Perdoa.
Desculpa!
Desculpa.
- Stefan? - Si.
- Estás ao mando? - Si.
- Que pasou? - Non sei.
- Perdoa, a onde…? - Policía.
- Que pasou? - Parece unha falsa alarma.
Parece unha falsa alarma.
Vale.
Ben, grazas.
Rapaces.
A unidade de rescate manda un helicóptero.
A policía de Östersund controla a saída a Åsarna.
Xa avisamos a Storlien.
- Vou mirar as cámaras. - Vale.
Alain, ven.
Daniel Lindskog, policía.
Fumas?
Algunha nova?
Hai quen viu algo e recibimos sopros.
Que sopros?
Penso que nada importante, pero…
Menos a furgoneta escura coa luz rota.
Volvérono dicir.
Queres algo?
Comer algo?
Unha cunca de té?
Non, nada.
Grazas.
Viron o Skoda SportLine de Ole Nordhammar hai 53 minutos,
pola E14 en Ånn.
Aínda non cruzou a Noruega.
Hanna?
Si?
Debeu saír da E14 por aquí, entre Ånn e a fronteira con Noruega.
É coma buscar
unha agulla nun palleiro.
Teñen propiedades?
- Unha casa de verán? - Non.
Mira se hai conexión cunha propiedade ou un lugar.
A onde vas?
Debo atopala.
Levará semanas rastrear a zona, non atoparás nada.
Ola, tes que coidar de Alice un par de horas máis.
Que pasa?
Estás cansa?
Si.
- Volvemos á comisaría? - Non.
Vale, dime que pasa.
Non debín deixala soa.
Non, pero agora xa foi.
- Non te tortures. - Por que non?
- Facemos todo o posible. - Non.
Eu non o fago. Ti si, querendo ir para a casa?
- Estás cansa… - Non me digas como estou!
Queres parar de culparte todo o tempo?
Es boa poli e sábelo.
Esforzámonos, e ás veces non abonda.
Éche así.
- Que queres facer? - Seguir buscando.
- Vale. - Si.
Pero descansemos.
Despois podemos seguir buscándoa.
Vale?
- Si. - Moi ben.
- Ola, Anton. - Ola.
Falamos con todos os que coñecían a Ole desde primaria e…
Se cadra non serve de nada, pero hai moitos anos
traballou na fábrica de esteatita de Handöl.
Está pechada, pero está pola zona. Enviamos un helicóptero.
Vale, miramos. Grazas.
- Está preto a fábrica de esteatita? - Si.
Pai que estás no ceo.
As túas ideas e a túa sabedoría superan as miñas.
Guíame.
Guía a Rebecka.
No nome do Señor. Amén.
Pedinlle respostas a Deus.
Rebecka!
Para.
Socorro!
Rebecka!
Para!
Unidade 0-2, a dous minutos de Handöl.
Estamos sobre vós.
O Skoda de Ole está aquí.
Unidade 0-2, chegamos. Non hai ninguén nos arredores.
- Só vexo o bosque. - Aí!
Dous individuos diríxense cara ao leste.
Hanna!
Sóltaa!
Policía! Sóltaa!
Sóltaa!
Tranquila.
Acabouse, Rebecka.
Vale?
- Imos? - Si, grazas.
POLICÍA
Falaches con Rebecka Nordhammar
antes de que a levasen ao hospital.
Hanna?
Si?
Dixo que non…
que non sabía onde estivo Ole cando mataron a Johan.
A policía científica estará toda a noite na súa casa.
Atoparán algo.
Daniel?
Vai á casa e colle a tarde e a noite libre
para repoñerte.
Tes que estar en Östersund
mañá ás 14:00
para falar do acontecido.
Coñezo o procedemento.
Salvaches a vida dunha muller, Daniel.
- Ola. - Ola.
Benvida.
Grazas.
Alice dorme?
- Si. - Vale.
Pasástelo ben?
Pasamos, si.
- E ti pasáchelo ben? - Si.
Pero…
A ver…
Custoume un pouco concentrarme porque…
- É que miña nai non paraba de chamarme. - Por que?
Pois porque…
non atopaba as camisetas de Alice…
Non quería comer porque esqueciches o gorriño no coche.
Por que non me chamou?
- Só me chama a min. - Non é culpa miña.
Pódesllo dicir.
- Que lle digo? - Que me chame a min.
Era eu o responsable.
Ou era miña nai?
Veña, Ida.
Que fai ese prato no chan? Estivo aquí un can?
Alice estivo comigo ou con súa avoa.
Estivo ben.
- E no teu traballo? - Dixeches que buscase a vida.
- E busqueina! - Es coma teu pai!
- Fóra. - Non menciones o meu pai.
Fóra.
Ola, son Carl.
Ola.
Son Anton.
Ola.
Quería dicirche que…
temos un sospeitoso polo asasinato de Johan.
Si? Quen?
Non cho podo dicir.
É…?
Verás,
mañá sairá no periódico, xa o poderás ler.
Enténdoo.
Pero… alégrame que me chamases.
Si, a ver…
Supoño que…
Oe, eu… estiven pensando…
en ti.
E en min, e…
En ti e en min.
E…
Merda, síntoo.
Isto dáseme fatal
Xa non hai ningún obstáculo
polo meu traballo.
Podemos vernos.
Se queres.
Tes fame?
- Agora? - Si.
Estou cociñando, así que…
Cando chegas?
En dez segundos.
Como?
Estou fóra.
OLE ESTABA ESTRANGULANDO A REBECKA. DIXEN QUE ERA POLICÍA…
Ola.
Que fas aquí?
Tiña que escribir o informe.
E ti?
Pois…
Síntoo.
Daniel, síntoo, non sei…
Debín disparar eu. Enganeime.
Pódelle pasar a calquera.
Tranquila.
- Síntoo. - Tranquila.
Hai algo forte para beber?
O pisco de Raffe.
Vou polos vasos.
Discutín con Ida.
Coma sempre.
Nunca estou na casa.
Traballo moito.
Non estou para Alice.
E seguro que ten razón.
E todo empeorou cando dixo que era coma meu pai.
Por que?
Non era unha boa persoa.
Esforceime por ser todo o contrario.
E aquí estou, igual de ausente ca el.
Non lle atopo o sentido.
Nun par de anos tamén estarás así e…
Se me converto en miña nai, fago o harakiri decontado.
É a persoa…
máis egocéntrica do mundo.
Tes que poñer límites.
Merda, hoxe cagueina.
Como podo ser un bo pai? Non sei, é moi duro.
Daniel.
Es bo.
- Deberías ir á casa. - Si.
- Pero bebiches, como vas…? - Collerei un taxi.
- Hai que comprarlle outra botella. - Si.
- Vémonos mañá. - Si.
SÍNTOO. FALAMOS MAÑÁ?
- Ola, Hanna. Son Grip. - Ola, bo día.
A policía científica non atopou nada na casa de Ole Nordhammar.
Quería informarte.
Vale.
Ole estaba coa freguesía a noite que asasinaron a Johan.
Confírmano varias testemuñas.
Daquela… non foi el?
Non, exacto.
Adeus.
Vémonos.
Chámote á noite.
- …e un roubo de coche esta mañá. - Vale.
Temos moito que facer.
- Cóidate. - Si.
Ola.
- Hanna? - Si?
Necesito falar contigo.
- En serio? - Vale.
E o pisco?
Que é isto?
Alguén me colleu a botella.
- Fuches ti? - Non.
- Seguro? - Si, eu non fun.
- Ben, podemos falar de…? - Si, claro.
Sabes a furgoneta sobre a que recibimos sopros?
- Si. - A escura, preto da ponte do tren.
- A noite do asasinato. - Si.
Carl Willner ten unha escura.
Hai moitas furgonetas escuras en Åre.
A súa ten unha luz traseira rota.
Vale.
Ben.
Traerémola para analizar. Moi ben.
Pero como o sabes?
Teño unha relación íntima con el.
- Unha relación íntima? - Si, sexual.
Sexual.
Tes ou tiñas?
Debino ter dito hai tempo, pero…
Coñecino esa mesma noite en Bygget.
Foi antes de identificarmos a Johan.
Cando souben quen era,
deixeino.
Pero agora que tiñamos un sospeitoso
volvémonos ver.
Nunca falei con el da investigación.
Espero que non.
Tes que…?
- Pode quedar entre nós? - Durmistes cun sospeitoso.
Que queres que faga?
A miña…
vida privada é cousa miña.
Quero que me vexan…
coma un bo compañeiro e amigo.
Iso non pasa sempre
nunha comisaría
cando es…
Cando es gai.
Di que estás enfermo e vai á casa. Direi que recibín un sopro ou algo.
- Vale. - Veña.
Debías telo dito. Estaba aí coma unha parva.
Xa, seino.
Síntoo.
Hanna.
- Grazas. - De nada.
- Analizamos a furgoneta. - Xa.
- Pero a que vén isto? - A luz traseira rota.
E queredes interrogarme?
Que fixeches a noite do asasinato
ao marchar do restaurante?
Xa cho dixen, traballei na cociña.
Un dos empregados dixo que marchaches antes.
Si.
Si, doíame a cabeza. Pásame ás veces.
Que ten que ver con Johan?
Fuches o último en velo con vida.
Atopamos rastros de Johan na túa furgoneta.
Podes explicalo?
Que rastros?
A ver…
Si, uso a furgoneta ás veces.
Está aparcada no restaurante. Usámola para as entregas, pero…
Quen máis ten acceso a ela?
Todo o persoal.
Credes que…?
Arrea, tedes que crerme cando digo que…
Non lle fixen dano a Johan.
Era o meu mellor amigo.
- Vas quedar aquí. - Que?
- Por que? - Anota quen ten acceso á furgoneta.
Grazas.
Ola.
CUARTO: 1
Que pensas?
Ou é un actor boísimo
ou é inocente.
Debo ir á reunión en Östersund.
Vale.
Volverei en canto poida.
Eu…
Si, teño que marchar.
Xa.
Diga?
A noite do asasinato, Jens colleu a furgoneta.
Que? Perdoa.
- Que dixeches? Onde estás? - No restaurante de Carl.
Síntoo, xa sei…
É que teño a sensación de que non é…
- Non creo que estea involucrado. - Repítemo.
- O que? - O primeiro.
Ah.
Jens colleu a furgoneta a noite do asasinato.
Como o sabes?
Estou mirando as cámaras.
Ás 18:43 colle a furgoneta.
Vale, enviaremos a alguén.
- Pero agora vai para a casa. - Si, claro.
- Prométocho, síntoo. - Pero ben feito, Anton.
Grazas.
Chao.
Si.
Vale, grazas.
Jens non está na casa de Linus.
Está coa exmuller e o fillo.
Imos?
- Si. - Vale.
EU TAMÉN O SINTO. DEBERIAMOS FALAR.
Iso foi "Psychosis", de Jiuce.
Está connosco o cantante, Mario Johansson.
Tiveches moi mala sorte esquiando
en Åre hai unha semana, non?
Pois si. Perdín o equilibrio
ao esquivar outro esquiador e caín.
Teño cravos no xeonllo.
E decepcionáronse os fans?
Si, tivemos que cancelalo.
Pero espero tocar en Östersund pronto
para compensar o concerto cancelado.
- Ola. - Ola, Marion.
Está Jens?
Está.
- Queremos falar con el. - Vale, sobre que?
É por Johan.
Jens non ten nada que ver con Johan, non?
Está aquí?
Está arriba, axudando a Leo.
Imos á casa de meus pais.
Jens vén connosco.
Vaia, ola.
- Ola. - Ola.
- Necesitamos que veñas á comisaría.
Por que?
Unhas preguntas.
Podedes facelas aquí.
- Iremos á comisaría. - Preguntade.
- Vamos. - Tedes dereito a obrigarme a…?
- Levas algo afiado? - Que…?
Jens!
- Papá? - Tranquilo.
- Sube. - Por que o levan?
Vamos.
- Pero el non… - Leo, sube arriba.
- Por que levan a papá? - Falamos agora.
Vale, xírate.
Non te movas.
Eu vou quedar un anaco.
- Vale. - Si.
- Mandarei vir a alguén. - Si.
Vou ver se están ben.
- Tes que subir ao coche. - Non.
- Sube ao coche. - Non.
Veña.
Os pés primeiro.
- Diga? - Ola.
A coartada de Marion… Jiuce non tocou esa noite.
Que dixeches?
Os abreconcertos non tocaron.
O concerto comezou ás nove.
Como o sabes?
Oíno na radio.
Marion dixo que empezou ás sete, pero Jiuce non tocou.
- O concerto empezou ás nove. - Chámote logo.
Adeus.
Para!
Non podo máis!
Non me toques!
Es mala!
Que fas?
Estades ben?
Si, estamos ben.
E as cortinas?
A lavar.
Quero que marches.
Xa.
Coñeces a Rebecka Nordhammar?
- Non. - Johan non falou dela?
Non.
Ás veces falaba dos seus compañeiros,
pero non me lembro de todos.
- Coñecíaa moi ben. - Vale.
Non sei quen é, síntoo.
Vistes os abreconcertos do concerto aquel?
- Si. - Como se chamaban?
Jiuce.
- A que vén isto? - Non tocaron.
Non.
Non, é certo.
Esquecíame.
- Quero que marches. - E as cortinas?
Díxenche que as tirei. Podes marchar?
- Leo… - Non podo máis.
Leo…
Non podo máis.
- Que pasa? - Mamá.
- Leo… - Non podo máis.
- Non podo máis! - Cariño.
Foi culpa miña.
Foi un accidente, foi…
Leo, por…
Leo…
Eh!
Leo, espera!
Leo, cariño!
Leo!
Para!
Non podo mentir máis.
- Son un asasino e é culpa miña! - Non.
Cariño…
Oe.
Amor, ven.
Ven aquí.
Ven, mírame.
Tranquilo.
Tranquilo, cariño.
Foi sen querer.
Xa o sei.
Intentei chamar.
Tranquilo.
Non é culpa túa, cariño.
Foi un accidente.
Foi sen querer.
E Leo que?
Que vai pasar con el?
Escolles a Rebecka antes que a Leo e a min!
- Non che importamos? - Non metas a Leo!
- Eh? - Traizóasme a min.
- E a el tamén. - Vai rañala!
Non…
Johan?
Marchamos ás seis da tarde.
O concerto empezou ás sete, vale?
A última vez que o vimos foi no almorzo.
Leo, enténdelo?
Oe.
Temos que ir, vale?
Foi sen querer.
Oe.
Todo vai estar ben, cariño.
Mamá!
Leo…
Leo!
Cariño.
Ven aquí, estás ben?
Déixame ver.
Bo traballo.
ARTESANÍA DE ÅRE
RESTAURANTE BAR
Síntome fatal.
Amor…
Oe.
Salvácheslle a vida.
Síntoo.
Merda, é traballo.
Ola, son Daniel, agora non podo contestar.
Deixa unha mensaxe e chamareite.
Que se amañen sen min.
Xa vou eu.
Ven aquí, pequecha.
Ola.
Subtítulos: María Suárez Seijas