Widzisz Wielki Wóz?
Teraz spójrz powyżej tych dwóch gwiazd,
które tworzą dyszel.
Pierwsza gwiazda nad nimi.
Dobra, mam.
To jest DX3906.
To nie jest DX3906.
Jest. Ludzie z fundacji pokazali mi ją przez teleskop.
To nie ona.
Jak tylko dostałem dokumenty,
porównałem jej pozycję z danymi MUA.
Cholera, zrobiłem błąd paralaksy?
Stary, skąd miałbym wiedzieć, która to DX3906?
- Ale z ciebie dupek. - Nie.
To DX3905.
Co za kutas.
O rany.
Jak daleko jest?
Czterysta jeden i pół roku świetlnego stąd.
Pomyśl o świetle, które emituje gwiazda Jin.
Dotrze do nas jeszcze później niż San-Ti.
Nie psuj atmosfery.
Jest trochę czerwona.
Dlatego ją wybrałem.
Jest widoczna gołym okiem.
Chciałem, żeby patrząc w niebo, wiedziała,
że należy do niej.
Fajnie zrobić coś tak szalonego?
- Wydać 19 milionów na... - I pół.
Tak, fajnie.
- Nie miałeś lepszego pomysłu na tę kasę? - Nie.
Mógłbyś jej powiedzieć, że to ty.
- Nie powiem. - Ale gdybyś...
- Nie powiem. - Nie wiadomo, co...
I ty też jej nie powiesz.
Musiałbyś mnie zobowiązać.
Obiecaj,
że nigdy
jej nie powiesz.
Jak chcesz.
Will.
Will. Hej, obudź się.
Will!
PROBLEM TRZECH CIAŁ
Jesteś tam? Co z nim?
- Dobrze. - Tak?
A nawet doskonale.
Will, popatrz.
Zobacz, kto to. Jest naćpany jak stodoła.
Sam jesteś naćpany.
Hej.
Cześć, Jin.
Cześć, Will.
Jak tam?
„Brak bezpośredniego zagrożenia życia”.
Tak powiedział lekarz.
„Brak zagrożenia”.
Ile osób może mieć taką pewność?
Nie ja.
Ten pokój jest zajebisty.
- Zobacz. - Nie dotykaj tego.
- To wszystko dla mnie. - Należy ci się.
- Odpoczywaj. - Tak.
Ty też.
Dobra, kolego. Jin odpocznie.
Posiedzimy tu trochę. Później obejrzymy Ricka i Morty’ego.
- Fajnie. - Więc...
Przyjedź jak najszybciej.
Dobrze.
Dzięki, Saul.
Na razie.
Coś dla ciebie.
Ja pierniczę, one kosztują krocie.
Nie wiadomo od kogo?
Nie.
Miałaś wielu dzianych adoratorów.
To prawda.
Ale nie aż tak.
Nie znałam nikogo bogatszego niż Jack.
Może to od Wade’a.
Czemu miałby mi to dać?
Bo mu się podobasz.
- No weź. - Sam weź.
Chyba nie dociera do ciebie, jakie to dziwne.
To jest dziwne?
Przy tym, co się ostatnio dzieje, to pikuś.
Nic mnie już nie dziwi.
Jakiś bogacz kupił mi gwiazdę albo ktoś sobie robi jaja.
Na bank ktoś sobie robi jaja.
Nie mam czasu się tym martwić.
To głupie. Gwiazdy nie należą do nikogo.
Według tego dokumentu
jesteś właścicielką gwiazdy numer DX3906.
Od wielu lat doktor Demichow ciężko pracuje
nad podtrzymywaniem życia w ekstremalnych warunkach.
Doktor Cheng?
Jakiś problem?
Po prostu
nie wiemy, czy powinniśmy tu być.
Jak długo sonda będzie leciała do floty San-Ti przy 1% prędkości światła?
Dwieście lat.
Co się wtedy stanie z jej pasażerem?
- Umrze. - Właśnie.
Jesteście tu celowo.
Za nami długa i kręta droga, ale udało nam się.
On żyje?
Nie jest ani żywy, ani martwy.
Jest gdzieś pomiędzy.
Od miesiąca.
- Ile może trwać w tym stanie? - Tyle, ile chcemy.
Ciało Koli zanurzono w krioprotektancie
i schłodzono do -150 stopni.
Jego funkcje życiowe zwolniły tysiąckrotnie, ale nie ustały.
Jeśli zadziała to u niego, zadziała też u człowieka.
Cześć, Kola.
Przywitaj się.
Brawo.
Uważaj.
Kola.
Wskaż pomarańczowy kwadrat.
Jeszcze nie.
Wskaż koło, w którym są cztery kwadraty.
Doskonale, Kola.
To typowy skutek uboczny.
Mamy to.
Przepustkę do końca świata.
Ekspres do dnia Sądu Ostatecznego wjechał na stację.
Jestem pierwszy w kolejce.
Miało chodzić o pasażera sondy.
- Chcesz się zahibernować? - Jak najszybciej.
- A kto będzie rządzić? - Ja.
Co roku wybudzę się na tydzień, ogarnę sprawy, odwiedzę mamę,
kogoś zwolnię, kogoś zatrudnię, obejrzę Wimbledon i znów zasnę.
Przez 400 lat?
Ktoś musi ich powitać i nadzorować wykonanie planu.
Naucz kogoś, jak obsłużyć Schody.
Schody to projekt, nie plan.
Nawet ty je ogarniesz.
Projekt może nadzorować każdy,
ale tylko ja mogę nadzorować plan.
Nie przesadzasz?
Arystoteles mówił, że udawana skromność jest gorsza niż buta.
I że skały spadają, zamiast latać, bo kochają ziemię.
- Czemu akurat ty? - Nikt inny nie da rady.
Co to za wspaniały plan, któremu możesz sprostać tylko ty?
Tylko naprzód.
- Nie rozumiem. - To kwestia czasu.
Przyszłość jest bliżej niż kiedyś.
Przynajmniej dla nas.
Sonda Schody potrzebuje żagla.
Splotu nanowłókien, a nie jednej nitki, jakie robiliśmy dotychczas.
To bardziej skomplikowane.
Trzeba uwzględnić ciepło i naprężenie,
połączyć żagiel z sondą...
Dasz radę to zrobić?
Dam.
Dobrze, że jesteś.
Wiesz, czemu zaczęłam to robić?
Patrzyłam na ludzi wokół mnie, na rodzinę mojej matki...
i na to, co świat z nimi zrobił.
Chciałam coś dla nich stworzyć.
Skończyłam po złej stronie.
Jesteś po dobrej stronie.
Wkrótce trzeba będzie zdecydować: odejść albo zginąć.
- Czterysta lat to wkrótce? - To mgnienie oka.
Bez naszej pracy nie będzie żadnego wyboru.
Tworzymy przyszłość dla wszystkich.
Wierzysz w to?
A ty nie?
Chciałabym. Czasem myślę, że to możliwe.
A czasem, że ci, którzy mają przesrane, zawsze będą mieli przesrane.
Zawsze będą ostatni w kolejce.
Nikt z nich nie odpłynie.
Will.
Wilbur.
Will, słyszysz mnie?
Will.
- Wszystko gra? - Skąd wiedzieliście, że tu jestem?
Szpital się z nami skontaktował.
Roxanne to twoja najbliższa krewna.
Jak się czujesz?
Umieram. I to tyle.
Kopę lat.
Wiem, głupio nam z tego powodu.
Tak.
Przez moją pracę przeprowadziliśmy się do Hiszpanii, a potem do Dubaju.
Nie podobało wam się tam?
W świecie marketingu cyfrowego wszystko ociera się o politykę.
Nie chodzi o umiejętności, a o personalne gierki.
Pewnie tak samo jest w twojej branży.
W tej całej fizyce.
Zawsze byłeś najmądrzejszy.
Dlatego rodzice wysyłali cię do dobrych szkół i uniwersytetów.
Nie doszedłeś tam, gdzie byś mógł, bo nie grasz w gierki.
Doszedłem tam, dokąd mogłem.
Nie byłem dość mądry, żeby dojść dalej.
Byłeś dość mądry, żeby robić prawie wszystko.
Mogłeś pracować w mieście,
założyć firmę. Byłeś najmądrzejszą znaną nam osobą.
Ja nie mogłam zająć się fizyką.
Musiałam pracować jako kelnerka czy sekretarka i...
Chcemy założyć rodzinę.
Chcielibyśmy kupić dom.
Nie byliśmy ze sobą tak blisko, jak powinniśmy.
Wiem o tym i biorę na siebie część winy.
To, że chorujesz, jest niesprawiedliwe.
I okropne.
Ale tak się stało.
Sam mówisz, że umierasz.
Przyjechaliśmy cię zapytać, czy skoro nie masz nikogo...
Skąd wiesz, że nikogo nie mam?
- A masz? - Być może.
- Może kogoś kocham? - Kimkolwiek ona jest...
Albo on.
Nieważne, nie obchodzi mnie, kto to.
Nawet jeśli kogoś masz, to od niedawna.
Jesteśmy twoją rodziną.
Może nie najlepszą,
ale jesteśmy.
To, co zostawiła mama,
powinno trafić do nas.
Masz rację.
Moje życie nie było wiele warte.
Nie pokochałem nikogo z wzajemnością.
Zapiszę wam spadek po mamie.
Co do grosza.
Potrzebowaliśmy do Schodów tysiąca bomb.
Mamy ledwie ponad 300. Więcej nie będzie.
Najmniejszy sprzęt do hibernacji waży ponad tonę.
Żeby rozpędzić sondę do wymaganej prędkości,
mając tylko 300 bomb...
Pasażer nie może ważyć więcej niż dwa kilogramy.
To mało, jak na człowieka.
Człowiek to stale zmieniający się wzorzec
tańczący w neuronach mózgu.
Dopóki on istnieje, człowiek również.
Musielibyśmy jednak wydobyć mózg z czaszki.
Dość, by odtworzyli resztę.
Gdy to zrobią, będziemy mieć u nich wtyczkę.
Mówimy o tym, żeby kogoś zabić?
A wcześniej nie mówiliśmy?
San-Ti.
Witajcie tu,
tam,
gdziekolwiek są wasze sofony.
Czytaliście Wikipedię,
wiecie wszystko o Czyngis-chanie, QAnonie, Opowieści o Genjim,
prezydencie Boliwii i Bobie Segerze, ale nie wiecie, jak to jest być nami.
Nasza esencja jest tutaj.
Ludzkość to wszystko, co dzieje się tu i tu.
Chcecie nas zrozumieć?
Musicie położyć ręce, macki czy co tam macie,
na ludzkim mózgu.
Wyślemy wam kogoś mądrego.
Kogoś, kto rozumie ludzi, którzy podejmują tu decyzje.
Ktoś, kto was pozna.
Kogoś jak osoby w tym pokoju.
Jacyś chętni?
Ja.
- Ktoś ty? - Edgar?
Nie bądź durny. Mówię o poważnych ludziach.
I co, poważni ludzie?
Kto chce poznać wroga?
Nikt.
Nie chcecie, bo macie za wiele do stracenia.
Jesteście zbyt cenni.
A potrzebujemy kogoś, kto zna się na fizyce, chemii, na wszystkim.
Kogoś, kto jest gotów umrzeć za nic.
Pewnie kogoś, kto już umiera.
Znacie kogoś takiego?
Jebane barbarzyństwo.
Potrzebujemy Schodów.
Napęd, kriogenika, materiałoznawstwo,
wszystko znacznie się rozwinie,
nawet jeśli nam się nie uda.
Potrzebujemy powodu dla tego projektu,
a osoba w środku...
Jej odcięta głowa.
Osoba w środku jest tym powodem.
Jest nim wasz kumpel Will.
Dowie się o nich tego, czego inaczej się nie dowiemy,
zanim tu dotrą i będzie za późno.
Tylko naprzód.
„Tylko naprzód”? Co to za brednie?
Nawet gdy się czegoś dowie, jak nam to przekaże?
Wydaje się bystry.
Oni słyszą wszystko. Nie da się ich przechytrzyć.
Will da radę.
- Nie robi takich rzeczy. - Pogadam z nim.
Kto wie, co się dzieje w jego mózgu?
Na pewno nie ty. Nie znasz go.
Racja. Wy też nie, ani San-Ti.
Tylko Will Downing zna samego siebie.
Co jest?
Myślę o liczbie między 1 a 1000. Wiecie o jakiej?
- Nie. - Oczywiście.
Oni też nie.
- Muszę zadzwonić. - Nie zmusisz go do tego.
Przymuszony na nic by się zdał.
- Powiemy mu, żeby się nie zgadzał. - Śmiało.
- Poprośmy go, żeby odmówił. Posłucha nas. - Ciebie.
Nie potrzebujesz mnie.
- Ależ tak. - Odchodzę stąd.
Nigdy nie powinnam była pracować dla niego i dla nich.
Nawaliłam. Muszę to naprawić.
Odchodzę.
Żegnaj, szefowo.
Mówi Wade.
W czym mogę panu pomóc?
Mam nowy projekt, który wymaga zaangażowania wszystkich.
Chciałbym, żebyś stanął na jego czele.
Jestem bardzo zajęty.
Rozumiem. Takie mamy czasy.
Co to za projekt?
Wiesz, kim są „Wpatrujący się w Ścianę”?
Wyrywacz Serc, co?
Klikasz bez sensu. Naucz się kombinacji.
Co tam?
Czym jest „Wielka Ucieczka”?
To moja firma. Moja i Ally’ego.
Legalna. Założyliśmy spółkę z o.o.
Jak? Zapłaciliście jakimś prawnikom?
Na YouTubie jest tutorial. Wejdź na stronę.
Pracujemy nad pitchem.
„Bezpieczna przyszłość dla twoich potomków na Marsie i innych planetach”.
Na drugiej stronie materiały koncepcyjne.
Całkiem
ładny projekt.
Klasa, co?
Jak można uciec w kosmos za 40 funtów miesięcznie?
To jak konto emerytalne. Co miesiąc coś wpłacasz, dochodzą odsetki,
w kolejnym miesiącu odsetki od większej kwoty
i tak dalej, policz to sobie.
A wy policzyliście?
Umawiamy spotkania.
Zainteresował się nami jakiś Denys Porlock.
Zgugluj go. Denys przez „Y”.
Imponujące, że zrobiliście to sami.
Naprawdę.
Tak?
Ale to bzdury.
Nie ma takich rzeczy.
Pomóż mi je stworzyć.
Nie wiem jak.
A więc to wszystko, na co możemy liczyć?
Bo jeśli tak, to ja wysiadam.
W związku z ostatnimi wydarzeniami
nie stać mnie na to, żeby czekać dłużej.
Chciałem ci to powiedzieć osobiście.
Dziękuję, Denys.
Z pewnością rozumiesz, że nie mam wyboru.
Zawsze jest wybór.
To dla mnie bardzo przykra decyzja,
ale potencjalne zastosowania nanowłókien...
Robię to, co muszę.
Spokojnie, skończ pisać post.
Ja też robię to, co muszę.
Co powinnam była robić.
Zabieram ze sobą moją pracę.
Ona nie należy do ciebie.
Nie.
Nie powinna.
Może poprawić życie potrzebującym.
Nie powinna należeć do nikogo,
tylko do wszystkich.
- To tak nie działa. - Będzie, gdy ją udostępnię.
Badania, wymogi sprzętowe, pomysły na skalowanie i zastosowanie.
Wszystko leci na Wikileaks, arXiv i inne platformy.
- Nie zrobisz tego. - Już zrobiłam.
Nikt nie może tego użyć.
To własność firmy, inwestorzy ich pozwą.
Odtworzą projekt za pomocą inżynierii wstecznej
i zmienią tyle, by nie dało się ich pozwać.
Dołączyłam instrukcję.
To się nie uda.
Udało się przeciwko IBM-owi, Apple’owi i Sony.
Ale śmiało, pozwij wszystkich.
Rządy krajów rozwijających się.
Zyskasz popularność.
Może zacznę od ciebie.
Skończysz w więzieniu.
Aresztuj mnie szybko. Za trzy godziny mam lot.
To twój plan na dzieło swojego życia?
Zniszczyć wszystko i się schlać?
To nie dla mnie.
Ale...
To ci przyniosła?
Tak.
Powiedziała,
dokąd jedzie?
Nie.
Czyli to prawda?
- Tak. - Kurwa.
Jak to się nazywa? Schody do nieba?
Projekt Schody.
Brzmi nieprawdopodobnie.
Jak wszystko.
Oko na niebie nazywające nas insektami.
Science fiction.
Bajki.
- Nadal je masz? - Oczywiście.
Kiedy ci je dałam?
Dziesiątego czerwca 2015 r., cztery dni po moich urodzinach.
Kim bym się stał w projekcie Schody?
Kimś w rodzaju Śpiącej królewny?
To prosta sprawa.
Odmów Wade’owi.
Jeden procent prędkości światła.
To ponad 3000 km na sekundę.
Zawsze miałaś rozmach.
Nie wymyśliłam tego.
Dopracowałam obliczenia.
Tylko tyle.
To by było niesamowite osiągnięcie.
Historyczne osiągnięcie.
Tak.
Byłoby.
Nie martw się tym. Znajdziemy kogoś innego.
- Kogo? - Mamy wybór.
Moim głównym atutem jest to, że umieram,
ale nie możecie wysłać byle kogo.
Więc...
Kogo jeszcze macie?
Obawiam się, że to tajne.
A cała reszta nie?
Nie wolno mi o tym mówić.
Nie macie nikogo innego.
Bez pasażera ten plan się nie powiedzie.
Zawsze miałaś rozmach.
Ja nie mogłem.
Chciałem, ale nie mogłem.
- Nie miałem sprzętu. - Przestań.
To nic. Pogodziłem się z tym.
Teraz możemy połączyć siły.
Nie w ten sposób.
Co?
Czemu się tak gapisz?
Nie gapię.
Widzę cię.
Gdy jest się na haju, można naprawdę dostrzec innych.
Albo gdy się umiera.
Widzę cię.
I kocham cię.
W porządku.
Nie zrobię tego, jeśli nie chcesz.
W porządku.
WPROWADZENIE DO TEORII GIER
PARADOKS FERMIEGO KOSMOLOGIA I ŻYCIE
Tu doktor Ye.
Wiem, że nie chcesz mnie widzieć,
ale muszę z tobą pomówić.
Zgubiła się.
Co z tego? To tylko mrówka.
UKOCHANA CÓRKA VERA YE
Vera wiedziała, co zrobiłaś.
Że ich tu sprowadziłaś.
To by nie miało sensu, żeby zabiła się przez pracę.
Musiała coś znaleźć,
mail, SMS, cokolwiek.
I zaczęła kopać.
Zawsze mówiła, że jesteś najmądrzejszy.
Próbowałam to przed nią ukryć.
Chciałam ją chronić, ale nie zdołałam.
Była mądra, jak ty.
Rozgryzła wszystko.
Zawiodłaś ją.
Zawiodłam więcej ludzi niż ktokolwiek inny.
Jak możesz z tym żyć?
Już niedługo nie będę musiała.
Czemu pracowałeś u Very zamiast we własnym laboratorium?
Jestem dobry z fizyki, ale nie kocham jej.
Dlatego nigdy nie zajdę daleko.
Ostatecznie wszyscy zajdziemy w to samo miejsce.
Opowiedzieć ci dowcip?
Einstein umiera.
Trafia do nieba i ma tam swoje skrzypce.
Jest zachwycony, bo je uwielbia.
Bardziej niż fizykę, bardziej nawet niż kobiety.
Chce wiedzieć, jak dobrze może grać w niebie.
Wyobraża sobie, że będzie niezły.
Zaczyna stroić instrument, gdy dopadają go anioły.
„Co ty wyprawiasz?”, pytają.
„Przygotowuję się do gry”.
„Nie rób tego. Bogu się to nie spodoba. Gra na saksofonie”.
Więc Einstein odkłada skrzypce.
Nie gra, ale jest mu trudno.
Uwielbia muzykę, a w niebie nie ma za wiele do roboty.
Co gorsza, z góry dobiegają go dźwięki saksofonu.
Bóg gra „Take the A Train”. Znasz to?
Tak.
Einstein też to zna. I myśli:
„Zrobię to. Zagram z Nim.
Będziemy świetnie razem brzmieć”.
Zaczyna grać „Take the A Train”.
Saksofon cichnie i pojawia się Bóg.
Podchodzi do Einsteina i kopie go w jaja,
co boli nawet w niebie.
Potem rozwala ukochane skrzypce Einsteina na kawałki.
Wieczność bez muzyki.
Dla Einsteina niebo stało się piekłem.
Gdy wije się na ziemi, trzymając się za skopane jaja,
podchodzi anioł i mówi: „Ostrzegaliśmy cię.
Nie pogrywaj z Bogiem”.
„Nie pogrywaj z Bogiem”?
Nie podoba ci się?
Nie o to chodzi, tylko...
„Nie pogrywaj z Bogiem”.
Humor to osobista sprawa.
Jedni go rozumieją, a inni nie.
Niektóre żarty są tak osobiste, że mają sens tylko dla dwojga ludzi.
Ale żarty są ważne.
Nie przetrwalibyśmy bez nich.
Zgadzasz się?
Muszę już iść.
Trzymaj się, Saul.
Oby mój żart nie sprawił ci kłopotów.
Osiągnąłeś dobre wyniki w testach poznawczych i wiedzowych.
Nic dziwnego.
Ostatnia sprawa.
Formalność.
Przysięga wierności.
Musisz ją podpisać.
„Niniejszym przysięgam, że moje działania
będą motywowane lojalnością wobec rasy ludzkiej.
Od teraz na wieczność.
Przysięga zastępuje wszelkie inne zobowiązania.
Nigdy świadomie nie podejmę działań
ani nie ujawnię informacji, które mogłyby zaszkodzić dobru ludzkości”.
Nie podpiszę tego.
Dlaczego?
Bo nie czuję lojalności wobec rasy ludzkiej.
Po co więc to robisz?
I tak umieram.
Kto wie?
Może okażą się lepsi od nas.
Czemu miałbym nam przysięgać lojalność,
skoro oni mogą być lepsi?
Najeżdżają nas.
Chcą nas podbić, a pewnie też wybić.
Tak mówią.
Nie chcesz pomóc temu zapobiec?
Jin mówi, że tak mam zrobić.
Ufam jej.
Chętnie podpiszę przysięgę lojalności wobec niej.
Ale wobec ludzkości?
Nie.
Dziękuję za rozmowę, panie Downing.
Idealnie pasuje pan do Schodów.
Wkrótce pozna pan następne kroki.
Hej!
Jest idealny? Nie podpisał przysięgi.
Właśnie dlatego.
Może nas zdradzić.
Zdaję sobie z tego sprawę.
Dlatego zrobią wszystko, żeby go przejąć.
Przewiduje się, że liczba cykad w USA
przekroczy w tym roku dziesiątki miliardów...
Ten krem jest magiczny.
Naprawdę?
Sprawdzi się jako balsam...
Julio, pokrój te marchewki w kostkę...
O tak?
Cześć, Tatiano.
Podobno już z nami nie rozmawiacie.
Pozwoliliście na śmierć Evansa.
Nie chcieliśmy już rozmawiać z nim,
ale z tobą nadal chcemy.
Dlaczego?
Jestem nikim.
Insektem.
Wiemy, kim jesteś.
Jesteś częścią czegoś większego niż ty sama.
Jesteś częścią nas.
Potrzebujemy cię.
Pasażerowie lotu Cathay Pacific do Pekinu,
numer CX252, proszeni są o przygotowanie się do wejścia na pokład.
Prosimy o podchodzenie do bramki C11.
Dzień dobry. Jestem doktor Ye.
My się znamy?
Zmieniłam miejsce, żeby siedzieć obok pana.
W porządku?
Miło będzie z kimś pogadać.
Tak, to długi lot.
Panie Downing, musi pan wyrazić zgodę na tę procedurę pięć razy.
Pytania są ułożone tak, żeby wykluczyć zgodę przez przypadek.
CHCESZ ZAKOŃCZYĆ SWOJE ŻYCIE?
Proszę się nie spieszyć.
Dziękuję.
Całkiem tu
ładnie.
Tak.
- Jin... - Poprosiłem, żeby nie przychodziła.
Lecę na przylądek Canaveral.
W piątek pierwsze starty pocisków.
Tam, w Bajkonurze i Jiuquan.
Wkrótce bomby Schodów będą na miejscach
i będziemy mogli wysłać ochotnika w podróż.
Dużo się dzieje.
Nie przeszkadzam.
Ciągle zapominam zapytać,
zdążyłaś mu podziękować? Osobiście.
Za gwiazdę.
Gwiazda jest od Willa?
Nie powiedział ci.
Odziedziczył trochę forsy.
Ten dokument jest nic niewart.
Obniż cenę i sprzedaj to albo zostaniesz z niczym.
- To było w barze King's Arms. - Nie, w Eagle and Child.
Mówię ci, to było wtedy,
gdy gadałeś z tą pobożną blondynką,
która była gotowa z tobą zgrzeszyć,
dopóki nie powiedziałeś, że C.S. Lewis słabo pisał.
Uznała, że to obraźliwe,
bo byliśmy w barze, w którym Lewis pijał z Tolkienem.
- Racja, to było w Eagle and Child. - Dzięki.
A C.S. Lewis był słaby.
No dobra.
Czas ucieka.
Will.
CHCESZ ZAKOŃCZYĆ SWOJE ŻYCIE? TAK, WCIŚNIJ 5. NIE, WCIŚNIJ 2.
Poważnie.
Przemyśl, z czym to się wiąże.
Lecisz przez nieskończoną, mroźną przestrzeń.
Nie jesteś ani żywy, ani martwy.
Może przez tysiące lat, może na wieczność.
I przez cały czas niczego nieświadomy.
Czyli w zasadzie martwy, a wkrótce i tak taki będę.
Nie, Will.
To najlepszy scenariusz.
Jeśli cię znajdą, odbudują cię.
Może zmienią cię w program
i będziecie się porozumiewać przez interfejs.
Nie będziesz widzieć, słyszeć ani czuć.
Jak w komorze deprywacyjnej. Pytanie, odpowiedź.
Czy chcesz, czy nie.
Będą ci czytać w myślach.
Czyli przeczytają Pamiętnik nikogo.
Wyłączą mnie i znowu będę martwy.
Może nie będzie jak w komorze deprywacyjnej.
Oni chcą się dowiedzieć, jak to jest być człowiekiem.
Może będą to mogli zrobić tylko poprzez interakcję z tobą.
Obudzą cię
i poddadzą eksperymentom,
żeby poznać nasze uczucia.
- Co nas uszczęśliwia. - Brzmi nieźle.
Co nas unieszczęśliwia.
Co jest dla nas tak bolesne, że można to wykorzystać przeciw nam.
Jak odczuwamy wyczerpanie?
Jak odczuwamy strach?
Jak odczuwamy ból?
Jak cierpimy?
Ile możemy wytrzymać?
Zrobią z tobą, co zechcą.
Przekroczą twoje granice,
ale nie zginiesz.
A jeśli tak, znów cię ożywią.
Mogą tak robić przez miesiąc,
przez sto lat, przez 10 000 lat.
Po co mieliby to robić?
Nie wiem, kurwa.
Nie wiemy, kim są.
I może się nie dowiemy.
Ale wiemy, czym jesteśmy dla nich.
Jesteśmy insektami.
One nie wiedzą, czemu dzieje im się coś okropnego.
Może to dezynsekcja, może lekcja biologii,
może jakiś wredny dzieciak odrywa im odnóża dla zabawy.
Nie analizuj tego.
Po prostu tego nie rób.
TAK, WCIŚNIJ 2
Które to było?
Czwarte.
Następne będzie ostatnie.
Może nie będzie tak źle.
Może będę dla nich jak zwierzątko.
Albo będę rozrywką.
Co robisz dla rozrywki?
Jaki masz ulubiony film?
Lśnienie.
Ilu ludzi ma taką szansę?
Pożegnać się z przyjacielem.
Niewielu.
Nie miałem wielu przyjaciół.
Ale dzięki wam nikogo mi nie brakowało.
Will, będę za tobą tęsknić.
To dobrze.
Jeśli mnie ożywią, też będę za tobą tęsknił.
CHCESZ ZAKOŃCZYĆ SWOJE ŻYCIE? TAK, WCIŚNIJ 6. NIE, WCIŚNIJ 1.
Pójdę dalej pieszo.
Mogę zostać na kilka minut sama?
Dobrze.
Dziękuję.
Przyjdę za chwilę.
Dzień dobry, doktor Ye.
Tatiana.
Dobrze cię widzieć.
Gdzie oficer Collins?
Tak się nazywał?
Myślałam, że Pan się od nas odwrócił.
Nie od wszystkich.
Wybacz, że musiałaś przebyć taką drogę, żeby zrobić to, co sama zamierzałam.
Nie.
Nie możesz.
Taki upadek byłby okropny.
Może nawet nie zginęłabyś od razu.
Proszę.
Mam coś lepszego.
Delikatnego.
Pięknego.
Usiądziemy na chwilę?
Chętnie.
Gdy byłam w twoim wieku, to był najpiękniejszy kraj na świecie.
Gdy Pan tu dotrze, będzie jeszcze lepiej.
Na pewno.
Pan powiedział ci, czemu cię do mnie wysyła?
Wiesz dlaczego?
Może nadszedł twój czas.
Wypełniłaś swoją misję.
Cóż.
Cieszę się, że Pan o mnie nie zapomniał.
Tak. Ja też.
Chciałam jeszcze raz obejrzeć stąd zachód słońca.
Obejrzymy go razem?
Bardzo chętnie.
Pracowałaś bardzo ciężko
i bardzo długo.
Należy ci się odpoczynek.
Napisy: Zofia Sław