Przepraszam.
Przepraszam!
Przepraszam.
- Stefan? - Tak.
- Ty tu rządzisz? - Tak.
- Co się stało? - Nie wiem.
- Przepraszam, dokąd… - Proszę.
- Co się stało? - Chyba fałszywy alarm.
Myślą, że to fałszywy alarm.
MORDERSTWA W ÅRE
CO SKRYWA ŚNIEG: CZĘŚĆ 2
Okej.
Dobra. Dziękuję.
Słuchajcie.
Ratownicy górscy wysłali drugi helikopter.
Policja z Östersund zablokowała E14 w kierunku Åsarny.
Graniczne Storlien już wie.
- Sprawdzę kamery uliczne. - Dobra.
Alain, chodź.
Daniel Lindskog, policja Åre.
Palisz?
Coś nowego?
Tylko parę doniesień.
NA MOTYWACH CYKLU POWIEŚCI VIVECI STEN
Jakich?
Raczej nic istotnego.
To…
Znowu ten cholerny van z zepsutym tylnym światłem.
Chcesz coś?
Coś do jedzenia?
Może herbaty?
Nie trzeba.
Dziękuję.
53 minuty temu Skodę Sportline Ole Nordhammara nagrała kamera
na E14 w Ånn.
Nie przekroczył granicy z Norwegią.
Hanna?
Tak?
Musiał zjechać z E14 gdzieś tutaj, między Ånn a granicą z Norwegią.
To jak szukanie igły w stogu siana.
Coś tam mają?
- Dom wczasowy? - Nie wiem.
Okej, sprawdź, co ich łączy z tamtym miejscem.
Dokąd idziesz?
Muszę ją znaleźć.
To zajęłoby tygodnie. Niczego nie znajdziesz.
Cześć. Zostań z Alice jeszcze parę godzin.
Co jest?
Zmęczona?
Tak.
- Wracamy na posterunek? - Nie.
Więc mów, o co chodzi?
Nie powinnam zostawiać jej samej.
Nie, ale zostawiłaś. Okej?
- Nie bądź dla siebie taka surowa. - Bo?
Robimy, co się da.
To nie wystarczy. Może dla ciebie, chcesz wracać?
- Jesteśmy zmęczeni. Musimy… - Przestań!
Przestaniesz się obwiniać?
Wiesz, że jesteś w tym dobra.
Staramy się, ale czasem to nie wystarczy.
Tak już jest.
- Co chcesz zrobić? - Szukać dalej.
- Dobra. - Tak.
Ale zróbmy przerwę.
Po przerwie będziemy jej szukać dalej.
Dobra?
- Tak. - W porządku.
- Cześć, Anton. - Cześć.
Rozmawialiśmy z każdym, kto zna Olego od podstawówki i…
Może strzelam, ale wiele lat temu
Ole pracował w Handöl w fabryce steatytu.
Jest nieczynna, ale w pobliżu. Helikopter jest już w drodze.
Dobra, sprawdzimy. Dzięki.
- Fabryka steatytu Handöl jest blisko? - Tak.
Ojcze Niebieski.
Nie dorównuję twojemu planowi i twojej mądrości.
Poprowadź mnie.
Poprowadź Rebeckę.
W imię Jezusa Chrystusa. Amen.
Szukałem odpowiedzi u Boga.
Rebecka!
Stój.
Pomocy!
Rebecka!
Stój!
Policja 0-2, dwie minuty od Handöl.
Jesteśmy nad wami.
Skoda Olego tu stoi.
Policja 0-2, jesteśmy na miejscu. Nikogo nie widać.
- Tylko las. - Tam!
Dwie osoby idą na wschód.
Hanna!
Puść ją!
Policja! Puść ją!
Puść ją!
Będzie dobrze.
Już po wszystkim.
Okej?
- Możemy? - Tak. Dziękuję.
Rozmawiałaś z Rebecką Nordhammar,
zanim trafiła do szpitala.
Hanna?
Powiedziała, że nie…
Nie wie, gdzie był Ole w noc zabójstwa Johana, więc…
Technicy będą w ich domu całą noc.
Znajdą coś.
Daniel?
Idź do domu i wykorzystaj ten wieczór i noc
na dojście do siebie.
Musisz być w Östersund
jutro o 14.00
i wyjaśnić, co zaszło.
Znam procedurę.
Uratowałeś kobiecie życie.
- Cześć. - Cześć.
Witaj w domu.
Dzięki.
Alice śpi?
Tak.
- Dobrze się bawiliście? - Tak.
- A ty? - Też.
Ale…
Tylko…
Trudno było się skoncentrować, bo…
- Mama ciągle do mnie wydzwaniała. - W sprawie?
Dzwoniła w sprawie…
Zastanawiała się, gdzie są koszulki Alice…
Nie chciała jeść, a ty zostawiłeś czapeczkę w aucie…
Mogła do mnie zadzwonić.
- Dzwoni do mnie. - Nie moja wina.
Powiedz jej to.
- Co? - Że mogła do mnie zadzwonić.
To ja za nią odpowiadałem.
Czy może jednak mama?
Przestań, Ida.
Talerz na podłodze? Był tu jakiś pies?
Alice była ze mną albo ze swoją babcią.
Było jej dobrze.
- W twojej pracy też? - Tak! Kazałaś mi to załatwić.
- Załatwiłem! - Zmieniasz się w swojego ojca.
- Wyjdź. - Nie wspominaj o moim tacie.
Wyjdź stąd.
Cześć, tu Carl.
Cześć.
Mówi Anton.
Hej.
Chciałem ci tylko to przekazać…
Mamy podejrzanego w sprawie zabójstwa Johana.
Naprawdę? Kogo?
Jeszcze nie mogę powiedzieć.
Nie?
Tak, słuchaj…
Jutro przeczytasz o tym w gazetach.
Rozumiem.
Dzięki, że się ze mną skontaktowałeś.
Tak, no…
Tak…
Tak myślałem…
o tobie.
I o mnie…
O nas…
Że…
Kurwa, sorry…
Jestem w tym okropny.
Ale to już nie koliduje
z moją pracą, więc…
Możemy się widywać.
Jeśli chcesz.
Głodny?
- Co? Teraz? - Tak.
Gotuję, więc…
Kiedy możesz być?
Za dziesięć sekund.
Co?
Jestem na zewnątrz.
Ole siedział na Rebece z dłońmi na jej gardle.
Zidentyfikowałam się…
Cześć.
Co tu robisz?
Musiałam napisać ten raport.
A ty?
Przepraszam.
Daniel, przepraszam. Nie wiem…
Powinnam strzelić. Źle oceniłam sytuację.
Każdemu może się zdarzyć.
W porządku.
- Przepraszam. - W porządku.
Mamy coś mocnego do picia?
Pisco Raffe’a.
Przyniosę szklanki.
Pokłóciłem się z Idą.
O to, co zwykle.
Że za często mnie nie ma.
Za dużo pracuję.
Nie ma mnie przy Alice.
I ona pewnie ma rację.
Ale nie mogłem słuchać, jak mówi, że jestem jak mój ojciec.
Czemu?
Bo on nie był dobrą osobą.
Całe życie starałem się taki nie być.
A jestem nieobecny tak samo jak on.
Nie potrafię tego pojąć.
Za parę lat też tak będziesz miała…
Jeśli będę jak moja matka, od razu popełnię harakiri.
To najbardziej…
egoistyczna osoba.
Trzeba sobie postawić granicę.
Nawaliłem dziś.
Jak można być dobrym rodzicem? Nie wiem. To takie trudne.
Daniel.
Jesteś dobry.
- Może lepiej jedź już do domu. - Tak.
- Ale piłaś. Jak… - Wezmę taksówkę.
- Musimy kupić Raffe’owi nową butelkę. - Tak.
- Do jutra. - Tak.
PRZEPRASZAM. POGADAMY JUTRO?
- Dzień dobry, Hanna. Mówi Grip. - Dzień dobry.
Śledczy niczego nie znaleźli w domu Ole Nordhammara.
Chciałam tylko dać ci znać.
Okej.
W noc zabójstwa Johana Ole był z zarządem kongregacji.
Kilku niezależnych świadków to potwierdziło.
Więc to nie był on?
Właśnie, nie.
Na razie.
Do zobaczenia.
Zadzwonię wieczorem.
- I rano kradzież samochodu. - Okej.
Dziś też będziemy zajęci. Powodzenia.
Cześć.
- Hanna? - Tak?
Muszę z tobą pogadać.
- Poważnie? - Okej.
Gdzie pisco?
Co to ma być?
Ktoś grzebał w moich rzeczach.
- To byłeś ty? - Nie.
- Na pewno? - To nie ja.
- To możemy pogadać? - Jasne.
Kojarzysz te doniesienia o aucie, które dostawaliśmy?
- Tak. - Ciemny van blisko mostu kolejowego.
- W noc morderstwa. - Tak, kojarzę.
Carl Willner ma ciemnego vana.
Okej. Mnóstwo takich jest w Åre.
Ale jego ma zepsute tylne światło.
Okej.
Dobra.
Weźmiemy go i sprawdzimy. Nieźle.
Ale skąd to wiesz?
Coś mnie z nim łączy.
- Coś? - Związek seksualny.
Związek seksualny.
Łączy czy łączyło?
Powinienem był dawno to powiedzieć…
Poznałem go tamtej nocy w Bygget.
Zanim zidentyfikowaliśmy Johana, więc…
Kiedy zrozumiałem, kim jest,
zakończyłem to.
Ale teraz znów się spotkaliśmy, bo złapaliśmy podejrzanego.
Nigdy nie rozmawiałem z nim o śledztwie.
Mam nadzieję.
Czy to musi…
- To może zostać między nami? - Spałeś z podejrzanym.
Co niby mam zrobić?
Moje…
Zawsze miałem życie prywatne.
I chcę dalej być tylko…
dobrym kolegą z pracy i przyjacielem.
To nie zawsze jest możliwe w pracy na posterunku,
kiedy…
jest się gejem.
Weź chorobowe, idź do domu. Powiem, że dostałam jakiś cynk.
- Dobra. - Tak.
Wystarczyło słowo. Siedziałam tam jak głupia.
Tak, wiem.
Przepraszam.
Hanna.
- Dziękuję. - Zapomnij.
- Zbadaliśmy pana auto. - Tak…
- Co to ma do rzeczy? - Tylne światło nie działa.
I stąd to przesłuchanie?
Co pan robił w noc śmierci Johana po jego wyjściu z restauracji?
Już mówiłem. Pracowałem w kuchni.
Według pana pracownika wyszedł pan wcześniej.
To prawda.
Rozbolała mnie głowa, czasem tak mam.
Co to ma wspólnego z Johanem?
Pan widział go jako ostatni.
A w pana aucie znaleźliśmy jego ślady.
Może to pan wyjaśnić?
Jakie ślady?
To znaczy…
Tak, czasem jeżdżę samochodem.
Jest zaparkowany przed restauracją. Używamy go do dostaw, ale…
Ktoś jeszcze nim jeździ?
Jasne, pracownicy.
ZADZWOŃ. PROSZĘ.
Chyba nie…
Cholera, musicie mi uwierzyć…
Nie tknąłem Johana. Był moim najlepszym przyjacielem.
- Zatrzymamy pana. - Co?
- Dlaczego? - Proszę napisać, kto jeździł pana autem.
Dziękuję.
Cześć.
POKÓJ: 1
I co myślisz?
Albo dobrze gra,
albo jest niewinny.
Jadę do Östersund na to spotkanie.
Okej.
Wrócę jak najszybciej.
Muszę…
Dobra. I tak muszę iść.
Okej.
Halo?
W wieczór morderstwa Jens Wernolf zabrał vana Carla.
Czekaj, sorry.
- Co mówiłeś? Gdzie jesteś? - W restauracji Carla.
Przepraszam, wiem…
Wydaje mi się, że to nie on…
- Nie wierzę, że jest w to zamieszany. - Powtórz.
- Co? - To pierwsze.
Jens zabrał vana Carla w wieczór morderstwa.
Skąd to wiesz?
Oglądam nagrania z monitoringu.
O 18.43 wsiada do vana.
Okej. Wyślemy kogoś. Tak.
- Ale musisz iść do domu. - Tak, jasne.
- Obiecuję. Przepraszam. - Ale Anton, dobra robota.
Dzięki.
Na razie.
Tak.
Okej. Dziękuję.
Jensa Wernolfa nie ma u Linusa.
Jest z byłą żoną i synem.
Jedziemy?
- Tak. - Dobra.
TEŻ PRZEPRASZAM. POROZMAWIAJMY.
To był Jiuce z kawałkiem „Psychosis”.
Jest z nami ich wokalista, Mario Johansson.
Miałeś niefart na stoku w Åre tydzień temu, prawda?
To prawda. Próbowałem ominąć innego narciarza i upadłem.
Teraz mam gwoździe w kolanie.
Fani byli rozczarowani?
Tak, musieliśmy… Musieliśmy odwołać koncert.
Mam nadzieję, że niedługo zagramy w Östersund
i nadrobimy tę stratę.
Dzień dobry.
Jest Jens?
Tak.
- Chcemy z nim porozmawiać. - Okej, ale o czym?
Chodzi o Johana.
Ale co ma wspólnego Jens z Johanem?
Jest tutaj?
Na górze, pomaga się pakować Leo.
Jedziemy do moich rodziców.
Jens jedzie z nami.
Dzień dobry.
Proszę z nami jechać na posterunek.
Po co?
Mamy kilka pytań.
To słucham.
- Zrobimy to na posterunku. - Tutaj.
Idziemy.
- Wolno wam… - Jakieś ostre przedmioty?
Co sobie…
Jens!
- Tato? - Wszystko gra.
Czemu zabieracie tatę?
Chodź.
- Ale on nie… - Leo, idź na górę.
- Czemu zabieracie tatę? - Porozmawiamy na górze.
Proszę się obrócić.
I stać.
Dobra, ja jeszcze zostanę.
- Okej. - Tak.
- Wyślę kogoś po ciebie. - Dobra.
Sprawdzę, co u nich.
- Potem proszę iść do auta. - Nie…
- Proszę wsiąść. - Nie.
Idziemy.
Najpierw noga.
- Halo? - Cześć.
Chodzi o alibi Marion… Jiuce nie grali tamtej nocy.
Co mówiłeś?
Nie grał zespół supportujący.
Zaczęło się dopiero o 21.00.
Skąd o tym wiesz?
Słyszałem w radiu.
Marion mówiła, że o 19.00. Ale support nie grał.
- Koncert zaczął się o 21.00. - Oddzwonię.
Na razie.
Przestań!
Już nie mogę!
Nie dotykaj mnie!
Jesteś wredna!
Co pani robi?
Sprawdzam, co u państwa.
Wszystko dobrze.
Gdzie są zasłony?
W praniu.
Proszę już wyjść.
Dobrze.
Zna pani Rebeckę Nordhammar?
- Nie. - Johan o niej nie mówił?
Nie.
Czasem mówił o współpracownikach,
ale nie kojarzę wszystkich.
- Johan dobrze ją znał. - Okej.
Przykro mi, nie wiem, kto to jest.
Co do koncertu. Widzieli państwo pierwszy zespół?
- Tak. - Jak się nazywał?
Jiuce.
- O co chodzi? - Nie grali wtedy.
Nie.
Nie, to prawda.
Zapomniałam.
- Proszę już iść. - Gdzie są zasłony?
Już mówiłam, wyrzuciłam. Pójdzie pani już?
- Leo… - Nie mogę już.
Leo…
Nie zniosę tego.
- O co chodzi? - Mamo.
- Leo… - Już nie mogę.
- Dłużej tego nie zniosę! - Kochanie.
To moja wina.
To był wypadek. To…
Leo, nie uciekaj!
Leo, kochanie…
Leo!
Stój!
Nie mogę już kłamać.
- Jestem mordercą, to wszystko moja wina! - Nie.
Kochanie…
Chodź do mnie.
Chodź.
Patrz na mnie.
Już dobrze.
Już dobrze, kochanie.
Nie chciałem.
Wiem.
Próbowałem dzwonić.
Już dobrze.
To nie twoja wina, kochanie.
To był wypadek.
Nie chciał tego zrobić.
A co z Leo?
Co z nim będzie?
Wybierasz Rebeckę zamiast Leo i mnie!
- Nic nie znaczymy? - Nie wciągaj w to Leo!
- Jasne? - Zdradziłeś mnie.
- Tak samo jak jego. - Wal się!
Nie…
Johan?
Wyjechaliśmy z domu o szóstej.
Koncert zaczyna się o siódmej, tak?
Przy śniadaniu widzieliśmy się ostatni raz.
Leo, rozumiesz?
Musimy tak teraz zrobić.
Nie chciał tego zrobić.
Wszystko będzie dobrze, skarbie.
Mamo!
Leo…
Leo!
Kochanie.
Pokaż się. Nic ci nie jest?
Pokaż.
Dobra robota.
RESTAURACJA
To okropne uczucie.
Kochanie…
Uratowałeś jej życie.
Przepraszam.
Cholera, praca.
Mówi Daniel. Nie mogę teraz odebrać.
Nagraj wiadomość, oddzwonię.
Muszą dać radę beze mnie.
Pójdę po nią.
Chodź tu, skarbie, chodź.
Cześć.
Napisy: Paweł Zatryb