Przepraszam.
Fałszywy alarm.
MORDERSTWA W ÅRE
Dobra, dzięki.
Ratownicy wysłali drugi śmigłowiec.
Östersund zablokował drogę E14.
Sprawdzam nagrania miejskiego monitoringu.
Alain, chodź.
Lindskog, policja.
Ty palisz?
Co wiemy?
Otrzymaliśmy kilka donosów.
Jakich?
Nic konkretnego.
Ale kilka dotyczyło vana z zepsutym tylnym światłem.
Przynieść ci coś?
Jedzenie? Herbatę?
Nie trzeba.
Dzięki.
Monitoring nagrał Skodę Sportline Nordhammera
pięćdziesiąt trzy minuty temu. Jeszcze nie przekroczyła granicy.
Hanno?
Tak?
Zjechał z E14 między Ånn, a granicą.
To jak szukanie igły w stogu siana.
-Mają tam jakiś domek? -Nie wiemy.
Sprawdź, czy mają tam nieruhchomość.
A ty dokąd?
-Szukać jej. -To zajmie tygodnie,
sama jej nie znajdziesz.
Zajmij się Alice jeszcze przez kilka godzin.
Co jest?
Zmęczona?
Tak.
-Chcesz wracać? -Mowy nie ma.
Powiedz, co jest nie tak.
Zostawiłam ją samą.
Tak wyszło.
-Nie obwiniaj się. -A niby jak?
-Staramy się. -Chyba nie, skoro sugerujesz powrót.
Jesteśmy zmęczeni.
Ja nie jestem!
Przestań się obwiniać!
Jesteś dobrą policjantką, ale czasem nawet najlepsze
starania to za mało!
-Co teraz? -Szukamy dalej.
Najpierw odpocznijmy.
Potem wznowimy poszukiwania.
Dobrze?
Dobrze.
-Anton? -Przesłuchaliśmy starych znajomych Olego.
Ole pracował kilka lat temu w kopalni steatytu w Handölu.
Jest zamknięta, ale wysłaliśmy w jej stronę śmigłowiec.
Podjedziemy do niej.
Jesteśmy blisko kopalni steatytu?
Tak.
Nasz ojcze w niebie.
Twoja mądrość znacznie przewyższa moją.
Poprowadź mnie.
Poprowadź Rebekę.
Jezu, bądź ze mną.
Poprosiłem Boga o radę.
Rebeko!
Zaczekaj!
Pomocy!
Rebeko, stój!
Jesteśmy nad wami, dwie minuty od Handölu.
To jego Skoda.
Nie widzimy niczego podejrzanego.
Sprawdzamy teren. Mamy dwie osoby zmierzające na wschód.
Hanno!
Puść ją!
Policja! Puść ją!
Puść ją!
Już dobrze.
Już po wszystkim.
-Mogę? -Tak, dzięki.
Rozmawiałaś z Rebeką Nordhammar zanim trafiła do szpitala?
Hanno?
Powiedziała, że nie wie, gdzie był jej mąż, gdy zginął Johan.
Śledczy przeszukają ich dom. Znajdą coś.
Danielu.
Idź do domu i odpocznij.
Jutro o drugiej stawisz się w Östersundzie w sprawie incydentu.
Wiem, jak to działa.
Uratowałeś jej życie.
Cześć.
Witaj w domu.
Alice śpi?
Jak się bawiliście?
Świetnie.
A ty?
Ja też.
Ale…
…trudno mi było się skoncentrować…
…bo wydzwaniała do mnie mama.
W jakiej sprawie?
W różnych sprawach…
Nie mogła znaleźć koszulek Alice, Alice nie chciała jeść…
Mogła dzwonić do mnie.
Nie chciała.
To nie moja wina.
Przekaż jej to.
I co powiem?
Że mogła dzwonić do mnie, ja opiekowałem się Alice.
A nie moja mama?
Przestań.
Jej miska jest na podłodze. Był tu jakiś pies?
Nic jej nie groziło, była albo ze mną, albo z babcią.
Wziąłeś ją do pracy.
Miałem się nią zająć, to się zająłem!
Jesteś jak twój ojciec!
-Wyjdź. -Nie mów o ojcu.
Wyjdź.
Mówi Carl.
Tu Anton.
Cześć…
Cześć.
Chciałem przekazać, że mamy podejrzanego o morderstwo Johana.
Kogo?
Nie mogę ci powiedzieć.
Czy to…?
Jutro będziesz mógł przeczytać o tym w gazetach.
Rozumiem. Dzięki za informację.
Cóż…
To chyba…
Słuchaj, trochę myślałem…
…o tobie.
O tobie i o mnie.
Wiesz…
Nie jestem w tym zbyt dobry.
Jeśli idzie o pracę, to nic już nie stoi na przeszkodzie.
Możemy się spotkać.
Jeśli chcesz.
Zjesz coś?
Teraz?
Właśnie robię kolację.
Kiedy wpadniesz?
Za chwilę.
Jak to?
Jestem przed domem.
OLE NORDHAMMAR DUSIŁ ŻONĘ. WIELOKROTNIE KAZAŁAM MU JĄ PUŚCIĆ.
Cześć, co tu robisz?
Muszę napisać raport.
A ty?
Przepraszam.
Powinnam była do niego strzelić. Popełniłam błąd.
Każdemu się zdarza.
Przepraszam.
Jest tu coś mocniejszego?
Pisco Raffego.
Przyniosę szklanki.
Pokłóciłem się z Idą o to, co zawsze.
Mówi, że za dużo pracuję.
I jestem nieobecnym ojcem.
Ma rację. Ale najbardziej boli mnie to, że porównuje mnie do ojca.
Dlaczego?
Nie był zbyt miły.
Przez całe życie próbuję być inny, niż on, a jestem taki sam.
Nie rozumiem.
Za kilka lat ciebie też to czeka.
Jeśli zmienię się w moją matkę, popełnię harakiri.
Była najbardziej samolubną kobietą świata.
Trzeba postawić sobie granicę.
Ależ spieprzyłem.
Dlaczego bycie dobrym ojcem jest takie trudne?
Danielu…
Jesteś dobry.
Wracaj do domu.
Tyle że piłaś.
Zamówię taksówkę.
Musimy odkupić to pisco.
Do jutra.
PRZEPRASZAM. POROZMAWIAMY JUTRO?
Cześć Hanna, tu Grip.
-Cześć. -Chciałam ci powiedzieć, że śledczy
niczego nie znaleźli w domu Nordhammara.
W dniu morderstwa Ole był na spotkaniu z administracją kościoła.
Potwierdziło to kilka osób.
Więc to nie on zabił?
Zgadza się.
Pa.
Na razie.
Zadzwonię.
Dziś też mamy co robić.
-Cześć. -Cześć.
Hanna, możemy pogadać?
No wiecie co?
Gdzie moje pisco?
Kto grzebał w moich rzeczach?
-To ty? -Nie.
Na pewno nie?
Pogadamy teraz?
Pamiętasz ten samochód, o którym nam donoszono?
-Tak. -Tamtej nocy przy moście
-zauważono ciemnego vana. -No tak.
Carl Willner ma takiego vana.
Nie on jeden.
Jego ma zepsute tylne światło.
Ach tak.
Dobrze.
Lepiej to sprawdzić.
Skąd to wiesz?
Mam z nim… relację.
-Relację? -Seksualną.
Jestem z nim w związku.
Jesteś czy byłeś?
Powinienem był wspomnieć o tym wcześniej. Poznałem go tamtej nocy w klubie.
To było przed identyfikacją zwłok Johana. Zerwałem związek zaraz po niej.
Gdy znalazł się podejrzany…
…wznowiliśmy relację.
Nie mówiłem mu niczego o śledztwie.
No ja myślę.
Czy możemy zachować to… między nami?
Przespałeś się z podejrzanym, co mam zrobić?
Bardzo cenię sobie prywatność.
Chcę, by ludzie widzieli we mnie… kogoś godnego zaufania.
Na posterunku różnie z tym bywa.
Gdy jest się… gejem.
Weź urlop na żądanie. Powiem reszcie, że dostałeś donos.
-Mogłeś powiedzieć mi wcześniej. -Wiem, przepraszam.
Dziękuję.
Nie trzeba.
-Mamy twojego vana. -Dlaczego?
Zepsute tylne światło.
To aż takie przestępstwo?
Gdzie byłeś w noc morderstwa, po wyjściu Johana z restauracji?
Mówiłem, że wróciłem do kuchni.
Twój pracownik twierdzi, że wyszedłeś wcześniej.
No tak.
Dopadł mnie silny ból głowy. Co to ma wspólnego z Johanem?
Jako ostatni widziałeś go żywego.
Johan zostawił w twoim aucie ślady.
Wyjaśnisz to?
Jakie ślady?
Tak… korzystam z tego auta…w pracy. Dostarczamy nim jedzenie klientom.
Jeździ nim ktoś poza tobą?
Moi pracownicy.
Podejrzewacie mnie o… Musicie mi uwierzyć.
Nie zabiłem Johana, był moim najlepszym kumplem.
Zostaniesz tutaj.
-Dlaczego? -Chcę mieć nazwiska
wszystkich, którzy mieli dostęp do vana.
Dzięki.
Cześć.
Co myślisz?
Albo świetnie udaje, albo jest niewinny.
Muszę jechać do Östersundu.
Wrócę tak szybko, jak się da.
I tak muszę iść.
Halo?
W noc morderstwa vanem jeździł Jens Wernolf.
Zaraz, gdzie jesteś?
W restauracji Carla.
Przepraszam, wiem…
Po prostu czuję, że Carl nie ma z tym nic wspólnego.
Powtórz.
Co?
Wszystko.
Tamtej nocy vanem Carla jeździł Jens.
Skąd to wiesz?
Monitoring.
Wsiadł do wozu o szóstej czterdzieści trzy.
Wyślemy tam kogoś, idź do domu.
Jasne, przepraszam.
Dobra robota.
Dzięki.
Cześć.
Tak. Jasne. Dzięki.
Jens Wernolf jest teraz z byłą żoną i synem.
Jedziemy?
Tak.
JA TEŻ PRZEPRASZAM, POGADAJMY.
To był numer „Psychosis” zespołu Juice. Mamy w studiu jego wokalistę.
W zeszłym tygodniu miałeś wypadek na nartach pod Åre.
Tak, musiałem ominąć przeszkodę, przewróciłem się i nadziałem
na jakieś gwoździe.
Fani nie byli zachwyceni?
Nie, musieliśmy odwołać występ.
Mamy nadzieję niedługo wrócić do Östersundu i im to wynagrodzić.
Zastałam Jensa?
Tak.
Chcemy z nim porozmawiać.
O czym?
O Johanie.
Jens nie miał z nim nic wspólnego.
Jest w domu?
Tak, na górze. Pomaga Leo spakować się na
wspólny wyjazd do rodziny.
Witam.
Zabieramy cię na posterunek.
A po co?
Mamy kilka pytań.
To je zadajcie.
Wolimy na posterunku.
-A jak odmówię? -Tędy proszę.
-Tato? -Wszystko dobrze.
Leo, do pokoju.
Gdzie go zabierają?
Do pokoju.
Nie zabierajcie go!
Odwróć się.
Nie ruszaj się.
Zostanę tu na chwilę.
Dobra.
Wyślę kogoś po ciebie.
Dzięki.
Pogadam z nimi.
A ty do radiowozu.
No już.
Wsiadaj.
No już.
Halo?
Co do alibi Marion, Juice nie grał tej nocy koncertu.
Co?
Juice odwołał występ.
Drugi zespół zaczął o dziewiątej.
Skąd wiesz?
Usłyszałem w radiu. Marion twierdziła, że koncert zaczął się o siódmej.
Oddzwonię później.
Przestań! Ja nie chcę! Zostaw mnie!
Co tu robisz?
Wszystko gra?
Tak.
Nie macie zasłon?
Są w praniu.
Wyjdź z mojego domu.
Pewnie.
Znasz Rebekę Nordhammar?
Nie.
Znajoma Johana.
Nie.
Czasem mówił o koleżankach, ale nie mam głowy do nazwisk.
Dobrze ją znał.
Nie znam tej osoby.
Widziałaś pierwszy zespół na koncercie?
Tak.
Jak się nazywał?
Juice, a co?
Juice nie zagrał.
Fakt.
Masz rację.
Zapomniałam o tym.
Gdzie są zasłony?
Wyrzuciłam a teraz wyjdź!
Już nie mogę.
Nie mogę.
Co się stało?
Ja tak nie mogę.
Słoneczko, to był wypadek. To moja wina.
Leo!
Leo, nie uciekaj!
Leo!
Zaczekaj!
Nie zasługuję, by żyć.
Jestem mordercą!
Nie, skarbie.
Choć do mnie, synku!
Spójrz na mnie. Wszystko będzie dobrze.
Nie chciałem…
Wiem.
Chciałem zadzwonić.
Już dobrze.
To nie twoja wina.
To był wypadek, on nie chciał.
A pomyślałeś o Leo? Zostawisz nas dla Rebeki?
Nic dla ciebie nie znaczymy?
Nie mieszaj go do tego!
Zostawisz nas samych!
Pierdol się!
O, nie… Johan?
Johan?
Wyjechaliśmy z domu o szóstej.
Koncert zaczął się o siódmej.
Ostatnio widzieliśmy go przy śniadaniu.
Rozumiesz, Leo?
Hej…
Nie mamy innego wyjścia.
On nie chciał.
Wszystko będzie dobrze.
Mamo!
Leo…
Leo!
Nic ci nie jest?
Dobra robota.
Co za koszmar.
Kochanie…
Ocaliłeś jej życie.
Przepraszam.
To z pracy.
Tu Daniel, nie mogę odebrać. Zostaw wiadomość.
Dziś im nie pomogę.
Ja to zrobię.
No już, maleńka.