LONDYN, 1982 R.
Doktor Ye.
Panie Evans.
Przyznaję, że zaskoczyła mnie pani wiadomość.
Miło, że mnie pan pamiętał.
Trudno było o pani zapomnieć.
Przyjechałam tylko tydzień.
Na konferencję.
Astrofizyków.
Udało się pani wydostać z bazy.
Wiem o pani ojcu.
Trochę poczytałem.
Ja też wiem o pańskim ojcu.
Przejął pan jego firmę naftową.
Mao nie żyje, a ja wykładam na Uniwersytecie Tsinghua.
Pozmieniało się.
Nie u mnie.
Jestem taki sam jak w Shaanxi.
Mogłem spędzić tam resztę życia,
ratując podgatunek jaskółki brunatnej,
albo wykorzystać moje nowe zasoby, żeby dokonać więcej.
Aby walczyć z władzą,
czasem trzeba objąć władzę.
Zgadzam się.
W jaki sposób pan walczy z władzą?
Czemu pani do mnie napisała?
„W naturze nic nie występuje w odosobnieniu”.
Nie wiedziałam, z kim innym mogłabym porozmawiać.
O czym?
Gdy byłam w bazie...
zrobiłam pewną rzecz.
PROBLEM TRZECH CIAŁ
Wypisali mnie godzinę temu,
więc napisz, jeśli nie przyjedziesz.
Jestem gotowy do wyjścia.
Hej.
Cześć.
Miałeś być w Oksfordzie.
Tak.
Byłem.
Witaj z powrotem.
Jack miał mnie odebrać godzinę temu,
ale ten drań nie odbiera telefonu.
Wszystko gra?
Co tu robisz?
Zatrzymajcie to.
Mogłam go powstrzymać.
To nie twoja wina.
To pewnie ta sama kobieta,
która miała zapalniczkę.
Może wymazała się z nagrania jak ostatnio.
Albo to ktoś, z kim współpracuje.
Znajdźcie ją.
W końcu to wasza robota.
W domu waszego kumpla jest 18 kamer.
Nikogo nie ma na żadnym nagraniu.
Dziwne, co?
Vera Ye miała na Oksfordzie piątkę ulubieńców.
Teraz ona i jeden z nich nie żyją.
Zaproszenie z trzema kółkami.
Skąd o tym, kurwa, wiesz?
Czy to ważne?
A to ciekawe.
Ty masz zawiesić pracę, a ty pracować dla nich.
Za tydzień spotkanie powitalne w organizacji.
Idę z nią.
- Nie. - Tak.
Nie.
Nie zaproszono cię.
Doktor Cheng, masz wybór.
Możesz opłakiwać przyjaciela
i żałować, że nie postąpiłaś inaczej w noc jego śmierci,
albo złapać z nami pizdy, które go zabiły.
Nie.
Wypij wódkę.
- Wolę tabletki. - Pij wódkę.
Więcej.
Naprawdę się starałam.
Nie chciał się zamknąć.
Zaczął się z nią kłócić.
Dawałam mu znaki, ale ciągle gadał.
W porządku. Nikt nie umiał uciszyć Jacka.
Wierzę w nich.
W kogo?
W San-Ti.
Oni istnieją i lecą tu.
- Wiem, że to szalone, ale... - Nie.
To jedyne sensowne wyjaśnienie.
Nie mamy technologii, żeby robić to wszystko.
Nikt takiej nie ma.
Skoro nikt nie może tego zrobić, a to się dzieje...
Jak walczyć z kosmitami?
Nie wiem, ale wiesz co?
Ludzie, którzy dla nich pracują, nie są kosmitami.
A z ludźmi walczę całe życie.
Ty też.
Kolejne dobre wieści.
Znaleźliśmy go.
Tankowiec Panamax.
Nie dostarczał ropy od 40 lat.
Może na nim mieszkać tysiąc osób.
Mam współrzędne.
Morze Śródziemne, 300 km na północ od Aleksandrii.
Wchodzimy?
Nie.
Czekamy.
DZIEŃ SĄDU OSTATECZNEGO
Hola.
Monsieur Evans.
Gabrielle, bonjour.
Pani Chiang opowiadała nam o San-Ti.
Tak?
Czy dożyję dnia, w którym spotkam naszego Pana?
Jeśli Pan zechce, żebyśmy byli tu w dniu ich przybycia,
sprawi, żeby tak było.
Potrafią zdziałać cuda.
A jeśli nie,
to znaczy, że tak będzie lepiej.
Racja.
Świetnie. Chodźmy.
Ostateczna lista na jutrzejszy szczyt w Londynie.
Co z Rooneyem?
Nie sprawdził się.
Rozumiem.
Panie Evans,
zwiększyć ochronę?
Największą ochroną jest dla nas Pan.
Oczywiście.
Panie?
Słucham.
Dzięki grze dołączą do nas nowi towarzysze.
Na jutrzejszym szczycie...
Oni wiedzą o szczycie.
Kto?
Wasi wrogowie.
Wiedzą, gdzie jesteście.
Obserwują was teraz.
Nie bójcie się.
Nic wam się nie stanie.
Nikomu z was.
Ochronimy was.
Tak lepiej. Miło widzieć twój uśmiech.
Cholera jasna.
O co w tym chodzi?
- Żeby wygrać. - Dużo krwi.
Boss rozciął mi klatkę piersiową i wyrwał serce.
To Wyrywacz Serc.
Bardzo ciekawe.
Jak idzie szukanie pracy?
Mam pracę.
- Jaką? - Jestem przedsiębiorcą.
To nie praca. Ledwie umiesz to wymówić.
Masz mnie za frajera, ale poczekaj.
Nie jesteś frajerem.
Jesteś leniwy.
A ty harujesz jak wół i co z tego masz?
„Cała ta ziemia opromieniona słońcem to nasze królestwo”.
Celem mojej pracy nie jest bogactwo,
a chronienie ludzi.
Bawi cię to?
Przepraszam.
Policja to nie bohaterowie.
Nie jestem z policji.
Jesteś funkcjonariuszem dysfunkcyjnego rządu.
Kto tak mówi?
To moje własne zdanie.
Wiem, że tego nie pochwalacie.
Ally tak mówi.
Ally to dupek.
Mówisz to od dwóch lat, a dalej jesteśmy parą. Co z tego wynika?
Że masz fatalny gust?
Pewnie po mamie.
Gdy zarobię miliony i kupię ci chatę,
dalej będę dla ciebie frajerem?
Najpierw lepiej zabij Wyrywacza Serc.
Prawie mi się udało.
Cześć.
Co sądzisz?
Powinien pasować.
Trumna ma być zamknięta.
Myślisz, że powinniśmy się czegoś pozbyć, zanim przyjedzie jego rodzina?
Czego?
Nie wiem, zabawek erotycznych, piguł,
starego porno.
W końcu to dom Jacka Rooneya.
Nie sądzę.
Widzisz?
Mówiłem.
Jak myślisz, co to? Kajdanki?
Kulki analne?
Zajmuję się danymi, równaniami, modelami.
Nie czymś takim.
Żadna ze mnie szpieżka.
Wiemy, gdzie będziesz.
Będziemy z bliska nasłuchiwać, obserwować
i ochraniać cię.
Najlepiej nie wdawaj się w żadne rozmowy.
Nic nie mów, tylko słuchaj.
Idziesz tam dla informacji, nie konfrontacji.
Im dłużej zostaniesz, tym więcej się dowiemy.
Wchodzisz, zbierasz informacje i wychodzisz.
Nikt się nie pozna.
Weź torbę.
Ubrania, pastę do zębów. Rzeczy na kilka nocy.
- Po co? - Na wszelki wypadek.
Na wypadek czego?
Gdybyś nie mogła wrócić do domu.
Czemu miałoby tak być?
Oni wiedzą, gdzie mieszkasz.
Ci „oni”.
Kim naprawdę są?
Myślicie, że mają kontakt z kosmitami?
Nie trzeba wierzyć w Mikołaja, żeby wierzyć, że na Święta są prezenty.
A pan wierzy w Mikołaja?
Halo?
Nie zabieraj telefonu do środka.
Namierzycie mnie bez niego?
Mam nadzieję, że żartujesz.
Zielone.
„Spojrzała na złego wilka i spytała:
»Babciu, czemu masz takie wielkie oczy?«”.
Nie rozumiemy.
Czego nie rozumiecie?
- On chce ją zjeść. - Tak.
Ona nie chce być zjedzona.
Zgadza się.
Dlaczego nadal tam jest, skoro wie, że wilk zamierza ją zjeść?
Ona o tym nie wie.
Wilk udaje jej babcię.
Nie rozumiemy.
Przebrał się za babcię.
Założył jej ubrania, wygląda i mówi jak ona.
Ale nie jest babcią.
Jest wilkiem.
Tak, ale Czerwony Kapturek o tym nie wie.
Wilk się z nią komunikował?
Tak.
Skoro chciał ją zjeść,
po co się z nią komunikował?
A kiedy porozmawiali i ona poznała jego zamiary,
czemu nie uciekła?
Bo nie poznała jego zamiarów.
Ukrywał je przed nią.
Wy nie ukrywacie swoich zamiarów?
Nie rozumiemy.
Na przykład te szkodniki, które nas tropią,
ukrywają swoje zamiary,
bo inaczej by nas nie dorwały.
Szkodniki?
Nasi wrogowie.
Agenci wywiadu, przed którymi mnie ostrzegałeś.
Szkodniki to owady
lub inne zwierzęta, które atakują uprawy, żywność i trzodę.
Wasi wrogowie są ludźmi.
Zgadza się.
Zabieg, którego tu użyłem,
nazywa się metaforą.
Nazwałem ich szkodnikami, bo je przypominają.
Są irytujący, nic nieznaczący, łatwi do wyeliminowania.
Jak robaki, które można zdeptać.
Nie możecie powiedzieć czegoś, co nie jest prawdą?
Nie umiecie kłamać?
Każda nasza myśl jest natychmiast komunikowana.
Czyli porozumiewacie się myślami?
A my nadal gdaczemy jak kury na grzędzie.
Zdarza ci się kłamać?
Staram się tego nie robić,
ale tak.
Czasem to się zdarza każdemu z nas.
Wilk też kłamie?
Można tak powiedzieć.
Chcielibyśmy z nim pomówić.
Jak to?
Nadal jest w domu babci?
Gdzie on jest?
W lesie.
Jakim lesie?
- W waszym świecie jest ich wiele. - Nie w tym rzecz.
On nie istnieje naprawdę.
Nie rozumiemy.
To bajka.
Wilk, babcia i Czerwony Kapturek
nie istnieją.
Czyli ta bajka
to kłamstwo na temat kłamcy?
Tak.
Coś w tym stylu.
Musimy to przemyśleć.
Panie?
Chyba już rozumiemy.
Widzisz.
Dlatego nas potrzebujecie,
Panie.
Pomożemy wam.
Pomożemy wam lepiej nas zrozumieć.
Kłamca to ktoś, kto mówi nieprawdę.
Nie można mu ufać.
Nie możemy koegzystować z kłamcami.
Panie...
Panie?
Boimy się was.
Panie.
Panie, jesteś tam?
Panie.
Panie, jesteś tam?
Witam, doktor Cheng.
Dokąd dokładnie jedziemy?
Na szczyt.
Co się tam będzie działo?
Spokojnie. Nasz Pan się wszystkim zajmie.
„Nasz Pan”?
Jin.
Fajnie, że przyszłaś.
Też się cieszę.
Moje kondolencje.
Nie sądziłam, że dotrzesz.
Znam ten głos.
- Musiałam tu być. - Poznałem ją na cmentarzu.
- Racja. - Od początku o nas wiedziała.
- Dziwi cię to? - Czemu przyszłaś?
Chcę się dowiedzieć, dlaczego wszechświat tak działa.
Chcę poznać odpowiedzi.
Nasz Pan je zna.
Tak.
Wierzę, że nasz Pan mi ich udzieli.
Na początku dziwnie się to mówi.
Brzmimy jak jacyś dewoci.
Z tym że nasz Pan istnieje naprawdę.
Odkąd powódź pochłonęła twoją rodzinę, nikt cię nie chronił.
To się zmieni.
Od dzieciństwa to jest dla mnie rodzina.
To zaszczyt zostać jej częścią.
Wiem, kogo ucieszyłyby te słowa.
Idzie głowa naszego ruchu.
Jak Evans opuścił statek niezauważony?
Jak ta kobieta zniknęła z nagrań?
- Proszę o uwagę... - Wchodzimy?
Posłuchajmy. Może się do czegoś przyzna.
Wspaniale widzieć stare i nowe twarze.
Przed nami wyjątkowy wieczór.
Pogłoski są prawdziwe, więc nie będę przedłużać.
Mam zaszczyt przedstawić osobę, która założyła nasz ruch,
jest źródłem nadziei
i podstawą naszego zbawienia.
Powitajmy naszą założycielkę...
doktor Ye Wenjie.
Witaj. Wiedziałam, że przyjdziesz.
Od pogrzebu nic jej z tym nie łączyło.
Nic, o czym wiemy,
ale oni kontrolowali to, co widzimy i słyszymy.
Czemu więc dają nam usłyszeć to?
Dziękuję.
Gdy byłam młoda,
mój kraj został rozdarty.
Rozbito moją rodzinę.
Zesłano mnie do piekła.
Widziałam, jak ludzie tną się nawzajem na kawałki,
zabijają się bez zastanowienia,
a wszystko w imię postępu.
Co się zmieniło?
Wciąż niszczymy siebie nawzajem i otaczający nas świat.
Sami się nie ocalimy.
Ale nie jesteśmy sami.
Cztery lata świetlne stąd
San-Ti dokonali cudów, które nie mieszczą nam się w głowach,
mimo chaosu, jaki targa ich światem.
Przybędą do nas, żeby podzielić się z nami swoją wiedzą
i nauczyć nas, jak przetrwać i się rozwijać.
Lecą do nas z ogromną prędkością, ale dotarcie do celu zajmie im wieki.
Czterysta lat.
Czterysta lat?
Kosmos jest duży.
...w historii przypada nam,
naszym dzieciom i kolejnym pokoleniom.
Musimy przygotować świat na ich przybycie,
a naszych potomków na ich przyjęcie.
Wszyscy goście dotarli.
Dziękuję wam.
Dziękuje wam też mój partner w tym ruchu, Mike Evans
oraz nasz Pan, San-Ti.
Ofiarujemy im dar naszego świata,
aby zrobili z nim to, czego my nie potrafiliśmy,
aby mogli naprawić to, co my...
Na ziemię!
Z drogi!
Na ziemię!
Stójcie!
Nie stawiajcie oporu.
Skoro tak się dzieje,
taka jest wola Pana.
Proszę.
Usiądźcie.
Nasz Pan ochroni nas przed wrogami.
Wyprowadzimy cię stąd.
Chodź.
Już dobrze?
Jak się czujesz?
Zabierzemy ciebie i Auggie w bezpieczne miejsce.
Do czasu, aż nad tym zapanujemy.
Miałaś szczęście. Kiepsko strzelam.
BAŚNIE
STO LAT, WILL! OBY NASZE HISTORIE BYŁY LEPSZE OD TYCH. BUZIAKI, JIN
Halo?
Cześć.
Chciałem tylko spytać, jak się czujesz.
Dzięki.
Dobrze.
Po pogrzebie Jacka pomyślałem, że przyda nam się chwila wytchnienia.
Wynająłem domek na plaży
nieopodal Seven Sisters.
Nie wiem, czy masz ochotę gapić się na kanał, ale...
Świetny pomysł.
Zaproszę Saula i Auggie.
I Raja, oczywiście.
Pojedźmy we własnym gronie.
Raj i tak wrócił do bazy.
Auggie zaserwuje swoje słynne palomy.
Będziemy pić na plaży.
Podobno w pogodne dni widać Francję.
Jedziesz dokądś?
Tak.
Dokąd?
Nie wiem dokładnie.
W bezpieczne miejsce.
Co się dzieje?
Nic mi nie jest, przysięgam.
Gdzie jesteś? Przyjadę po ciebie.
Muszę ci coś powiedzieć.
To popierdolone, ale to prawda.
O co chodzi?
Posłuchaj mnie.
Chodzi o nas wszystkich. O ciebie, mnie i Jacka.
O nas wszystkich.
Zaczęło się dawno temu.
Przed naszym urodzeniem.
PÓŁNOCNA CZĘŚĆ OCEANU ATLANTYCKIEGO, 1984 R.
Co czujesz?
Jakbym zobaczyła starego przyjaciela.
Opuścić lądowisko.
Nadlatuje.
Natychmiast opuścić lądowisko.
Ostrożnie.
Proszę bardzo.
Uwaga.
Tym razem będzie inaczej.
Nasza własna baza badawcza.
Dlaczego tutaj?
Żadnych granic, żadnej polityki.
Żadnych zakłóceń.
Nasze centrum transmisji.
Ostatnio odpowiedź przyszła po ośmiu latach.
Będzie trzeba poczekać.
Próbują się z tobą skontaktować.
Co?
Odkąd dostali twoją wiadomość.
Opuściłaś bazę, zanim zdążyli odpowiedzieć.
Jesteś dla nich ważna.
Chcą nas lepiej poznać
i opowiedzieć nam o sobie.
To było tak dawno temu.
Czasem nie wierzyłam, że to prawda.
To prawda.
Nadchodzą.
Dałaś nam nadzieję.
Wiemy o statku.
Co jest na Dniu Sądu Ostatecznego?
Czemu jest tak ważny?
Jeśli będziecie tak nieporadni, jak na szczycie, nie dowiecie się.
Mamy ciebie.
Jak myślisz dlaczego?
Macie mnie, bo wam na to pozwolili.
Sądząc po liczbie ofiar po waszej stronie,
na nic nam nie pozwoliliście.
My nie.
Oni wam pozwolili.
Nie macie pojęcia, do czego są zdolni.
Myślicie, że macie,
ale to nieprawda.
Oni nadchodzą.
Nie zdołacie ich powstrzymać.
A kiedy tu dotrą...
będziecie bardzo wdzięczni.
Napisy: Zofia Sław