CENTRO EUROPEO PARA A INVESTIGACIÓN NUCLEAR
SUÍZA
Foi un mes complicado no CERN, suspenderon media ducia de proxectos.
Seica o doutor Schmidt non o tomou a ben.
Nos últimos dous meses morrerían uns 30 científicos.
Trinta e dous.
Non hai sinais de loita nin forzaron a porta,
pero é un suicidio estraño, non si?
A amante de Oppenheimer morreu así.
De xeonllos, a cabeza no baño.
Algúns din que a mataron.
Se cadra sabía o sufrimento que o mundo estaba para presenciar.
Mira o que tiña gardado.
Ola, miña xoia.
Faláronme moito de ti.
De xeonllos coa cabeza na bañeira?
Díxomo un colega do CERN.
Como é posible?
Pois fártaste de pastillas.
Mal momento para ser físico teórico.
Ou físico aplicado.
Ou cosmólogo, non?
- Non había un cosmólogo? - Onde?
Os científicos que se mataron.
Oxalá non sexa contaxioso.
Os números que vías
volveron aparecer?
Non, esfumáronse.
Coa miña carreira.
Vodka e arando vermello. Vendín medio millón este trimestre.
Hai baño?
Tes para elixir, pero arriba haiche un xaponés.
Con sensor.
Grazas.
Veña, que vos poño?
Tes máis Cheddar Twirlies?
Swirlies.
Cheddar Swirlies.
Teño todos os tipos no garaxe, queredes velos?
Vale.
Que din?
Probablemente nada.
Nada seguro que non.
Non deches Etoloxía con Rick Boyum?
Si, ho. Era unha snob das ciencias puras.
Sigo a selo.
Ti o perdes.
Boyum foi o mellor profesor que tiven.
Síntocho, Vera.
Dicía que os chíos dos paxaros podían significar dúas cousas:
Ou "eu" ou "apareamento".
Se cadra era "meu" e "apareamento".
Non me lembro, pero algo de aparear había seguro.
Pensa que para algún rapaz ti es o seu Rick Boyum.
Pero da física, que é moito mellor, onde vai parar!
Deixo a docencia.
O que?
E logo?
Igual a vida é algo máis que sabelo todo.
Dubídoo.
E observar estes pequerrechos, que?
Gústame observalos.
Un ten que saber o que fan para que lle guste observalos?
Eu si.
Vamos observar aves, logo.
Podemos ir á Patagonia.
Algures caralludo.
Que o pague todo Jack.
Que che parece? Liscamos de Inglaterra.
Imos estudar os costumes das aves.
Algún día.
Aínda teño cousas que facer aquí.
Hostia puta.
Ai, Jack.
Isto que é?
Non estás convidada.
- Jack. - ...os sabores.
- Que cona é isto? - Estás a manchalo cos dedos!
Tentaron escabezarme.
O que? Xogaches?
Estaba na puta Idade Media.
A Inglaterra dos Tudor.
Todo me dicía que estaba alá.
Vía un castelo, sentía o aire...
Cheiras a xente.
Henrique VIII alcatrea.
Nada peor que os rehidratados.
Non sabía que a nudez fartaba.
Estás a xogar?
A doutora Ye deume o de Vera.
Vera estaba a xogar antes de se suicidar?
E agora xogas ti?
O único que dá gana de se suicidar
é a choromicas esa que anda sempre a pedir que a salven.
- Porque hai que salvala. - Non, hai que entender o Sol.
- Está alá sempre que xogas. - Que carallo vos pasa?
Non temos esta tecnoloxía.
De onde sae?
Coidado!
Esa cousa métesevos no cerebro.
Non queres unha Alexa na casa, e vas e xogas con iso?
Non o poñas.
Non o ía pór.
A da espada escabézate.
Cómpre invitación.
A ti quen te invitou?
Non sei.
Unha noite cheguei á casa e aí estaba.
Entrou alguén e deixoucha?
E despois dixeches: "Vouno pór na cabeza"?
Teño a seguridade máis avanzada.
Revisei todas as gravacións e non hai rastro de ninguén.
E non che parece alarmante?
Borrado da gravación coma a muller que me dixo o das estrelas?
Non o compares cun fenómeno cósmico sen explicación, non é o mesmo.
Si que o é.
As estrelas, a conta atrás de Auggie, este videoxogo...
Todo son realidades virtuais indistinguibles da realidade.
Moi ben, xenio, pois quen está detrás?
- Non é o meu eido. - Saul.
Pénsao máis de dez segundos.
Se é unha interface neuronal directa, controla todos os estímulos sensoriais.
Todo o que vos entra no cerebro e vos sae del.
Se pode exercer tal nivel de control,
Vera non era ela mesma.
Non era a persoa que coñecía.
É posible que isto...
a manipulase dalgún xeito?
Eu non o tocaría.
Non me vou suicidar.
Eu seguro que non, a miña vida é incrible.
Deixade de xogar.
Por favor.
Está ben.
Deixarémolo.
A tipa dixo de usar a ciencia para salvar a civilización, non é?
Cómpre predicir a vindeira era estable
e canto vai durar.
A virxe! Canto xogaches?
Vai cagar, chapona. Tes un taboleiro na casa?
Teño, é polo traballo. Ti non tes snacks na casa?
O taboleiro non o podes comer cando vas fumado.
Rooney, céntrate.
Estas son todas as veces que xoguei
e como perdín cada vez.
Conxelada, conxelada, queimada, abafada...
- Xa. - ...conxelada...
Diría que es unha inútil, pero a min non me foi mellor.
Os superíndices corresponden ao movemento do Sol do gráfico.
Non vexo un padrón.
Aí está, e se non o hai?
Proporei algo radical,
pero vou precisar unha axudiña de...
Francis Bacon.
Vale, eu sígote, coma na uni.
Vale.
Nivel dous.
Que guapo, Francis Bacon.
Modo de dous xogadores.
Outra vez Inglaterra. Estás na miña partida?
Levo 12 anos en Inglaterra, ho.
O xogo buscaría algo coñecido para ambos.
Non me gusta que saiba iso.
Espero que non buscase no meu historial.
Saberémolo se vemos unha moza peideando nunha torta.
Copérnico!
Sir Francis.
Vindes salvar o mundo?
Iso espero.
Pois bulide.
O papa vai tomar unha decisión.
- O papa? - Graciñas. Vamos.
Sinto o da última vez e o da anterior. E o de todas as anteriores.
Lémbroas todas.
Todas?
Todas as veces que morrín.
Mellor que bulades.
Iso, veña.
- Grazas. - Esta vez hasme salvar, non si?
E como imos gañar?
Vasme contar esa idea radical?
E que chiste ten iso?
Chegades tarde.
Ía anunciar a miña decisión.
Canto o sinto, a súa...
Como se di?
Santidade.
- O papa Gregorio. - Xa, claro. Desculpe.
Son Francis Bacon.
E eu, Copérnico.
Se tendes algunha proposta que explique o comportamento do Sol,
considerareina agora,
pero hei de vos avisar,
a de Aristóteles e Galileo é moi sólida.
Santidade,
fixen ducias de medicións das dimensións e luminosidade aparentes do Sol.
Non hai correlación.
Dous, a posición do Sol en relación con este planeta
retrocede en pouco tempo.
Tres, observei máis dun corpo celeste,
demasiado brillante para ser un planeta, que se move respecto ás estrelas.
A única explicación para estas observacións
é que este planeta forme parte dun sistema estelar de tres corpos.
Carallo, esa é a solución.
Se o noso planeta xira ao redor dun dos soles nunha órbita estable,
é unha era estable.
Porén, se un dos outros soles lle arrebata o noso planeta,
atravesamos os campos gravitacionais dos tres soles.
Iso é unha era caótica.
Parvadas.
Santidade, ía decidir sobre a nosa proposta.
Silencio!
Xa tiven abondo.
Queimádea.
Non, escoite.
- Que? - Ten razón, ten probas.
Agarde, é a resposta correcta.
Herexe! Condénote a morte!
- Ten razón ela! - Sé un home!
É a única teoría que ten sentido.
Sópralle!
Sabedes que ten razón!
Soltádea!
Non, non!
Copérnico!
Tres soles no ceo!
A fin do mundo!
Copérnico!
Sálvame!
Copérnico, por favor!
Veña, Jin! Vamos!
Agarda!
E nós por que non morremos?
Porque tiñamos razón.
Un día trisolar aniquilou a civilización número 152.
Mais nesta civilización conseguiches revelar
a estrutura básica do sistema estelar.
O xogo entra no nivel tres.
Gústanche os videoxogos, Clarence?
De pequeno xogaba.
Romance of the Three Kingdoms, o Jet Set Willy no ZX Spectrum,
o Strip Poker no Commodore...
E este que che parece?
Polo que lles oio a Cheng e Rooney, parece moito traballo de raio.
Medicións, ecuacións, gráficos e observacións
do movemento dos soles arredor dun planeta ficticio.
- Soles? En plural? - Si.
Ai, e han de salvar unha rapaciña,
ou Cheng tenta salvala, e fracasan unha e outra vez.
Iso é o único que me soa a videoxogo.
E que din os enxeñeiros?
Non lles funciona, mais identificaron algúns compoñentes moi interesantes.
Ten escáner de retina,
oxímetro e sensor de ondas cerebrais
para obter un feixe de datos biométricos.
Así que, mentres ti xogas, alguén xoga contigo do outro lado.
Serve para recrutar xente.
Buscan os mellores e máis listos.
Xa, pero recrutar xente para que?
Merda.
Ola.
Pensaba que saíras cos colegas.
Son as 03:00 da mañá.
Desculpa, amor, estaba...
a xogar con Jack.
Xa sei, desconectouse.
Está isto feito un cristo.
Ía recoller antes de chegares...
Cando non traballas, perdes o norte.
No traballo non teño nada, así que aproveito para coller vacacións.
Non son vacacións.
Queres que adíe a cea?
O que? Non.
Por que?
Agoníate coñecer os meus pais.
Non estou agoniada.
Teño moita gana.
- Si? - Si.
Vante adorar.
Sé ti mesma, si?
Igual non te pases coa ciencia?
Non percibimos o resto de dimensións por sermos tridimensionais.
Por exemplo, de lonxe, este pan só é un círculo plano, non si?
Mais, de preto, vemos que ten grosor.
Outra dimensión máis.
Incrible, non si?
E que agocha esa dimensión?
Máis círculos planos
e máis capas dentro de capas dentro de capas,
un universo enteiro en cada bocado.
Pero todo iso é teórico.
Así que, na teoría, acabo de comer un universo.
E está delicioso, Sra. Varma.
Unha física de primeira.
Os teus pais estarán moi orgullosos.
Toda esa idea paréceme fascinante.
Cóntanos máis.
Non lle fagas iso.
Ti non pasas o día a falar de curry.
- Podo falar da guerra de Kargil. - Xa estamos.
Dálle, non é unha cea até falarmos da guerra.
Cando eras un bebé, eu estaba no exército indio.
Era o capitán do pelotón do Himalaia.
O aire alá ten menos oxíxeno
e os meus soldados estaban a piques de morrer de hipoxia.
O campamento inimigo estaba a cen metros,
mais xusto enriba dunha parede vertical.
Non me quedaba outra que rubir polo xeo.
E, ao chegar ao cume, fixen o morto.
A verdade,
pouco me faltaba para morrer.
Mais quedei alá tombado,
a conxelarme, até que saíron os soldados paquistanís.
E entón...
lancei a miña granada.
Mateinos a todos.
E marchei de alá con oxíxeno e provisións para os meus homes.
E sobrevivimos.
Vaites.
Si, aquela pequena vitoria inclinou a balanza do conflito
e meu pai recibiu a Param Vir Chakra,
a máxima condecoración militar da India.
Xa, pero...
As medallas non se comen, hai, nah?
No Reino Unido dálles igual o que fixeses na India.
Pois Jin logrou a condecoración civil máis alta.
Sobrevivir á cea cos Varma.
Por Jin.
- Por Jin. - Por Jin.
Velaí o está.
O noso rapaciño.
Como foi? Extirpároncho todo, si?
Que facedes aquí? Marcho mañá, cando me pase o efecto do Delirio.
Dilaudid?
Delirio.
Non...
Saíu todo ben, logo?
De marabilla.
Tivemos unha conversa agradable.
Quen?
O cancro e a mais eu.
Ai, xa. É unha metáfora?
Non, falamos de verdade.
Resulta que o cancro non é malo de seu.
Só busca un lugar onde vivir,
coma todos, supoño,
cos seus fillos.
É comprensible, pero díxenlle que non me parecía ben,
que estou a usar o meu corpo e que non pode vivir nel.
Así que fixemos un trato.
Déixolle un recullo do meu páncreas
se el me deixa o resto.
Debiches contarllo a Jin.
Xa o sabe.
A certo nivel, sábeo.
Por iso tes que a salvar del.
De quen? De Raj?
Sempre sorrí, non si?
Sempre é amable.
É a morte.
O caos.
Levas un pucho ben raro.
Ai, si? Pensaba que non te ías decatar.
Onde está o teu?
Confío na miña intuición.
Nunca me fallou,
agás co matrimonio.
Ten sona de rigorosa.
A base científica parece sólida.
Éo.
E as aplicacións das nanofibras...
Filtración de auga, enxeñaría de tecidos, captura de carbono...
Aínda creo nelas.
Entón, entenderá o meu desconcerto
ao baixar a persiana.
É temporal.
Preciso tempo para revisar a enxeñaría.
Sexa sincera, que non me está contando?
Imos ser os primeiros en comercializar unha tecnoloxía de nanofibras única
e vai e pisa o freo.
Por que?
Temos os mellores científicos facendo un traballo soberbio.
Agás pola directora científica,
que parece sufrir unha crise nerviosa.
Por sorte, como nos trouxo até aquí,
ben podemos proseguir nós co proxecto
se segue a negarse.
Nada disto funciona sen min.
Pois compórtese como a directora que é.
Pense nos empregados,
nos millóns que se beneficiarán das nosas nanofibras.
Non quero ser cruel,
mais lembre que patrocinamos a súa visa permanente.
Non pode quedar no país cunha visa de traballo se non traballa.
Non lle é así.
Para xa.
Basta. Para xa!
Colle o puto teléfono.
Ola.
Ola, volveu aparecer a conta atrás.
Que?
Activei a cámara de reacción e volveu.
Os números estaban aquí, víaos e non sei por que.
E logo? Non o suspenderas?
Claro que si, hostia.
E por que o reiniciaches?
Porque precisaba saber se era real.
Auggie, é real. Ambos o vimos.
Ímolo solucionar.
Coido que sei por que se suicidan os científicos.
Non digas iso.
Non vou facer nada, é só que...
Podes vir?
Claro que si.
Estás no laboratorio?
Onde estás?
Na casa... estou na casa.
A onde vas?
Estás con alguén?
- Xa estou de camiño, vémonos alá. - Estás con alguén.
Auggie, vou onda ti, non tardo nada e...
Ocupado? Cancélao.
Non estabas con Raj?
Díxenlle que te deixara a moza.
- Non teño moza. - Non me digas.
Onde tes o casco?
Nivel tres.
Onde se supón que estamos?
Diría que é Shangdu.
Tamén chamada...
Xanadu, onde Khublai Khan construíu o seu pazo de recreo.
Sabemos que o sistema é trisolar,
que non podemos predicir o movemento de tres corpos no espazo.
O problema dos tres corpos.
Famoso por non ter solución.
A non ser que deses con ela na viaxe.
Mira.
Velaí está.
Ola.
Non temos permitido falar.
Ah, claro.
Estás no exército.
Pois esta vez voute salvar.
Como as anteriores?
Veña.
- O xogo é por aquí. - Agarda.
Acábanseche as oportunidades.
O mundo pronto desaparecerá para sempre.
Gran khan, preséntolle
a Copérnico e sir Francis Bacon.
Veña, ho.
Estabamos a piques de demostrar a nosa solución.
Si, está todo listo.
Pero teñen os novos outra proposta?
Témola?
Gran khan, consideramos que o problema non ten solución.
Tanto ten, logo.
Observade a sir Isaac Newton e o profesor Turing.
Se cadra, aprendedes algo para a próxima.
Desenvolvín unha ciencia chamada cálculo para predicir o movemento dos soles.
E estes cálculos fainos o meu grande ábaco humano.
Cantos soldados hai?
Trinta millóns.
Ningún é matemático, loxicamente,
mais todos saben coller unha bandeira e darlle a volta.
Uns e ceros.
É un ordenador humano.
Adiante cos cálculos.
Cando é a vindeira era caótica?
Decontado, gran khan.
Executade o programa de órbita solar,
Tres Corpos 1.0.
A virxe.
Parece que temos gañador.
Agarda.
Ao pazo!
Que di o voso ábaco humano?
A era caótica comeza dentro de tres días.
Durará oito meses
e estará seguida dunha era estable de 10 000 anos.
Soldados! Deshidratación!
Oito meses e tres días!
Moi ben, oito meses e tres días.
Outra era estable.
Cando tempo pasou?
Xusto oito meses e tres días.
Gran khan, o ordenador demostrou o seu valor.
Gañamos.
Non pode ser.
Resolvérono?
Segundo a física moderna, non. Faltan os parámetros iniciais.
Cala a boca, trol. O noso ordenador funciona.
Co tempo, os cálculos...
Silencio! Gardas!
Fervédeos.
Non, agarde.
- Agarde. - Un segundo.
- Fóra! - Non está ben.
Non me deixastes explicalo ben.
- Fóra! - Non funciona.
- Os cálculos son errados! - Merda!
Arre carallo!
Tentan matarnos!
Xa fartei deste xogo de merda!
Céntrate!
Está todo na túa mente.
Gran khan, fágaa parar.
É ela, pero é a nosa partida.
Mire, gran khan!
Todos aliñados.
Unha sicixia.
E? Están a se eclipsar uns aos outros.
A temperatura do planeta non aumentou.
Que lle pasa ao meu exército?
Estamos baixo a forza gravitacional dos tres soles.
Non!
Sodes os dous uns charlatáns!
Socorro! Copérnico!
- Non! - Sálvame!
Sálvame!
Collinte!
Non!
Non se trata de resolver o problema.
O obxectivo é salvar a xente.
O conde dixo que sobrevivir éo todo.
Ese é o obxectivo, axudalos a sobrevivir.
E como raio o facemos? Aquí non sobrevive nada.
A civilización número 184 foi aniquilada
pola suma de atraccións gravitacionais dunha sicixia trisolar.
Mais nesta civilización determinastes o verdadeiro obxectivo.
Pasades ao nivel catro.
Adiante.
Señor Evans.
Felix.
Temos dous candidatos novos para a rexión seis.
A muller, Copérnico, está moi unida á Seguidora.
Non me sorprende.
Que os aproben para o cumio de Londres.
Si, señor.
Desculpe, meu Señor.
A ver.
Por onde ía?
Ai, si.
O conto de Hansel e Gretel.
Dixeras que o rapaz, Hansel, tiña medo, e a moza non.
Non, por agora non.
Como é posible que un teña medo e o outro non?
O medo experiméntase de xeito individual?
É unha emoción individual, si.
Nós experimentamos o medo en grupo.
Os nosos devanceiros tamén.
Mamíferos miúdos que se agochaban para sobreviviren.
Mais seica xa non tendes medo.
E logo por que o di?
Contactastes con outro planeta.
É o acto dunha especie tímida?
Non dunha especie, Señor.
Dunha muller.
Unha soa muller destemida.
Hai outros humanos destemidos?
Algún aparece de cando en vez.
E nós admirámolos e sérvennos de inspiración.
A ausencia de medo conduce á extinción.
Se os vosos devanceiros seguisen os afoutos,
non existiriades.
A humanidade debe ter medo outra vez.
Pois aprendémoslles.
NIVEL CATRO ÁS 22:00 NO SUNSET LOUNGE, SHOREDITCH
A ver a invitación.
Doutora Cheng, señor Rooney.
Parabéns.
Son os únicos do Reino Unido que chegan tan lonxe.
Quedamos abraiados co seu traballo.
Sr. Rooney, a súa axuda foi esencial para identificar os parámetros do xogo.
- Tamén o apoio á súa compañeira. - Grazas.
E vostede, doutora Cheng,
deduciu que o mundo formaba parte dun sistema de tres corpos.
Outros xogadores tamén, mais vostede entendeu o que era importante.
Non o planeta,
senón a súa xente.
Entendeu o padecemento.
Nunca rexistraramos unha actividade do córtex cingular tan alta.
Xa, sobre iso.
Non hai outra interface igual.
Non é de última xeración, é de cinco xeracións futuras.
Quen sodes en realidade?
Todas as respostas agardan por vostedes no nivel catro.
Cando estean listos.
Nivel catro.
É un ermo.
Doutora Cheng.
Señor Rooney.
Lográrono.
Tiñades razón.
O problema dos tres corpos non ten solución.
Ningún ordenador predí indefinidamente o comportamento de tres corpos.
Cos tres soles no ceo todas as civilizacións acaban en caos.
Ao final, haberá un cataclismo do que nunca nos recuperaremos.
O noso planeta partido en dous
ou atraído cara a un dos soles
ou expulsado ao espazo para sempre.
Cando o teu planeta está condenado,
cal é a solución?
Abandonalo.
Atopar outro fogar.
Correcto.
A nosa supervivencia está fóra de aquí.
Así que recibimos a invitación ao voso mundo,
soubemos a onde dirixirnos.
Construímos unha frota interestelar de mil naves.
Son a última esperanza da Civilización 9478.
E están de camiño.
A maioría quedamos aquí.
Mais non pasa nada.
Se un de nós sobrevive, todos sobrevivimos.
Acollerédesnos, non si?
Non o lograremos sen vós.
Temos gana de vos coñecer.
Non entendo ben, estás dicindo que son reais?
Chamámoslles San-Ti.
A primeira persoa en contactar con eles era chinesa.
- E san ti ren en chinés significa... - Pobo dos tres corpos.
Estes San-Ti ren...
veñen de camiño?
Proceden dun sistema trisolar inestable.
A catro anos luz.
Cada vez están máis preto.
Crearon esta tecnoloxía para nos contar a súa historia.
E teñen o mesmo aspecto ca nós?
Tomamos certas liberdades.
Polo seu ben.
Logo os extraterrestres deseñaron este xogo?
Dixeches que a tecnoloxía ía cen anos por diante de nós.
Si, claro, unha IA incrible.
A tipa da espada e a rapaciña linda.
Pero veña, ho.
E os aceleradores e as estrelas?
Veña, Jin. É unha fraude.
Podería ser a única explicación posible.
Non é que a máis simple é a mellor?
- Navalla de Occam? - Pois aquí vai outra.
Esta lunática quere quitar tallada dun rico que adora os videoxogos.
Non precisamos cartos.
Temos os nosos.
Se non acepta, é libre de marchar.
Que considerada. Vamos, Jin.
Agarda, Rooney. Non queres saber máis?
Veña, ho. É unha tolaría, está a falar de extraterrestres.
Deberiamos quedar.
Moi ben, vouche dicir algo.
Cando entres en razón, estouche no bar.
Non, Rooney. Jack.
Jack!
Imos celebrar un cumio
para recibir os campións do nivel catro de todo o mundo
na nosa organización.
8 DE NOVEMBRO ÁS 19:00
Espero que veña.
Comprenderá como se senten os San-Ti.
Tamén a arredaron do seu fogar, non si?
O alagamento de Hubei.
Antes de ir para Nova Zelandia.
Como o sabes?
Canto lembra?
Non moito, era pequena.
Lembro que a miña casa foi arrastrada no medio da noite.
Meus pais colléronme e botáronme nun cacho de porta.
As correntes marcharon con eles.
E xa está, foi a última vez que os vin.
Viven en vostede.
Se sobrevive,
eles sobreviven.
Todos nos sentimos perdidos.
Benvinda.
Sexamos camaradas.
WADE: XA CHEGOU ROONEY Á CASA?
ACABA DE CHEGAR.
AGARDO A QUE VAIA Á CAMA.
O carallo.
Puto Vodafone.
A quen queres chamar?
Avísote.
Hai cámaras en todas as pezas.
Hai, si.
Non é que podía marchar?
Podías, si.
Acabouse, marcha da miña...
Solta!
Só tiñas que seguir xogando.
Subtítulos: Jeiry Castellano