LONDRES, 1982
Doutora Ye.
Señor Evans.
Sorprendeume que se puxese en contacto comigo.
Alégrame que se lembre de min.
Claro que me lembro, é difícil esquecela.
Só quedo unha semana.
Vin a un congreso.
De astrofísica.
Así que logrou saír daquela montaña, non?
Sei o de seu pai.
Pescudei.
Eu tamén sei o de seu pai.
Agora dirixe a súa petroleira.
E Mao morreu e eu dou clase na Universidade de Tsinghua.
As cousas cambian.
Eu non cambiei en nada.
Son o mesmo que coñeceu en Shaanxi.
Podía quedar naquela casoupa
tentando salvar unha subespecie de andoriña
ou podía usar os recursos dispoñibles para facer máis.
Para desafiar o poder,
ás veces hai que aproveitar o poder.
Concordo.
E como está a desafiar o poder exactamente?
Por que me escribiu?
"Na natureza nada existe en soidade."
Non sabía con quen máis falar.
De que quere falar?
Naquela montaña...
fixen algo.
Déronme a alta hai unha hora,
mándame unha mensaxe se non podes vir,
eu estouche listo.
Ai, ola.
Ola.
Cría que estabas en Oxford.
Si.
Estaba.
Pois benvindo.
Jack íame recoller hai unha hora,
pero o cabrón non me colle o teléfono.
Estás ben?
Por que viñeches?
Páreo xa.
Debín detelo.
Ti non tes a culpa.
Será a mesma muller, non si?
A que me deu lume?
Borraríase do vídeo, como a outra vez.
Si ou alguén con quen traballa.
Pois atópena.
Non se dedican a iso?
Hai 18 cámaras de seguridade dentro e ao redor desa casa.
Ela non aparece en ningunha.
Non é estraño?
Vera Ye leva cinco xenios para Oxford.
E Vera e un deles están mortos.
Unha invitación con tres círculos.
Como cona sabe iso?
Que máis dá?
Non é interesante?
Queren que pare. Queren que traballe para eles.
A vindeira semana, unha reunión para a recibir na organización.
Vou con ela.
- Non tal. - Claro que si.
Non pode.
Non a invitaron.
Pode elixir, doutora Cheng.
Marchar á casa, pasar o dó
e arrepentirse de como actuou a noite que el morreu
ou pode axudarnos a coller os cabróns que o mataron.
Non.
Bebe o vodka.
- Prefiro o outro. - Non, bebe o vodka.
Dálle un bo trago.
Tenteino, de verdade.
É que el non calaba.
Empeñouse en discutir.
Lanceille unha mirada, pero nin así.
Tranquila, Jin. Ninguén facía calar a Jack.
Coido que son reais.
Quen?
Os San-Ti.
Son reais e están de camiño.
Soa a tolaría, seino...
Non tal.
É o único que ten sentido.
O que fan... Nós non temos esa tecnoloxía.
Ninguén a ten.
Se ninguén o pode facer e está a pasar, entón é que...
- Non sei combater extraterrestres. - Nin eu, pero sabes que?
Os que traballan para eles non son extraterrestres.
E levo toda a vida combatendo xente.
E ti tamén.
Máis boas novas.
Atopámolo.
Un petroleiro panamax.
Hai 40 anos que non leva petróleo.
Podería haber mil persoas a bordo.
Sei as coordenadas.
Mar Mediterráneo, a uns 300 km ao norte de Alexandría.
Intervimos?
Non.
Agardamos.
XUÍZO FINAL
Monsieur Evans.
Gabrielle, bonjour.
A Sra. Chiang estaba a nos falar dos San-Ti.
Ai, si?
Vivirei abondo para coñecer o noso Señor?
Se o noso Señor quere que esteamos acá ao chegaren,
farán que sexa posible.
Poden facer milagres.
E, se non é o caso,
pois é que era mellor así, non é?
É, si.
Que linda, vamos...
Señor, a lista final para o cumio de mañá en Londres.
E Rooney?
Saíunos a galiña choca.
Entendo.
Señor?
Non reforzamos a seguridade?
Hai mellor seguridade que a do Señor?
Xa.
Meu Señor?
Si.
Grazas ao xogo temos camaradas novos.
Para o cumio de Londres mañá...
Saben do cumio.
Quen?
Os vosos inimigos.
Saben onde estades.
Están a vos observar.
Non teñas medo.
Non vos pasará nada.
A ningún de vós.
Protexerémosvos.
Así me gusta.
Que sorrías.
Arre carallo.
Cal era o obxectivo deste?
- Gañar. - Hai moito sangue.
Xa, o tipo esmagoume o tórax e arrancoume o corazón.
É o Ripacorazóns.
Contra, que bonito.
Como vai a busca de traballo?
Teño traballo.
- Cal? - Son emprendedor.
Iso só é unha palabra que aprendiches.
Tesme por un fracasado, pero xa verás.
Non te teño por un fracasado.
Só por un lacazán.
Ti partiches o lombo e mira a onde chegaches.
"Todo o que a luz toca é o noso reino."
O meu traballo non é facerme rico.
É protexer xente.
Faiche graza, eh?
Perdón, é que os polis non me parecen heroes.
Non che son un poli.
Xa, es funcionario dun goberno disfuncional.
Quen che dixo iso?
É un pensamento orixinal, papá.
Xa sei que a poli non os fomenta.
Díxomo Ally.
Ally é un cretino.
Levas dous anos igual, pero é o meu mozo.
Iso non che di nada?
Que tes mal gusto cos homes?
Saio a mamá, supoño.
Cando gañe millóns e che merque unha boa casa,
xa veremos se son un fracasado.
Primeiro mata o Ripacorazóns.
Desta estiven a piques.
Ola.
Que che parece?
Si, debería valer.
A nai dixo que é un ataúde pechado.
Coidas que deberiamos desfacernos de algo antes de chegar a familia?
Como que?
Non che sei... xoguetes sexuais,
pílulas da risa,
porno vintage.
Estamos falando de Jack Rooney.
Coido que non.
Ai, ves?
Que che dixen?
Que haberá? Esposas?
Bólas anais?
O meu son os datos, ecuacións, hipóteses e modelos.
Non... isto.
Non son unha espía ou o que sexan.
Sabemos a onde vai.
Estaremos preto, a observar e escoitar,
faremos que estea a salvo.
O mellor que pode facer é evitar as conversas.
Non fale, escoite.
Busca información, non confrontación.
Canto máis quede, máis saberemos.
Vai, obtén información e marcha.
Ninguén sospeitará.
Ai, leve unha bolsa.
Roupa e dentífrico para varias noites.
- Por que? - Por se acaso.
Por se acaso que?
Por se non pode volver á casa.
E por que non ía poder?
Saben onde vive, doutora.
Cando falan deles...
a quen se refiren?
Cren que falan cos extraterrestres?
Non cómpre crer en Papá Noel para crer nos regalos de Nadal.
Cre en Papá Noel?
Ola?
Cando chegue, non leve o móbil para dentro.
E poden localizarme?
Estará de broma.
Está en verde.
"E ela ollou para o lobo e dixo:
'Avoa, que ollos tan grandes me tes.'"
Non entendemos.
O que?
- El planea comela. - Si.
Ela non quere que a coman.
Non.
Entón, por que queda na casa se sabe o que argalla o lobo?
É que ela non o sabe.
O lobo faise pasar pola avoa.
Non entendemos.
Pois vestiuse coma a avoa.
Leva a roupa dela, semella ela, fala coma ela.
Mais non é a avoa.
É o lobo.
Si, e a Carapuchiña Vermella non o sabe.
O lobo comunicouse con ela?
Comunicouse.
Se o seu obxectivo era comela,
por que se comunicou con ela?
E despois, cando ela descubriu as intencións do lobo,
por que non fuxiu?
Porque non ela descubriu as súas intencións.
El ocultáballas.
Nunca ocultades as vosas intencións?
Non entendemos.
Por exemplo, a praga que nos segue,
tentan ocultar as súas intencións.
Se non, nunca nos atraparían.
A praga?
Os inimigos.
Os operativos de intelixencia dos que me avisou.
As pragas son insectos
ou outros animais que atacan cultivos, comida e gando.
Os inimigos son humanos.
Son.
Verá, o que pretendía era...
empreguei unha metáfora.
Describíaos coma unha praga, porque é o que son.
Molestos, irrelevantes, doados de eliminar.
Coma insectos que un esmaga co pé.
Vós non podedes dicir algo que sabedes que é falso?
Non podedes mentir?
Comunícase o que se sabe así que se produce a comunicación.
Comunicádesvos mentalmente, logo?
Mentres nós somos coma animais de curral que se berran.
Ti tamén o fas? Mentes?
Eu procuro evitalo, mais...
Si.
Todos o facemos algunha vez, dun xeito ou doutro.
E o lobo tamén mente?
Supoño que mente, si.
Gustaríanos falar con el.
O que?
Segue na casa da avoa?
Onde queda?
No bosque.
En cal?
No voso mundo hai moitos.
Ai, non.
É que non é de verdade.
Non entendemos.
É un conto.
O lobo, a avoa, a Carapuchiña Vermella...
ningún deles existe.
Logo o conto
é unha mentira sobre un mentirán?
É.
Supoño que si.
Temos que pensalo.
Meu Señor?
Cremos que xa o entendemos.
Por iso...
Por iso precisa de nós, meu Señor.
Podemos axudalo.
Axudalo a entendernos mellor.
Un mentirán é quen di falsidades.
Os mentiráns non son de fiar.
Non podemos convivir con eles.
Meu Señor...
Meu Señor?
Temos medo de vós.
Meu Señor...
Meu Señor, está aí?
Meu Señor?
Meu Señor, está aí?
Benvinda, doutora.
A onde imos exactamente?
Ao cumio.
Que vai pasar?
Non se preocupe, o noso Señor coidará de nós.
O noso Señor?
Jin.
Alégrame que viñeses.
A min tamén.
Sinto o do teu amigo.
Pensaba que non virías.
Coñezo esa voz.
Do cemiterio.
Todo este tempo sabía de nós.
- Sorpréndete? - Como te decidiches?
Quero saber por que o universo funciona como o fai.
As respostas importantes.
Se alguén as ten é o noso Señor.
Si.
Confío en que o noso Señor nolas dará.
Sei que ao primeiro soa estraño.
Parecemos fanáticos relixiosos.
Agás porque o noso Señor si que é real.
Desde que perdiches a familia, non tes ninguén que te protexa.
Agora si.
Esta é a miña familia desde nena.
É unha honra formar parte da familia.
Sei de alguén a quen lle alegrará sabelo.
Hoxe vén a fundadora.
Como saíu Evans do barco sen nós o ver?
Como se borrou a moza das cámaras?
- Se me permitides... - Intervimos?
Non, escoitamos, se cadra admite algo.
É fabuloso ver caras coñecidas e novas.
É unha noite moi especial para todos.
Os rumores son certos, así que non me vou demorar.
É unha honra presentar a fundadora do noso movemento,
motivo de esperanza,
a causa da nosa salvación.
Por favor, dádelle a benvinda á fundadora...
a doutora Ye Wenjie.
Benvinda, sabía que virías.
Nada a conectara con isto desde o funeral.
Que vísemos ou oísemos,
mais controlan o que vemos e oímos.
E como é que nos deixan oír isto?
Grazas.
Cando era nova, vin o meu país en ruínas.
Destruíron a miña familia.
Enviáronme ao inferno.
Vin humanos masacrarse,
destruírse uns a outros sen pestanexar,
todo en nome do progreso.
E que cambiou?
Seguimos a destruír os demais e o mundo que nos rodea.
Non podemos salvarnos.
Mais non estamos sós.
A catro anos luz,
os San-Ti obraron milagres que nós non podemos nin imaxinar,
malia o caos que asola o seu mundo.
E agora veñen para compartiren con nós o que saben,
para aprendernos a sobrevivir e progresar.
Viaxan a velocidades vertixinosas, mais tardarán séculos en chegar.
Catro séculos.
Catro séculos?
O espazo é enorme.
...e a historia depende de nós,
dos nosos fillos e dos seus fillos despois.
Debemos preparar o mundo para a súa chegada
e preparar os nosos descendentes para os acolleren.
Creo que chegaron todos os convidados.
Douvos as grazas.
O meu socio neste movemento, Mike Evans, dávos as grazas.
E o noso Señor, os San-Ti, dávos as grazas.
Entregarémoslles o noso mundo como obsequio
para que fagan con el o que nós non puidemos,
para que emenden o que nós...
Ao chan!
Movédevos!
Abaixo!
Quietos!
Non vos resistades.
Se isto está a pasar, é o desexo do noso Señor.
Por favor.
Sentade.
O noso Señor protéxenos dos nosos inimigos.
Vamos, sacámoste de aquí.
Vamos.
Estás ben?
Como estás?
Ímoste levar a algures seguro. A Auggie tamén.
Até termos máis información.
Tes sorte, teño mala puntaría.
CONTOS DE FADAS
QUERIDO WILL, PARABÉNS AO MELLOR DE TODOS!
QUE VIVAMOS HISTORIAS MÁIS FELICES. CON CARIÑO, JIN 10-6-15
Diga?
Ola.
Só era para saber que tal estabas.
Si, estou...
ben.
Estaba pensando que despois do funeral de Jack igual podiamos tomar un descanso.
Aluguei unha casiña na praia,
en Seven Sisters.
Non sei se che apetecerá pasar o tempo observando o canal, pero...
Soa ben.
Vou invitar a Saul e Auggie.
E Raj, claro.
Igual deberiamos ser só nós.
Igualmente, volveu para a base.
Auggie podería prepararnos os seus famosos cócteles.
Podemos bebelos na praia.
Disque se ve Francia nos días claros.
Vas conducindo?
Vou.
A onde?
Non o sei.
A algures seguro.
Que pasa?
Nada, de verdade, estou ben.
Jin, onde estás? Vou aí e recóllote.
Teño que che contar algo.
Algo tolo de collóns, pero certo.
Jin, que pasa?
Ti escoita, si?
É sobre nós. Ti e mais eu e Jack.
Sobre todos nós.
Comezou hai moito.
Antes de nacermos.
OCÉANO ATLÁNTICO NORTE, 1984
Que che parece?
É coma ver un amigo de toda a vida.
Despexade o heliporto.
Aterrando.
Despexade o heliporto de inmediato.
Coidado co chanzo.
Aquí, señor.
Coidado.
Esta vez será distinto.
Unha base de noso.
Por que aquí?
Nin fronteiras nin política.
Nin interferencias.
O centro de transmisión.
A última vez levoume oito anos recibir resposta.
Igual hai que esperar.
Desde daquela tentan comunicarse contigo.
Que?
Desde que recibiron a túa mensaxe.
Marchaches antes de que puidesen responder.
Es moi importante para eles.
Queren saber máis de nós
e queren falarnos deles.
Foi hai tanto.
Ás veces dubido se pasou de verdade.
É de verdade.
Están de camiño.
Déchesnos esperanza.
Sabemos do barco.
Que hai no Xuízo Final?
Por que é importante?
Se es tan torpe como fostes no cumio, nunca o saberás.
Collémoste, non si?
E por que pensas que é?
Colléstesme porque vos deixaron.
Visto o número de vítimas do voso bando, non diría que nos deixastes facer nada.
Nós non.
Eles.
Non imaxinas do que son capaces.
Cres que si, pero non.
Están de camiño.
E non podes facer nada para detelos.
E, cando cheguen...
estarás moi agradecido.
Subtítulos: Jeiry Castellano