Cały świat ogarnęła panika
wskutek zjawiska nazwanego „okiem na niebie”.
Miliony ludzi wychodzą na ulice
po odkryciu, że obca rasa
zwana San-Ti zmierza na Ziemię.
Wiele krajów wysyła siły zbrojne
do tłumienia zamieszek.
Mimo zapewnień, że kosmici dotrą na Ziemię dopiero za 400 lat...
Sekretarz generalna Joseph powiedziała, że sesja...
Ludzkość przetrwa obecny kryzys,
tak jak przetrwała wszystkie poprzednie.
MSW nie potwierdziło ani nie zaprzeczyło
powołaniu międzynarodowej agencji do spraw obrony świata.
Nie jesteśmy insektami!
Liczba ofiar stale rośnie...
Premier apeluje o zachowanie spokoju i czujności.
W Londynie kolejne pożary.
Trwają zamieszki spowodowane informacją, że obca rasa zwana San-Ti...
Premier apeluje o zachowanie spokoju i czujności.
W swoim dzisiejszym przemówieniu
wielokrotnie powtórzył, że San-Ti dotrą tu dopiero za 400 lat.
W dużych amerykańskich miastach wprowadzono godzinę policyjną.
Już dziś musimy zacząć przygotowania dla przyszłych pokoleń.
Założyliśmy Gwiazdy Naszym Przeznaczeniem, aby zbierać fundusze na obronę planety.
Bez pieniędzy nic nie wskóramy.
Robimy, co w naszej mocy, żeby ochronić planetę.
Gwiazdy Naszym Przeznaczeniem.
Nie wszyscy obawiają się przybycia San-Ti. Niektórzy witają...
Pojawiają się sekty religijne poświęcone kultowi San-Ti.
Dla nich obcy nie są najeźdźcami, a zbawcami.
Policja nie ustaliła, czy te grupy są niebezpieczne.
Obserwują...
Wiele osób zareagowało na tę wiadomość rozpaczą.
Służba Zdrowia ogłosiła kryzys zdrowia psychicznego.
Skoro od przybycia San-Ti dzieli nas 400 lat,
nie zostanie on prędko zażegnany.
PROBLEM TRZECH CIAŁ
Może stara znajoma cię rozweseli.
Milczy, odkąd jej Pan powiedział, że jesteśmy insektami.
Zostawię was same.
W razie czego wołajcie.
Masz szczęście.
Żadnych okien ani ekranów.
Jak myślisz, co się dzieje?
Wszyscy są przerażeni.
Ludzie się zabijają.
W tym twoi zwolennicy.
Poprowadziłaś ich do piekła.
Dlaczego Vera musiała umrzeć?
Nauczyła mnie myśleć jak naukowczyni. Dała mi cel.
Czemu twoja córka musiała umrzeć?
Kazałaś zabić Jacka?
Był mądry, lojalny i zabawny, a przez ciebie nie żyje.
W imię czego?
Nie gap się tak na mnie, tylko powiedz dlaczego.
Na scenie, na której zginął mój ojciec,
był plakat.
W tamtym roku widywałam go w całym Pekinie.
Człowiek z młotem rozbija Buddę,
Jezusa
i rockandrollową płytę.
Slogan głosił:
„Zniszczyć stary świat i ukuć nowy”.
To jedyne, w czym zgadzałam się z Czerwoną Gwardią.
„Ukuć nowy świat”.
Myślisz, że to właśnie robisz?
Zdradziłaś wszystkich żyjących
i tych, którzy dopiero się narodzą. Po co?
Żeby obcy, którzy mają nas za insekty, mogli nas wybić?
Żeby mogli nas ocalić.
Nie widziałaś oka na niebie?
Wciąż myślisz, że chcą nas ocalić?
Nie.
Poznali prawdę o nas.
Kłamiemy. Oszukujemy.
Jest w nas mrok, którego nie mogą zrozumieć.
Jesteśmy zbyt niebezpieczni, żeby żyć obok nas.
Nigdy nie myślałaś, że ryzykujesz wszystko,
zapraszając bardziej rozwinięty gatunek do podbicia Ziemi?
Byłam gotowa zaryzykować.
Widziałam drogę, którą idziemy.
- Wiem, dokąd prowadzi. - Wciąż mówisz o sobie.
Kto dał ci prawo decydowania za wszystkich?
Vera powtarzała, że jesteś wybitną fizyczką,
ale nie tak cię zapamiętają.
Jesteś zdrajczynią.
A jak zapamiętają ciebie, Jin Cheng?
Jako tę, która walczyła.
DWÓR W WYCHWOOD
Od teraz obrona ludzkości będzie się odbywać stąd.
Z dala od zamieszek, wyznawców kosmitów i samobójczych sekt.
Tu możemy spokojnie zaplanować pokonanie San-Ti.
Rozgośćcie się,
laureaci Nobla i zazdrosne skurczybyki.
Trochę tu posiedzicie.
Wbrew temu, w co wierzy żałośnie wielu prymitywów,
San-Ti istnieją
i wypowiedzieli nam wojnę.
Zamierzam walczyć.
Skoro sofony widzą i słyszą wszystko, poznają nasze plany.
Niech słyszą.
- Potrafią robić... - Nie potrafią wszystkiego.
Nie umieją kłamać.
Wiemy to z taśm Evansa.
Mają tylko dwa sofony. Sami nam to powiedzieli.
„Tylko”?
Tylko dwa superinteligentne komputery wielkości protonu?
Budowali je przez miliony lat.
Ich technologia rozwija się wolno, a nasza szybko.
Dlatego chcą zniszczyć naukę.
Niech robią swoje.
Sabotują zaawansowane badania. Jak ich doścignąć?
Musimy rozwijać technologie, które mamy, a jednocześnie
musimy poznać ich metody działania.
Uczmy się u źródła.
Mamy ich szpiegować?
- Zbudować teleskop. - To zabawka dla NASA.
Wyślemy sondę w kierunku ich floty.
Oni wysłali sofony, żeby nas poznać.
Musimy zrobić to samo.
Jakiego rozmiaru są ich statki? Jakie mają słabości?
Trzeba poznać wroga, żeby go pokonać.
Nawet jeśli wystrzelimy sondę jutro...
Spotkamy ich za jakieś...
398 lat.
Podróżują z 1% prędkości światła. Niech to będzie nasz cel.
Może za 100 lat osiągniemy 1% prędkości światła.
Jeśli mamy wystrzelić sondę wkrótce, to niemożliwe.
Nie.
Oni to zrobili. My też możemy.
Nie jesteśmy nimi.
To prawda.
Podobno zamierzasz walczyć. Ja też.
Są tylko dwa sofony. Mogą być wszędzie, ale nie jednocześnie.
Rozkazałem wznowić pracę we wszystkich akceleratorach cząstek.
Na jak długo odwróci to uwagę sofonów?
Niezbyt długo.
Sofon może okrążyć Ziemię w jedną ósmą sekundy.
Mamy 2000 akceleratorów.
Możemy opracować grafik
i ustawić eksperymenty po dwóch stronach globu.
Jeden sofon będzie zajęty non stop.
Albo wysłać go na Księżyc.
Na Księżyc?
Trzy sekundy tam i z powrotem.
Drugi wciąż będzie mógł doprowadzać ludzi do szaleństwa.
Gdy jeden będzie zajęty, drugi będzie w nieustanym ruchu.
To duży koszt dla San-Ti.
Proszę bardzo. Już dla mnie pracujesz.
Chcę wysłać sondę zwiadowczą, żeby zebrać dane o San-Ti.
Mam najlepszych inżynierów na świecie,
ale wszędzie widzą ograniczenia.
Nic nie jest dla nich wykonalne.
Masz zadanie.
Rozpędź sondę do 1% prędkości światła, wykorzystując istniejącą technologię.
Gdy znajdziesz sposób, zaprezentuj go w Wychwood.
- Chcesz trochę? - Nie.
Na pewno? Złagodzi ból.
Teraz nie jest źle.
Nie musisz przy mnie udawać.
Gdybym ja tak cierpiał, płakałbym jak dziecko.
Czasami naprawdę fizycznie czuję się dobrze.
Wtedy widzę, jakie to wszystko jest straszne.
Nie żebym zaczął wierzyć w Boga,
ale wyobrażam sobie, co ze mną później będzie.
Pieprzyć to. Mam do ciebie prośbę.
Gdy umrę, kup rębak do drewna.
Wrzuć mnie do niego i zmiel na pyłek, który uleci w powietrze.
- Rębak nie zmieni cię w pył. - Nie wymądrzaj się.
Uszanuj moje ostatnie życzenie.
Niech tak będzie.
Cześć.
Jak tam?
Dobrze.
Angielskie plaże są do dupy.
Za dynastii Ming zbudowano rakietę na proch,
która skrywała mniejsze pociski.
W średniowieczu powstała broń siejąca zniszczenie na miarę XX w.
Można uzyskać zaawansowane efekty przy wykorzystaniu bieżącej technologii.
Aby rozpędzić nawet małą sondę do 1% prędkości światła,
potrzeba mnóstwo energii.
Mamy jednak źródło takiej energii.
Chcę użyć broni nuklearnej.
Statek pełen bomb atomowych?
Chyba naoglądała się pani filmów Vina Diesela.
Taki statek miałby tak dużą masę, że nie mógłby wystartować.
Zgadza się,
ale jak widzicie na stronie piątej, bomby nie będą na sondzie.
Sama sonda będzie miała bardzo małą masę, aby łatwiej było ją napędzić.
Jak to niby ma zadziałać?
Strona 12.
Zapożyczam pomysł Stanisława Ulama z lat 40.,
jądrowy napęd pulsacyjny.
Potrzebujemy 1000 ładunków jądrowych
ułożonych w równych odstępach od Ziemi w kierunku floty San-Ti.
Bomby można rozmieścić z pomocą istniejących statków kosmicznych.
Sonda będzie miała masę poniżej tony
i będzie napędzana przez żagiel słoneczny.
Gdy sonda minie pierwszą bombę, ta wybuchnie
i napędzi sondę w stronę drugiej.
Druga detonuje, sonda znów przyspiesza i tak dalej.
Jeśli dopasujemy czas detonacji do pozycji sondy
i dodamy jej 30 kiloniutonów siły na eksplozję,
przyspieszenie skumuluje się na tyle,
że po tysiącu wybuchów uzyskamy 1,12% prędkości światła.
To jak wchodzenie po schodach. Każda bomba przybliży nas do celu.
To bardzo pomysłowe,
ale niesprawdzone i bez marginesu błędu.
I na pewno narusza kilka traktatów nuklearnych.
Nie mówiąc o kosztach. Biliony?
Cenne uwagi. Doktor Cheng?
Traktaty można zmieniać.
My mamy znaleźć rozwiązanie naukowego problemu.
Ktoś inny znajdzie na to środki.
Nie ma sposobu, żeby zrobić to tanio.
Zgadzam się, że margines błędu jest mały,
ale to jest możliwe.
Dziękuję, że zabawiła nas pani swoim pomysłem.
Aby rzeczywiście osiągnąć 1% prędkości światła,
trzeba dekad badań,
a nie pirotechnicznych sztuczek.
Panie Wade, mamy 400 lat.
Czym jest kilka dekad?
Warto spróbować.
Musimy się do nich zbliżyć, żeby ich poznać.
To pierwszy pomysł na uzyskanie 1% za naszego życia.
Nie chcę umrzeć, wiedząc, że moja agencja gówno osiągnęła.
Znajdźmy ci biuro.
- Wielu naukowców... - Kosmici przylecą dopiero za 400 lat.
Po co teraz robić zapasy herbatników?
Pogrzało nas.
Nowa, ambitna inicjatywa „Gwiazdy Naszym Przeznaczeniem”
przyciąga uwagę najbogatszych ludzi na świecie.
Za ośmio- lub dziewięciocyfrowe darowizny
najbogatsi nabywają prawa własności
do gwiazd w Drodze Mlecznej, których większość...
Nie rozumiem.
To zbiórka pieniędzy na działania wojenne.
Kiermasz dla bogaczy.
Płacą datki,
żeby pokonać kosmitów, którzy wyświetlili oko na niebie?
Przynajmniej coś robią.
Niektórzy czczą kosmitów. To dopiero coś.
Powinniśmy pomagać ludziom teraz,
a nie finansować wojnę za 400 lat.
To chwytliwy temat.
Fajniej wyobrażać sobie przyszłą Wojnę światów,
niż babrać się w obecnych problemach.
Chciałbym tylko jakiekolwiek piwo.
Może będzie dziś w pubie, o ile chcesz walczyć z tłumem.
Mogę zarezerwować
pięć butelek dobrej whisky z kolejnej dostawy?
Jakiej?
30-letni Macallan.
Droga sprawa.
Dostałem trochę forsy.
...by dołączyć do Agencji Wywiadu Strategicznego.
Niedostępna do nowego roku. Poczekasz?
Wtedy też będę niedostępny.
Proszę.
Chcesz ze mną porozmawiać?
Masz trzy minuty.
Tak jest.
Dziękuję za spotkanie.
- Myślałem... - Otwórz okno.
Duszno tu.
Znam ten zabieg.
Okno jest zapieczętowane.
Chce pan zobaczyć, jak podejdę do niewykonalnego zadania.
Poddam się? Użyję narzędzia?
Wybiję szybę?
Dwie minuty.
Tak jest.
Dobrze sobie poradziłem w Panamie.
Chcesz pochwały?
Lepiej wracaj do marynarki,
żeglować w śmiesznej czapce.
Nie chcę tam wracać. Chcę pracować dla pana.
Z moim doświadczeniem w inżynierii jądrowej
i strategii chcę być w zespole floty kosmicznej,
a nie bawić się w otwieranie okien.
Jakim zespole?
Tym, który od miesiąca projektuje pierwsze statki.
- Nie możesz o tym wiedzieć. - Ale wiem.
- Od jak dawna? - Od dwóch tygodni.
Spóźniłeś się o dwa tygodnie.
- Nie chciałem się narzucać. - Więc nie powinno cię tu być.
Weź mnie do zespołu.
Proszę bardzo.
Dziękuję.
Panu.
Mare Imbrium ci się spodoba.
Mare Imbrium?
Na Księżycu?
Budujemy tam bazę. Tam będziemy montować statki.
Mniejsza grawitacja, większe statki.
Niebezpieczna praca, ale dostaniesz pochwały,
o ile przeżyjesz.
Zamknij okno, wychodząc.
Cześć.
Bogu dzięki.
Jak on się ma?
Miło, że już mnie nie olewasz.
Nadal nie wiem, gdzie byłaś.
Raj ci nie powiedział?
Raj?
- Byłaś z nim? - Hej, dotarłaś.
Cześć.
I masz własne jedzenie.
To dla ciebie. Gdy nie będziesz chciał iść nad morze, popatrzysz na rybkę.
Już kocham tego malucha.
Kto napisał „Bajkę o rybaku i rybce”?
Chyba Puszkin.
Puszkin, właśnie.
Tak cię nazwę.
Puszkin.
Pasuje ci.
Dzięki za kolację.
Zwolnij trochę.
Nie wierzę, że znów pracujesz dla tego faszysty.
Wiem, jakie robi wrażenie.
Ale chce walczyć, a po tym, co przeszłam,
co wszyscy przeszliśmy, nie mogę nie pomóc.
Chyba go podziwiasz.
Robi, co może, a to więcej niż większość.
Jest mordercą.
San-Ti wypowiedzieli nam wojnę.
Tym właśnie było oko na niebie.
Raj opowiadał ci cokolwiek
o Panamie?
Co ty w ogóle wiesz o swoim chłopaku?
- Przerażasz mnie. - Spytaj go.
Ciekawe, czy powie ci prawdę.
Dobrze, ale San-Ti istnieją i muszę coś...
Będą tu za 400 lat.
Do tej pory umrą wszyscy twoi bliscy,
ich dzieci, wnuki...
- Udajesz, że nic się nie dzieje? - Nie udaję.
Co ty w ogóle robisz dla tego zjeba?
Potrzebuję żagla słonecznego
o powierzchni około 5 km2 i masie mniejszej niż 50 kg.
Nie.
Od tego nanożagla zależy wszystko. Tylko ty możesz go zaprojektować.
Odmówiłam.
Pracują nad tym najlepsi fizycy. Mamy ogromne fundusze.
Ostatnio gdy daliśmy fizykom ogromne fundusze, wyszła z tego Hiroszima.
Nie projektuję broni.
Jeszcze nie.
Cześć.
Wcześnie wstałeś.
Zawsze tu przychodzę o świcie.
Mogłeś mi powiedzieć.
Nie chciałem cię martwić.
Co mogłaś zrobić?
Byłabym wściekła, gdybyś...
gdybyś...
gdybyś odszedł i...
mi nie powiedział.
Hej.
Mam zostać dłużej?
Nie godzę się na to.
Idź ratować świat.
Ja sobie tutaj poradzę.
Wyobraź sobie, że to ty, a to ja.
Co tam?
Spoko.
Jin jeszcze jest?
Wyjechała 20 minut temu.
Co jej powiedziałeś?
To, co zawsze.
„Miło, że przyjechałaś. Na razie. Wpadnij, jak będziesz chciała”.
Nic więcej?
Na przykład?
Chryste Panie.
W obliczu śmierci mógłbyś zacząć mówić o swoich uczuciach.
To było miłe, spokojne pożegnanie.
Po co to psuć?
Nie znam nikogo, kto by tak kogoś kochał.
Chcesz to zabrać do grobu?
Pamiętaj o rębaku.
Ja bym o tym trąbił na cały wszechświat.
Wiesz, ile razy to sobie wyobrażałem?
Miliony.
Zawsze wychodzi głupio i krzywdząco dla Jin,
bo ona nie odwzajemnia tych uczuć.
- Skąd wiesz? - Dobrze.
Powiedzmy, że to zrobię.
Padnę przed nią na kolana i wyrecytuję jej, kurwa, sonet.
I co?
Ma zostawić chłopaka?
Pieprzyć go!
Marzę o tym, żeby wsadzić cię w pociąg do Londynu,
żebyś mógł wyrzucić z siebie, co czujesz.
Co zrobi Will?
Will nic nie zrobi.
To on chce wysyłać umierającego chłopa,
żeby wyznał miłość
i zniszczył piękną przyjaźń.
Zdecydowanie powinieneś to zrobić.
Ona ma chłopaka.
Jebać go.
To była tajna operacja.
Muszę przestrzegać zasad.
Mamy już takie same uprawnienia.
Prawie się nie widzieliśmy.
Kiedy miałem ci to wszystko opowiedzieć?
Po powrocie z Panamy powiedziałeś, że to zwykłe ćwiczenia.
Musiałem.
Nie ruszyło cię to, że zginęło tysiąc osób?
Ludzie na statku mordowali naukowców.
Psuli nam badania, żeby San-Ti łatwiej było nas zniszczyć.
To oni zabili Jacka.
Co ty byś zrobiła?
Martwi mnie to, że jesteś zadowolony z efektu.
To, co robisz dla Wade’a, jest przygotowaniem do wojny.
Jeśli masz z tym problem,
nie możesz prowadzić misji rozpoznawczej.
Nie mieszaj mnie w to.
To nieporównywalne sprawy.
Jedni muszą się ubrudzić, żeby inni pozostali czyści.
Auggie niby jest niewinna?
Użyliśmy jej nanowłókien.
I jest tym załamana.
Co wieczór pije przed snem.
A ty siedzisz w laboratorium i myślisz, że jesteś ponad to,
ale toczymy tę samą wojnę.
Spokojnie.
Chodź.
Pomogę ci, wstań.
Chodźmy.
Trzymam cię. Ostrożnie.
Cholera. No nic.
Już prawie jesteśmy.
Już dobrze.
Oddychaj.
Spokojnie.
Nic się nie dzieje.
Przepraszam.
Mogłem wcześniej ci powiedzieć.
- Tak. - Powinienem.
Może masz rację. Nie powinnam pracować dla Wade’a.
To twoja praca.
Jedyne, czego nie możesz porzucić.
Tak.
Będzie dobrze.
Dobre to?
Mógłbyś spróbować.
Czytania.
Dużo czytam.
W ostatnich tygodniach
w kółko czytam zapisy rozmów Evansa z waszym Panem.
Tyle stron,
tyle godzin rozmów z San-Ti,
a ani razu nie wspomniał o Verze,
o swoim własnym dziecku.
Sama mówiłaś, że nie mamy znaczenia.
Jesteśmy zwykłymi insektami.
Czemu nie powiesz nam prawdy?
Dlaczego skoczyła?
Zrobiłam się nieostrożna w kontaktach z Evansem.
Vera zawsze znała się na komputerach.
Wszystko przeczytała.
Co ci powiedziała?
Nic.
Ani słowa.
Nie zostawiła nawet listu.
Nadal nie postawiono mi zarzutów.
Koniec wizyt. Koniec pytań.
Mam dość.
ZEZWALAM
Dobrze.
Możemy wypuścić aresztowaną o 12.00.
Może robić, co chce, ale żądam raportu na jej temat
co cztery godziny. Zrozumiano?
- Boli. - Co?
- To podłe. - To komplement.
- Nie. - Serio.
- Jasne. - Mówię tylko...
- Tylko mówisz. - Mówię, że mi się to podoba.
- Lepiej wyglądasz przy kości. - Dobra.
Wyglądasz jak szanowany profesor.
- Słyszysz to, Will? - Tak.
Dobrze wygląda.
- Nieważne, przepraszam. - Spoko.
Też mi powiedz coś niemiłego.
- Jedną rzecz? - Jedną i jesteśmy kwita.
Jesteś piękna.
W nudny sposób.
O rany.
Przyjmuję to. Lubię nudę.
Jesteś jak gwiazda filmowa, ale z kiepskich filmów.
Byłabyś czarnym charakterem ze Speed 3.
- Speed 3, serio? - Tak.
Pierdol się. To było niemiłe.
I to od razu trzy rzeczy.
- Łączą się ze sobą. - Jasne.
Masz rację, przesadziłem.
Moja upokarzająca wyprawa do Londynu na coś się zdała.
Zrozumiałem coś.
To nie ja muszę pogadać z Jin.
Nie potrzebne jej są moje wyznania. Ma faceta.
On nie dorasta ci do pięt.
- Serio. - Jin trzeba czego innego.
I dlatego tu przyjechała.
Dla ciebie.
Gdybym miał choć odrobinę twojej wiedzy i talentu,
podzieliłbym się nimi bez wahania.
Ale nie mam,
więc nie mogę.
Nie wiesz, dla kogo pracuje.
Ten typ to potwór.
Wiem, że Jin nie zrobiłaby niczego złego.
To dla większego dobra.
Twój geniusz pomógłby jej osiągnąć cel.
Auggie,
nie przyjechałaby tu, gdyby cię nie potrzebowała.
Nie.
Wolę zostać z tobą.
I nawet z tobą.
Wakacje dobiegają końca.
Co to?
Beta-blokery.
Lepiej powiedzieć mu teraz niż później.
- Nie będzie zadowolony. - Wejść z tobą?
To pogorszy sprawę.
Tak?
Jest problem.
Więcej niż jeden.
Ze „Schodami”.
Cały napęd pochodzi z bomb.
Sonda nie może zwolnić.
Tak?
Leci z 1% prędkości światła, a wróg równie szybko w drugą stronę.
Mamy nanosekundy na zebranie informacji.
To nie problem.
Dzięki sofonom będą wiedzieli, że sonda nadlatuje.
Zniszczą ją.
- To też nie problem. - Jak to nie?
Nie zniszczą sondy.
Dadzą jej przepłynąć i porobić zdjęcia?
Przechwycą ją.
Po co?
Nie wysyłamy aparatu.
Wysyłamy człowieka.
Przepraszam.
Podaruje pani funta dla ludzkości?
Przykro mi.
Nie szkodzi.
Innym razem.
To nic. Dziękuję.
Augustina Salazar do Wade’a.
Pani Salazar do pana Wade’a.
Doktor Cheng podała ci adres.
To naruszenie zasad.
Więc zwolnij nas obie.
Wiem, że mnie słyszysz, jeśli tego chcesz.
Dowiedziałeś się, że jesteśmy kłamcami.
Już nam nie ufasz, więc teraz chcesz nas zgładzić.
Wszystko przeze mnie, pierwszego kłamcę, jakiego poznałeś.
Jestem starą kobietą,
której stare przekonania wiodły nas tą potworną ścieżką.
Mam jeszcze parę pomysłów.
Za kilka wieków
może jeszcze dojdzie do równej walki.
Albo
nie będzie żadnej walki.
Dziękuję.
Dzień dobry.
William Downing, jestem umówiony.
Dzień dobry panu.
Zna pan Gwiazdy Naszym Przeznaczeniem?
Możemy zacząć od prezentacji.
To nie będzie konieczne. Już podjąłem decyzję.
Chcę kupić gwiazdę.
Napisy: Zofia Sław