Continúa o pánico no mundo
após a aparición do denominado "ollo no ceo".
Millóns toman as rúas ao coñecerse que unha raza extraterrestre,
chamada San-Ti, vén cara á Terra.
Moitos países despregaron o exército
para tratar de frear os disturbios.
Malia a certeza de que tardarán 400 anos en chegar á Terra...
A secretaria xeral Joseph tamén afirmou que a sesión...
A humanidade sobrevivirá a esta crise,
como sobrevivimos ás anteriores.
Interior non confirma nin desmente
a creación dunha axencia multinacional dedicada á defensa global.
Non somos insectos!
A cifra de mortos vai en aumento...
O primeiro ministro chama á calma e a permanecer vixiantes.
O lume volve apoderarse de Londres.
Continúan os disturbios polo anuncio de que unha raza extraterrestre...
O primeiro ministro chama á calma e a permanecer vixiantes.
No seu discurso televisado de hoxe
reiterou que os San-Ti non chegarán até dentro de 400 anos.
Impuxéronse toques de queda nas principais zonas urbanas dos EUA.
Temos de comezar xa os preparativos para as futuras xeracións.
Estrelas, o Noso Destino pretende recadar fondos para a defensa planetaria.
Sen cartos non se fai nada.
Facemos o posible para protexermos o noso planeta.
Estrelas, o Noso Destino.
NON SOMOS INSECTOS
Non todos temen a chegada dos San-Ti. Algúns reciben a...
Xurdiron seitas relixiosas que renden culto aos San-Ti.
Consideran os extraterrestres salvadores e non agresores.
As forzas de seguridade non determinaron se son perigosas,
mais controlan...
Moitos recibiron a noticia con desesperación.
Sanidade declarou unha emerxencia de saúde mental
e, con 400 anos por diante até a chegada dos San-Ti,
a crise semella lonxe de rematar.
Igual te anima unha amiga de vello.
Non abre a boca desde que o Señor nos chamou insectos.
Veña, déixovos.
Avisa se precisas algo.
Tes sorte.
Sen fiestras nin pantallas.
Que cres que está pasando?
Están todos aterrados.
A xente suicídase.
Moitos seguidores teus.
Guiáchelos ao inferno.
Por que tiña que morrer Vera?
Aprendeume a pensar como científica. Deume un propósito.
A túa filla, por que tiña que morrer?
Ordenaches matar a Jack?
Era intelixente, leal e divertido, e mandaches matalo.
Para que?
Non quedes aí a fitarme. Dime por que!
No palco onde mataron o meu pai, había un póster.
Aquel ano vino por todo Pequín.
Un home que esnaquizaba cun martelo a Buda, a Xesús
e un disco de rock.
O slogan dicía: "Esnaquiza o vello mundo, forxa un novo."
É o único no que concordaba coa Garda Vermella.
Forxar un mundo novo.
É o que cres que estás a facer?
Traizoaches a todos os que viven
e a todos os que vivirán, e para que?
Para que nos maten extraterrestres que nos chaman insectos?
Para que nos salven.
Non viches o ollo no ceo?
De verdade cres que aínda tentan salvarnos?
Non.
Descubriron a verdade sobre nós.
Mentimos. Enganamos.
Temos unha escuridade que non poden comprender.
Somos perigosos de máis para coexistir con nós.
E non pensaches nunca que o arriscabas todo?
Ao convidares unha especie superior a conquistar o noso mundo?
Estaba disposta a arriscalo.
Vin o camiño polo que iamos.
- Vin a onde... - Eu, eu, eu...
Quen che deu dereito a decidires por todos nós?
Vera sempre dicía que eras unha física excelente,
mais non serás recordada por iso.
Es unha traidora.
E por que te recordarán a ti, Jin Cheng?
Por loitar para defendernos.
A defensa da humanidade farase desde aquí,
lonxe de disturbios urbanos, devotos dos extraterrestres e seitas,
onde poderemos planificar en paz a derrota dos San-Ti.
Acomódense, gañadores dun Nobel e envexosos de merda que cren merecelo.
Van quedar aquí un bo anaco.
Malia o que unha deprimente maioría de neandertais parece crer,
os San-Ti son reais.
E declaráronnos a guerra.
Eu planeo contraatacar.
Se os seus sofóns ven e oen todo, non saberán os nosos plans?
Que escoiten.
- O que poden facer... - Non poden facelo todo.
Non poden mentir, sabémolo polas transcricións de Evans.
E só teñen dous sofóns, dixéronnolo eles.
Só?
Só dous superordenadores omniscientes do tamaño dun protón?
Leváronlles millóns de anos.
A súa tecnoloxía avanza devagar, a nosa rápido.
Por iso atacan a nosa ciencia.
Que acaben con todo.
Sabotaron as nosas investigacións. Como recuperamos?
Seguimos desenvolvendo a tecnoloxía que temos,
pero cómprenos descubrir como fan as cousas.
Aprendamos da fonte.
Quere que os espiemos?
- Quere construír un telescopio. - Iso déixollo á NASA.
Interceptarémolos cunha sonda.
Enviaron sofóns á Terra para nos estudar.
Imos facer o mesmo con eles.
Canto de grandes son as súas naves? Que debilidades teñen?
Cómpre coñecer o inimigo para loitar contra el.
Mesmo se lanzásemos unha sonda mañá...
Chegariamos en...
398 anos.
Van ao 1 % da velocidade da luz. Ese é o noso obxectivo.
Se cadra dentro de cen anos é posible.
Mais lanzar a sonda decontado é imposible.
Non tal.
Eles fixérono, por que nós non?
Non somos eles.
Non son, non.
Seica planeas defenderte. Eu tamén.
Só hai dous sofóns, poden estar en calquera sitio, mais non en todos.
Ordenei que todos os aceleradores do mundo estean sempre activos.
Canto traballo cres que lles darán a mai e pai sofón?
Non moito.
Poden dar unha volta á Terra nun oitavo de segundo.
Hai 2000 aceleradores.
Se coordinamos os experimentos en lugares opostos a intervalos regulares,
teremos un ocupado indefinidamente.
- Mellor, construímos un na Lúa. - Na Lúa?
Ida e volta son tres segundos.
O outro aínda pode volvelos tolos a todos coa súa conta atrás.
Ao centrarse nun albo, o outro estaría sempre ocupado.
Tería un custo enorme.
Viches? Xa estás a traballar para min.
Vou lanzar unha sonda para interceptar os San-Ti.
Teño os mellores enxeñeiros do mundo,
pero só pensan na viabilidade.
"Todo é limitado. Nada é posible."
Propóñoche un reto.
Crea unha sonda que acade o 1 % da velocidade da luz
coa tecnoloxía actual.
Se dás coa solución, vés presentala a Wychwood Manor.
- Queres? - Estou ben.
Seguro? É bo para a dor.
Arestora non estou mal.
Non vaias de duro comigo, inglesiño.
Cando me toque a min cucar, vou chorar coma un bebé.
Sabes que? De cando en vez, non me doe o corpo.
Así podo centrarme no puro terror de collóns que sinto.
Non é que comezase a crer en Deus,
mais si que me imaxino alá arriba cando todo acabe.
Á merda, isto é o que quero que fagas.
Mercas unha trituradora de madeira,
bótasme dentro até tornarme en po miúdo para flotar até o ozono.
Unha trituradora non pulveriza...
Non vaias de listo, si?
É a miña última vontade. Un respecto, hostia.
Así será.
Ola, meus.
Ola.
Estás ben?
Estou.
Os ingleses non saben facer praias.
Na dinastía Ming, construíuse un foguete de pólvora
que contiña mísiles máis pequenos.
Unha arma medieval que provocou danos propios do século XX.
Existe un precedente para acadarmos resultados avanzados
usando materiais actuais.
Cómpre moita enerxía para que unha sonda duns quilos
acade o 1 % da velocidade da luz.
Porén, temos a fonte desa enerxía
Pretendo usar armas nucleares.
Unha nave chea de bombas atómicas?
Non vería demasiados filmes de Vin Diesel?
A nave tería tal masa que sería imposible de lanzar.
Certo.
Mais na páxina cinco veredes que as bombas non van na sonda.
A sonda tería unha masa mínima para que sexa doado acelerar.
E como vai funcionar?
Está na páxina 12.
Collín unha idea de 1940 de Stanislav Ulam,
a propulsión nuclear de pulso.
Mil dispositivos nucleares en liña a intervalos regulares
desde a Terra até a frota dos San-Ti.
As naves actuais poderían colocar estas bombas.
A masa da sonda non superaría os mil quilos
e impulsaríaa unha vela de radiación.
A primeira bomba detónase ao pasar a sonda,
que se acelera cara á segunda,
que detona, acelerando a sonda unha e outra vez.
Se coordinamos as detonacións co paso da sonda
e lle transmitimos a esta 30 quilonewtons por explosión,
a aceleración acumulada permitiríanos acadar
o 1,12 % da velocidade da luz após mil explosións.
Como os chanzos dunha escaleira, cada bomba achéganos ao destino.
Unha idea creativa,
pero non se probou e non hai marxe de erro.
E certamente infrinxiría varios tratados nucleares...
Sen mencionar o custo. Billóns?
Argumentos válidos. Doutora Cheng?
Os tratados modifícanse.
Nós buscamos a solución a un problema científico.
Outros conseguirán os cartos,
e cómpren moitos cartos para calquera versión disto.
Concordo, a marxe de erro é pequena.
Mais non é imposible.
Doutora Cheng, felicítoa por esta entretida proposta.
Mais só acadaremos o 1% da velocidade da luz
con anos de investigación,
non con trucos pirotécnicos.
Quedan 400 anos, señor Wade.
Que son varias décadas?
Paga a pena tentalo.
Canto máis nos acheguemos, máis saberemos deles.
Non hai máis propostas para acadar o 1 % nesta vida
e non penso morrer deixando unha axencia que non fixo unha merda.
Vamos buscar despacho.
- Un grupo de científicos... - Faltan 400 anos.
É moito tempo para amorear galletas.
Toleamos.
Mentres, unha iniciativa ambiciosa, Estrelas, o Noso Destino,
está a atraer a atención dos individuos máis ricos do mundo.
Por unha doazón de oito a nove cifras,
as persoas máis ricas adquiren dereitos de propiedade
das estrelas da Vía Láctea, dereitos que a maioría...
Non o pillo.
Recadan fondos para a guerra.
Unha feira benéfica.
Doan para pillarmos os homiños verdes que puxeron un ollo enorme no ceo?
Ao menos fan algo.
Algúns adoran os extraterrestres, xa ves.
Deberiamos axudar a xente agora
e non financiar unha guerra no 2400.
Pero a historia é boa, non si?
Moito mellor imaxinar A guerra dos mundos futura
que perder o tempo cos problemas actuais.
Só quero unha cervexa, calquera.
Proba á noitiña no bar, mais terás que loitar por ela.
Podo reservar cinco botellas da próxima remesa do mellor whisky?
Tiñas algún pensado?
Macallan 30?
Éche caro.
Caéronme uns cartos do ceo.
...a Axencia de Intelixencia Estratéxica.
Non dispoñible até finais de ano. Sérveche?
Daquela non estarei dispoñible eu.
Adiante.
Querías falar comigo.
Tes tres minutos.
Si, señor.
Grazas por atenderme.
- Pensaba... - Abre a fiestra, o aire está cargado.
Esta xa a coñezo.
A fiestra está selada.
Pídeme que a abra para ver como reacciono ante unha tarefa imposible.
Doume por vencido? Axúdome de algo?
Rompo a fiestra?
Dous minutos.
Si, señor.
Pensaba que o fixera ben en Panamá.
Queres unha medalla? Igual deberías volver para a mariña.
Navegares en círculos cun puchiño.
Non quero volver. Quero traballar para vostede.
Alguén con experiencia en enxeñaría nuclear
e estratexia naval debe estar no equipo espacial,
non facendo de administrativo nin abrindo fiestras.
Que equipo espacial?
O que deseñará as naves. Hai un mes que o ten.
- Non tes acceso a esa información. - Xa.
- Desde cando o sabes? - Dúas semanas.
Daquela vés dúas semanas tarde.
Non quería pasarme.
Se non querías tal, que fas aquí?
Métame no equipo espacial.
Feito.
Grazas,
señor.
Vas adorar Mare Imbrium.
Mare Imbrium?
Na Lúa?
Imos construír unha base alá para montar as naves.
Menos gravidade, naves máis grandes.
Perigoso, pero darache as túas medallas,
se sobrevives.
Pecha a fiestra ao saíres.
Ola.
Menos mal.
Como está?
Alégrame que xa non me ignores.
Non me contaches onde estabas.
Raj non cho dixo?
Raj?
- Estabas con el? - Ai, chegaches!
Ola.
E trouxeches a túa comida.
É un regaliño para cando che dea preguiza ollar para o océano.
Xa adoro este pequerrecho.
Quen escribira O conto do pescantín e o peixiño?
Pushkin, creo.
Iso, Pushkin.
Vouche chamar así.
Pushkin.
Quédache ben.
Grazas pola cea.
Baixa o ritmo.
É incrible que traballes para ese porco fascista.
Xa sei a imaxe que dá.
Mais é un loitador e, con todo o que me pasou,
o que nos pasou, vou quedar de brazos cruzados?
Parece que o admiras.
Polo menos inténtao, a diferenza da maioría.
É un asasino.
Os San-Ti declaráronnos a guerra.
O ollo no ceo era iso!
Raj non che contou nada de Panamá?
Mi madriña, pero ti coñeces o teu mozo?
- Estás a me asustar. - Pregúntalle.
A ver se che di a verdade.
Vale, pero os San-Ti son reais e teño que facer algo...
Están a 400 anos.
A xente que coñeces e queres morrerá antes de chegaren eles.
E os seus fillos, netos e...
- Vas facer coma se nada? - Non tal.
Que fas para ese cacho de merda?
Preciso unha vela de radiación
duns cinco quilómetros cadrados, mais cunha masa inferior a 50 kg.
Non.
Todo depende desa nanovela e es a única que pode deseñala.
Dixen que non.
Temos os mellores físicos e unha burrada de recursos!
Cando lles demos recursos e físicos, eles déronnos Hiroshima.
Non vou deseñar unha arma.
Aínda non.
Ola.
Madrugaches.
Sempre veño ao amencer.
Podías contarmo.
Non quería preocuparte.
Que podías facer?
Íame cabrear de verdade se chegas a...
Se chegas a irte sen...
sen contarmo.
Oe.
Queres que quede máis?
Non o permitirei.
Marcha e salva o mundo, eu estouche ben aquí.
Imaxina que este es ti e que este son eu.
Que tal, meu?
Que tal?
Aínda está Jin?
Haberá 20 minutos que marchou.
Como quedastes?
Coma sempre.
"Alégrome de verte. Vémonos pronto. Grazas por vires. Ven cando queiras."
Nada máis?
Como que?
Manda carallo, tío!
Pensaba que morrer faríate abrirte por unha vez.
Foi unha despedida bonita, sen dramas.
Para que estragala?
Nunca vin ninguén tan namorado coma ti dela
e vas levalo contigo á tumba?
Trituradora, non o esquezas.
Eu de ti contaríallo ao universo enteiro.
Sabes cantas veces o imaxinei?
Millóns.
E para Jin sempre acaba sendo raro e inxusto,
porque está claro que ela non sente o mesmo.
- Se cadra, si. Como o sabes? - Vale.
Poñamos que o fago, vale?
Vou alá, axeónllome e compóñolle un puto soneto.
Despois que? Que vai facer ela? Deixar o mozo?
Que lle dean!
Eu metíate nun tren a Londres
para que dixeses a túa e o quitases de enriba.
Que vai facer Will?
Will non vai facer nada.
É el quen quere mandar un moribundo a Londres
para se declarar a unha moza e arruinar unha fermosa amizade.
Pois si, iso é o que deberías facer.
Ten mozo!
Que lle dean.
Era unha operación confidencial.
Debo cumprir as normas.
Agora teño a mesma autorización ca ti.
Case non nos vemos.
Cando querías que cho contase todo?
Cando volviches de Panamá, dixeches que só foran manobras.
Cumpría ordes.
Como podes estar tranquilo sabendo que houbo mil mortos?
Esa xente matou científicos.
Eivaron a nosa investigación para que os San-Ti poidan matarnos.
Asasinaron a Jack.
Que farías ti no me lugar?
O que me amola é que pareces cómodo co resultado.
Ti sabes que o que fas para Wade é preparar unha guerra, non?
Se non te sentes cómoda, non lideres unha misión de recoñecemento.
Non me metas no mesmo saco. Non é comparable.
Alguén ha de facer o traballo sucio por ti.
E Auggie é inocente?
- O corte foi das nanofibras. - E ben que lle pesa.
Bebe todas as noites para durmir.
Pasas o tempo no laboratorio ou cun ordenador e xa te cres superior,
mais libramos a mesma guerra.
Xa está.
Vamos.
Xa está, veña. Levanta.
Vamos.
Estou aquí, coidado co chanzo.
Merda. Tranquila.
Xa case estamos.
Chegamos.
Respira.
Non pasa nada.
Tranquila.
Non pasa nada.
Mira, síntoo.
Puiden contarcho antes.
- Xa. - Debín facelo.
Se cadra tes razón e non debo traballar para Wade.
É o teu traballo.
É o único que non podes abandonar.
Xa.
Sairá ben.
É bo?
Deberías probalo.
Ler, digo.
Léoche moito.
Estas semanas non paro,
leo e releo as transcricións das conversas entre Evans e o voso Señor.
Todas esas páxinas.
Todas esas horas a falar cos San-Ti.
Non mencionou a Vera, a súa propia filla, nin unha soa vez.
Dixéchelo ti, nin ti nin eu importamos.
Só somos insectos insignificantes,
logo por que non nos dis a verdade?
Por que saltou?
Non fun cauta coas miñas mensaxes a Evans.
A Vera dábanselle ben os ordenadores.
Leuno todo.
Que che dixo?
Nada.
Nin unha palabra.
Nin sequera deixou unha nota.
Aínda non me acusaron de delito ningún.
Acabáronse as visitas e as preguntas.
Acabouse.
THOMAS WADE: CONCEDIDO
Ben.
Podemos liberar a presa ás 12:00.
Que vaia a onde queira, pero infórmame dos seus movementos
cada catro horas, estamos?
- Contra! - Que?
- Golpe baixo. - Piropo.
- Non tal. - Si tal.
- Ai, si. - Só dicía...
- Ti só dicías, xa. - Só digo que me gusta.
- Gústasme con máis carne. - Vale.
Tes un aire de catedrático, e é...
- Ti oíches, Will? - Abofé.
Digo que está guapo.
- Mi madriña, desculpa. - Non pasa nada.
Di algo malo de min.
- Só unha cousa? - Unha e estamos en paz.
Es fermosa.
En plan aburrido.
Ai, vaites.
Vale, acéptoo. Gústame o aburrido.
Es como unha estrela de cine, mais de filmes pésimos.
Serías a mala da terceira de Speed.
- En serio? - Coido que si.
Vai cagar.
Iso foi cruel.
E foron... tres cousas crueis?
- A ver, pero ía todo xunto. - Xa.
- Síntoo, tes razón, paseime. - Foi...
A viaxe mortificante a Londres non foi unha perda de tempo.
Decateime de algo.
Non era eu quen debía ir ver a Jin.
Non necesita que vaia e me abra. Xa ten un home.
Es o dobre de home ca el, digas o que...
A quen necesita,
e a razón pola que veu até aquí,
es ti.
Se fose tan listo coma ti ou tivese un chisco do teu talento,
daríallo no intre.
Mais non é así,
así que non podo.
Non sabes para quen traballa.
É un monstro.
Sei que non faría algo que non estivese ben.
É polo ben común, non si?
E a túa intelixencia axudaríalle a conseguilo.
Auggie,
non faría a viaxe até aquí se non te necesitase.
Non.
Prefiro quedar contigo.
E mesmo contigo.
As vacacións xa case remataron.
Esa cal é?
Bloqueador beta.
- Mellor dicirllo canto antes. - Non lle vai chistar.
Entramos contigo?
Aínda peor.
Si?
- Hai un problema. - Máis dun.
Con Escaleira.
Todo o impulso vén das bombas.
A sonda non pode desacelerar.
E?
Ao 1 % da velocidade da luz e co inimigo en dirección contraria,
temos nanosegundos para recadar información.
Non é problema.
Cómpre asumir que saberán da sonda espía
polos sofóns.
Destruirana.
- Tampouco é problema. - E logo?
Non a van destruír.
Van deixar que pase e quite fotografías?
Vana recoller.
Recoller?
Non mandamos unha cámara,
senón un ser humano.
Ola, señora.
Unha libra ou dúas para a humanidade?
Síntoo.
Non pasa nada.
Igual para a próxima.
Non pasa nada, grazas.
Son Augustina Salazar, avise a Wade.
A Srta. Salazar para ver o Sr. Wade.
Cheng deuche a localización.
É unha violación de seguridade.
Pois bótanos.
Sei que podedes oírme se queredes.
Descubristes que somos mentiráns.
Xa non confiades en nós e vindes esmagarnos.
E todo pola miña culpa, a primeira mentirana que coñecestes.
Son unha anciá cuns ideais anticuados que nos levaron por un camiño terrible.
Mais aínda me queda algunha idea.
E poida que dentro de séculos haxa unha batalla xusta.
Ou ningunha.
Moitas grazas.
Ola...
Teño cita, son William Downing.
Ai, si, o señor Downing.
Que sabe de Estrelas, o Noso Destino?
Comezamos cunha presentación interactiva?
Non fai falta, a decisión xa está tomada.
Veño mercar unha estrela.
Subtítulos: Jeiry Castellano