NA PODSTAWIE KSIĄŻEK VIVEKI STEN
Mamo!
MORDERSTWA W ÅRE
CO SKRYWA CIEŃ CZĘŚĆ 1
Dzień dobry!
Podjechałbym bliżej, ale ktoś zastawił drogę.
Proszę, kawa.
Aha.
Coś nie tak?
Znaleźliśmy trupa dzień przed twoim urlopem.
Ulubiony napój Bruce'a Lee?
Nie wiem.
Jedźmy!
Kiedy przyjedzie Ylva?
Za kilka godzin.
Lewa noga leżała tam, a prawą dłoń znaleźliśmy przy moście.
Nazywają go „mostem samobójców”.
Tu Johan, nie mogę teraz odebrać.
Nadal szukamy lewego przedramienia i prawej nogi.
Z pewnością był to mężczyzna, ale nie miał przy sobie
żadnych dokumentów.
To mogło być samobójstwo, ale…
Jego głowa wylądowała w śniegu. Jeśli żył,
gdy jego ciało zostało rozerwane przez pociąg,
plamy opadowe powinny pojawić się na policzku.
W tym przypadku plamy pojawiły się na szyi, co może oznaczać,
że był martwy w momencie, gdy uderzył go pociąg.
-Do tego głowa ma rany miażdżone… -Zaraz wrócę.
Od uderzenia?
Jeszcze nie wiem. Dowiem się dopiero po pełnej autopsji.
Spójrzcie też na to.
Na jego ubraniach znalazłam czerwone włókna.
Weź.
Dzięki.
Jadę do domu.
Ja jeszcze zostanę, by się ogarnąć.
Jasne.
Idziesz do klubu?
Raczej nie.
Na razie.
Cześć! Dołącz do nas.
Trochę tłoczno.
Nie dziś.
Idę do domu.
Niech będzie.
Co?
Zatańczę z tobą.
Właśnie wychodzę.
Gdzie?
Na fajkę?
Też sobie zapalę.
Chodź.
Mogę?
To nasz ostatni.
Policja, w czym mogę pomóc?
To pewnie nic takiego…
Mój mąż nie wrócił dziś do domu i nie mogę się dodzwonić na jego komórkę.
Ktoś tu ma od rana dobry humor. Pożegnamy mamę?
Cześć, mamo.
A to kto?
Cześć, maleńka.
Będę za nią tęsknić.
Nic jej nie będzie.
Idź, bo zepsujesz nam plan.
Jaki plan?
Wiadomości, kawa, programy kulinarne, a potem ją zjem.
Weź ją na chwilę, muszę odebrać.
Chodź do mamusi. Zaraz wychodzę.
Przemycę cię do pracy w torbie.
Cześć.
Zwłoki należały do Johana Anderssona. Były narciarz na światowym poziomie,
zamieszkały w Duved.
Kojarzę go, lata temu był naprawdę dobry.
Żona zgłosiła wczoraj jego zaginięcie.
Już wie, że nie żyje?
Zostawiam to tobie i Hannie.
A przy okazji…
przyczyną śmierci było silne uderzenie w głowę tępym lub płaskim przedmiotem.
Nie upadł głową na tory?
Raczej nie, rana była na czubku głowy.
Czyli morderstwo.
Na to wygląda.
Jesteś nam potrzebny. Możesz przełożyć swój urlop rodzicielski?
Hanna nie powinna robić tego sama.
To prawda.
Dzięki, na razie.
Johan?
Boże, pracowałam z nim.
Co za tragedia.
Kto mógł go zabić?
Mam poprowadzić śledztwo.
Przecież jesteś na urlopie rodzicielskim.
Wiem, ale…
Nie.
Zrozum, Grip mnie potrzebuje.
A ja potrzebuję tego kursu.
Możesz go zrobić w przyszłym roku.
Mam się rozpakować i zostać w domu z dzieckiem?
-Nie można przełożyć dochodzenia! -A moje życie można?
Podczas ostatniej sprawy prawie nie było cię w domu, jesteś mi to winien.
-Wiem. -To twój bałagan.
Cześć, maleńka.
Kocham cię.
Pa.
Cześć, skarbie.
-Cześć. -Zmień jej pieluchę.
Dobrze.
Hej.
Ida wyjeżdża z miasta, ale sobie poradzę.
Mogę pojechać z Antonem.
Nie musisz.
-To nie problem. -Jedźmy już, albo sam pojadę.
Wstałeś dziś lewą nogą?
W ogóle nie spałem.
-Dobra. -Przepraszam.
Nie szkodzi.
Hanna Ahlander i Daniel Lindskog, jesteśmy z policji.
Znaleźliście go?
Tak.
Co się stało?
Lepiej wejdźmy do domu.
Nie żyje.
Przykro mi.
Nasze kondolencje.
Bardzo mi przykro.
-Miał tu być Johan Andersson. -Przepadł gdzieś, ale sam
wypad był chyba przyjemny?
Przepraszam.
Linus Sundin.
Rafael Herrera, policja.
Jestem w terenie z klientami.
Chodzi o pana wspólnika.
Johan Andersson nie żyje. Możemy porozmawiać?
Witam.
Jest pan ojcem Leo?
Biologicznym.
Jestem Jens.
Kiedy ostatnio rozmawiałeś z Johanem, Leo?
Już wam mówiłam…
Przy śniadaniu.
Potem poszedłeś na koncert w Östersund.
Z mamą.
Pamiętasz, o której?
Koncert zaczął się o siódmej.
Od supportu.
Co było potem?
Wróciliśmy do hotelu. Rano wyjechaliśmy do domu.
Gdy wróciliśmy, Johana nie było.
Zdarzało się, że sypiał w biurze.
Tamtego wieczora widział się z przyjacielem
z dzieciństwa, Carlem Willnerem.
Dawno rozwiódł się pan z Marion?
Dwanaście, trzynaście lat temu.
Jaką miał pan relację z Johanem?
Był dobrym ojczymem dla Leo, za co jestem mu wdzięczny.
Złapiecie mordercę?
Tak.
Postaramy się.
Chodźmy do domu.
Proszę.
-To nasz telefon. -Dziękuję.
Przed zgonem, Johan spotkał się z kolegą, Carlem Willnerem.
Musze zajechać do teściowej, bo zatrzasnęła za sobą drzwi.
Pojadę z Antonem.
Mamy dziś dużo doniesień.
„Słyszałem hałasy spod ziemi”. „Widziałam mordercę we śnie”.
Ale masz dobry humor.
Ktoś twierdzi też,
że widział ciemnego vana z zepsutym tylnym światłem na drodze gruntowej
między stacją kolejową i mostem.
To może być trop.
My do Carla Willnera.
To nie zajmie długo.
Cześć.
Hanna Ahlander, policja.
A to Anton Lundgren.
Cześć.
Znacie się?
Nie, nie znamy.
Dobrze.
Słyszał pan o Johanie?
Tak, od Marion.
Czy to na pewno nie był wypadek?
Ktoś go zabił.
Cholera.
Gdy Johan przyszedł na spotkanie, krwawił z nosa.
Zatamował krwotok bluzą, ale czymś się martwił i prawie
natychmiast wyszedł.
Co zrobił z bluzą?
Wyrzucił do śmietnika na tyłach.
Twierdził, że się przewrócił.
Dlaczego tu przyszedł?
Mieliśmy zjeść kolację… jak co tydzień.
Odwołał ją i wyszedł.
Wybierał się gdzieś potem?
Chciał wyjechać z miasta.
Dokąd?
Nie wiem. Założyłem wtedy, że to wyjazd służbowy.
Kiedy miał wyjechać?
Tej samej nocy.
To ta bluza?
Tak.
Zabezpiecz ją.
Zmarł znany narciarz, Johan Andersson.
Policja bada okoliczności…
Dzwonię tylko, by przekazać, że nie przedłużymy ci dzierżawy.
Mieliśmy umowę!
Decyzja jest nieodwołalna.
Co to ma być?!
Pożałujecie tego, skurwysyny!
I to w dniu, gdy mój wspólnik…
-Linus, to nasza ziemia, mamy pełne prawo… -Daliście mi słowo.
-Śmierć Johana zmieniła sytuację. -Sukinsyn!
Już idę!
Mam kryzys.
Dzięki, wejdź.
Zaraz przyjdę.
W końcu usnęła.
Napijesz się czegoś?
Nie.
Przepraszam, nie miałem czasu posprzątać.
Nie szkodzi.
Ogarnę to.
Przeglądałam na Instagramie zdjęcia firmy, w której pracował Johan.
Ten facet ma na sobie taką samą bluzę, jak ta zakrwawiona, którą znalazł Anton.
To jego wspólnik, Linus Sundin.
Jutro z nim pogadamy.
Dobra robota. Dobrze, że jesteś tu z nami.
Raffe sprawdził finanse firmy. Ubiegali się o pożyczkę.
Nie wiemy jeszcze, czy wniosek złożył Johan, czy Linus.
Chcę ci coś pokazać.
Ostatnio słabo sypiam przez bóle głowy.
Myślałem, że to jakiś guz mózgu,
ale Ida kazała mi zbadać oczy.
Potrzebuję okularów.
Ile pieniędzy chcieli pożyczyć?
Pół miliona. Albo firma, albo jeden z nich miał problemy finansowe.
Może przełóżmy to… na jutro.
Dobrze.
Gdy Alice śpi, mogę się zdrzemnąć.
Jasne.
Dzięki za mleko w proszku.
Nie ma sprawy.
Hej.
Słyszałeś?
Jak znosi to Leo?
Trudno uwierzyć.
Policja ma jakieś tropy?
Nie wiem.
Musisz zabrać swój bimber z garażu.
Gliny będą w nim węszyć.
Do jutra ma zniknąć.
Dobrze?
Nasze myśli i modlitwy są teraz z rodziną Johana.
Niektórzy z nas znali go osobiście.
Był znanym i lubianym członkiem naszej społeczności.
Zetknięcie ze śmiercią może wywołać w nas strach.
Ale może też przynieść przebaczenie i pojednanie.
SPOTKAMY SIĘ? CARL
Cześć.
Chciałem powiedzieć ci osobiście, że… jestem gliną.
Pewnie sam zauważyłeś.
Ponieważ jesteś świadkiem w sprawie o morderstwo…
Nie możemy się widywać.
Ukrywasz orientację?
To skomplikowane.
Przepraszam. Rozumiem.
Przykro mi, ale rozumiem.
Musimy odwołać pani rezerwację. Zwrócimy pani pieniądze.
Dziękuję.
Hanna Ahlander, policja.
Macie do mnie pytania.
Najpierw chcemy zobaczyć biuro Johana.
Jasne.
WTOREK 20 SPOTKANIE Z KSIĘGOWYM W PILGRIMSFJÄLL
WTOREK 27 PILGRIMSFJÄLL
Czym jest Pilgrimsfjäll?
Nie wiem, zupełnie nic mi to nie mówi.
Wiecie już, co zaszło?
Jeszcze nie. Poznaje pan? Johan tamował nią krwawienie.
Pożyczył ją ode mnie, leżała w biurze.
Co stało się panu w wargę?
Nie możemy kontynuować przez telefon?
To nie zajmie długo.
Muszę odebrać dziecko.
Warga?
Chcieliśmy zainwestować w nową trasę linową.
W dniu… jego śmierci, dowiedziałem się, że Johan nie podpisał wniosku o pożyczkę.
Poprosiłem go o wyjaśnienie.
Twierdził, że się rozmyślił.
Doszło do kłótni.
Kto uderzył pierwszy?
On.
Ja się broniłem.
Gdzie pan był wieczorem?
Odwiozłem dziecko na trening i wróciłem do domu.
Wtedy Jens…
Ojciec Leo?
Tak.
Mieszka u mnie, póki nie stanie na nogi.
Obejrzeliśmy mecz, poszedłem spać przed północą.
Muszę odebrać.
Dlaczego Johan się rozmyślił?
Nie wiem.
Nie wie pan?
Nie.
Dobrze pan go znał?
Tak, ale nic mi nie wyjaśnił.
Dzierżawimy od kościoła działkę.
Jego pastorem jest Ole Nordhammar. Johan go nie lubił.
Słuchajcie…
Znałem Johana całe życie.
Był dla mnie jak brat.
Kochałem go.
Nigdy bym…
Jasne.
Proszę nie opuszczać miasta.
Dobrze.
Nie dostałeś wiadomości?
Nie chcę tego.
Co?
Policja tu była, mogą wrócić.
Mam tu zamówienia na dwa miesiące.
Jak nie weźmiesz, to cię zabiję.
Żartuję.
Ostatni raz.
Grzeczna była?
Jak aniołek.
Pewnie zgłodniała.
Dzięki.
Czego sobie życzysz?
Podwyżki.
Gratulujemy sześciu dych na karku.
Dzięki.
Piscologia! Wielkie dzięki.
Od nas wszystkich.
Dziękuję.
Znaleźli lewą dłoń.
-Rozumiemy po angielsku. -Obiecałem chłopakom narty.
Dajcie mi dziesięć minut.
Ślad po obrączce.
Gdzie obrączka?
Znaleźliśmy dłoń w rękawiczce.
Bez obrączki.
Po co miałby ją zdjąć?
Z wielu powodów. Problemy z żoną, romans…
Jutro pogadamy z pastorem, o którym wspomniał Linus.
Potwierdziłeś jego alibi?
Nie, a Jens nie odbiera telefonu. Jutro go odwiedzę.
Dobra.
Już dobrze.
Muszę ją przewinąć.
Ja też się zbieram.
Jesteśmy z policji, mamy kilka pytań.
Hanna i Daniel, możemy wejść?
Oczywiście.
Właśnie przygotowuję posiłek dla żony.
A właśnie, nie wiecie, czy kobiety w ciąży mogą jeść ryby?
-Z hodowli? Tak. -Tę złowiłem osobiście.
Ja bym nie ryzykował.
To będzie nasze pierwsze dziecko.
Gratulacje.
Dziękuję.
Podejrzewałem, że mnie odwiedzicie.
-W związku ze śmiercią Johana. -Jakie miał pan z nim relacje?
Jego firma dzierżawiła od kościoła ziemię pod trasę linową.
Mieliśmy wątpliwości co do przedłużenia dzierżawy.
Czy Johan się tym denerwował?
Możliwe.
Ale póki żył, większość była za przedłużeniem.
Był godny zaufania.
Pilgrimsfjäll?
Tak.
Co to takiego?
Religijna szkoła dla młodzieży.
Póki co nadal w sferze planów.
Johan przy niej pomagał?
Nie.
Kochanie.
Dlaczego wstałaś?
Musiałam do łazienki.
Lekarz mówił, że mogę.
Państwo są z policji. Pytają o związki kościoła z firmą Johana.
Hanna.
Rebeka.
Tak.
Mój kolega nazywa się Daniel.
Pamiętaj, żeby się nie przemęczać.
Przyniosę ci posiłek.
Dzięki.
Może chcecie przy okazji skosztować ryby?
Nie, dziękujemy. To wszystko.
Będziemy w kontakcie.
Jasne.
Kłamie, Johan pisał o Pilgrimsfjäll w kalendarzu.
Może nie kłamie, tylko o tym nie wiedział?
-Dziwne. -Zachowanie żony?
Raffe potwierdził alibi Linusa.
Na co patrzysz?
Znamy już trasy, jakimi jeździł samochód
Johana przed zgonem.
I co?
Co jest między Tjärntorpetem i kopalnią Fröå?
Rośnie tam gęsty las.
Czemu pytasz?
Johan bywał tam kilka razy w tygodniu.
Zapisywał wtedy w kalendarzu „Pilgrimsfjäll”.
Rozmawiał z pastorem nie tylko o dzierżawie ziemi.
Muszę odebrać Alice od mamy Idy.
Chcesz odpocząć?
Nie.
To do jutra.
Na razie.
Pomogę.
Kazałem ci zostać w pokoju.
Masz mnie słuchać.
Co robisz? Nie odpoczywasz?
To nic takiego.
Co to?
Chcę oddać ubrania, które niedługo będę na mnie za małe.
Dlaczego kłamiesz?
Nie kłamię.
Cześć.
To kiepski moment.
Czyje to narty?
Mojej żony. Ja nie jeżdżę.
Chcę z nią porozmawiać.
Żona ciężko przechodzi ciążę.
Musi odpoczywać.
Zalecenia lekarza.
To coś ważnego?
Sprawdzam coś.
Co takiego?
Albo mnie wpuścisz, albo wzywam wsparcie.
Policja do ciebie.
Cześć, Rebeko.
Możemy porozmawiać?
Bez ciebie.
Wyjdź.
Przeszkadzam?
Nie.
Ładne.
Dzięki.
To tak jakby różaniec.
Kieruje moje myśli ku Bogu.
Daje mi siłę.
Jak się czujesz?
Jedno słowo i wyjdziesz stąd ze mną.
Chcesz?
Dobrze.
Tak zróbmy.
Już dobrze.
Kolega przyjedzie tu po zeznania.
Dzień dobry.
Dwie godziny temu do was dzwoniłam.
Cześć, Anno.
Przepraszam, że nie dzwoniłam.
To ja.
Wróć do domu.
Kocham cię.
Nie mów nic policji.
Już im wyjaśniłem, że to nieporozumienie.
Obiecuję, że teraz będzie inaczej.
Gdzie jesteś?
Tu Hotel Granen.
Nie dzwoń.
Dzięki.
Znałaś Johana Anderssona?
Tak.
Mogę usiąść?
Byliście parą?
Jak się poznaliście?
Poznałam go podczas pracy nad Pilgrimsfjäll.
To ma być religijna szkoła.
Pomyślałam, że jego firma, JL Events,
mogłaby organizować naszej młodzieży wyprawy w plener.
A potem jakoś tak wyszło.
Kochałam go.
Całym sercem.
Jeździłam do niego na nartach, by Ole się nie domyślił.
Johan wiedział, jak Ole cię traktuje?
Co ci robił?
Planowaliście wspólnie wyjechać?
Tak, tamtej nocy Johan dowiedział się o mojej
ciąży i chciał mnie ukryć przed Olem.
Ale…
Nie pojawił się i przestał odbierać telefon.
A potem…
Gdzie był Ole w noc zabójstwa Johana?
Nie wiem.
Odpocznij sobie trochę.
Jutro zabiorę cię na przesłuchanie.
Nie opuszczaj tego pokoju, dobrze?
Dobrze.
Dziękuję.
Musimy przesłuchać Olego.
Dopiero co z nim gadałem.
Być może to on zabił Johana. Podjadę po ciebie.
Nikogo nie ma.
Policja! Otwierać!
W którym pokoju znajdę Rebekę Nordhammar?
Nie wyjawiamy takich informacji.
To moja żona.
Przykro mi.
Pusto. Alain, sprawdź tylne drzwi.
Nikogo nie ma.
Zostańcie tu.
Nie odbiera.
Dzwoń do hotelu.
Wpuść mnie, proszę.
Chcę porozmawiać.
Kocham cię.
Odejdź.
-Chcę tylko wytłumaczyć… -Nie wpuszczę cię.
Rozumiem.
Zachowałem się paskudnie.
Jest mi z tego powodu przykro.
Bardzo przykro.
Pójdę na terapię, nawet jutro.
Chcę być lepszym ojcem dla naszego dziecka.
Kocham cię.
Chcę, byśmy byli rodziną.
To nie twoje dziecko.
Odejdź.