เห็นดาวกระบวยใหญ่ไหม
ทีนี้มองขึ้นไปตรงดาวสองดวงที่อยู่ในแนวเดียวกัน
ตรงที่เป็นด้ามจับกระบวย
ขึ้นไปอีก ดาวดวงแรกที่เห็น
เออ เจอละ
นั่นแหละ DX3906
นั่นไม่ใช่ DX3906 ซะหน่อย
ใช่สิ คนที่โครงการเป้าหมายสู่ดวงดาว ส่องกล้องโทรทรรศน์ชี้ให้ดู
ไม่ใช่ ผิดแล้ว
ต้องใช่สิ ทันทีที่เอกสารมาถึง
ฉันก็เทียบตําแหน่ง กับของสหพันธ์ดาราศาสตร์สากล
เชี่ย หรือว่าวัดพารัลแล็กซ์ผิดวะ
เพื่อน กูจะไปรู้เหรอว่า DX3906 มันดวงไหน
- ไอ้สัส - ไม่ใช่ๆ
นั่นมัน DX3905 ต่างหาก
สันดานว่ะ
หลอกง่ายชิบ
ไกลแค่ไหนเหรอ
401.5 ปีแสง
นึกถึงแสงที่ดาวของจินกําลังแผ่ออกมาสิ
กว่ามันจะเดินทางมาถึง ก็จ๊ะเอ๋กับพวกซานถี่พอดี
พูดซะเสียอารมณ์
สีมันออกแดงๆ นะ
ถึงเลือกดวงนั้นไง
มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ฉันอยากให้เธอมองฟ้า ยามกลางคืนและพูดได้เต็มปากว่า
"ดวงนั้นของฉัน"
รู้สึกดีมะที่ได้ทําเรื่องโคตรบ้า
ถลุงเงิน 19 ล้าน...
สิบเก้าล้านครึ่ง
และใช่ รู้สึกดี
คิดหาที่ใช้เงินที่ดีกว่านั้นไม่ได้เนอะ
ไม่ได้
นี่ ไปบอกเธอตรงๆ ก็ได้ว่านายซื้อ
- ฉันไม่บอก - เพราะถ้าบอก...
- ฉันไม่บอก - แต่นายจะรู้ได้ไง
ห้ามนายไปบอกเธอนะเว้ย
จะห้ามได้มันต้องสาบานเก็บความลับ...
รับปากสิว่าจะไม่มีวันบอก
แล้วแต่มึง
วิล
วิล เฮ้ย ตื่นสิเพื่อน ตื่นเร็ว
วิล
(ดาวซานถี่ อุบัติการณ์สงครามล้างโลก)
ไปถึงแล้วใช่ไหม เขาเป็นไง
- เขาสบายดี - เหรอ
ใช่ อันที่จริงยิ่งกว่าสบายซะอีก
วิล มาดูนี่
ดูซิใครเอ่ย ลอยอย่างกับวิลลี่ เนลสัน
นายสิลอยอย่างกับวิลลี่ เนลสัน
ไงจิน
ไงวิล
เป็นไงบ้าง
"ไม่เสี่ยงต่ออันตรายฉับพลัน"
หมอบอกว่างั้น
"ไม่เสี่ยงต่ออันตรายฉับพลัน"
จะมีสักกี่คนที่พูดคํานั้นได้อย่างมั่นใจ
ไม่ใช่ฉันละคนนึง
ห้องนี้ดีมากเลยอ่ะ ชิบ
- ดูนี่สิ - อย่าไปโดน
- โห - ดูนี่
- ให้ฉันคนเดียว - ดีแล้ว
- พักผ่อนซะนะ - อือ
พักผ่อนซะนะ
จ้ะเพื่อน จินเขาจะไปพักผ่อนละนะ
เราจะอยู่ที่นี่กันสักพัก วันนี้น่าจะดูริคกับมอร์ตี้กัน
- แจ่ม - งั้น...
ว่างก็รีบมานะ
จะรีบไป
ขอบใจนะซอล
แค่นี้นะ
มีของมาส่ง
ชิบเป๋ง นี่มันแพงหูฉี่ไม่ใช่เหรอ
ไม่บอกเหรอว่าจากใคร
ไม่
คุณคงมีหนุ่มไฮโซตามจีบเยอะน่าดู
ถูกต้อง
แต่ไม่มีคนไหนรวยขนาดนี้
เพื่อนคนเดียวที่รวยจัดก็มีแต่แจ็ค
เวดซื้อให้มั้ง
เพื่ออะไร
ก็เขาชอบคุณ
- ทําไม - คุณนั่นแหละทําไม
จิน คุณดูจะปฏิเสธความจริง ไม่ยอมเชื่อว่านี่มันแปลกมาก
เนี่ยนะแปลก
ในบรรดาเรื่องแปลกๆ เดือนนี้ นี่แค่อันดับที่ 28
ปรับความคาดหวังตัวเองได้แล้ว
มีคนรวยล้นฟ้ามาซื้อดาวฤกษ์ให้ฉัน หรือไม่ก็โดนอําเล่นเฉยๆ
ฉันมั่นใจว่าโดนอํา
จะข้อไหนก็ไม่มีเวลาจะไปสนใจ
งี่เง่าละ ใครบ้าจะเป็นเจ้าของดาวได้
แต่เอกสารพวกนี้บอกว่า
คุณเป็นเจ้าของที่ถูกต้องตามกฎหมาย ของดาวฤกษ์ DX3906
หลายปีที่ผ่านมานี้ ดร.เดมิคอฟได้สร้างผลงาน
ด้านการถนอมชีวิตในสภาวะสุดขั้ว
ดร.เฉิง
มีอะไรจะพูดเหรอ
คือว่า...
เราแค่ไม่มั่นใจว่า เราควรมาร่วมประชุมนี้ด้วยไหม
ถ้าใช้ความเร็ว 1% ของแสง
ยานสํารวจจะไปถึงกองทัพยานซานถี่เมื่อไร
สองร้อยปี
แล้วระหว่างนั้นคนที่อยู่ในยานจะเป็นยังไง
- ตาย - เห็นไหม
มาด้วยก็ถูกแล้วนี่
ที่ผ่านมาเราต้องฟันฝ่าอุปสรรคหลายอย่าง แต่ก็ทําสําเร็จจนได้
ยังมีชีวิตอยู่เหรอ
ยังไม่ตาย แต่ก็ไม่ใช่มีชีวิต
คาบเกี่ยวระหว่างทั้งสอง
มาเดือนนึงแล้ว
คงสภาพนั้นได้นานแค่ไหน
นานเท่าที่ต้องการเลย
เราอาบเซลล์ของโคลย่า ด้วยสารป้องกันการแข็งตัว
และแช่เย็นลดอุณหภูมิลงจนถึง -150 องศา
ชะลอการทํางาน 1,000 เท่า แต่ไม่ชะงัก
ถ้ากระบวนการนี้ใช้กับโคลย่าได้ ก็ต้องใช้กับคนได้
สวัสดีจ้ะโคลย่า
สวัสดีทุกคนซิโคลย่า
เก่งมาก
โคลย่า
แตะสี่เหลี่ยมสีส้มซิ
ช้าก่อนสิ
แตะวงกลมที่มีสี่เหลี่ยมข้างในสี่อัน
เก่งมากจ้ะโคลย่า
นี่เป็นผลข้างเคียงที่ปกติ
นี่ไงล่ะ
ตั๋วเบิกทางสู่วันสิ้นโลก
รถไฟสายด่วนไปวันล้างโลกเข้าสถานีแล้ว
ไปต่อแถวหลังฉันได้เลย
นึกว่าทําให้คนที่จะขึ้นยานซะอีก
คุณจะจําศีลเหรอ
ทันทีที่ทําได้
- แล้วใครจะดูแลที่นี่ - ฉันไง
ฉันจะตื่นขึ้นมาปีละอาทิตย์ ตามเก็บงานทุกคน
ไปเยี่ยมแม่ จ้างคนใหม่ ไล่คนเก่า ไปดูวิมเบิลดัน เสร็จแล้วกลับไปนอน
ทํางี้ 400 ปีเนี่ยนะ
ก็มันต้องมีคนรอต้อนรับแขกต่างดาว และดูแลแผนการให้เป็นไปตามเป้า
แค่ฝึกใครให้ดูแลขั้นบันไดก็ได้นี่
ขั้นบันไดมันเป็นโครงการ ไม่ใช่แผนการ
ระดับเธอยังทําได้
คนที่ดูแลโครงการได้มีเป็นสิบ
แต่คนที่ดูแลแผนการได้มีแค่คนเดียวในโลก
ในโลกเหรอ เว่อร์ไปไหม
อาริสโตเติลคิดว่า ความถ่อมตนปลอมๆ ก็แย่พอๆ กับหลงตัวเอง
อาริสโตเติลคิดว่าหินร่วงลงพื้น ไม่ร่วงขึ้นฟ้าเพราะว่าหินรักพื้นดิน
ทําไมต้องเป็นคุณ คนอื่นทําไม่ได้เหรอ
คนอื่นไม่ไหวหรอก
ไอ้แผนสุดมหัศจรรย์ที่ใครก็ทําไม่ไหว นอกจากคุณคนเดียวนี่มันคืออะไร
รุดหน้าต่อไปเท่านั้น
- แปลว่าอะไรก็ไม่รู้ - พอถึงตอนนั้นจะเข้าใจเอง
อนาคตมันไม่ไกลเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
สําหรับพวกเราน่ะนะ
ยานขั้นบันไดต้องใช้ร่ม
อันนี้เป็นแผ่นเส้นใยนาโน ไม่ใช่เส้นเดี่ยวๆ เหมือนที่เคยทํา
ซับซ้อนขึ้นเยอะ
แถมยังต้องคํานึงถึง ความทนต่อความร้อนกับแรงกดดัน
และเส้นใยต้องยึดยานเข้ากับร่ม...
เธอทําได้ไหมล่ะ
ฉันทําได้
ฉันดีใจนะที่เธอยอมมา
รู้ไหมฉันเริ่มทํางานนี้ทําไม
คนรอบตัวฉัน ญาติๆ ฝั่งแม่...
ฉันเห็นว่าโลกนี้ทํากับพวกเขายังไง
ฉันอยากสร้างบางอย่างให้พวกเขา
สุดท้ายมาอยู่ผิดข้างซะนี่
เธอไม่ได้อยู่ผิดข้าง
อีกไม่นานเราอาจต้องเลือก
ระหว่างหนีหรือตาย
บ้านเธอ 400 ปีเรียกว่าไม่นานเหรอ
แค่ชั่วพริบตาเดียว
และถ้าไม่ได้เราช่วย ก็จะไม่มีทางเลือกให้ด้วยซ้ํา
เรากําลังสร้างอนาคตให้กับทุกคน
เชื่องั้นจริงเหรอ
เธอไม่เชื่อเหรอ
ก็อยากนะ แล้วบางวันถึงขั้นคิดว่าทําได้ด้วย
แต่บางวันฉันคิดว่า คนที่ถูกเอาเปรียบก็จะถูกเอาเปรียบตลอดไป
ถูกผลักไปอยู่ท้ายแถวเสมอ
ไม่มีโอกาสได้ล่องยานหนีไปหรอก
วิล
วิลเบอร์
วิล ได้ยินไหม
วิล
สบายดีไหม
รู้ได้ไงว่าผมอยู่นี่
ทางโรงพยาบาลติดต่อเรา
ร็อกแซนน์เป็นญาติใกล้ชิดที่สุดของนาย
รู้สึกยังไงบ้าง
กําลังจะตายไง แบบนั้นแหละ
ไม่เจอกันนานเลยนะ
ใช่ พี่รู้ เราก็รู้สึกไม่ดีเหมือนกัน
ใช่
นายก็รู้นี่วิล งานฉันพาเราไปอยู่สเปน แล้วก็ดูไบ
ไม่ชอบเที่ยวต่างประเทศเหรอ
โลกการตลาดดิจิทัล มันมีเรื่องการเมืองเยอะมาก
คือมันไม่ได้อยู่ที่ทักษะ แต่ต้องตามเกมเป็น
อืม ก็น่าจะเหมือนกับที่เธอทํานะวิล
ฟิสิกส์อะไรงี้
เธอฉลาดที่สุดในบ้านมาแต่เด็ก
พ่อกับแม่ถึงให้เธอเข้าโรงเรียนรัฐ แล้วก็ต่อมหาลัยอีกยาว
แต่เธอไม่ประสบความสําเร็จเท่าที่ควร เพราะเธอตามเกมไม่เป็น
ผมประสบความสําเร็จได้แค่นั้นแหละ
ที่ไปได้ไม่ไกลก็เพราะฉลาดไม่พอ
ฉลาดมากพอที่จะทําได้เกือบทุกอย่างละกัน
เธอจะไปทํางานในเมือง
หรือก่อตั้งกิจการยังได้ เราไม่รู้จักใครที่ฉลาดเท่าเธอแล้ว
พี่ไม่เห็นได้เรียนฟิสิกส์เลย
พี่ต้องออกไปเป็นเด็กเสิร์ฟ ทํางานเลขา...
คือ...
เราอยากสร้างครอบครัว วิล
เราอยากมีเงินซื้อบ้าน
ฟังนะ เราต่างก็ละเลยหน้าที่พี่น้องกัน
พี่รู้ตัว และพี่ขอรับผิดในส่วนของตัวเอง
ที่เธอมาป่วยแบบนี้มันโคตรไม่แฟร์
และโคตรแย่
แต่มันเกิดขึ้นไปแล้ว
เธอก็พูดเองนี่ว่ากําลังจะตาย
เราเลยแวะมาถามว่าไหนๆ เธอก็ไม่มีใคร...
ใครบอกว่าผมไม่มีใคร
แล้วมีไหมล่ะ
ก็อาจมีป่ะ
- ถ้าผมมีคนรักล่ะ - ไม่ว่าสาวคนนั้นจะเป็นใคร...
อาจเป็นผู้ชายก็ได้
จะอะไรไหนก็ช่าง พี่ไม่สนเพศหรอก
ถึงเธอจะมีคนรัก ก็เพิ่งมีได้ไม่นานป่ะ
เราสิครอบครัวเธอ วิล
อาจไม่ใช่ครอบครัวที่ดีที่สุด แต่ว่า...
เรามาแล้ว
แล้วมรดกที่แม่ให้เธอ
ควรตกทอดถึงเรา
พี่พูดถูก
ชีวิตผมไม่ได้มีค่าอะไรนัก
ผมไม่เคยรักใครที่ตอบแทนรักนั้น
ผมจะยกมรดกของแม่ให้พี่
จะไม่เอาไปใช้สักแดง
ขั้นบันไดเราต้องใช้ระเบิด 1,000 ลูก
แต่ได้มาแค่ 300 กว่า ไม่มีใครให้เพิ่มแล้ว
เครื่องจําศีลขนาดเล็กสุดที่ผมทําให้ได้ ก็หนักเกินหนึ่งตัน
ถ้าเราจะเร่งยานให้เร็วตามเป้าหมาย
โดยใช้แรงขับเคลื่อนที่มี...
ยานจะบรรทุกหนักสุดได้ไม่ถึงสองกิโลกรัม
คนตัวเล็กมากนะนั่น
ฉันว่า "คน" มันก็แค่รูปแบบคลื่นสัญญาณ
ที่ส่งผ่านเส้นประสาทในสมองเท่านั้นละ
ถ้ายังมีคลื่นสมอง ก็เรียกว่าคนได้
แต่เราต้องผ่าเอาสมองออกมาจากกะโหลกก่อน
แค่นั้นพวกมันก็โคลนร่างใหม่ได้ แล้วถ้าทําจริง เราก็จะมีสายข้างใน
โทษนะ แต่นี่คุยเรื่องฆ่าคนอยู่เหรอ
ก่อนหน้านี้ไม่ฆ่าหรือไง
ซานถี่
สวัสดี ไอ้ตัวข้างนอก
หรือในนี้
หรือจะที่ไหนก็ช่างที่โซฟอนแกอยู่
แกอ่านวิกิพีเดียแล้วนี่
แกรู้หมดเรื่องเจงกิสข่าน ทฤษฎีสมคบคิดคิวอะนอน ตํานานเก็นจิ
ประธานาธิบดีโบลิเวีย และบ็อบ ซีเกอร์
แต่แกไม่เข้าใจแก่นแท้ความเป็นมนุษย์
ตัวตนทั้งหมดของเราอยู่บนนี้
ปฏิกิริยาในนี้ แล้วก็ในนี้ นั่นแหละคือเผ่าพันธุ์มนุษย์
อยากเข้าใจเราไหมล่ะ
งั้นก็ต้องเอามือ หรือหนวด หรืออวัยวะห่าเหวอะไรก็ช่าง
มาจับของจริงนี่
ไม่ต้องห่วง เราจะส่งปัญญาชนไปให้
แกอยากได้คนที่เข้าใจพวกผู้มีอํานาจแถวนี้
คนที่เรียนรู้เรื่องแกได้
อย่างเช่นคนในห้องนี้
เอาไงล่ะ
ผมอาสา
- นายเป็นใคร - เอ็ดการ์
อย่าปัญญาอ่อน ฉันเอาแต่คนฉลาดจริง
ว่าไงล่ะ คนฉลาดจริง
ไหนใครอยากไปเจอศัตรู
ไม่มีหรอก
ต้องสูญเสียมากไป ก็เลยไม่อยากไป และฉันไม่ให้ไปหรอก
ทุกคนในนี้มีค่าเกินไป
แต่เราต้องหาคนที่เข้าใจฟิสิกส์ เคมี วิทยาศาสตร์จรวด
คนที่พร้อมตาย และน่าจะต้องตายเปล่า
ซึ่งแปลว่าต้องเป็นคนที่ใกล้ตายอยู่แล้ว
มีใครรู้จักคนที่มีคุณสมบัตินั้นไหมล่ะ
โคตรป่าเถื่อนแม่ง
เราต้องมีโครงการขั้นบันได
การขับเคลื่อน เครื่องจําศีล วัสดุศาสตร์
มันจะทําให้วิทยาการพวกนี้จะรุดหน้าไปสองชั่วรุ่น
ต่อให้โครงการล้มเหลว
แต่ต้องหาเหตุผลมาค้ําโครงการให้ได้
และคนข้างใน...
หัวขาดในยาน
คนข้างในคือเหตุผลนั้น
วิลเพื่อนเธอคือเหตุผลนั้น
แล้วถ้าถูกเก็บไปจริงๆ เขาจะได้เรียนรู้เรื่องที่เราไม่มีวันได้รู้
ก่อนพวกมันมาถึงโลก ซึ่งถึงตอนนั้นจะสายเกินไป
รุดหน้าต่อไปเท่านั้น
รุดหน้าต่อไปบ้าบออะไร ไปอ่านมาจากไพ่เซียมซีหรือไง
มันจะได้อะไรขึ้นมา ยังไงวิลก็ไม่มีทางติดต่อเราได้
เขาดูฉลาดจะตาย
พวกมันแอบฟังทุกคําพูดของคุณ ยังไงคุณก็วางแผนตบตามันไม่ได้
แต่เขาอาจทําได้
- ไม่ได้ เขาไม่ใช่คนแบบนั้น - ฉันจะไปคุยอยู่ดี
ใครจะไปรู้ว่า สมองหนักโลนิดๆ ของเขาคิดอะไรอยู่
ไม่ได้ คุณไม่รู้จักเขา
ถูก เธอก็ไม่รู้จัก พวกซานถี่ก็เช่นกัน
มีแค่วิล ดาวนิ่งเท่านั้นที่รู้จักตัวเองจริงๆ
อะไร
ฉันนึกเลขระหว่างหนึ่งถึงพันอยู่ รู้ไหมว่าเลขอะไร
- ไม่รู้ - ก็นั่นแหละ ไม่รู้
พวกมันก็ไม่รู้เหมือนกัน
ฉันจะไปโทรศัพท์
ห้ามไปบังคับเขานะ
ถ้าถูกบังคับก็ไม่มีประโยชน์อยู่แล้ว
เราจะไปห้ามไม่ให้เขาตกลง
เอาเลย
เราจะไปห้ามเขา เขาจะฟังเรา
เขาจะฟังเธอ
ไม่เห็นต้องให้ฉันช่วย
ต้องให้ช่วยสิ
ฉันอยู่ไม่ได้
ฉันไม่น่ามาทํางานให้ไอ้นั่น หรือคนพวกนี้เลยตั้งแต่แรก
ฉันพลาดเอง ต้องไปแก้ไขละ
ไปก่อนนะ
ลาก่อนนะหัวหน้า
นี่เวดนะ
มีอะไรให้ช่วยครับคุณเวด
ผมมีโครงการใหม่ที่ต้องใช้แรงทุกคนเข้าช่วย
ทุกคนเลย
ผมอยากให้คุณเป็นหัวหอกโครงการ และกวดขันให้ทุกคนปฏิบัติตาม
ผมงานยุ่งมากนะครับคุณเวด
ใช่ ยุคนี้ใครๆ ก็ยุ่ง
โครงการคุณมันเป็นยังไง
เคยได้ยินคําว่า "ผู้หันเข้าหากําแพง" ไหม
จอมควักหัวใจนี่เนอะ
ก็พ่อกดปุ่มมั่วๆ ต้องหัดทําคอมโบมั่ง
มีอะไรเหรอ
"หนีภัยมหาประลัย" มันคืออะไร
ธุรกิจผมเอง ของผมกับแอลลี่
ถูกกฎหมาย เราตั้งบริษัทเอกชนขึ้นมา
ทําไง เอาเงินไปจ้างทนายเหรอ
มีคนทําคลิปสอนในยูทูบ เข้าไปดูในเว็บสิ
เราเตรียมนําเสนอกันอยู่
"อนาคตที่ปลอดภัยสําหรับลูกหลานของคุณ บนดาวอังคารหรือดาวเคราะห์อื่นที่เอื้ออาศัยได้"
และคอนเซปต์สร้างแบรนด์อยู่หน้าถัดไป
ก็...
ดีไซน์สวยนะ
หรูใช่ไหมล่ะ
แล้วจ่ายแค่เดือนละ 40 ปอนด์เนี่ย มันจะทําให้หนีไปอยู่อวกาศได้ยังไง
ก็เหมือนกองทุนบํานาญไง
ใส่เงินเข้าไปทุกเดือน กองทุนเติบโตเป็นเงินมากขึ้น
เดือนต่อไปก็มีเงินให้งอกเงยมากกว่าเดิม
แล้วก็นะ คิดเลขเอาสิ
แล้วแกได้คิดเลขยัง
เราจะเริ่มนัดคุยแล้ว
คนชื่อเดนิส พอร์ล็อคเขาสนใจ
คนนี้รวยจริง ค้นชื่อดูสิ เดนิส น.หนูตัวเดียว
พ่อประทับใจนะเรจที่แกคิดทํากิจการนี้เองได้
ปลื้มมาก
จริงนะ
แต่มันขายฝัน
ทําไม่ได้จริง
งั้นพ่อช่วยผมสิ
จะให้ช่วยยังไงได้
ถ้างั้นทั้งหมดเนี่ย มันของจริงเหรอ
เพราะถ้านี่คือชีวิตจริง งั้นผมขอบาย
ยังไงก็เถอะ ในโลกใหม่ใบนี้ของเรา
(เดนิส พอร์ล็อค)
ผมเกรงว่าจะรอต่อไปไม่ได้แล้ว
ผมอยากบอกคุณกับตัวเพื่อเป็นการให้เกียรติ
ขอบคุณนะคะเดนิส
คุณคงเข้าใจนะว่าผมไม่มีทางเลือกจริงๆ
ทุกคนมีทางเลือกทั้งนั้น
ผมไม่เคยเสียใจกับการตัดสินใจไหนเท่านี้เลย
แต่โอกาสที่จะนําไปประยุกต์ใช้ในอนาคต...
ผมกําลังทําสิ่งที่ต้องทํา
เชิญเลย รีบทวีตให้เสร็จ
ก็แค่ทําสิ่งที่ฉันต้องทํา
สิ่งที่ควรทํามาตั้งนานแล้ว
แล้วฉันก็จะเอาผลงานฉันไปด้วย
มันไม่ใช่ของคุณ อ็อกกี้
ก็ถูก
ไม่ควรเป็นของฉัน
มันนําไปใช้พัฒนาคุณภาพชีวิตผู้คนยากไร้ได้
ไม่ควรเป็นของใครคนใดคนนึง
แต่ควรเป็นของทุกคน
ในทางปฏิบัติมันไม่ได้น่ะสิ
ได้สิ ถ้าฉันยกให้ทุกคน
ทั้งงานวิจัยของเรา รายละเอียดเครื่องมือ ผลงานการเพิ่มขนาดและการประยุกต์ใช้ทั้งหมด
โหลดขึ้นวิกิลีกส์ อาร์ไคฟ์ และแพล็ตฟอร์มโอเพนซอร์ซอื่นอีกเป็นสิบ
คุณไม่กล้าหรอก
ทําไปแล้ว
ไม่มีใครเอาไปใช้ได้
สิทธิบัตรเป็นของบริษัทกับนายทุนเรา เราจะฟ้องร้อง
ใช้การออกแบบคลีนรูมก็ได้ แยกดีไซน์ออกจากไอพีคุณ
จะได้ไม่โดนข้อหาละเมิดลิขสิทธิ์
ฉันโพสต์คู่มือทําไปให้ด้วย
ไม่สําเร็จหรอก
ไอบีเอ็ม แอปเปิล และโซนี่ยังเคยโดนแบบนี้มาแล้ว
แต่เอาสิ ฟ้องให้หมดเลย
ฟ้องรัฐบาลประเทศกําลังพัฒนาให้หมดเลย
ชาวโลกรักคุณแน่
งั้นเริ่มจากคุณก่อนก็ได้
คุณจะติดคุก
งั้นรีบจับซะนะ เพราะอีกสามชั่วโมงจะบิน
จะทําแบบนั้นกับงานที่ทํามาทั้งชีวิตเหรอ
เผาให้ราบแล้วไปเมาปลิ้นเนี่ยนะ
ไม่ได้จะกินเอง
แต่...
นางซื้อขวดนั้นมาฝากเหรอ
ใช่
แล้วนาง
ได้บอกไหมว่าจะไปไหน
ไม่
งั้นก็เรื่องจริงสินะ
- ใช่ - ชิบ
เรียกว่าอะไรนะ บันไดสู่สรวงสวรรค์
โครงการขั้นบันได อือ
ชื่อเหมือนไม่ใช่ของจริง
มันไม่เหมือนเรื่องจริงสักอย่าง
ดวงตาบนฟ้าเรียกเราว่าแมลง
พล็อตไซไฟ
เทพนิยาย
- ยังเก็บไว้อยู่อีก - แน่นอน
ฉันให้ตั้งแต่เมื่อไรนะ
วันที่ 10 มิถุนายน 2015 หลังวันเกิดฉันสี่วัน
แล้วโครงการขั้นบันไดจะทําให้ฉันเป็นตัวไหน
เป็นตัวละครแนวเจ้าหญิงนิทราหรือเปล่า
เอาเถอะ ยังไงคําตอบก็ง่าย
บอกเวดซะว่านายไม่เอาด้วย
แล่น 1% ความเร็วแสง
ก็ราว 3,000 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
เธอชอบเล่นใหญ่ตลอดเลย
เปล่า ฉันไม่ได้คิดเอง
แค่เป็นคนคํานวณ
อ๋อ แค่นั้นเอง
มันจะเป็นความสําเร็จที่น่าทึ่งมาก
ความสําเร็จครั้งประวัติศาสตร์
ใช่
ก็จริงแหละ
แต่นายไม่ต้องคิดแล้วนะ เพราะเราจะไปหาคนอื่นมาแทน
มีใครอีกเหรอ
ตัวเลือกเยอะแยะ
รู้นะว่าคุณสมบัติหลักของฉันคือใกล้ตาย
แต่ก็ใช่ว่าจะส่งตาสีตาสาไปได้
เพราะงั้น
มีใครอีก
เกรงว่าจะเป็นข้อมูลลับสุดยอด
แล้วอย่างอื่นที่บอกไม่ลับงี้เหรอ
ฉันพูดไม่ได้จริงๆ
ไม่มีใครแล้วใช่ไหมล่ะ
ถ้ายานไม่มีผู้โดยสาร ก็ใช้ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ
เธอชอบเล่นใหญ่เสมอมา
ฉันเก่งไม่พอ
ก็อยากนะ แต่ทําไม่ได้
- หัวมันไม่ดี - พอเลย
ไม่เป็นไร ฉันยอมรับความจริงได้แล้ว
แต่ตอนนี้เราเล่นใหญ่ด้วยกันได้
ไม่เอาแบบนี้
อะไร
จ้องทําไม
เปล่านะ
แค่มองทะลุ
บางครั้งเวลาเมายาหนักๆ เราจะดูคนออกจริงๆ
หรือคงเพราะใกล้ตายมั้ง
แต่ฉันมองทะลุแล้ว
และฉันรักเธอ
และมันโอเค
ถ้าเธอสั่งห้าม ฉันจะไม่ทํา
ไม่เป็นไร
(ทฤษฎีเกม)
(ปฏิทรรศน์ของแฟร์มี)
นี่ดร.เย่
ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากเจอฉัน
แต่ฉันอยากคุยด้วย
มันหลงทาง
ไปแคร์ทําไม ก็แค่แมลง
(ลูกสาวที่รัก เวรา เย่ 1984-2024)
เวรารู้ว่าคุณทําอะไรลงไป
รู้ว่าคุณเรียกพวกนั้นมา
ผมก็ว่าไม่มีเหตุผลเลย ที่อาจารย์จะฆ่าตัวตายเพราะเรื่องงาน
คงไปเจอ ไม่รู้สิ อีเมล ข้อความ หรืออะไรสักอย่าง
เลยเริ่มขุดคุ้ย
ลูกฉันพูดอยู่บ่อยๆ ว่าเธอฉลาดที่สุด
ฉันพยายามปิดบังแล้วนะ
ฉันอยากปกป้องลูก แต่ทําไม่ได้
ลูกฉลาดเหมือนเธอนั่นแหละ
ต้องรู้ความจริงให้จงได้
คุณทําเวราผิดหวัง
ฉันทําคนผิดหวังมากกว่าใครในประวัติศาสตร์
ทนใช้ชีวิตต่อไปได้ไงเนี่ย
ต้องทนอีกไม่นานแล้วละ
ทําไมถึงทํางานให้เวราล่ะ แทนที่จะไปเป็นหัวหน้าเอง
ผมเก่งฟิสิกส์นะ แต่ไม่ได้ชอบ
ถึงไม่เคยมีผลงานใหญ่มั้ง
สุดท้ายแล้วทุกคนก็ลงเอยเหมือนกันหมด
อยากฟังเรื่องตลกไหม
ไอน์สไตน์ตาย
แล้วขึ้นสวรรค์ เขาเอาไวโอลินไปด้วย
เขาดีอกดีใจมาก เขารักไวโอลินสุดหัวใจ
ยิ่งกว่าฟิสิกส์ ยิ่งกว่าผู้หญิงซะอีก
อยากรู้จะแย่แล้วว่า ได้เป็นเทวดาแล้วจะเล่นเก่งแค่ไหน
ในใจคิดว่าคงเทพน่าดู
เขาเริ่มปรับจูนเสียง ทันใดนั้นเหล่าทูตสวรรค์ก็กรูเข้ามา
"ทําอะไรน่ะ" ทูตสวรรค์ถาม
"เตรียมเล่นไวโอลินไง"
"อย่าเชียวนะ พระเจ้าไม่พอพระทัยแน่ พระเจ้าเล่นแซ็กโซโฟน"
ไอน์สไตน์ก็เลยหยุด
ไม่เล่นไวโอลิน แต่ห้ามใจยากเหลือเกิน
เขารักดนตรี
และบนสวรรค์ก็ไม่ค่อยจะมีกิจกรรมอะไรให้ทํา
ในไม่ช้า ก็มีเสียงแซ็กโซโฟนดังมาจากด้านบน
เพลง "เทคดิเอเทรน" รู้จักหรือเปล่า
ครับ ก็เคยได้ยิน
ไอน์สไตน์ก็รู้จักเพลงนั้น เขาคิดในใจ
"เอาละนะ ฉันจะแจมกับพระเจ้า"
"เสียงเราต้องเข้ากันมากแน่ๆ"
เขาเลยเริ่มเล่นเพลง "เทคดิเอเทรน"
แซ็กโซโฟนหยุด แล้วพระเจ้าก็ปรากฏ
พระเจ้าเดินฉับๆ ไปหาไอน์สไตน์ แล้วเตะเขาผ่าหมาก
ซึ่งเจ็บ ต่อให้อยู่บนสวรรค์ก็เถอะ
จากนั้นพระเจ้าก็ทุบไวโอลินแสนรัก ของไอน์สไตน์เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
อดเล่นดนตรีชั่วนิรันดร์
สวรรค์ได้กลายเป็นนรกสําหรับไอน์สไตน์
และขณะที่เขานอนกุมกล่องดวงใจ ตัวบิดงอด้วยความเจ็บปวด
ทูตสวรรค์ก็เข้ามาหาแล้วพูดว่า "เตือนแล้วนะ"
"อย่าเล่นกับพระเจ้า"
มุกไม่ขําเหรอ
เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้น แค่...
"อย่าเล่นกับพระเจ้า"
อารมณ์ขันมันเป็นเรื่องเฉพาะตัว
บางคนอาจเข้าใจ และบางคนอาจไม่เข้าใจ
เรื่องตลกบางครั้งก็อาจเฉพาะตัวมาก จนเข้าใจกันอยู่แค่สองคน
แต่เรื่องตลกมีความสําคัญนะ
ถ้าไม่มีมัน เราก็ไม่รอด
เห็นด้วยไหมล่ะ
ฉันต้องไปแล้ว
ดูแลตัวเองนะซอล
หวังว่าเรื่องตลกที่ฉันเล่า จะไม่ทําให้เธอต้องปวดหัวจนเกินไป
ผลสอบดูดีนะ ทั้งด้านการรู้คิดและข้อมูล
ก็ไม่แปลกใจ
เหลืออีกอย่าง
แค่ต้องทําตามระเบียบการ
ปฏิญาณความภักดี
ช่วยเซ็นให้ที
"จากนี้ไป ข้าพเจ้าขอปฏิญาณว่า ความพยายามทั้งหมด
จะเป็นไปเพื่อยืนยันความภักดีต่อเผ่าพันธุ์มนุษย์
จากนี้และตลอดไป จะไม่ภักดีต่อสิ่งใดอื่นอีก"
"ข้าพเจ้าจะไม่จงใจกระทําการใด
หรือเปิดเผยข้อมูลใดๆ ที่อาจสร้างความเสียหายต่อมวลมนุษยชาติ"
ไม่ ผมไม่เซ็น
ทําไม
เพราะผมไม่รู้สึกภักดีต่อเผ่าพันธุ์มนุษย์สักนิด
ถ้างั้นแล้วมารับหน้าที่นี้ทําไม
ยังไงผมก็จะตายอยู่แล้วนี่
ใครจะไปรู้
พวกเขาอาจดีกว่าพวกเราก็ได้
ผมจะสวามิภักดิ์กับเผ่าพันธุ์เราไปทําไม
ถ้าสุดท้ายแล้วพวกเขาอาจประเสริฐกว่า
พวกมันจะรุกรานโลก
จะมาพิชิตโลก น่าจะกวาดล้างเราไม่เหลือซากด้วย
นั่นคือที่ว่ากัน
แล้วไม่อยากช่วยป้องกันงั้นเหรอ
จินคิดว่าผมควรช่วย
และผมไว้ใจเธอ
ถ้าคุณอยากให้ผมเซ็นเอกสาร สวามิภักดิ์กับเธอ งั้นผมจะเซ็น
แต่กับมนุษย์เนี่ย
ไม่มีทาง
ขอบคุณที่สละเวลา คุณดาวนิ่ง
คุณเหมาะมากสําหรับโครงการขั้นบันได
ไว้จะติดต่อแจ้งขั้นตอนต่อไปเร็วๆ นี้
นี่
เขาเหมาะตรงไหน ไม่ยอมเซ็นคําปฏิญาณด้วยซ้ํา
เขาเหมาะเพราะไม่ภักดีกับเรา
แต่เขาอาจไม่จริงๆ ก็ได้
ใช่ เขาอาจเป็นงั้นจริงๆ
เพราะงั้นพวกมันต้องหาทางเก็บเขาไปให้ได้แน่ๆ
คาดว่าฝูงจักจั่นในสหรัฐฯ ปีนี้
จะแห่มามากถึงหลายแสนล้านตัว...
เหมือนครีมวิเศษเลยค่ะ
เหรอคะ น่าตื่นเต้นจังเลย
ใช่ค่ะ ใช้บํารุงความชุ่มชื้นให้กับผิว...
ทีนี้นะคะจูเลีย ช่วยหั่นแครอทเป็นเต๋าแบบนี้
แบบนี้เหรอ
สวัสดี ทาเทียน่า
มีคนบอกว่าพระองค์ไม่คุยกับเราแล้ว
เขาบอกว่าพระองค์ปล่อยให้เอวานส์ตาย
เราไม่อยากคุยกับเขาแล้ว
แต่เรายังอยากคุยกับคุณ
ทําไม ฉันสําคัญอะไร
ฉันไม่ใช่ใครเลย
ก็แค่แมลง
เรารู้ดีว่าคุณคืออะไร
คุณคือส่วนหนึ่งของสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวคุณมาก
คุณคือส่วนหนึ่งของเรา
และเราต้องการคุณ
เรียนผู้โดยสารคาเธย์แปซิฟิกไปปักกิ่ง
เที่ยวบิน CX252 เปิดให้ขึ้นเครื่องแล้วค่ะ
ท่านผู้โดยสารกรุณาไปที่เกตซี...
สวัสดี ฉันดร.เย่
เรารู้จักกันเหรอครับ
ฉันขอเปลี่ยนที่นั่งมานั่งข้างคุณแล้ว
หวังว่าจะไม่ถือสานะ
จะได้มีคนคุยด้วยบนเครื่องบิน
ก็ดี เที่ยวบินมันยาว
คุณดาวนิ่ง คุณจะต้องตอบ ยินยอมห้าครั้งเพื่อเข้ารับการผ่าตัดนี้
คําถามทั้งห้าถูกออกแบบมาเพื่อ ป้องกันไม่ให้มีการยินยอมโดยไม่ตั้งใจ
(ต้องการยุติชีวิตหรือไม่ ใช่ กด 5 - ไม่ กด 2)
ไม่ต้องรีบร้อนนะคะ
ขอบคุณครับ
ห้องนี้มัน...
น่าอยู่นะ
อือ
จิน...
ฉันบอกจินว่าไม่ต้องมา
ฉันจะไปแหลมคะแนเวอรัล
ขีปนาวุธข้ามทวีปลูกแรกจะถูกปล่อยวันศุกร์นี้
ทั้งที่นั่น ที่ไบคานัวร์ กับที่จิ่วเฉวียน
อีกสองสามอาทิตย์ ระเบิดขั้นบันไดก็จะเข้าที่ทุกลูก
พร้อมที่จะส่งอาสาสมัครออกเดินทาง
ตื่นเต้นดีนะ
งั้นไม่รบกวนละ
อ้อ ลืมถามทุกทีเลย
ได้ขอบใจเขาหรือยังล่ะ หมายถึงกับเจ้าตัวน่ะ
ที่ซื้อดาวให้ไง
วิลเป็นคนซื้อดาวให้ฉันเหรอ
อ้าว เขาไม่บอกเหรอ
เขาได้มรดกก้อนเบ้อเริ่ม
มันก็แค่กระดาษไร้ค่า
ลดราคาแล้วขายต่อซะ ไม่งั้นไม่เหลืออะไรแน่
- ไม่ใช่ ที่คิงส์อาร์มส์ต่างหาก - ผิด ที่อีเกิลแอนด์ไชลด์หรอก
เชื่อฉันสิวะ ก็ตอนนั้นน่ะ
นายคุยกับสาวคริสต์ผมทอง
ที่พร้อมจะกระทํากิจไม่สมเป็นชาวคริสต์กับนาย
แต่นายดันสะเหล่อพูดว่า ซี.เอส. ลิวอิสเป็นนักเขียนที่ห่วยแตก
แล้วเธอก็คิดว่าฉันไม่ให้เกียรติ
เพราะลิวอิสเคยดื่มกับโทลคีนในห้องนั้น
- เออ นายพูดถูก - ขอบใจ
ที่อีเกิลแอนด์ไชลด์จริงด้วย
แต่เขาก็เขียนหนังสือโคตรห่วย
เอ้อ
รอไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา
วิล
(ต้องการยุติชีวิตหรือไม่ ใช่ กด 5 - ไม่ กด 2)
โอเค แต่เอาจริงนะ...
นายควรคิดให้ดีๆ ก่อนว่ามันจะเป็นยังไง
นายจะล่องลอยไปในอวกาศเวิ้งว้างเยือกแข็ง
ไม่มีชีวิต แต่ก็ยังไม่ตาย
อาจนับพันปี หรืออาจตลอดไป
และตลอดเวลานั้นฉันจะไม่รู้ตัว
พูดง่ายๆ ไม่ต่างกับตาย ซึ่งเดี๋ยวฉันก็จะตายอยู่แล้วนี่
ไม่ วิล นั่นมัน...
นั่นมันในสถานการณ์ที่ดีที่สุด
เพราะถ้ามันเจอนาย มันจะสร้างนายขึ้นใหม่
หรือไม่ก็แปลงนายเป็นโปรแกรม
แล้วสื่อสารกันผ่านอินเทอร์เฟส
มองไม่เห็น ไม่ได้ยิน ไม่มีความรู้สึก
เหมือนเป็นอ่างลอยตัว ใส่คําถามเข้าไป แล้วคําตอบก็ออกมา
ไม่ถามความสมัครใจนายด้วย
มันจะอ่านใจนายเลย
งั้นก็แค่ได้อ่านบันทึกไม่ลับของคนไม่มีค่า
จบแล้วปิดเครื่อง กลับไปตายใหม่
โอเค แต่มันอาจไม่ใช่อ่างลอยตัวก็ได้
วิล พวกนั้นจะอยากรู้ทุกอย่าง เกี่ยวกับการเป็นมนุษย์
และทางเดียวที่จะรู้ได้ อาจเป็นการทดลองกับนาย
พวกนั้นจะพานายกลับไป
ทดลองกับนายเพื่อเรียนรู้
ประสบการณ์ของมนุษย์
- อะไรทําให้เราสุข - ฟังดูไม่เลวอยู่นะ
อะไรทําให้เราทุกข์
อะไรทําให้ทุกข์มากเสียจน เอามาใช้เป็นอาวุธทําร้ายมนุษย์ได้
ทํายังไงให้เราเหนื่อย
ทํายังไงให้เรากลัว
ทํายังไงให้เราเจ็บปวด
ทํายังไงให้ทรมาน
เราทนรับได้แค่ไหน
พวกนั้นจะทําอะไรนายก็ได้
อาจทดลองจนถึงขีดสุดหรือเกินกว่านั้น
แต่นายไม่มีสิทธิ์ตาย
หรือถ้าตาย ก็ชุบชีวิตกลับขึ้นมาใหม่
อาจทําได้นานเป็นเดือน
หรือเป็นศตวรรษ หรือเป็นหมื่นปี
ซอล เขาจะทําแบบนั้นไปทําไม
กูจะไปรู้เหรอ กู...
เราไม่รู้ว่าพวกมันเป็นอะไร
และเราก็อาจไม่มีทางรู้ได้
แต่เทียบกับเราแล้วก็เหมือนที่มันบอกไว้
เราเป็นแมลง
แมลงมันไม่รู้เรื่องหรอก ว่าทําไมถึงโดนทําร้าย มันเป็นแมลง
ใช่ไหม อาจโดนคนกําจัด หรืออาจอยู่ในห้องเรียนวิทยาศาสตร์
หรืออาจโดนเด็กเกเรเด็ดขาสนุกๆ
อย่าคิดจะไปเข้าใจ
แค่อย่าเข้าไปใกล้มันก็พอ
(ใช่ กด 2 ไม่ กด 4)
กี่ทีแล้ว
เมื่อกี้สี่
ต่อไปเป็นอันสุดท้าย
มันอาจไม่แย่อย่างที่นายบอกก็ได้
ฉันอาจเป็นเหมือนสัตว์เลี้ยงแทนก็ได้
หรือไม่ก็เป็นตัวสร้างความบันเทิง
นายทําอะไรเพื่อความบันเทิงล่ะ
ชอบหนังเรื่องอะไรที่สุด
โรงแรมผีนรก
จะมีสักกี่คนที่ได้มีโอกาสแบบนี้
ได้มีโอกาสบอกลาเพื่อนรักให้เรียบร้อย
ไม่กี่คนหรอก
ฉันไม่ค่อยมีเพื่อนมาแต่เด็ก
แต่มีแค่พวกนายก็มากพอสําหรับฉันเสมอมา
วิล ฉันจะคิดถึงนายนะ
ดี
ถ้าพวกนั้นชุบชีวิตให้ ฉันก็จะคิดถึงนาย
(ต้องการยุติชีวิตหรือไม่ ใช่ กด 6 - ไม่ กด 1)
ฉันเดินขึ้นไปเองได้
ถ้าไม่ถือสา ฉันขออยู่ลําพังสักสองสามนาทีได้ไหม
ก็ได้
ขอบคุณ
อีกสิบนาทีผมจะตามขึ้นไป
สวัสดี ดร.เย่
ทาเทียน่า
ดีใจนะคะที่ได้เจอคุณ
เจ้าหน้าที่คอลลินส์อยู่ไหน
นั่นชื่อเขาเหรอ
ฉันนึกว่าพระองค์ทอดทิ้งเราไปแล้ว
ไม่ใช่ทุกคน
ขอโทษนะที่เธอต้องมาไกลถึงที่นี่ เพื่อทําสิ่งที่ฉันเองก็จะทําอยู่แล้ว
ไม่
ไม่ได้นะ
มันจะเลวร้ายมากนะ ถ้าโดดลงไป
อาจไม่ตายทันทีด้วยซ้ํา
ขอร้องละค่ะ
ฉันให้จุดจบที่ดีกว่านี้ได้
จุดจบที่นุ่มนวล
ที่งดงาม
งั้นขอนั่งสักพักก่อนได้ไหม
ได้สิคะ
ตอนอายุเท่าเธอ ประเทศนี้เคยงดงามที่สุดในโลก
ทุกอย่างจะดีขึ้นเมื่อพระองค์มาถึง
แน่นอนจ้ะ
พระองค์ได้บอกไหมว่าส่งเธอมาหาฉันทําไม
คุณรู้ไหมคะ
อาจแค่ถึงคราวของคุณแล้วก็ได้
หน้าที่ของคุณลุล่วงแล้ว
งั้น
ฉันดีใจที่พระองค์ยังไม่ลืมฉัน
ค่ะ เหมือนกัน
ฉันอยากเห็นดวงอาทิตย์ตกดินที่นี่อีกสักครั้ง
เราดูด้วยกันได้ไหม
จะดีมากเลยค่ะ
คุณทํางานหนัก
มานานมากแล้ว
ควรได้พักผ่อนเสียที
คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล