Nin sequera sabemos como son.
Como derrotamos alguén que non podemos imaxinar?
Claro que podemos imaxinalos.
Eu estou a imaxinalos agora mesmo, pero igual a pregunta non é esa.
A pregunta non é como os derrotamos nós,
senón os nosos descendentes.
Dentro de moitas xeracións.
- Hai que ver isto? - ...non é como gañar.
A pregunta que algúns expertos fan...
Non che parece deprimente?
O que?
Como que o que?
Que haxa extraterrestres?
Hai unha invasión.
Chámannos insectos.
Igual o somos.
Eu non son tal.
Tes moitos flirts dunha noite?
Por que o dis?
Lembras o meu nome?
Claro.
Vale. Podes pedirme un Uber?
Saul.
Hai 400 anos os meus devanceiros
estarían en África, a maioría.
Imaxinábanme nun mundo así? Non.
Logo por que me ía anguriar polo mundo de dentro de 400 anos?
Non podo controlalo.
Se os nosos devanceiros pensasen así, non estariamos aquí.
En serio? Cres que hai 400 anos na campiña irlandesa...
- Non son de aí. - Vale.
Cres que andaban a preguntarse que faría a súa tataraneta algún día?
Bárbaro, xa o pillo. Es un escéptico.
- A canto está? - A dous minutos.
Mira, non vou ter fillos.
A miña estirpe remata comigo, non penso no futuro remoto.
Pero hai outra xente no mundo, dáste conta diso, non?
Coma min.
Quero fillos, penso no futuro.
Xa, claro, e paréceme ben.
Ai, grazas, sabio que non lembra o meu nome.
E se tiveses un fillo?
E ese fillo tivese fillos? Ao final, a humanidade extinguirase.
Os extraterrestres darán igual.
- Que dous minutos máis longos. - Está a nada, un Prius gris.
Coidado!
Nora.
Síntoo por Nora.
Erades moi amigos?
Es poli?
Non exactamente.
Estou arrestado?
E logo por que o ías estar?
Cometiches algún delito?
Tranquilo, son amigo de Auggie.
Coñezo a túa amiga Jin.
Sinto dicircho, sei o que lles pasou a Jack e Will.
Tivestes un ano moi duro.
De que falastes ti e Ye Wenjie no cemiterio?
- Que carallo é isto? - A ver.
Ye Wenjie quedou cunha persoa antes de marchar, e fuches ti.
Tres días despois, mátana en China.
- O que? - Cun dos meus homes.
Está morta?
Que a mataran implica iso, si.
E logo, alguén tenta matarte.
Ninguén tentou matarame, houbo un accidente.
O coche que bateu contra Nora era autónomo.
- Sen condutor. - Sei o que significa autónomo.
Os dous coches que chocaron tamén eran autónomos.
Temos razóns para pensar que alguén ou algo
accedeu aos tres sistemas de a bordo segundos antes do accidente.
E temos aínda máis razóns para crer que ti eras o albo.
De quen?
Velaí a cuestión, non é?
Un rapaz en monopatín bateu contra ti, por iso estás vivo.
Non sei que está pasando.
Créote.
Cinco minutos.
Pon iso.
A proba de balas.
Non me vas contar o que pasa?
O noso traballo é levarte ao teu destino san e salvo.
Cal é o meu destino?
Explicarancho todo ao chegarmos.
A familia de Nora sábeo?
Aos pais dixéronlles que morreu nun terrible accidente.
Pero non é certo.
Supoño que coñecerte foi un terrible accidente.
Veña, vou durmir.
Aconsélloche que fagas o mesmo.
Tes un día longo por diante.
Quero estas sementes na cápsula de Escaleira.
Millo.
Trigo.
Esta é de chiles?
Adora o picante.
Non.
Por que? Pesan 18 gramos.
Reducimos cada miligramo que podemos da cápsula.
Ben o sabes.
- Fai coma se pesase 18 g máis. - Pero non é así, ou?
A maior peso, menor velocidade media da nave,
o que atrasará o encontro co inimigo.
Dixéchesmo ti, lémbralo?
Ademais, agora só é un cerebro.
Sen boca nin estómago. Que sentido ten?
Pedireillo a alguén con máis autoridade.
- Non coñeces ninguén. - Pois renuncio.
Non tal.
- Non podes impedirmo. - Non podo, non.
Mais non o farás.
A única ciencia que se financia é para a defensa planetaria.
Se xa non queres ser científica, marcha.
Levo membros clave do proxecto ao lanzamento en cabo Canaveral.
Gárdoche un sitio.
Durmiches algo?
Benvindo á casa.
Señor Durand.
Chámome Sebastian Kent. Un pracer coñecelo.
Sei que foi un día duro.
Espero que lle poidamos facilitar as cousas.
Vaime contar o que pasa?
Non estou autorizado,
pero contaranllo os de arriba, prométollo.
Acompáñame?
Estivo algunha vez na ONU?
Coa clase.
Listo. Despexado!
O cuarto de meditación.
Mandouno construír Dag Hammarskjöld
para atopar a paz en medio de calquera crise.
Tróuxenlle un traxe, cámbiese antes da cerimonia.
Elixín o talle a ollo.
- Non se vai cambiar. - Que cerimonia?
É un momento histórico.
A presentación do proxecto.
Se entendo ben, estou a cargo da súa seguridade.
Irá co que leva posto.
De acordo.
Xa imos tarde.
Que cerimonia?
A cuarta reunión do Consello de Defensa Planetaria
chegou ao último punto do programa.
O anuncio do Proxecto Valo.
Estamos en guerra.
Poden faltar séculos para a batalla,
mais os San-Ti declaráronnos a guerra
e temos de defendernos.
Para eles somos un libro aberto que poden ler cando queren.
A humanidade non ten segredos.
Todas as reunións, as conversas
e a memoria de todos os ordenadores.
Os sofóns ven e oen o que queren,
cando queren.
Son espías invisibles perfectos.
Enfrontámonos a un inimigo moito máis poderoso ca nós.
Un inimigo para o que somos insectos.
Un inimigo que observa todos os nosos movementos.
Entón...
como podemos gañar?
Como lle ocultamos os segredos a un adversario que todo o ve,
que está a nos observar arestora?
Mais o que dixen antes é errado.
A humanidade segue a ter segredos.
O poder dos sofóns é enorme, mais non son todopoderosos.
Non poden lernos a mente.
Esa é a base do que denominamos Proxecto Valo.
Escollemos tres persoas para formular e dirixir plans estratéxicos.
Desenvolverán estes plans só na súa mente,
sen compartilos con ninguén até o momento de executalos.
Chamarémoslles valos,
o antigo nome co que os budistas designaban a quen meditaba.
Concederémoslles unha grande autoridade
que lles permitirá aproveitar todos os nosos recursos.
Sempre que non infrinxan o dereito internacional,
non precisan dar explicacións das súas accións e ordes,
por incomprensible que resulte o seu comportamento.
Ben, en nome das Nacións Unidas,
o primeiro valo é o xeneral Hou Bolin.
Os seus libros sobre historia militar estúdanse en todo o mundo.
Demostrou a súa pericia,
tanto en gañar conflitos como en pórlles fin de xeito pacífico.
O segundo valo é a profesora Leyla Ariç.
A profesora adquiriu relevancia na loita contra o Dáesh en Al-Raqqa.
Ten unha dilatada experiencia en librar e gañar batallas asimétricas.
E, por último, o terceiro valo.
Saul Durand.
Señor Durand, se non lle importa.
Saul Durand.
Un físico formado en Oxford
que estudou con algunhas das mentes máis brillantes.
Estas tres persoas foron escollidas
para a misión máis complicada da historia da humanidade.
Ao asumiren esta pesada carga,
pasarán sós os longos anos,
dándolle as costas a calquera que...
Falo en nome de toda a humanidade
e ofrézolles o máis profundo respecto e gratitude.
É un erro.
Pode.
Non o saberemos até dentro de moito.
Non ten sen sentido, son un investigador de perfil baixo.
Leyla Ariç? É unha heroína.
A xente ten pósters dela guindados no cuarto, pero eu?
Por que eu?
Lembre sempre que nos teñen de ollo.
Sobre todo agora, o inimigo sempre o terá de ollo.
Por que o elixiron?
Digamos que o inimigo sabe por que.
Non son especial.
Para eles si.
Eles? O inimigo?
Ninguén me preguntou se quería. Ninguén me explicou nada.
- De llo preguntar, viría? - Claro que non.
Por iso non preguntamos.
- Négome. - Pode.
Rexeito o cargo de valo.
Rexeito todos os poderes outorgados.
Non o farei, de acordo?
Non son o home que buscan.
De acordo.
Comprendo.
Podo marchar, logo?
Pode facer o que queira.
Fóra podería haber perigo. Vouche buscar escolta.
- Non tal. - Durand.
Non son un valo.
Nunca o serei, así que, se non estou arrestado,
gustaríame marchar.
Só.
Só podemos facer o que nos pide.
As normas son claras.
Déixame acompañarte ao menos.
Non.
Traede unha puta ambulancia xa!
Vaste pór ben. Só tes que respirar, si?
E aguantar.
Veña, así.
Así.
Nin moito nin pouco.
Tiña unha carpa vermella, podes confiar en min.
Edgar, que non morra. Estamos?
Si.
Grazas.
Boa sorte.
Si?
Como de grave?
Xa.
De acordo, Clarence, que non volva suceder.
Este ano, as cigarras regresaron en números récord,
un fenómeno debido ao quecemento global.
Os labregos temen non poder protexer os cultivos,
xa que segundo os expertos pódense acadar 1,5 millóns de insectos por acre.
Ei!
Que fas?
Que tal estás?
Tes unha costela rota e unha hemorraxia interna.
Non está mal tendo en conta que che dispararon cun fusil 338.
- Salváchesme a vida. - Salvoucha a funda a proba de balas.
Eu cagueina.
O meu traballo é protexerte.
Se acabas aquí, é que moi ben non o fago.
Non, a culpa foi miña.
Querías protexerme e non te deixei.
Agora vasme deixar?
Grazas.
A policía atrapou o francotirador.
Haberá máis.
Gustaríame velo.
Queres ver o tipo que tentou matarte?
Por que?
Coñece o teu inimigo.
Díxoo Sun Tzu, non?
Eu que sei, sonche de Manchester.
Quero falar con el.
A ver, é que iso non é cousa miña.
Eu levo a seguridade, non organizo reunións con asasinos.
Déixame preguntar.
Grazas.
Es un valo.
Os teus desexos son ordes.
Xa, pero non son tal.
Rexeiteino.
Agora vaime sorrir todo o mundo así?
Así, como?
Como se soubesen algo de min que non poden dicir.
Ou como se eu soubese algo que non podo dicir.
Un momento.
Que raio pasa?
Non ten sentido volver revisar as cifras...
Deixáchesme e pasóuseche dicirmo?
...nanosegundo, estamos fodidos. E todo para nada.
- Non entendo. - A coordinación das detonacións.
Non, non entendo o que nos pasou.
Non, agora non teño tempo.
- Non, tes tal. - Non.
Tes cinco horas e estás nun avión comigo.
É por Will?
Claro que é por Will.
Roubeille as últimas semanas de vida
e ímolo lanzar ao espazo nunha misión sen probar.
Igual nin dá engalado.
Sabes o complicado que é?
- Entendes algo disto? - Entendo...
Ao chegar ao espazo, cómpre despregar a vela de radiación no momento xusto.
E despois, pasar por 300 bombas atómicas,
polo lugar exacto no momento xusto.
É coma enfiar unha agulla 300 veces seguidas
a centos de quilómetros por segundo.
Xa, vin os diagramas...
A cápsula non pode sufrir danos nas detonacións.
- As súas posibilidades de... - Non é el.
Que?
Segues a falar del.
Mais non é Will.
Will morreu.
Non tal.
É un cerebro vivo conservado a 150 graos baixo cero.
Jin...
Se os San-Ti o recollen,
sabes o doado que é reconstruírlle o corpo coa súa tecnoloxía?
Que posibilidades hai?
Non son cero.
Queríalo.
E quéroo.
Segue vivo.
Espero que funcione.
De verdade.
Xente de todo o mundo faise hoxe a mesma pregunta.
Quen é Saul Durand e por que o...
Deixádesnos sós?
Eu quedo.
Este señor sabe o que fai.
Que tes na cara?
Puxen resistencia.
Estás ferido?
Estou ben.
Síntocho.
Disparáchesme cun rifle.
E séntelo?
Sinto que non che dese na cabeza.
Así eu cumpriría a miña misión
e ti zafaríaste da túa.
Eu xa me zafei.
Díxenllo á secretaria xeral.
Rexeitei o cargo de valo.
Os teus superiores malgastáronte.
Es raro.
Só che digo a verdade.
Creste intelixente?
Non tes a culpa.
Eu tamén pensaba que o era antes de saber a verdade.
Cal?
Dis que son os meus superiores, mais tamén son os teus.
Se tan superiores son, que máis lles dá que viva ou morra?
Non sei.
Tentaches matar un descoñecido
por orde de extraterrestres descoñecidos.
Por que?
Que carallo che pasa?
Son un soldado do exército do Señor.
- Vai amodo. - Estou ben.
Para quen traballas?
Primeiro para o MI5, despois a SIA
e agora o PDF.
Non, non era así.
PDC?
- C... só son letras. - Cal é o teu traballo?
Agora? Protexerte.
Dous intentos de acabar coa túa vida en 48 horas.
Quero marchar, quero ir para a casa.
Vale.
Das viaxes encárgase Kent. Agarda.
Señor Durand, alégrame velo en pé. Como está?
Cal é a súa función?
Son o seu enlace co Consello de Defensa Planetaria.
CDP.
Enlace?
Si, señor.
Mais xa non son un valo.
Claro que non, señor.
O Proxecto Valo xa é público, non si?
Si, agora sábeo todo o mundo.
E saben que rexeitei o cargo.
Saben, formaba parte do anuncio.
E que dicía?
Ao remate da sesión especial da ONU,
Saul Durand rexeitou o posto e a misión de valo.
Por que segue aquí, logo?
Son o seu enlace.
Desculpe, é só que non...
Non nos entendemos.
Non son un valo.
Non, señor.
Rexeitei a oferta.
Rexeitou, si.
Quero ver a secretaria xeral.
Está a esperalo.
Quero marchar á casa.
Non son unha experta,
mais dubido que a súa casa cumpra os novos requisitos de seguridade.
Se non son un valo, para que os necesito?
Non sei se importa que o sexa de verdade.
O que importa é o que cre a xente.
E quen non é xente.
- Cre que nos observan? - Creo.
Logo entenden que rexeitei o cargo.
Talvez.
Talvez?
O traballo dun valo lévase a cabo en segredo,
na soidade da mente.
Non sei o que ten na mente.
Eles tampouco.
Non quero este traballo.
Non me estraña, é horrible.
Por que me elixiron?
E non me diga que nos observa o inimigo, porque tanto me ten.
Non fun á guerra.
Só pelexei unha vez aos 12 anos
e Khari Shavers deume unha malleira.
Non teño nin zosca de combater extraterrestres.
E non chegan até dentro de 400 anos.
Logo, por que non acougamos
e fumamos un peta, porque daquela xa estaremos mortos.
Teño pensado o mesmo moitas veces,
pero debémosllelo aos nosos descendentes.
Por que me elixiron?
- Ninguén o sabe. - Que?
Ninguén o sabe.
Algún motivo terían para elixirme
entre oito mil millóns de persoas.
Si, pero só indirecto.
Ninguén sabe o motivo real.
Terá que atopar a resposta.
E iso que quere dicir?
Arruináronme a vida
e agora vénme con estas lerias?
E ben que llo sinto.
Cal é a razón indirecta?
Coido que a saberá ao seu debido tempo.
Foi un pracer volver velo, señor Durand.
No futuro, o señor Kent encargarase de todo o que precise.
Con vostede arriscamos moito.
E non creo que eu viva abondo para ver se pagou a pena,
pero espero que si.
Sr. Kent?
Si, Sr. Durand.
Mañá lanzan o meu amigo ao espazo.
Gustaríame velo.
Claro, Sr. Durand.
SE UN DE NÓS SOBREVIVE, TODOS SOBREVIVIMOS.
Cápsula asegurada, telemetría de carga normal.
Soportes selados e listos.
Recibindo luz verde das 300 bombas.
Todas en posición para a traxectoria da sonda.
Estacións listas para o lanzamento. Preparados para retomar a conta atrás.
Dezaoito gramos.
Que?
Se poden clonar o seu corpo, que é copiar unhas sementes.
Non quererás que pase fame.
Están dentro?
Trigo, millo, ervellas, chiles.
Seica lle gusta o picante.
Faltan 15 segundos.
Que che fixo cambiar de idea?
Dez, nove,
oito, sete, seis,
cinco, catro,
tres, dous, un.
Saul.
Desculpa.
É seguro que esteas aquí?
A proba de balas.
Vaia.
Xa chegou ao espazo?
Case, está na exosfera.
Tiveches sorte.
Seino.
Quéreno morto.
Por iso sabemos que é valioso, non si?
O inimigo do meu inimigo.
Pasarás o resto da vida esposado a ese mozo.
Paréceche ben?
Teño outra opción?
Non.
Paréceme ben, logo.
Alégrame que esteas ben.
Grazas.
Faltan dúas horas para que a cápsula chegue á primeira detonación.
Tomamos o aire?
Vai contigo a todas partes, eh?
É parte do trato.
Lémbraste do ano pasado,
preocupados polo carallo que nos preocupase daquela?
Quero volver atrás no tempo e darme un moquete.
Un xeneral chinés, unha heroína de guerra kurda
e Saul Durand?
Xa, non?
Non ten sentido ningún.
- Non che dixeron o motivo? - Non.
Pero teño unha idea.
Boh, é unha parvada.
Tes falado con Auggie?
Non, por? Está ben?
Odia o que lle fixemos a Will.
Eu odio o que lle fixemos.
Tomou unha decisión.
E por ti faría o que fose.
Deus, canto te quería.
- Desculpa, que cretino, pero... - Non.
Queríate.
Oxalá algún día me queiran tanto.
Se cadra, xa te queren.
SAN LUIS POTOSÍ, MÉXICO
Separación do propulsor de primeira fase.
Expulsión de propulsor en dez, nove, oito,
sete, seis,
cinco, catro, tres, dous, un.
Expulsión dos propulsores un, dous, tres e catro completada.
Esperando confirmación telemétrica
para despregar a vela e aproveitar as detonacións.
Vela despregada con normalidade.
Aceleración da sonda por sucesivas detonacións.
Logrouno.
Hostia.
Achegámonos á primeira detonación.
Esperando detonación en dez,
nove, oito, sete, seis,
cinco, catro
tres, dous, un.
Primeira detonación lograda.
O navegación indica que a cápsula vai a 57 quilómetros por segundo.
Segunda detonación en cinco, catro, tres, dous, un.
A telemetría da segunda é boa.
A velocidade é de 68 quilómetros por segundo.
Agora está a voar.
Terceira detonación en cinco, catro, tres, dous, un.
Terceira detonación lograda.
Agora indica 80 quilómetros por segundo.
Recibimos boa telemetría da nave. Os valores termais...
Os sistemas amosan marxe de potencia positiva.
Atención, anomalía detectada.
A traxectoria desvíase dos valores previstos.
Procedemos a revisalo.
Equipo de GNC,
confirmades os datos co Doppler de Green Bank?
Inclinación...
Podedes confirmalos cos datos do IMU?
Non teño nin idea, pero é Hou Bolin. Se o quere, conseguídello.
Claro, señor Wade. Ocupámonos decontado.
Esperamos que goce do voo, señor Wade.
Lamentamos o fracaso do Proxecto Escaleira.
Queriamos coñecer o Sr. Downing.
E a vostede esperamos coñecelo, se a hibernación funciona.
Os humanos son moi fráxiles.
Se me observades, é que algo estou a facer ben.
É un líder forte.
Saiba que haberá lugar para vostede cando cheguemos.
Forma parte do noso plan.
Sempre o acompañaremos.
En cada sitio que entre, aí estaremos a esperalo.
Verá o que queiramos que vexa.
Até o día en que morra.
Canto cres que quedará flotando por aí?
Segundo o rumbo final,
acadará outra estrela dentro duns 6000 anos.
Non caerá no seu pozo gravitacional.
Igual outros cinco millóns de anos até abandonar a Vía Láctea.
Vaia par de cabróns máis tristes.
Deixa os sermóns, meu. Paso de merdas de Henrique V.
Eu fixen de Henrique V en terceiro.
Recibín boas críticas no periódico do colexio.
Ás veces, a depresión é unha reacción acaída ao que pasa no mundo.
Arre carallo.
Perdes varias batallas e réndeste na guerra?
Non o entendes.
Wade dixo que a sonda era máis rápida ca ningún outro obxecto humano.
Foi un fracaso.
Tedes visto deses filmes bélicos
nos que os avións dos aliados engalan dun portaavións?
Cantos pilotos morreron antes de logralo?
Sabes que aínda somos millóns de veces máis lentos ca os San-Ti?
Somos lentos, parvos e morremos fácil.
Somos insectos.
Veña, imos dar unha volta en coche.
- Non quero. - Xa.
Traede o ron.
Odiamos os insectos.
Tentamos acabar con eles desde sempre.
Botamos pesticidas desde os avións,
poñemos veleno no chan,
probamos a esterilizalos.
Esmagámolos, esnaquizámolos, pisámolos.
Mirade ao redor.
Non van a ningures.
Polos insectos.
Hai que volver.
Temos traballo.
Subtítulos: Jeiry Castellano