Affedersiniz.
Pardon.
Pardon!
Affedersiniz.
-Stefan? -Evet.
-Yetkili sen misin? -Evet.
-Ne oldu? -Bilmiyorum.
-Pardon, nereye… -İşte.
-Ne oldu? -Yanlış alarm gibi görünüyor.
Yanlış alarm diyorlar.
ÅRE CİNAYETLERİ
GÖLGEDE GİZLİ 1. BÖLÜM
Tamam.
Peki. Teşekkürler.
Arkadaşlar, dağ arama kurtarma ikinci helikopteri gönderdi.
Östersund polisi Åsarna'ya doğru E14'e barikat kurdu.
Storlien sınır polisine haber verildi. Ben de kameralara bakıyorum.
Alain, gel.
Daniel Lindskog, Åre polisi.
Sigara mı içiyorsun?
Gelişme var mı?
Bir iki görgü tanığından ihbar aldık.
-Ne ihbarı? -Maalesef önemli bir şey değil.
Şu arka stop lambası bozuk olan kahrolası minibüs.
Yine ortaya çıktı.
Bir isteğin var mı?
Bir şey yer misin?
-Çay ister misin? -Hayır, istemem.
Sağ ol.
Ole Nordhammar'ın Skoda SportLine'ı 53 dakika önce E14 yolunda,
Ånn'da görülmüş.
Norveç sınırını geçmemiş.
Hanna?
Efendim?
Ånn ve Norveç sınırı arasında bir yerde E14'ten çıkmış olması lazım.
Samanlıkta iğne aramaktan farkı yok.
Bir mülkleri var mı?
-Tatil evi falan? -Zannetmiyorum.
Herhangi bir mülk veya yerle bağlantıları var mı, bakın.
Sen nereye?
Onu bulmam gerek.
O bölgeyi aramak haftalar sürer. Hiçbir şey bulamazsın.
Selam. Birkaç saat Alice'e bakman gerek.
Ne oldu?
-Yoruldun mu? -Evet.
-Karakola dönelim mi? -Hayır.
Neyin var, söyle o zaman.
Onu yalnız bırakmamalıydım.
Ama bıraktın, tamam mı?
-Bu kadar yüklenme kendine. -Neden?
-Elimizden geleni yapıyoruz. -Hayır.
Senin elinden gelen şey eve dönmeyi istemek mi?
-Yorgunuz. Dinlen… -Benim adıma konuşma!
Kendini suçlamayı keser misin? İyi bir polissin, bunu biliyorsun.
Elimizden geleni yapıyoruz ama bazen yetmiyor. Bu işler böyle.
-Ne yapalım? -Aramaya devam edelim.
-Tamam. -Peki.
Ama bir mola verelim.
Moladan sonra aramaya devam ederiz.
Tamam mı?
-Peki. -Tamam.
-Selam Anton. -Merhaba.
İlkokuldan beri Ole'yi tanıyan herkesle konuştuk…
Uzak bir ihtimal olabilir ama yıllar önce
Ole, Handöl'de bir sabun fabrikasında çalışmış.
Fabrika kapanmış ama o bölgede. Biz de hemen helikopter yolladık.
Tamam, bakarız. Teşekkürler.
-Handöl'deki sabun fabrikası, kapalı mı? -Evet.
Cennetteki Babamız.
Senin planın ve aklın benimkinden üstündür.
Bana yol göster.
Rebecka'ya yol göster.
Yüce İsa adına. Âmin.
Tanrı'dan cevap istedim.
Rebecka!
Dur.
İmdat!
Rebecka!
Dur!
Polis 0-2, Handöl'e iki dakika uzaktayız.
Hemen üzerinizdeyiz.
Ole'nin Skoda'sı burada.
Polis 0-2, olay yerine intikal etti. Civarda kimse yok.
-Sadece orman görüyorum. -Orada.
Doğu yönüne doğru koşan iki kişi var.
Hanna!
Bırak onu!
Polis! Bırak onu!
Bırak onu!
Geçti.
Hepsi bitti Rebecka.
Tamam mı?
-Gidebilir miyiz? -Evet, teşekkürler.
Hastaneye götürülmeden önce Rebecka Nordhammar'la konuşmuşsun.
Hanna?
Efendim?
Johan'ın öldürüldüğü gece
Ole'nin nerede olduğunu bilmiyormuş…
Adli tıp bütün gece evlerinde olacak.
Bir şey bulurlar.
Daniel?
Eve git, bu akşamlık dinlenip kendini topla.
Olayı görüşmek üzere yarın 14.00'da Östersund'da olacaksın.
Prosedürü biliyorum.
Bir kadının hayatını kurtardın Daniel.
-Merhaba. -Selam.
Eve hoş geldin.
Teşekkürler.
Alice uyudu mu?
Evet.
-Eğlendiniz mi? -Evet, çok güzeldi.
-Senin iyi geçti mi? -Evet.
Aslında…
Yani…
Konsantre olmakta zorlandım…
-Habire annem aradı durdu çünkü. -Niye ki?
Şey için aradı…
Alice'in tulumları neredeymiş, bir onu sordu.
Yemek yemiyormuş, sen şapkanı arabada unutmuşsun falan.
Niye beni aramamış?
-O bir tek beni arar. -Benim kabahatim yok.
Bunu ona söylersin.
-Ne diyeyim ki? -Beni arayabileceğini söyle.
Sorumluluk bendeydi.
Veya annemde miydi?
Yapma Ida.
Tabak neden yerde? Eve köpek mi soktun?
Alice ya benimle ya da anneannesiyleydi.
Keyfi yerinde.
-İşte de keyfi yerinde miydi? -Çözüm bul dedin.
-Ben de buldum. -Aynı baban gibi olmaya başladın.
-Git. -Babamın adını anma.
Git hadi.
Alo? Benim, Carl.
Selam.
Benim, Anton.
Merhaba.
Şeyi haber vermek istedim,
Johan'ın cinayetiyle ilgili bir şüphelimiz var.
Sahi mi? Kimmiş?
Şu anda söyleyemem.
Yoksa…
Şey…
Yarın gazetelere çıkar. O zaman okursun.
Anladım.
Ama aramana sevindim.
Evet…
Sanırım…
Aslında sen de hep
aklımdaydın.
Ben de…
Sen ve ben…
O…
Of ya, özür dilerim…
Bu işleri hiç beceremiyorum.
Ama iş açısından artık bir engelimiz kalmadı, yani…
Görüşebiliriz.
Eğer istersen.
Aç mısın?
-Şu anda mı? -Evet.
Yemek yapıyorum, o yüzden…
Ne zaman gelirsin?
On saniyeye.
Ne?
Evin önündeyim.
Ole, elleriyle Rebecka'yı gırtlaklıyordu. Polis olduğumu söyledim…
Selam.
Niye geldin?
Rapor yazmam lazımdı.
Sen niye geldin?
Şey…
Üzgünüm.
Daniel, çok üzgünüm. Bilmiyorum…
Ateş etmem lazımdı. Yanlış muhakeme yaptım.
Herkesin başına gelir.
Sorun değil.
-Üzgünüm. -Sorun değil.
İçecek sert bir şey var mı?
Raffe'nin pisco'su var.
Bardak getireyim.
Ida'yla kavga ettim.
Her zamanki şeyler.
Evden uzaktayım.
Çok çalışıyorum.
Alice'le ilgilenmiyorum.
Muhtemelen haklı da.
Baban gibi oldun deyince çok ağrıma gitti ama.
Neden?
İyi biri değildi çünkü. Ömrüm boyunca ona benzememeye çalıştım.
Ama sonunda onun kadar ilgisiz bir baba oldum.
Anlamıyorum. Çok…
Birkaç sene sabret, sen de benim gibi olursun…
Annem gibi olursam anında harakiri yaparım.
Hayatımda tanıdığım
en bencil kadındır.
Sınır koymak gerekiyor sanırım.
Bugün çok fena sıçtım.
Nasıl iyi bir ebeveyn olunur ki? Kafam basmıyor, çok zor.
Daniel.
İyi birisin.
-Eve gitsen iyi olur. -Evet.
-Ama içki içtin. Nasıl… -Taksi çağırırım.
-Raffe'ye yenisini almak gerekecek. -Evet.
-Yarın görüşürüz. -Tamam.
ÖZÜR DİLERİM. YARIN KONUŞALIM MI?
-Günaydın Hanna. Benim, Grip. -Selam, günaydın.
Adli tıptakiler Ole Nordhammar'ın evinde bir şey bulamamış.
Haber vereyim dedim.
Tamam.
Ole, Johan'ın öldürüldüğü gece cemaat toplantısındaymış.
Bir sürü bağımsız görgü tanığı teyit etti.
O yapmamış mı yani?
Hayır.
Hoşça kal.
Görüşürüz.
Akşam ararım.
-…bu sabah da bir araç çalındı. -Tamam.
-Biz de yoğunuz. Kendine iyi bak. -Tamam.
Selam.
-Hanna? -Evet.
Seninle konuşmam lazım.
-Yuh ama ya! -Peki.
Pisco nerede?
Ne oluyor?
Biri içkimi çalmış.
-Sen mi aldın? -Hayır.
-Emin misin? -Evet, ben almadım.
-Konuşabilir miyiz? -Evet, tabii.
Hakkında ihbar aldığımız araç var ya?
-Evet. -Tren köprüsünün yanında görülmüş.
-Cinayet gecesi. -Evet.
-Carl Willner'ın koyu renk minibüsü var. -Åre'de bir sürü öyle araç var.
Ama onun da stop lambası bozuk.
Peki.
Tamam.
Aracı getirir, inceleriz. Aferin. Ama sen nasıl öğrendin bunu?
Onunla özel bir ilişkim var.
-Özel ilişki mi? -Cinsel bir ilişki.
Cinsel ilişki.
Var mı, var mıydı?
Daha önce söylemem gerekirdi…
Onunla, olayın olduğu aynı gece Bygget'te tanışmıştım.
Daha Johan'ın kimliği belli değildi…
Ama kim olduğu anlaşılınca onunla görüşmeyi kestim.
Ama bir şüphelimiz olunca
yine görüştük.
-Soruşturmayı onunla hiç konuşmadım. -Umarım konuşmamışsındır.
Bu acaba…
-Aramızda kalabilir mi? -Bir şüpheliyle yatmışsın.
Ne yapmamı istersin?
Özel…
Özel hayatımı paylaşmam.
Herkes beni
iyi bir iş arkadaşı, iyi bir dost bilsin isterim.
Ama şey olunca, karakolda durumlar
değişiyor.
Gey olunca.
Hasta izni al ve eve git. İhbar falan geldi derim.
-Tamam. -Peki.
Bir şey diyebilirdin. Orada aptal gibi oturdum.
Biliyorum.
Özür dilerim.
Hanna.
-Teşekkürler. -Rica ederim.
-Arabanıza baktık. -Evet…
-Ne alakası var şimdi? -Arka stop lambanız bozuk.
Siz de beni sorguya mı aldınız?
Johan'ın öldüğü gece restorandan çıktıktan sonra ne yaptın?
Dedim ya, mutfakta çalıştım.
Çalışanlarından biri erken çıktığını söyledi.
Evet.
Evet, başım ağrıyordu. Bazen migrenim tutuyor.
Johan'la ne ilgisi var bunun?
Onu en son canlı gören sensin.
Aracında Johan'ın izine rastladık.
Bunu açıklar mısın?
Ne izi?
Yani…
Evet, arabayı bazen kullanıyorum.
Restoranın dışında duruyor, eve serviste kullanıyoruz…
-Başka kimler aracı kullanıyor? -Restoran çalışanları.
BENİ ARA LÜTFEN.
Yoksa sandığınız…
Lanet olsun, yani… Bana inanmanız gerekiyor.
Johan'a bir şey yapmadım.
O benim dostumdu.
-Seni burada tutacağız. -Ne?
-Neden? -Aracını kullananların isimlerini yaz.
Teşekkürler.
Merhaba.
Selam.
ODA: 1
Ne diyorsun?
Ya çok iyi bir oyuncu
ya da masum.
Toplantı için Östersund'a gitmeliyim.
Tamam.
Bir an evvel dönmeye çalışırım.
Ben…
Neyse, gitmem lazım.
Tamam.
Alo?
Johan'ın öldüğü gece Carl'ın aracını Jens Wernolf almış.
Dur, pardon.
-Ne dedin? Neredesin? -Carl'ın restoranındayım.
Özür dilerim…
İçimden bir ses onun…
-Bu işe karıştığını düşünemiyorum. -Bir daha söyle.
-Ne? -İlk dediğini.
Cinayet gecesi Carl'ın aracını Jens almış.
-Nereden biliyorsun? -Kamera kayıtlarına bakıyorum.
Akşam 18.43'te araca biniyor.
Tamam. Birini göndeririz. Peki.
-Ama şimdi eve git. -Tamam, peki.
-Söz veriyorum, affedersin. -Ama aferin Anton.
Teşekkürler.
Hoşça kal.
Tamam.
Evet.
Tamam, teşekkürler.
Jens Wernolf, Linus'larda değil.
Eski eşi ve oğluyla birlikte.
Gidelim mi?
-Evet. -Evet.
BEN DE ÜZGÜNÜM. KONUŞALIM.
Jiuce'ten "Psychosis"i dinlediniz.
Grubun solisti Mario Johansson bizimle.
Bir hafta önce Åre'de kötü bir kayak kazası geçirmişsin.
Evet, doğru.
Başka bir kayakçıdan kaçayım derken dengemi kaybedip düştüm.
Dizime çivi taktılar.
Hayranların üzüldü mü?
Evet, konseri iptal etmemiz gerekti.
Ama iptal edilen konseri telafi etmek için yakında Östersund'a çalmayı umuyoruz.
-Merhaba. -Selam Marion.
Jens burada mı?
Evet.
Onunla konuşmamız lazım.
-Peki, konu nedir? -Johan.
Ama Jens'in Johan'la bir ilgisi yok, değil mi?
-Burada mı? -Yukarıda, Leo'yla çanta yapıyor.
Annemlere gidiyoruz.
Jens de bizimle geliyor.
Merhaba.
-Selam. -Selam.
-Bizimle karakola gelmeniz gerek.
-Neden? -Birkaç sorumuz var.
Burada sorun.
-Karakola gidelim. -Şimdi sorun.
-Hadi. -Beni zorla karakola…
-Keskin alet var mı? -Nasıl…
Jens!
-Baba? -Yok bir şey.
-Niye onu götürüyorsunuz? -Hadi.
-Ama o… -Leo, yukarı çık.
-Babamı niye götürüyorsunuz? -Yukarıda konuşuruz.
Tamam, arkanı dön.
Kıpırdama.
Ben biraz burada kalacağım.
-Tamam. -Peki.
-Seni aldırırım. -Lütfen.
Onlara bir bakayım.
-Arabaya binmenizi istiyorum. -Hayır…
-Arabaya binin. -Hayır.
Hadi bakalım.
Önce ayaklar.
-Alo? -Selam.
Marion'un mazereti var ya… Jiuce o gece çalmamış.
Ne dedin?
Ön grup çıkmamış.
Konser dokuzda başlamış.
-Nereden biliyorsun? -Radyoda duydum.
Marion konser 19.00'da başladı dedi ama ön grup çıkmamış.
-Konser dokuzda başlamış. -Seni arayacağım.
Hoşça kal.
Dur!
Artık dayanamayacağım!
Bana dokunma!
Çok kötüsün!
Ne yapıyorsun?
Size bakmak istedim.
Biz iyiyiz.
Perdeler nerede?
Makinede.
Gitmenizi istiyorum.
Evet…
-Rebecka Nordhammar'ı tanıyor musunuz? -Hayır.
-Johan hiç ondan bahsetmedi mi? -Hayır.
Bazen iş arkadaşlarından bahsederdi ama herkesi hatırlayamam ki.
-Johan'la yakınlarmış. -Peki.
Onu tanımıyorum, üzgünüm.
Gittiğiniz konserde ön grup çıkmış mıydı?
-Evet. -İsmi neydi?
Jiuce.
-Konu nedir? -Konserde çalmamışlar.
Hayır.
Hayır, doğru.
Onu unutmuşum.
-Gitmenizi istiyorum. -Perdeler nerede?
Attım dedim ya. Gider misiniz lütfen?
-Leo… -Artık dayanamıyorum.
Leo…
Artık dayanamıyorum.
-Ne oldu? -Anne.
-Leo. -Artık dayanamıyorum.
-Artık dayanamıyorum! -Canım.
Benim suçumdu.
Kazara oldu. Ben…
Leo…
Buraya gel!
Leo, gitme!
Leo, canım…
Leo!
Dur!
Artık yalan söyleyemem.
-Katil benim ve hepsi benim suçum. -Hayır.
Canım…
Buraya gel.
Gel bebeğim.
Gel buraya.
Bana bak.
Yok bir şey.
Yok bir şey canım.
İstemeden oldu.
Biliyorum.
Çok denedim.
Geçti.
Senin suçun değil canım.
Kazaydı.
İstemeden yaptı.
Peki ya Leo?
Ona ne olacak?
Leo ve benim yerime Rebecka'yı seçiyorsun!
-Bir değerimiz yokmuş gibi. -Leo'yu karıştırma!
Sırf bana ihanet etmedin ki!
-Ona da ettin! -Canın cehenneme!
Hayır…
Johan!
Johan?
Altıda evden çıktık.
Konser yedide başlıyor, tamam mı?
Birbirimizi en son kahvaltıda gördük.
Anladın mı Leo?
Bana bak.
Bunu hemen yapmamız gerek.
İstemeden oldu.
Bana bak.
Her şey düzelecek canım.
Anne!
Leo…
Canım.
Sana bir bakayım. İyi misin?
Bir bakayım sana.
Bravo.
ÅRE EL SANATLARI AÇIK
RESTORAN BAR
Korkunç hissediyorum.
Canım…
Bana bak…
Onun hayatını kurtardın.
Pardon.
Öf, işten arıyorlar.
Selam, benim, Daniel. Şu an müsait değilim.
Mesaj bırakın, sizi ararım.
Bensiz idare etsinler.
Ben bakarım.
Gel buraya canım. Gel.
Merhaba.
Alt yazı çevirmeni: Zeynep Tangün