia. Nie mogę teraz rozmawiać. - Mama mówiła, że będziesz pracować?
To niezbyt mądre.
Pogadamy o tym później.
- To może mieć negatywne skutki. - Nie mogę rozmawiać.
Zgodziliście się na ten urlop.
Potraktuj to poważnie, jeśli chcesz wrócić.
- Pogadamy później. - Ale Hanna, to ważne!
- Mówiliście… - Pa!
Poczekam w recepcji. Bez pośpiechu.
Jasne.
Tak, oczywiście. Hanna, witaj.
- To Ylva Labba, obducentka. - Dzień dobry.
Witam.
Ylva uważa, że Amandę zabito gdzie indziej
i dużo wcześniej.
Wiemy, kiedy to się stało?
Trudno to określić, bo ciało długo było na mrozie.
Ale przyczyna śmierci
to najpewniej uduszenie.
- Nie żyje od co najmniej 24 godzin. - Ale po co przenosić ją na wyciąg?
Może morderca chciał, by ją znaleziono.
Cholernie by ryzykował.
Czekamy na twoje ustalenia, Ylvo.
Ciało jedzie do Umeå na autopsję. Może później dowiemy się czegoś więcej.
- Będziemy w kontakcie. - Odprowadzę cię.
Na razie.
Może zabójca poczuł się winny.
Hanna?
Poznaj Antona i Raffego.
Poznaliście się.
Cześć.
Anton Lundgren.
Raffe Herrera.
Hanna.
Hanna jest tu do końca stycznia.
Dobra.
- Witam. - Dzięki.
Są postępy?
Przejrzeliśmy nagrania ulic między domami Ebby i Amandy.
I zebrałem telefony uczniów z jej klasy.
Dobra. Oprowadzisz ją?
Birgitta, masz chwilę?
Nie za szybko z tą Hanną Ahlander?
- Trzeba nam ludzi, ona była dostępna. - Co o niej wiemy?
Poprosiłam o transfer, ale potrzebowaliśmy jej od razu.
Ahlander nie zostanie tu na stałe.
Jeśli chcesz ją sprawdzić, proszę bardzo.
- Znasz ludzi w Sztokholmie? - Dziękuję.
Tak zrobię.
Jasne.
Świetnie.
- Tak myślisz? - Tak.
Tak.
Cześć. Witajcie.
Dzień dobry.
- Rewanż? - Tak.
- Przyszły tydzień? - Oczywiście.
Witamy.
Próbowałyście kanapek?
- Są pyszne. - Tak?
Dzwoniłem dziś do ciebie kilka razy.
Gdzie byłaś?
Byłam w pracy.
To dobrze.
Chcę wszystkich powitać,
przyjaciół i współpracowników,
na naszym dorocznym grzańcu.
Czuliśmy, że w tym roku to szczególnie ważne,
bo wszyscy przeżywamy tę straszną tragedię.
To ważne, by być razem
i pokazać troskę o siebie nawzajem.
Bosse, chodź tu.
Rzecz w tym,
że za tydzień Bosse ma urodziny.
Chciałam obejść je z wyprzedzeniem.
- Nie, kochanie, błagam… - Tak.
Dla ciebie.
Nie ma drugiej osoby, która tyle robi dla naszej społeczności
i walczy o lepsze jutro każdego.
Zasługujesz na najlepsze, kochanie.
Wszystkiego najlepszego.
Rolex.
Najlepszego, Bosse!
- Annika. - Cześć.
- Co? - Co to ma być?
- Kupiłaś Roleksa? - Zawsze chciałeś mieć.
Za co to kupiłaś?
Jesteś tego wart. Spokojnie.
Przestań. Zatrudniłaś kucharzy, kelnerki…
Nie stać nas nawet na to grzane wino.
Nie rób mi wstydu! Opanuj się!
Mam się opanować? Kupiłaś Roleksa!
Wiesz co? To podróba.
Podróba. I teraz wszystko zepsułeś.
Pilnuj się!
Wychodzę.
Zostajesz?
Tak.
Do zobaczenia jutro.
- Halo? - Co jest?
O drugiej rano pod domem Ebby słychać auto.
- Musimy sprawdzić, czy ktoś z jej klasy… - Czekaj, co?
O drugiej rano pod domem Ebby słychać auto.
Co się dzieje?
- Skąd to wiesz? - Z jednego z zebranych telefonów.
No już, już.
- Masz jego rejestrację? - Nie.
Ale słyszę przyspieszający samochód.
Już, już.
Słyszysz przyspieszający samochód?
Rozłącz się!
Okej. To nie mogło poczekać?
Już.
Przepraszam.
Oczywiście.
Przepraszam.
Przepraszam. Pogadamy jutro.
Tak.
- Leci od początku? - Tak.
Czekaj. Chcę tylko…
- Sprawdź numer. - Tutaj. Teraz.
Przewiń trochę.
Stop.
- To przyspieszające auto. - Właśnie.
Tuż przed tym Amanda musiała dzwonić do taty.
Poznaję ich.
Spytam, czy pamiętają i mogą je rozpoznać.
- Urban. - Tak.
Kopę lat.
- Pracowałeś w brutalnych zbrodniach? - Tak.
W Åre jest Hanna Ahlander, szukam jej referencji.
- Hannę przenieśli do Åre? - Tak, tylko przez Nowy Rok.
Pracowałeś z nią?
Nie w tej samej jednostce, ale…
Brzmi dziwnie. Podobno jest dochodzenie przeciw niej.
Dochodzenie? W jakiej sprawie?
Jak mówiłem, nie znam szczegółów, ale…
To znaczy…
- Pewnie jechali w stronę… - Tak.
Chyba tak.
Zamkniesz drzwi?
Boże, Daniel. Przepraszam, że…
dzwoniłam i przeszkadzałam.
To nieważne.
Rozmawiałem ze sztokholmską policją.
Jesteś zawieszona?
Wtedy nie pracowałabym tutaj. Mam urlop.
Po zaginięciu Amandy chciałam pomóc.
W trakcie dochodzenia?
Którego nie komentuję.
Myślałem, że usłyszę twoją wersję.
Moją wersję czego?
Tego, co się stało, przyczyny dochodzenia.
Nękanie w pracy.
Będę tu miesiąc. Nie jestem zawieszona.
O moim odejściu gadaj z Grip. Nie rozmawiam o tym.
Tobias ma coś na jednym z telefonów.
Musimy przesłuchać Ebbę Niemi.
Wrócimy do tego później.
Ja będę mówił.
Histeryczka!
Zamknij się, Wille!
Kłóciłyście się z Amandą?
Nie, nie pamiętam. Pewnie chodziło o jakiś żart.
Nie pokłóciłyście się?
- Czasem w przyjaźni tak jest. - To nie tak.
Więc jak było?
Byłam pijana.
Nie pamiętam.
Ale nie miałyśmy z Amandą powodów do kłótni.
To wam nie wystarczy?
Musimy wiedzieć, co się stało.
- Dlatego wszystko jest dla nas ważne. - Dla mnie też.
Wiem.
Ale…
Musimy pytać.
I już zapytaliście.
Dziękuję.
Trzymasz się?
Tak.
Ebba, wyglądasz na smutną na nagraniu.
Z jakiego powodu?
Czy powinniśmy coś wiedzieć?
Cokolwiek?
- Już wystarczy. - Oczywiście.
W razie czego się skontaktujemy.
Dziękuję, Ebba.
Co tu robisz?
Nie potrzebujemy sprzątania.
Proszę, możesz iść.
Tak.
Dzieci wyglądały na głodne.
Ja…
Przykro mi z powodu Amandy.
Przepraszam. Pa.
Po narodzinach bliźniąt jeździliśmy na narty,
tylko ja i Amanda.
Ten koszmar naprawdę musi się skończyć.
Fredrik o nas wie? Znalazł mój telefon w twoim aucie.
Powiedziałam mu, że cię podwiozłam.
Mówiłaś mi kiedyś, że on czasem cię przeraża.
Uderzył cię?
- Harald… - Jest agresywny?
Cześć.
Idziemy coś zjeść?
Ja i ty?
Plus Anton i Raffe. Zrobimy od razu odprawę.
Tak, chętnie.
Jak idzie?
Nie wiem.
Ebba coś ukrywa.
Tak.
Tylko co?
Wróć.
Co ona mówi?
„Posadzą go…”
Nie, wcześniej.
Obrzydliwy Ken.
Mówi „Ken”?
Może.
Czemu ona kłamie?
Sprawdźmy, czego o samochodzie dowiedział się Raffe. Czekają.
Dobra.
Raffe, mów. Co mamy?
Pamiętali ten samochód przed domem Ebby.
Nie widzieli, kto prowadził,
ale widzieli logo wypożyczalni.
Nie pamiętają jakiej, więc jutro muszę podzwonić.
Dobra. A ta gotówka w domu Amandy?
- Pracowała na czarno? - Ludzie nie używają wtedy Swisha?
Gotówki nie namierzysz.
Handel narkotykami?
Prostytucja?
To chyba nie w stylu Amandy.
Była…
Przynajmniej według jej klasy.
Była społeczniczką, chciała być prawniczką.
Dobry wybór. Mogłem wziąć burgera.
Możesz coś takiego jeść?
To zdrowotny świr.
- Weź moje frytki. - Nie trzeba.
Czym się zajmujesz w Sztokholmie?
Pracuję w wydziale ds. przemocy domowej.
- Cholera. - To mocno daje w kość, co?
Tak, czasami.
I zamarzyło się powsadzać Jämtlandczyków
kłusujących na łosie i skutery śnieżne.
Nic takiego nie zakładałam, ale…
- Często dochodzi do kradzieży skuterów. - To prawda.
Przyjechałaś sama,
z mężem?
Niedawno porzucona.
Bezdomna.
Tak.
A wy?
Szczęśliwy mąż od 15 lat z dwójką wspaniałych dzieci.
To prawda!
Tak.
Do wzięcia.
Dziękuję.
Od dwóch lat tutaj.
Partnerka Ida i trzymiesięczne dziecko z kolką.
À propos, zaniosę jej tę romantyczną kolację.
Dzięki za dziś.
- Do jutra. - Tak.
- Dobranoc. - Dobranoc.
A to możesz, bo jest z innego talerza?
- Lepiej tak niż wyrzucić. - Tak, ale…
- Prawda? - Tak.
Bo dostaniesz kolki.
Co?
- Cześć. - Cześć. Idę…
- Pralnia? - Okej.
Tak. Mam kod.
Tak.
Halo?
Cześć, mamo.
Tak, słuchaj.
Mój szef ma mój paszport.
Nie wiem.
Potrzebuję więcej pieniędzy.
Szef ma mój paszport.
Bez niego nie wrócę do domu.
Zadzwonię później.
Przepraszam.
Cześć.
Wszystko gra?
Ja…
Muszę iść.
Na pewno?
Co ci się stało? Mogę zobaczyć?
Muszę iść.
Ostrożnie. Jest cholernie ślisko.
Mogłem cię przejechać.
Naprawdę ci współczuję,
ale nie szukaj pocieszenia u mojej żony.
To przeze mnie.
Ja…
Przez pół roku byłem w związku z jego żoną.
Zwykle widujemy się…
w jej samochodzie i…
Zostawiłem tam telefon, a on go znalazł.
Musiał się zorientować,
postanowił się zemścić
i zabił moją córkę.
Musicie mi pomóc.
- Okej. - Tak.
- Pomówimy z nim. - Dobrze.
Chcemy zadać parę pytań.
Dobrze, dobrze, ale…
Mówcie, o co chodzi.
Amanda Halvorsen.
Zaginęła w dzień świętej Łucji, prawda?
- Tak, zgadza się. - Ja…
Pojechałem do Sollefteå na spotkanie biznesowe.
Spędziłem noc u brata i wyszedłem dopiero następnego ranka.
On i jego żona mogą to potwierdzić.
Nie było mnie tutaj.
- Jakim autem pan jechał? - Moim prywatnym.
Proszę zapisać…
Nazwisko brata i numer do niego.
Nie ma problemu. I proszę go pozdrowić.
I proszę napisać, z kim pan się spotkał.
Znasz Haralda?
To ojciec Amandy.
Wkurzył cię?
Czym miałby mnie wkurzyć?
Twoja żona z nim pracuje?
Chyba tak.
- Chyba? Nie wiesz, z kim pracuje? - Wiem.
Wiem. Tak, ona z nim pracuje. Co to ma…
To chyba nie powód, żeby się na niego wkurzać?
Wiemy, że w jej aucie znalazł pan telefon Haralda.
Może, nie pamiętam.
Nie?
Nie zastanawiałeś się, co tam robił jego telefon?
Nie niepokoiłeś się,
że nie tylko ze sobą pracują?
Wiesz,
jeśli ktoś cię zdradza,
wkurzasz się.
To zrozumiałe.
Czujesz, że cię zdradzono,
oszukano,
że byłeś na to ślepy.
To nic przyjemnego.
To wymyka się spod kontroli i chcesz…
wyrównać rachunki.
I nagle nie da się już tego cofnąć.
Nic więcej nie powiem.
Chcę adwokata. Chyba mam do tego prawo?
Tak.
Będziemy w kontakcie.
Wierzysz w to alibi z bratem?
Sprawdzimy ludzi, o których mówi, jego auto i komputer pokładowy.
Tak, ale…
Zabić córkę faceta za jego romans z…
To…
Tak, ale…
Sam mówiłeś.
Emocje przejmują kontrolę nad tobą.
Cześć.
- Dzwoniłem. - Cześć!
Tak, byłam zajęta.
Ale między nami jest okej?
Możemy pogadać?
To zły moment, moja mama czeka, więc…
Muszę iść, ale…
To nie potrwa długo, musimy porozmawiać.
Siedzimy w tym razem, prawda?
Pogadamy?
Daniel?
Tak?
Przejrzałem nagrania
i znalazłem jeden wóz, który pasuje do opisu.
- Masz tablicę rejestracyjną? - Tak.
To auto zastępcze, samochód właściciela był w warsztacie.
Kto je wynajął?
Nauczyciel z jej szkoły.
Lasse Sandahl.
To Ken!
- To ten adres? - Tak.
Dzięki. Hanna.
Napisy: Paweł Zatryb