O comodoro dixo que estarías aquí.
Hai algún problema?
É a túa primeira vez ao mando?
Podo saber que quere?
Reformulo: é a túa primeira vez ao mando.
Primeiro da túa promoción na escola naval, o mellor oficial destes dez anos.
O almirante Cannon di que es bo partido.
Se busca persoal para o MI5...
Non traballo para eles. Que opinas, logo?
- Sobre que, señor? - Sobre iso.
É o destrutor máis rápido, defensa antiaérea e radar de primeira.
Pedinche a túa opinión, non a nota de prensa.
Opino que non é o meu superior.
Opino que non teño que responder as súas preguntas.
Pensa por que viría eu até Govan para te atopar.
Por que o tipo máis ocupado do mundo
pasaría horas a falar cos teus comandantes, instrutores
e parvos varios que coñeciches en barcos?
É un afago, señor.
Pero non falo con descoñecidos de operacións navais confidenciais.
Poderías pedirme o carné.
Así saberías quen son e onde traballo.
Pero, se mo pides,
saberei que es un inepto, coma todo bo oficial da mariña.
Amósame o seu carné?
Sr. Wade, o barco está deseñado para os conflitos do século XX.
Caro para encontros asimétricos con axentes non estatais.
É vulnerable á munición barata
e consome 4000 litros de diésel á hora.
Eu investiría os millóns de libras que custa en varios miles de drones.
Por que entrou na mariña?
Para defender o país.
O que preciso é moito máis importante.
Dixeches que chegaban dentro de catro séculos.
Como sabes que serán bos?
Bos?
Cando un pobo con tecnoloxía avanzada
atopa outro pobo con tecnoloxía máis primitiva,
os primitivos nunca saen ben parados.
Es o poli bo?
Depende de para quen.
Onde está o malo?
Observando.
Daquela, o 15 de agosto de 1977, E. T. chamou á casa.
Recibiches resposta?
Recibín.
Do oínte San-Ti que recibiu a miña mensaxe.
O San-Ti, el... iso...
advertiute de que sería malo para os teus, mais ti fixéchelo igual.
- Fixen. - Por que?
Porque a nosa civilización xa non é capaz de solucionar os seus problemas.
Haberá ao menos dez polis de paisano a vixiarnos.
Non abonda.
Pensas que aínda nos van detrás?
Levei a policía até eles, así que...
si.
Vas tomar todas esas?
Son para a ansiedade.
- E teño ansiedade... - Xa.
...porque todos nos queren matar.
Xa, mais non son caramelos.
Auggie, quérote,
pero vai rañala.
Agora lembro por que xa non vivimos xuntas.
Déixame as pílulas e o muesli de merda, tía.
Por que non está Raj aquí a nos protexer co seu uniformiño sexy?
Está nunha misión secreta.
Véxoo unha vez á semana, pouca cousa sei del.
Pensaba coñecer a nai de Vera.
Facíame patacas gan guo en Oxford cando me entraba a morriña.
Era como unha tía para min.
Que puta merda.
Coñécenos de toda a vida.
Xa.
Manipúlannos coma...
Coma, con fíos e... como se di?
- Monicreques? - Iso, como non me saía esa palabra?
Non vou ser un monicreque de merda.
Entón...
imos vencer os extraterrestres?
Home, se o dis así, claro que parece unha parvada.
Canto cres que nos van ter aquí?
Non che sei.
Até que sexa seguro, supoño.
E iso cando vai ser?
Non che sei.
Para seres un xenio, pouco sabes.
Outro anaco co poli bo?
Té? Café?
Confirmei todo o que me contaches.
Cooperaches.
Por que?
O Señor permitiu que me colleses.
Iso é que xa non son valiosa, e iso é que...
o que sei non é unha ameaza.
E non te amola?
Quero crer na miña importancia? Claro.
Teño a miña vaidade, seguro que ti tamén.
Igual non na túa aparencia.
Mais eu xa non importo.
Ti non importas.
Os que nos observan, tampouco.
O único que importa é isto,
están de camiño.
E que pasa con Evans?
Aínda lle importa ao voso Señor?
Non sei.
Supomos que é o pai de Vera.
Só nun senso biolóxico.
- A ela ocultácheslle a verdade. - Ocultei, si.
Por que?
Porque non era forte abondo.
Tentaches protexela,
pero non che resultou, ou?
Ao final non vas ser o poli bo.
Igual llo contou Evans.
Ela non chegou a coñecelo.
A primeira vez que a viu, ela estaba no cadaleito.
E eu pensaba que era mal pai.
Seguro que o es.
A Jin Cheng dixécheslle que o casco de realidade virtual era de Vera.
Mentín.
Por que querías a Jin Cheng?
Podería ser a física máis competente da súa xeración.
Mellor ca ti?
Non.
- Hai unha cousa que non entendemos. - Só unha?
Un sinal de radio tarda catro anos
en chegar do noso planeta ao deles, correcto?
E a resposta, outros catro.
Mais, polo que sabemos, Evans pasa case toda a vida nun barco,
o Xuízo Final.
Que fai, logo?
Agarda oito anos por unha chamada?
Non.
Son parvo, non fun á uni,
mais isto non ten sentido, a non ser que...
Que?
Que haxa un xeito máis rápido.
Mais é imposible superar a velocidade da luz.
Para nós.
Oxalá puidese amosarche como é o futuro.
Vinte libras a que non será tan glorioso como pensas.
Considéraste entendido en historia?
Non era o que mellor se me daba.
Nada se me daba ben.
Fixeches algún test de ADN para coñeceres as túas orixes?
Eu si.
E sabes que son?
Medio chacal?
Mestizo europeo. Aburrido de carallo.
Agás por un detalle, teño un 1 % mongol.
Somos case irmáns.
Sabes que son, Clarence? Estribos de ferro.
Teñen case mil anos.
Mírao.
O exército de Xenguis Khan foi o primeiro en usalos.
A cabalo loitaban mellor ca o inimigo.
Conquistaron o mundo e foderon con todos. Por iso son un 1 % mongol.
Canto custan os estribos de mil anos?
Non che sei, regaloumos un amigo chinés.
Un amigo ao que lle vai mellor.
Está claro.
Fixeches un bo traballo coa vella.
Non oculta nada.
Na súa testa, xa dá igual.
Subestímanos.
Ou iso ou estamos fodidos.
Se é certo que Evans garda o rexistro das comunicacións cos San-Ti...
Fixo tal.
É a palabra do Señor, a súa Biblia.
Precisamos esa Biblia.
Cómpre saber todo o posible deses cabróns.
Temos 400 anos para argallar algo, mais sen datos é imposible.
Hai que descubrir que estribos usan eles.
Exacto.
É unha operación de secuestro, só que o refén é un disco duro
ou no que sexa que gardan as gravacións.
Está nalgún sitio do Xuízo Final, é o único lugar seguro.
Temos que botarlle a man.
É complicado.
Non sabemos canta xente hai a bordo, igual máis de mil.
Traidores da humanidade.
Hai nenos.
É unha mágoa que os pais traizoasen a súa especie.
Pero éche o que hai.
Como os neutralizamos a todos sen derramar os datos?
Coas forzas especiais
haberá un baño de sangue en ambos os bandos.
Dálles tempo a destruír o disco antes de chegaren os nosos.
Xa, pois iso non.
Nun ataque con mísiles podemos voar o anaco que precisamos.
Poderías probar con algún gas, mais hai ventilación de máis.
Só me dás ideas de merda.
Síntocho. Querías unha boa idea?
Dato curioso,
sabes que reservaron para o vindeiro mes na Autoridade do Canal de Panamá?
Véxoos animados, dada a situación.
Poñen boa cara cando vostede anda por aquí.
Están preocupados.
Claro que o están.
Teñen seres queridos no cárcere e hai desaparecidos.
Momentos así son unha gran proba de fe.
A túa fe está a proba?
Sempre pensamos que o Señor coidaba de nós.
A diferenza dos deuses míticos que a nosa especie inventou,
o noso Señor si que coida de nós.
Pero a redada en Inglaterra...
Non o entendo.
Tes gato, non si?
Entende o teu gato por que estamos a cruzar o Atlántico?
Perdoe, eu...
O Señor fala comigo acotío.
A redada non veu de sorpresa.
Cres que o permitirían
de non querer que acontecese?
Non.
Se detiveron ou mataron os nosos camaradas de Inglaterra,
forma parte do plan do Señor.
Xa, claro. Loxicamente.
Véxote máis tarde na cea.
Meu Señor,
comprendo que o silencio forme parte do plan,
pero sigo a servilo.
Todos nós.
Nunca lle mentimos.
Nunca.
Por favor.
Volva falar con nós.
Por favor, Señor.
É perfecto para datar un obxecto.
O mellor de Fabergé é do século XX...
- Xa. - A era do coche, o teléfono,
mesmo a electricidade. E aquí temos algo, o tipo de...
- Este éche bo. - Cona! Merda.
- Por que entras sen avisar? - Custa un millón.
Espóiler.
Parei no supermercado de camiño.
Fixo que non vos alimentan ben.
Atopaches a coira que matou a Jack?
Aínda non.
Os seus gardan os segredos baixo chave nun barco.
Para descubrirmos eses segredos,
cómpre que retomes a produción de nanofibras.
Que?
Queres xustiza para Jack?
Quero, é o teu traballo.
- Só che pido que volvas traballar. - Para ti é doado.
- Non levas unha bomba no cerebro. - Tes medo.
E tes dereito a telo,
mais temos a oportunidade de deter eses cabróns
e preciso da túa axuda.
Por que? Que poden facer as miñas nanofibras contra eles?
Non cho podo dicir.
Queres que confíe en ti sen máis?
Iso é.
Queres fumar?
- Aquí non se pode. - Oi, voute meter en leas.
Non servirá de nada.
E os polis de fóra, tampouco. Sábelo?
Algo que está a anos luz pode imprimirme imaxes na retina,
así que uns tipos armados non me van protexer.
Os extraterrestres non mataron a Jack.
Mi madriña, necesito unha copa.
Contra.
- Á antiga. - Sonche así.
Que é?
Whisky.
Dá noxo.
Non me chega para o bo.
Os números.
Por que non volveron?
Creo que o Señor xa non protexe o seu rabaño.
O comandante Varma elixiuvos persoalmente.
Sodes os mellores enxeñeiros navais e a min impórtame unha merda.
Por que vos dá ordes un civil irlandés?
Ha de ser a primeira vez, eh?
Tedes seis días para levardes a cabo un proxecto.
Se o logrades, non haberá medallas, recoñecemento público
nin gloria.
Mais os vindeiros seis días son os máis importantes da vosa vida.
Non o escaralledes.
Un idiota de verdade, non si?
É de verdade?
Non che parece raro que elixise o mozo de Jin para dirixir a misión?
Todo o que fai é raro.
E ti por que non vas?
- Non é o meu eido. - Tes tal?
Hai tempo levei un caso de homicidio.
Un mexicano matara a súa muller.
Sabes como?
Cun tiratacos.
Ola, Saul. Ola, descoñecido.
Ei, meu.
Que tal vas?
Imos indo.
Ben.
O señor Pugh... tróuxome até aquí en coche.
Sr. Downing, chámome Selwin Pugh, notario da herdanza de Jack Rooney.
Desculpe que o moleste nas vacacións, é urxente,
dada a magnitude do peculio.
Esa palabra existe?
Existe, si.
Desculpe, vou postísimo.
O meu cliente, o defunto Sr. Rooney, deixoulle a metade do seu patrimonio,
o que, despois de impostos, ascende a
case 20 millóns de libras.
Unha vez envíe os formularios asinados,
só cómpre que nos indique onde depositar os fondos.
- Asegurareime de que o asine. - Grazas.
Marcho, logo.
Grazas.
A hostia.
Quérelo?
Xa sabes o que quería Jack.
Buscar o mellor oncólogo, os últimos tratamentos...
- É tarde. - Inténtao. Como o sabes?
Pedín unha segunda opinión. Non son parvo, hostia.
Espallouse de máis.
Non quero pasar o tempo que me queda voando por aí
para que me piquen e me exploren.
O único que quero é mirar o ceo, sabes?
Comer comida boa.
Pasar unhas semanas brutais antes de que todo se poña feo.
Enténdoo.
Eu faría o mesmo.
Tes fame?
Que non vexo.
Haiche unha tenda de empanadillas.
Encántanme.
Mercamos cinco millóns se queres.
CORTE CULEBRA, PANAMÁ
Aquí mergullador un,
cabrestantes laterais instalados, imos cos de estribor.
Recibido. Piar de babor colocado.
Conexión das fibras de babor dentro de dez minutos.
Ao acadar a máxima tensión, retiramos as láminas.
Con coidado.
Cómpre envellecelo antes de engadir as nanofibras.
Outra capa de ferruxe, que pareza que ten 30 anos, si?
Vai todo ben?
Si, señor.
Faltan 26 horas para o Xuízo Final.
Estás ben?
Estou.
Non sei se é o forte do comandante Varma.
Revisa o que fai.
Canta xente hai a bordo?
Non o sabemos.
Alguén da Autoridade do Canal?
O práctico.
Ten que ir co barco até o Pacífico.
Non podemos...?
Non hai xeito de avisalo?
Sabes cantos morreron construíndo o canal?
Ninguén o sabe.
Estímase que ente 5000 e 20 000.
Sobre todo de malaria e febre amarela,
mais houbo corrementos, accidentes e afogados.
Unha desfeita, pero os coitados non pararon até rematar.
Que é máis importante,
un canal ou derrotar un inimigo que vén apoderarse do noso planeta?
Non me fío dela, revisa todo o que fai.
Canta xente hai nese barco?
Non che sei.
Estás na mariña.
Sabes a capacidade dese tipo de barco, non?
Non é un barco naval, é un petroleiro reconvertido.
Se está automatizado, a tripulación pode ser mínima.
Dáme unha aproximación.
Non sei.
Pois igual non funciona.
E logo por que?
Porque nunca fixemos fibras tan longas.
Nunca as probamos na auga. Non sabemos se os soportes...
Aguantarán.
Queres que funcione.
Claro que quero.
Mesmo sen saber canta xente imos matar?
Non sabes nada deles: quen son, como se chaman ou por que merecen morrer.
Sei que é importante.
- Non nos mandarían... - Quen?
Wade? Quen carallo é? Quen son os seus xefes?
Ordenan matar descoñecidos por motivos descoñecidos
e ti vas e falo así sen máis?
Non son coma ti.
Non me metín nisto.
Comprendes isto mellor ca min.
Es militar.
Que cres que está a pasar?
Creo que estamos en guerra.
É o último, vamos.
Charlie, Charlie Un. Todos listos.
Charlie, Charlie Un. En marcha.
Verificando tres-un...
Estás ben?
Velaí está.
Moi ben.
Non funciona.
Por que non funciona?
Si que funciona.
Ei, mirade!
Mirade!
Iso que foi?
Non sei. Hai un simulacro de incendios?
Bulide!
Felix!
Están a nos atacar?
Señor!
Perdóame, meu Señor.
...agardar instrucións.
Parabéns, doutora Salazar.
Señor Wade, comandante Varma, atopámolo.
Grazas.
Aínda nada?
- Só pasaron dúas semanas. - Só?
Xa llo dixen a Wade.
Non fai caso.
E canto vai levar?
Non penses, adiviña.
Se a súa encriptación cuántica vai vinte anos por diante da nosa,
a media sería...
3,8 billóns de anos.
Estás de chola.
Se temos un golpe de sorte,
3800 millóns de anos?
Usa a forza.
- A forza? - Mira dentro, igual aprendes.
Non o vou abrir á forza.
Pouco vale se non podemos sacar o que hai dentro.
Como dixen desde o principio,
a criptografía de forza bruta non vai...
Que pasou?
Abriu.
Non fixeches nada.
Abriu porque queren que vexamos o que contén.
Vinte e oito xigabytes en arquivos de texto e multimedia?
Menos ca o meu móbil?
Se cadra, que o teu non.
E iso?
Non me soa ese tipo de arquivo.
Pesa cen petabytes.
- Non sei o que é... - Son cen millóns de xigabytes.
Máis ca no meu móbil.
O ruído que fixo... Non che gustaría.
Como as unllas de Deus gaduñando o seu taboleiro.
Secasí, douche o pésame.
Aínda que moito non axudaba na casa.
Os teus amigos do espazo
permitíronnos destruír a súa organización e atraparvos.
Isto tamén o permitiron?
- Claro. - Por que?
Por que nos permitirían destruír o seu barco e matarche o mozo?
Os motivos que poidan ter están alén da miña comprensión.
Non pasa nada.
Sei que veñen para nos salvar de nós mesmos.
Sei que son os únicos que poden.
Coidado co que sabes. Así comezan os problemas da maioría.
Eu tamén sei cousas.
Xa, acabo de dicir que coidado con iso.
Mais creo que che vai interesar o que sei.
Queres que dubide do que creo,
mais é máis forte ca ti, porque son máis fortes ca ti.
Pasaches de saber a crer en medio minuto, pero vale.
A fe é boa.
Eu teño fe en que os aniquilaremos así que cheguen.
A túa fe semella aínda máis absurda do que che debe parecer a miña.
Pero débese ao que sei.
Lembras o de hai medio minuto?
O que debes saber.
Por que nos permitiron matar os seguidores do barco
e coarnos na vosa festa e arrestarvos?
Estou arrestada?
Que delito cometín?
Iso que é?
Isto? Sacámolo do Xuízo Final.
Nin Shakespeare suara tanto por un pouco de diálogo.
É a gravación das conversas entre Evans e o voso Señor. Toma.
Seleccionamos o mellor, escoita.
Descubre quen son os amigos do espazo
e o que pensan de vós.
Coidado co que sabes.
Así comezan os problemas.
Non dicides falsidades? Non podedes mentir?
Ti tamén o fas? Mentes?
Eu procuro evitalo, mais... si.
Todos o facemos algunha vez, dun xeito ou doutro.
Cremos que xa o entendemos.
Un mentirán é quen di falsidades.
Os mentiráns non son de fiar.
Non podemos convivir con eles.
Temos medo de vós.
Señor?
Meu Señor?
Meu Señor, está aí?
Chamas a Augustina Salazar. Non estou...
Ola, son Raj, deixa a mensaxe despois do...
Merda.
Que carallo?
- Que fas aquí? - Recollerte.
O que? Para que?
É un afago que o xefe te leve ao traballo.
Non es o meu xefe.
Oe!
O comandante Varma di que sabes de dimensións extra.
Falaches con Raj?
Falo con el arreo, como co resto de empregados.
Está na mariña.
A non ser que sexas rei, non é empregado teu.
Nunca mencionou que traballa para min? Ben.
Por que ía crerte?
Dimensións extra.
Seica tes falado do tema co comandante Varma?
Contoucho?
Entendes de dimensións extra?
Ninguén as entende. Só evolucionamos en tres dimensións.
Na medida en que somos capaces de as entender, si.
A última misión do teu mozo lévanos a pensar
que nos cómpre ese tipo de coñecemento.
Non sei nada desa misión. Non dou contactado con el.
Onde estaba?
Es moi insistente.
- Insistente eu? - E repetitiva.
- Non traballes para min. - Non fago tal.
Vale, ti mandas.
Que interese tes nas dimensións?
Sóache a palabra sofón, xefa?
Queren amosarnos algo.
- O que? - Non o sei. Aínda non o viu ninguén.
Viuno alguén?
Non, señor.
É outro nivel do xogo?
Pode.
Que facemos?
Prepararte para algo moi estraño.
Iso téñoo oído.
Non, estraño de verdade.
Seguro que me apaño.
E como se prende isto?
Pono.
- E xa? - Dixeches que querían amosarnos algo.
Se eles queren, funcionará.
De acordo.
Hostia bendita!
Xa.
Como saben o que levamos posto?
Non sei.
Ela quen é?
Unha intelixencia artificial, ou unha delas.
Son coma nós?
Non somos así en absoluto.
É polo voso ben.
E como sodes, logo?
Non vos gustaría.
Por que nos traes aquí?
Porque estamos condenados.
A nosa especie.
Por que?
Canto tardarán en chegar á Terra?
Catrocentos anos.
Por iso estamos condenados.
Os seres humanos existen desde hai máis de cen mil anos.
A maior parte do tempo non erades distintos dos simios.
Canto vos levou chegar á agricultura?
Déixate de lerias e dínolo ti.
Tardastes 90 000 anos en pasar de cazadores a agricultores.
Despois diso, canto tardou a industrialización?
Uns cen mil anos.
A enerxía atómica?
Douscentos anos.
Ordenadores? A era da información?
Cincuenta anos.
E canto pensades que nos levou
pasar da caza á agricultura, de aí á industria
e de aí á enerxía atómica?
Moito máis.
O noso planeta é estable.
As nosas catástrofes non son tal. Non houbo que comezar de cero.
Pero eles si, cada vez que os exterminan.
Tardaremos 400 anos en chegar.
Cando cheguemos, sacarédesnos moita vantaxe.
Destruiredes a nosa frota e viredes destruír o noso mundo
para que non volvamos ser unha ameaza.
Non é unha conquista.
É un cortexo fúnebre.
A non ser que saibades desarmarnos.
Evitar que sigamos avanzando.
Xa o sabedes?
Sabemos.
Imos destruír a vosa ciencia.
Farémolo cos nosos sofóns.
Que é un sofón?
É un protón
que convertemos en ordenador sentinte.
Non se pode facer un ordenador tan pequeno.
É imposible.
Imposible para vós.
O universo ten máis dimensións das tres que ocupamos.
Están agochadas,
pregadas, demasiado pequenas para as vermos.
Mais temos a tecnoloxía para estendelas.
Atraemos enerxías que non imaxinades e concentrámolas nun só protón.
Ao despregarmos a dimensión superior...
mesmo un protón minúsculo pasa a ser enorme.
Creamos unha mente tan grande coma o mundo.
Sofón, estás esperto?
Esperto e consciente.
Comprendo o meu propósito.
Listo para recuperar o meu tamaño orixinal.
Adiante.
Creamos catros sofóns con todos os nosos recursos.
Dous pares de dous.
Cada par está entrelazado, conectado a nivel cuántico.
Dous quedaron con nós.
Os outros mandámolos con vós.
Vemos e oímos o mesmo ca eles e ao mesmo tempo.
Mesmo cando están a anos luz.
Un protón non ten practicamente masa.
É doado aceleralos até case a velocidade da luz.
Mesmo vós o facedes.
Entraron no voso sistema solar hai meses.
Mandámolos ao voso planeta,
a onde os máis brillantes estudan a realidade
ao nivel máis fundamental.
E destruiremos a ciencia que podería derrotarnos.
As respostas ás vosas preguntas volveranse caóticas.
O universo seguirá sendo un misterio para vós.
En troques de verdade, darémosvos milagres.
Cubriremos o voso mundo de ilusións.
Veredes o que nós queiramos.
Estamos en todas as partes.
Sempre espreitando. Descubrindo os vosos segredos.
As vosas mentiras.
E aprenderémosvos a ter medo.
Absorbendo a luz do sol.
Esta criatura pode percorrer o globo a nado máis de tres veces na vida.
SODES INSECTOS
Subtítulos: Jeiry Castellano