EUROPEJSKA ORGANIZACJA BADAŃ JĄDROWYCH (CERN)
SZWAJCARIA
To był trudny miesiąc dla CERN-u. Sześć projektów zawieszonych.
Doktor Schmidt źle to zniósł.
W ostatnich miesiącach zginęło trzydzieścioro naukowców.
Trzydzieścioro dwoje.
Żadnych śladów walki ani włamania,
ale to dziwne samobójstwo.
Kochanka Oppenheimera zginęła w ten sam sposób.
Na kolanach, z głową w wannie.
Być może została zamordowana.
A może po prostu wiedziała, jak nędzny los czeka świat.
Zobacz, co miał w sejfie.
Cześć, skarbie.
Wiele o tobie słyszałem.
PROBLEM TRZECH CIAŁ
Na kolanach z głową w wannie?
Wiem od kumpla z CERN-u.
Jak to możliwe?
Najpierw wziął dużo tabletek.
Złe czasy dla fizyków teoretycznych.
I stosowanych.
I kosmologów. Tak?
- Jeden z nich był kosmologiem? - Z nich?
Naukowców, którzy się zabili.
Oby to nie było zaraźliwe.
Widziałaś jeszcze później to odliczanie?
Nie, zniknęło.
Razem z moją karierą.
Wódka z żurawiną. W zeszłym kwartale sprzedałem pół miliona.
- Gdzie jest łazienka? - Jest kilka.
Polecam japońską na górze.
Bezdotykowa.
Dzięki.
Co jeszcze mogę wam podać?
Masz więcej serowych twirliesów?
Swirliesów.
Cheddarowych.
W garażu mam cały asortyment, pokażę wam.
Fajnie.
Co mówią?
Pewnie nic.
Na pewno coś mówią.
Chodziłaś na behawiorystykę do Boyuma?
Co ty. Uznawałam tylko nauki ścisłe.
Nadal tak mam.
Twoja strata.
Boyum był moim ulubionym wykładowcą.
Wybacz, Vero.
Mówił, że śpiew ptaków zawiera jeden z dwóch komunikatów.
Albo „ja, ja, ja”, albo „kopulacja”.
Albo może „moje, moje”, albo „kopulacja”.
Nie pamiętam, ale na pewno było o kopulacji.
Teraz ty jesteś Rickiem Boyumem dla jakiegoś studenta.
Tyle że uczysz fizyki, a to znacznie lepsze.
Kończę z nauczaniem.
Co?
Dlaczego?
Może życie to coś więcej niż wiedza.
Wątpię.
Na przykład oglądanie tych maluchów.
Przyjemnie się je ogląda.
Musimy wiedzieć, co robią, żeby czerpać z tego radość?
Ja muszę.
Pojedźmy pooglądać ptaki.
Na przykład do Patagonii.
W jakieś piękne miejsce.
Jack za wszystko zapłaci.
Co ty na to? Możemy wyjechać z Anglii
i poznawać życie ptaków.
Kiedyś.
Mam tu jeszcze parę spraw.
Ja pierdolę.
Jack.
Jak to?
Nie masz zaproszenia.
- Jack. - ...kilka smaków.
Co to, kurwa, jest?
Nie babraj paluchami.
Jakaś baba odcięła mi głowę.
Grałaś?
Byłam w średniowieczu.
W okresie Tudorów.
Czułam to wszystkimi zmysłami.
Widziałam zamek, czułam wiatr...
Czuć też ludzki zapach.
Nie wąchaj Henryka VIII.
To nic przy nawodnionych.
Nie sądziłem, że znudzę się nagością.
Też w to grasz?
Dr Ye dała mi hełm Very.
Vera grała w tę grę, zanim się zabiła?
A teraz wy w nią gracie?
Jedyne, od czego można chcieć się zabić,
to ta gówniara, która ciągle jęczy: „Uratuj mnie”.
- Bo trzeba ją ocalić. - Nie, przewidzieć ruchy słońca.
- Ona jest w każdej rozgrywce. - Co wy odpierdalacie?
Nie mamy takiej technologii.
Skąd to się wzięło?
To się wam włamuje do mózgu.
Nie chcesz mieć w domu Alexy, a bawisz się czymś takim?
- Nie zakładaj tego. - Nie zamierzałem.
Pani z mieczem i tak by cię ścięła. Nie pograsz bez zaproszenia.
Kto cię zaprosił?
Nie wiem.
Pewnej nocy wróciłem do domu, a kask leżał tutaj.
Ktoś się włamał i go tu zostawił?
A ty bez wahania założyłeś go na łeb?
Mam supernowoczesną ochronę.
Na żadnym nagraniu nie widać, żeby ktoś tu był.
Nie martwi cię to?
Wymazano to z nagrania, jak kobietę od mrugających gwiazd.
To nie to samo, co niewyjaśnione zjawisko w kosmosie.
Trochę to samo.
Gwiazdy, odliczanie w oczach Auggie, ta gra...
To rzeczywistość wirtualna, nie do odróżnienia od prawdziwej.
No dobra, geniuszku. Kto za tym stoi?
- To nie moja działka. - Saul.
Pomyśl o tym dłużej niż dziesięć sekund.
Bezpośredni interfejs neuronowy kontroluje wszystkie bodźce zmysłowe.
To, co wchodzi do mózgu, i co z niego wychodzi.
Skoro tak bardzo kontroluje ciało,
to Vera nie była sobą.
Nie była osobą, którą znałem.
Czy to możliwe,
że to coś nią manipulowało?
Nie tykałbym tego.
Nie zamierzam się zabić.
Ja też nie. Uwielbiam moje życie.
Przestańcie w to grać.
Proszę.
Dobrze.
Przestaniemy.
Pani z mieczem kazała użyć nauki, by ocalić nową cywilizację.
Mamy przewidzieć, kiedy będzie era stabilności
i jak długo potrwa.
Chryste! Jak długo w to grasz?
Ale z ciebie nerdka. Masz w domu tablicę?
To moja praca. Ty masz u siebie chrupki.
Tablicy nie zjesz po blantach.
Rooney, skup się.
Tu są wszystkie moje rozgrywki
i opis tego, jak przegrałam.
Zamrożenie, zamrożenie, spalenie, uduszenie...
- Tak. - I tak dalej.
Powiedziałbym, że jesteś do dupy, ale nie jestem lepszy.
Indeksy odnoszą się do ruchów słońca na tym wykresie.
Nie widzę wzoru.
Właśnie. A jeśli nie ma wzoru?
Mam ryzykowny pomysł.
Będę potrzebować pomocy...
- Francisa Bacona. - Otóż to.
Zdaję się na ciebie, jak na studiach.
Dobra.
Poziom drugi.
Nieźle. Francis Bacon.
Tryb dla dwóch graczy.
Znowu Anglia. Jesteś w mojej rozgrywce?
Stary, mieszkam w Anglii od 12 lat.
Może gra znalazła coś, co nas łączy.
Niepokoi mnie, że to wie.
A zna historię wyszukiwania?
Okaże się, jeśli spotkamy pierdzącą gołą babę.
Kopernik!
Sir Francis.
Będziecie ratować świat?
Mam nadzieję.
Pospieszcie się.
Papież zaraz podejmie decyzję.
- Papież? - Dzięki. Chodźmy.
Przepraszam za ostatni raz i wszystkie poprzednie.
Wszystko pamiętam.
Wszystko?
Każdą moją śmierć.
Pospieszcie się.
Chodź.
- Dzięki. - Tym razem mnie uratujesz, prawda?
W jaki sposób wygramy?
Powiesz mi, co to za ryzykowny pomysł?
Nie psujmy sobie zabawy.
Spóźniliście się.
Właśnie miałem podjąć decyzję.
Przepraszam, Wasza...
Jak się mówi?
Świątobliwość. Papież Grzegorz.
Świąto... Jasne.
Przepraszam. Jestem Francis Bacon.
A ja Kopernik.
Jeśli macie propozycję wyjaśnienia zachowania słońca,
rozważę ją.
Ostrzegam jednak,
że hipoteza Arystotelesa i Galileusza jest dość sensowna.
Wasza Świątobliwość,
dokonałam dziesiątek pomiarów wielkości i jasności Słońca.
Nie korelują ze sobą.
Poza tym widziałam, jak Słońce oddala się od planety
w szybkim tempie.
Do tego zaobserwowałam więcej niż jedno ciało niebieskie
zbyt jasne na planetę, poruszające się na tle nieruchomych gwiazd.
Jedynym wyjaśnieniem tych obserwacji
jest to, że ta planeta jest częścią układu trzech ciał.
Jasna cholera, to jest to.
Gdy planeta krąży wokół jednego ze słońc po stabilnej orbicie,
mamy erę stabilności.
Jednak gdy inne słońce przechwyci naszą planetę,
wędrujemy przez pola grawitacyjne wszystkich trzech słońc.
Wtedy jest era chaosu.
Co za bzdura.
Wasza Świątobliwość miał ocenić naszą teorię.
Cisza!
Dość się nasłuchałem.
Spalić ją.
Nie. Słuchajcie.
- Co? - Ma rację. Są dowody.
Podałam właściwą odpowiedź!
Heretyczko, skazuję cię na śmierć!
- Ma rację! - Pogódź się z tym.
To jedyna sensowna hipoteza!
Giń, Koperniku.
Przecież wiecie, że to rozgryzła.
Puść ją!
Nie!
Koperniku!
Trzy słońca na niebie!
Świat się kończy!
Koperniku!
Ratuj mnie!
Koperniku, proszę!
Jin, biegiem!
Czekaj!
Czemu nie zginęliśmy?
Bo mieliśmy rację.
Cywilizację numer 152 zniszczył dzień trzech słońc.
W tej cywilizacji udało wam się odkryć
podstawową strukturę układu gwiezdnego.
Gra weszła na poziom trzeci.
Clarence, lubisz gry wideo?
Grałem w nie jako dzieciak.
Romans Trzech Królestw, Jet Set Willy na ZX Spectrum,
Rozbierany Poker na Commodore...
Jak na ich tle wypada ta gra?
Po tym, co mówili Cheng i Rooney,
wnoszę, że to niezła łamigłówka.
Pomiary, równania, diagramy i obserwacje
dotyczące ruchu słońc wokół fikcyjnej planety.
Słońc? W liczbie mnogiej?
Tak. Jest też dziecko, które muszą ocalić,
a przynajmniej Cheng próbuje, ale nieskutecznie.
Tylko to przypomina mi prawdziwą grę.
Co na to dział techniczny?
Nie udało im się tego odpalić, ale odkryli ciekawe komponenty.
Hełm ma skaner siatkówki,
pulsoksymetr i czujnik fal mózgowych,
więc zbiera mnóstwo danych biometrycznych.
Kiedy ty grasz, po drugiej stronie ktoś pogrywa z tobą.
To narzędzie rekrutacyjne.
Szukają najmądrzejszych.
Tak, tylko do czego ich rekrutują?
O cholera.
Cześć.
Miałeś się spotkać z kolegami.
Jest 3.00 w nocy.
Przepraszam, skarbie,
grałam z Jackiem w grę.
Wiem, wylogował się.
Jest bałagan, wiem.
Chciałam posprzątać, zanim przyjdziesz.
Odwala ci, gdy nie pracujesz.
W pracy nie ma nic do roboty, więc robię sobie wakacje.
To nie są wakacje.
Mam przełożyć kolację?
Co? Nie.
Dlaczego?
Boisz się spotkania z moimi rodzicami.
Nie boję się.
Chcę ich poznać.
- Tak? - Tak.
Będą tobą zachwyceni.
Tylko bądź sobą.
I może nie szalej z opowieściami o nauce.
Jest więcej wymiarów, ale my potrafimy dostrzec tylko trzy.
Na przykład ten chleb z daleka to tylko płaskie koło, prawda?
Jednak z bliska widać, że ma grubość, dodatkowy wymiar.
Niesamowite.
Co skrywa ten dodatkowy wymiar?
Więcej płaskich kół,
a w każdej warstwie więcej kolejnych warstw.
Cały wszechświat w każdym kęsie.
A to tylko teoria.
W teorii zjadłam właśnie cały wszechświat.
I był przepyszny.
Wybitna fizyczka.
Twoi rodzice muszą być dumni.
To fascynujące zagadnienie.
Opowiedz więcej.
Nie zmuszajmy jej do tego.
Też nie chcesz po pracy gadać o curry.
Mogę o wojnie o Kargil.
- Zaczyna się. - Śmiało, tato.
Tata mówi o tym przy każdej okazji.
Kiedy byliście dziećmi, byłem w indyjskiej armii.
Byłem dowódcą plutonu w Himalajach.
Powietrze jest tam bardzo rozrzedzone,
a moim żołnierzom groziła śmierć z niedotlenienia.
Obóz wroga był sto metrów dalej,
ale prawie pionowo pod górę.
Nie miałem wyboru. Musiałem wspiąć się po lodzie.
Gdy dotarłem na szczyt, udawałem martwego.
To nie było trudne,
bo prawie byłem martwy.
Leżałem tam, powoli zamarzając, aż przyszli pakistańscy żołnierze.
Wtedy
rzuciłem granat.
Zabiłem wszystkich.
Zaniosłem tlen i zapasy z ich obozu
moim ludziom.
Dzięki temu przeżyliśmy.
O rany.
Ta maleńka wygrana przeważyła szalę całego konfliktu.
Tata dostał medal Param Vir Chakra.
To najwyższe indyjskie odznaczenie wojskowe.
No cóż.
Medalu nie da się zjeść.
Brytyjczyków nie obchodzi, czego dokonałem w Indiach.
Jin dostanie najwyższe odznaczenie cywilne.
Za przetrwanie kolacji z Varmami.
Zdrowie Jin.
- Za Jin. - Na zdrowie.
Dobra, tutaj jest.
Nasz bohater.
Jak poszło? Wyskrobali wszystko?
Nie musieliście przychodzić. Wypiszą mnie, gdy przestanę być tumanem.
Chyba otumaniony?
Nie, tumanem.
Weź.
Wszystko poszło dobrze?
Tak, było cudownie.
Pogadaliśmy, gdy byłem w narkozie.
„My”?
Ja i rak.
Jasne. Metaforycznie?
Nie.
Rozmawialiśmy.
Okazało się, że rak nie jest z natury zły.
Po prostu szuka miejsca do życia,
tak jak my wszyscy,
ze swoimi dziećmi.
Rozumiem, ale powiedziałem mu, że mi to nie pasuje,
bo teraz ja używam mojego ciała. Nie może w nim zamieszkać.
Zawarliśmy umowę.
Zostawiłem dla niego kącik w trzustce,
a reszta jest dla mnie.
Powinieneś był powiedzieć Jin.
Ona wie.
W pewnym sensie wie.
Dlatego musicie ją przed nim uratować.
Przed kim? Rajem?
On się ciągle uśmiecha.
Zawsze jest miły.
Jest śmiercią.
Jest chaosem.
Masz śmieszną czapkę.
Już myślałem, że nie zauważysz.
A gdzie twoja?
Mam dobrą intuicję.
Nigdy mnie nie zawiodła.
Tylko w małżeństwie.
Jesteś znana z dyscypliny.
Wierzę, że te badania mają sens.
Bo mają.
Miałaś tyle zastosowań dla nanowłókien.
Filtracja wody, inżynieria tkankowa, sekwestracja CO2...
Nadal w to wszystko wierzę.
Dlatego trochę się dziwię,
że zamknęłaś cały ten teatrzyk.
Tymczasowo.
Muszę sprawdzić obliczenia.
Doktor Salazar, poważnie. Nie rozumiem tego.
Jesteśmy o krok od wejścia na rynek
z wyjątkową technologią nanowłókien,
a ty wciskasz hamulec.
Dlaczego?
Mamy najlepszych naukowców w branży,
poza dyrektorką naukową,
która chyba ma załamanie nerwowe.
Na szczęście doprowadziłaś nas do miejsca,
w którym łatwo możemy zacząć od nowa,
jeśli będziesz nas wstrzymywać.
Nie uda wam się beze mnie.
Więc, na Boga, zachowuj się jak liderka.
Pomyśl o miliardach ludzi, którzy skorzystaliby
z naszych nanowłókien.
Nie chcę być nieprzyjemny,
ale pamiętaj, że to dzięki nam masz pozwolenie na pobyt w kraju.
Nie możesz mieć wizy pracowniczej, jeśli nie pracujesz.
To tak nie działa.
Wyłącz się.
Znikaj!
Odbierz, do jasnej cholery.
Cześć. Odliczanie wróciło.
Jak to?
Włączyłam komorę reakcyjną i wróciło.
Znów widziałam te liczby i nie wiem dlaczego.
Przecież zamknęłaś projekt.
Nie miałam wyboru.
To dlaczego włączyłaś komorę?
Musiałam się upewnić, że to prawda.
To prawda. Oboje to widzieliśmy.
Rozwiążemy to.
Chyba już rozumiem,
dlaczego naukowcy popełniają samobójstwa.
Nie mów tak.
Nic nie zrobię, tylko...
Możesz przyjechać?
Oczywiście.
Jesteś w laboratorium?
A ty gdzie?
W domu.
Dokąd idziesz?
Jesteś z kimś?
Jadę do ciebie. Zaraz będę.
Jesteś z kimś.
Przyjadę do ciebie najszybciej, jak mogę.
Masz plany? Odwołaj.
Nie widzisz się z Rajem?
Powiedziałam, że dziewczyna cię rzuciła.
- Nie mam dziewczyny. - Nie pierdol.
Gdzie masz hełm?
Poziom trzeci.
Co to za miejsce?
To chyba Shangdu.
Znane jako...
Xanadu. Gdzie chan Kubiłaj wzniósł swój pałac rozkoszy.
Wiemy, że jesteśmy w układzie trzech gwiazd.
Wiemy, że nie da się na długo przewidzieć ich ruchów.
Typowy problem trzech ciał.
Wszyscy wiedzą, że nie ma na niego rozwiązania.
Chyba że jakieś zaimprowizujesz.
Patrz.
Tam jest.
Cześć.
Nie możemy z nikim rozmawiać.
Jasne.
Jesteś w wojsku.
Tym razem cię uratujemy.
Tak jak poprzednio?
Chodź.
- Gra jest tam. - Czekaj.
Kończą ci się szanse, Koperniku.
Wkrótce świat naprawdę się skończy.
Wielki chanie, przedstawiam
Kopernika i sir Francisa Bacona.
Dajcie spokój.
Właśnie mieliśmy zaprezentować nasze rozwiązanie.
Tak, wszystko już gotowe.
Czy przybysze mają inną propozycję?
Mamy?
Wielki chanie, uważamy, że ten problem nie ma rozwiązania.
A, to nieważne.
Zobaczcie sposób sir Newtona i profesora Turinga.
Może nauczycie się czegoś na następny raz.
Dzięki mojej metodzie zwanej rachunkiem różniczkowym
opracuję schemat ruchu słońc.
Obliczenia wykona moje wielkie ludzkie liczydło.
Ilu tu jest żołnierzy?
Trzydzieści milionów.
Żaden z nich nie jest matematykiem,
ale każdy umie trzymać flagę w taki lub inny sposób.
Jedynki i zera.
Stworzyłeś ludzki komputer.
Rozpocznijmy obliczenia.
Kiedy nadejdzie kolejna era chaosu?
Tak jest, wielki chanie.
Uruchomić program do obliczania orbit słonecznych,
Trzy Ciała 1.0.
Jezu.
Wygląda na to, że wygrali.
Poczekaj.
Do pałacu!
Co mówi wasze ludzkie liczydło?
Że era chaosu nastanie za trzy dni.
Potrwa osiem miesięcy,
po których nastąpi era stabilności trwająca 10 000 lat.
Żołnierze! Odwadniać się!
Na osiem miesięcy i trzy dni!
Dobrze, osiem miesięcy i trzy dni.
Wróciła era stabilności.
Ile czasu minęło?
Dokładnie osiem miesięcy i trzy dni.
Wielki chanie, nasz komputer się sprawdził.
Wygraliśmy.
Niemożliwe.
- Rozgryźli to? - Według współczesnej fizyki, nie.
Nie mieli parametrów wszystkich ciał.
Zamknij się, trollu.
Nasz komputer działa.
To nie potrwa długo.
Cisza! Straże.
Ugotować ich.
Nie. Chwila.
- Zaraz. - Czekajcie!
- Odejść! - To nie działa.
Nie daliście mi wyjaśnić.
- Macie błąd. - Goń się!
- Obliczenia są błędne! - Cholera!
O kurwa!
Chcą nas zabić!
Mam dość tej pojebanej gry!
Skup się!
To tylko wyobraźnia!
Wielki chanie, powstrzymaj ją.
Przyspiesza czas w naszej grze.
Proszę spojrzeć!
Są w jednej linii.
To syzygia.
Co z tego? Mamy zaćmienie.
Nie zrobiło się goręcej, niż było.
Co się stało z moją armią?
Planeta jest pod wpływem grawitacji wszystkich słońc.
Nie!
Szarlatani! I to obaj!
Pomocy! Koperniku!
- Nie! - Ratuj mnie!
- Ratuj! - Nie!
Trzymam cię!
Nie!
Nie musimy rozwiązać problemu trzech ciał.
Naszym celem jest ocalenie ludzi.
Hrabia mówił, że liczy się przetrwanie.
Celem gry jest to, żebyśmy pomogli im przetrwać.
Niby jak? Nic nie ma szansy tu przetrwać.
Cywilizacja numer 184 została zniszczona
przez skumulowane przyciąganie trzech słońc w koniunkcji.
W tej cywilizacji odkryliście swój prawdziwy cel w grze.
Weszliście na poziom czwarty.
Proszę.
Panie Evans.
Felix.
Mamy dwoje nowych kandydatów do Regionu Szóstego.
Kobieta, Kopernik, jest bardzo przywiązana do młodej Zwolenniczki.
Nie dziwi mnie to.
Zweryfikujmy ich przed szczytem w Londynie.
Tak jest.
Przepraszam, Panie.
Już.
Gdzie skończyłem?
Już wiem.
„Baśń o Jasiu i Małgosi”.
Mówiłeś, że chłopiec się bał, a dziewczynka nie.
W tym momencie.
Dlaczego jedno się boi, a drugie nie?
Jednostki odczuwają strach niezależnie?
Tak, każdy ma odrębne emocje.
Dla nas strach to uczucie grupowe.
Nasi przodkowie tak mieli.
Małe ssaki, które przetrwały w ukryciu.
Zdaje się, że przestaliście się bać.
Czemu tak sądzisz?
Nawiązaliście kontakt z inną planetą.
Czy płochliwy gatunek by tak zrobił?
To nie było działanie gatunku,
tylko kobiety.
Niezwykłej, nieustraszonej kobiety.
Są inni nieustraszeni ludzie?
Zdarzają się co jakiś czas.
Często stawiamy ich na piedestale jako inspirację dla innych.
Brak strachu prowadzi do wyginięcia.
Gdyby wasi przodkowie słuchali nieustraszonych,
już by was nie było.
Ludzkość musi znów nauczyć się bać.
Nauczymy ich.
ZAPRASZAMY NA POZIOM 4. DZIŚ O 22.00 W SHOREDITCH
Pokaż zaproszenie.
Doktor Cheng, panie Rooney.
Gratulacje.
Tylko wy w całym kraju zaszliście tak daleko.
Jesteśmy pod wrażeniem waszych dokonań.
Panie Rooney, pana pomoc w odkryciu celu gry była nieoceniona.
Pańskie wsparcie również.
Dzięki.
A pani, doktor Cheng,
odkryła, że planeta jest częścią układu trzech ciał.
Kilku innych graczy też, ale pani wyczuła, co jest najważniejsze.
Nie planeta,
a jej mieszkańcy.
Zrozumiała ich pani.
Nigdy nie odnotowaliśmy wyższej aktywności kory zakrętu obręczy.
Skoro już o tym mowa.
Ten interfejs
nie ma sobie równych.
To nawet nie nowa generacja, a przeskok o pięć kolejnych.
Kim naprawdę jesteś?
Wszystkie odpowiedzi znajdziecie na poziomie czwartym.
Możecie zaczynać.
Poziom czwarty.
Pustkowie.
Doktor Cheng.
Panie Rooney.
Udało wam się.
Mieliście rację.
Problemu trzech ciał nie da się rozwiązać.
Żaden komputer nie przewidzi ruchów trzech ciał w nieskończoność.
W układzie trzech słońc każda cywilizacja kończy się chaosem.
W końcu dojdzie do kataklizmu, po którym się nie podniesiemy.
Planeta zostanie rozerwana na pół,
wessana przez jedno ze słońc
albo wypchnięta w kosmos na zawsze.
Skoro nie mamy szans tu przetrwać,
co możemy zrobić?
Uciec.
Znaleźć nowy dom.
Zgadza się.
Możemy przetrwać jedynie w jakimś innym miejscu.
Odkąd dostaliśmy zaproszenie do waszego świata,
wiemy, dokąd zmierzać.
Zbudowaliśmy flotę kosmiczną liczącą tysiąc statków.
To ostatnia nadzieja cywilizacji numer 9478.
Już wylecieli.
Większość z nas musi zostać,
ale to nic.
Jeśli przetrwa jedno z nas, przetrwamy wszyscy.
Przyjmiecie nas, prawda?
Bez waszej pomocy nie damy rady.
Chętnie was poznamy.
Nie rozumiem. Mówisz, że oni istnieją naprawdę?
Nazywamy ich San-Ti.
Pierwsza wiadomość została do nich wysłana z Chin.
„San ti ren” to po chińsku
„ludzie trzech ciał”.
Ci San-Ti ren
lecą tutaj?
Pochodzą z niestabilnego układu trzech ciał
cztery lata świetlne stąd. Są coraz bliżej.
Stworzyli tę technologię, żebyśmy poznali ich historię.
Wyglądają tak jak my?
Trochę to dostosowano
dla waszego dobra.
Chcesz powiedzieć, że tę grę stworzyli kosmici?
Sam mówiłeś, że wyprzedza naszą technologię o sto lat.
Jasne. Niesamowita sztuczna inteligencja.
Pani z mieczem i słodka dziewczynka.
Ale serio?
A akceleratory cząstek, mrugające gwiazdy?
Jin, to oszustwo.
A może to jedyne wyjaśnienie dla wszystkiego.
Proste wyjaśnienia są najlepsze. Brzytwa Ockhama.
Ja ci dam brzytwę Ockhama.
Ta dziwaczka chce oskubać bogatego gościa, który uwielbia gry.
Nie trzeba nam pieniędzy.
Mamy własne.
Jeśli chcecie, możecie odejść.
To miło z twojej strony. Chodź, Jin.
Czekaj. Nie chcesz dowiedzieć się więcej?
To pojebane, ona gada o kosmitach.
Zostańmy.
Jak chcesz, to zostań.
Poczekam w pubie, aż oprzytomniejesz.
Rooney, nie. Jack.
Jack!
Organizujemy zjazd
dla graczy z poziomu czwartego z całego świata.
Powitamy cię w organizacji.
8 LISTOPADA GODZINA 19.00
Liczę, że przyjdziesz.
Rozumiesz, jak czują się San-Ti.
Ty też musiałaś opuścić swój dom, prawda?
Powódź w Hubei.
Przed wyjazdem do Nowej Zelandii.
Skąd o tym wiesz?
Ile z tego pamiętasz?
Niewiele. Byłam mała.
Pamiętam, że w środku nocy woda zmiotła mój dom.
Rodzice złapali mnie i wrzucili na dryfujące drzwi.
Potem wciągnęło ich pod wodę.
To tyle. Wtedy widziałam ich ostatni raz.
Żyją w tobie.
Jeśli ty przetrwasz,
oni też przetrwają.
Wszyscy kiedyś byliśmy zagubieni.
Witaj.
Jesteśmy towarzyszkami.
WADE: CHENG JUŻ W DOMU, A ROONEY?
WŁAŚNIE WRÓCIŁ.
CZEKAM, AŻ PÓJDZIE SPAĆ.
Do kurwy nędzy.
Pieprzony Vodafone.
Z kim chcesz porozmawiać?
Ostrzegam cię.
W każdym pokoju są kamery.
Wiem.
Mówiłaś, że mogę iść.
Mogłeś.
Dość tego. Wynoś się z...
Zostaw mnie!
Trzeba było grać dalej.
Napisy: Zofia Sław