Nawet nie wiemy, jak wyglądają.
Jak pokonać wroga, który wymyka się wyobraźni?
To nie tak, że nie możemy go sobie wyobrazić.
Ale może zadajemy niewłaściwe pytanie.
Nie chodzi o to, jak my możemy ich pokonać,
ale jak mogą to zrobić nasi potomkowie.
Dzieci naszych dzieci za kilkanaście pokoleń.
- Musimy tego słuchać? - ...jak wygrać.
Eksperci zastanawiają się...
Nie dołuje cię to?
Co?
„Co?”
Kosmici.
Trwa inwazja obcych.
Mają nas za insekty.
Może słusznie.
Nie jestem insektem.
Lubisz przygodny seks, co?
- Czemu tak myślisz? - Pamiętasz moje imię?
Oczywiście.
Zamówisz mi ubera?
Saul.
Gdzie byli moi przodkowie 400 lat temu?
Większość gdzieś w Afryce.
Nie wyobraziliby sobie mnie tutaj.
Czemu mam się przejmować tym, co będzie za 400 lat?
Nie mam nad tym kontroli.
Gdyby nasi przodkowie tak myśleli, nie byłoby nas tu.
Poważnie?
Myślisz, że 400 lat temu na polach w Irlandii...
Nie jestem Irlandką.
Myślisz, że zastanawiali się,
co będzie robić ich praprapraprawnuczka?
Świetnie. Rozumiem. Jesteś cynikiem.
- Za ile ten uber? - Dwie minuty.
Nie będę mieć dzieci.
Mój ród się zakończy, więc nie martwię się o przyszłość.
Na świecie są jeszcze inni ludzie.
Jak ja.
Chcę mieć dzieci. Martwię się.
Jasne, masz prawo.
Dzięki, mądralo, który nie pamięta mojego imienia.
A jeśli będziesz mieć jedno?
I ono też tylko jedno.
W końcu ludzkość wyginie.
Nie ma co się martwić o kosmitów.
- To najdłuższe dwie minuty mojego życia. - Nadjeżdża. Srebrny prius.
Uwaga!
Nora.
PROBLEM TRZECH CIAŁ
Przykro mi z powodu Nory.
Byliście blisko?
Jesteś gliną?
Nie do końca.
Jestem aresztowany?
Dlaczego miałbyś być?
Popełniłeś przestępstwo?
Wyluzuj. Jestem starym znajomym Auggie.
Znam twoją kumpelę, Jin.
Wiem też, co stało się z Jackiem i Willem.
To był dla was ciężki rok.
O czym rozmawiałeś z Ye Wenjie na cmentarzu?
- O chuj tu chodzi? - Widzisz.
Przed wyjazdem z kraju Ye Wenjie spotkała się tylko z tobą.
Trzy dni później zabito ją w Chinach.
- Co? - Ją i jednego z moich ludzi.
- Ye Wenjie nie żyje? - Tak się kończą zabójstwa.
Dziś ktoś chciał zabić ciebie.
Nikt nie chciał mnie zabić, to był wypadek.
Auto, które wjechało w Norę, było autonomiczne.
Samosterujące.
Wiem, co to znaczy.
Te dwa auta, które się zderzyły, też były autonomiczne.
Mamy powody, żeby sądzić, że ktoś lub coś
zhakowało komputery pokładowe tych aut
chwilę przed wypadkiem.
Są też powody, żeby sądzić, że celem byłeś ty.
Czyim celem?
Świetne pytanie.
Żyjesz dlatego, że wpadł na ciebie jakiś dzieciak na deskorolce.
Nie wiem, co się dzieje.
Wierzę ci.
Pięć minut.
Załóż to.
Jest kuloodporne.
Nie powiesz mi, co się dzieje?
Naszym zadaniem jest bezpiecznie dowieźć cię do celu.
Jakiego celu?
Na miejscu ktoś ci wszystko wyjaśni.
Ktoś powiadomił rodzinę Nory?
Jej rodzicom powiedziano, że ich córka zginęła w wypadku.
Ale to nieprawda.
Tym wypadkiem było spotkanie z tobą.
Dobra, idę spać.
Tobie też radzę.
Przed tobą wielki dzień.
Umieść te nasiona w kapsule.
Kukurydza.
Pszenica.
- To papryczka chili? - Uwielbia pikantne.
Nie.
Czemu nie? Ważą 18 gramów.
Zredukowaliśmy wagę kapsuły o każdy zbędny miligram.
Dobrze o tym wiesz.
- Mózg mógłby być o 18 gramów cięższy. - Ale nie jest.
Dodatkowy ciężar wpłynie na zmniejszenie prędkości sondy,
co opóźni spotkanie z flotą wroga.
Sama mi to mówiłaś.
Został z niego tylko mózg.
Nie ma ust ani żołądka. Po co to?
Zwrócę się do kogoś wyżej.
- Nie znasz nikogo wyżej. - Więc odejdę.
- Nie. - Nie zabronisz mi.
Masz rację.
Ale nie odejdziesz.
Żadna gałąź nauki poza obroną planety nie dostaje finansowania.
Jeśli chcesz być naukowczynią, nie masz wyboru.
Zabieram ważnych członków projektu na start z przylądka Canaveral.
Zajmę ci miejsce.
NIE BUDŹ NIEDŹWIEDZIA
Spałeś?
Witaj w domu.
Panie Durand.
Jestem Sebastian Kent. To zaszczyt pana poznać.
Za panem trudny dzień.
Liczę, że odtąd wszystko pójdzie gładko.
To pan wyjaśni mi, co się dzieje?
Nie jestem do tego uprawniony.
Góra wszystko panu wyjaśni. Obiecuję.
Proszę za mną.
Był pan kiedyś w ONZ-ecie?
Na wycieczce szkolnej.
Przyjąłem. Czysto.
Pokój do medytacji.
Powstał na życzenie Daga Hammarskjölda,
który odnajdywał tutaj spokój w chwilach kryzysu.
Przed ceremonią proszę przebrać się w garnitur.
Powinien pasować.
- Zostanie w tym. - Jaką ceremonią?
To doniosłe wydarzenie.
Przedstawimy projekt światu.
To ja odpowiadam za jego ochronę.
Zostanie w kombinezonie.
W porządku.
I tak się spóźniamy.
Co to za ceremonia?
Czwarte spotkanie Rady Obrony Planety
dotarło do ostatniego punktu programu.
Ogłoszenia projektu Wpatrujących się w Ścianę.
Trwa wojna.
Do bitwy dojdzie za setki lat,
ale San-Ti wypowiedzieli nam wojnę,
więc musimy się bronić.
Jesteśmy dla nich jak otwarta księga.
Ludzkość nie ma przed nimi tajemnic.
Każde spotkanie, każda rozmowa,
pamięć każdego komputera.
Sofony widzą i słyszą, co zechcą
i kiedy zechcą.
To doskonali niewidzialni szpiedzy.
Mierzymy się z wrogiem o wiele potężniejszym od nas.
Wrogiem, który ma nas za insekty.
Wrogiem, który obserwuje każdy nasz ruch.
A więc
jak możemy wygrać?
Jak zachować tajemnicę przed wrogiem, który widzi wszystko,
który obserwuje nas w tej chwili?
To, co powiedziałam wcześniej, nie jest prawdą.
Ludzkość wciąż ma tajemnice.
Sofony są potężne, ale nie wszechmocne.
Nie potrafią czytać nam w myślach.
To podstawa projektu Wpatrujących się w Ścianę.
Wybraliśmy trzy osoby, które ułożą i zrealizują plany strategiczne.
Opracują te plany we własnych umysłach,
nie dzieląc się nimi z nikim,
póki nie nadejdzie czas ich realizacji.
Nazwa Wpatrujący się w Ścianę
pochodzi od buddyjskiego określenia na myślicieli.
Wpatrujący się w Ścianę otrzymają ogromną władzę.
Będą mogli korzystać z nieograniczonych zasobów.
O ile nie będą łamać prawa międzynarodowego,
nigdy nie będą musieli tłumaczyć się ze swoich działań i żądań,
choćby były one zupełnie niezrozumiałe.
Z upoważnienia Organizacji Narodów Zjednoczonych
pierwszym Wpatrującym się w Ścianę zostaje generał Hou Bolin.
Z książek generała Hou naucza się historii wojskowości na całym świecie.
Ma on ogromne doświadczenie
zarówno w wygrywaniu konfliktów, jak i w ich pokojowym rozwiązywaniu.
Drugą Wpatrującą się w Ścianę będzie profesor Leyla Ariç.
Pani profesor zyskała rozgłos po walce z ISIS w Ar-Rakce.
Jest bardzo doświadczona
w prowadzeniu i wygrywaniu konfliktów asymetrycznych.
I wreszcie trzeci Wpatrujący się w Ścianę.
Saul Durand.
Panie Durand, proszę iść.
Saul Durand.
Wykształcony w Oksfordzie fizyk,
który współpracował z najwybitniejszymi naukowcami naszych czasów.
Te trzy osoby zostały wybrane
do najtrudniejszej misji w historii ludzkości.
Dźwigając ciężar tego zadania,
spędzą długie lata w samotności,
odgradzając się od wszystkich, których znają.
W imieniu całej ludzkości
pragnę okazać im najgłębszy szacunek i wdzięczność.
To pomyłka.
Być może.
Jeszcze długo się o tym nie przekonamy.
To bez sensu. Jestem zwykłym naukowcem.
Leyla Ariç jest bohaterką.
Studenci wieszają jej plakaty w akademikach, ale ja?
Dlaczego?
Panie Durand, nie może pan zapominać, że jesteśmy obserwowani.
Zwłaszcza teraz wróg już nigdy nie spuści pana z oczu.
Dlaczego pana wybrano?
Powiedzmy, że wróg wie dlaczego.
Nie jestem wyjątkowy.
Dla nich pan jest.
„Dla nich”? Dla wroga?
Nikt mnie nie pytał o zgodę. Nikt niczego mi nie wyjaśnił.
- A zgodziłby się pan? - Jasne, że nie.
Dlatego nie pytaliśmy.
- Odmawiam. - Ma pan do tego prawo.
Odrzucam rolę Wpatrującego się w Ścianę.
Zrzekam się wszystkich jego przywilejów.
Nie podejmę się tego.
Źle wybraliście.
Dobrze.
Rozumiem.
Mogę odejść?
Może pan robić wszystko.
Na zewnątrz może być niebezpiecznie. Wezwę ochronę.
- Nie trzeba. - Proszę pana.
Nie jestem Wpatrującym.
Odmówiłem, więc o ile nie jestem aresztowany,
chciałbym odejść.
Sam.
Musimy zrobić to, co pan każe.
Zasady są jasne.
Chociaż cię odprowadzę.
Nie.
Wezwać karetkę.
Nic ci nie będzie. Musisz tylko oddychać.
Wdech i wydech.
Spokojnie.
Nie za dużo, nie za mało.
Miałem rybkę, gdy byłem mały. Zaufaj mi.
Dopilnuj, żeby nie zdechła, dobrze?
Dobra.
Dzięki.
Powodzenia.
Tak?
Jest źle?
Jasne.
Clarence, niech to się więcej nie powtórzy.
W tym roku cykady powróciły w rekordowej liczbie.
Naukowcy łączą to zjawisko z globalnym ociepleniem.
Rolnicy obawiają się o swoje plony,
bo według ekspertów na jednym akrze może się pojawić nawet 1,5 miliona owadów.
Hej.
Co robisz?
Jak się czujesz?
Masz złamane żebro i niewielki krwotok wewnętrzny.
Nieźle, jak na pocisk kalibru .338.
Ocaliłeś mi życie.
Nie ja, a kuloodporny kombinezon.
Ja zjebałem.
Moim zadaniem jest cię chronić.
Skoro tu jesteś, nie wywiązałem się z niego.
Nie, to moja wina.
Nie pozwoliłem ci mnie chronić.
Teraz mi pozwolisz?
Dziękuję.
Policja złapała strzelca.
Będzie ich więcej.
Chciałbym go poznać.
Gościa, który chciał cię zabić?
Dlaczego?
Poznaj swojego wroga.
Tak mówił Sun Tzu?
Nie wiem. Jestem z Manchesteru.
Chcę z nim pogadać.
To nie moja działka.
Jestem od ochrony, nie od umawiania spotkań z niedoszłymi zabójcami.
Porozmawiam z kimś.
Dziękuję.
Jesteś Wpatrującym się w Ścianę.
Wykonuję twoje rozkazy.
Nie jestem Wpatrującym się w Ścianę.
Zrzekłem się tego.
Wszyscy będą się tak do mnie uśmiechać?
Jak?
Jakby myśleli, że coś wiedzą, ale nie mogli powiedzieć.
Albo myśleli, że ja coś wiem, ale nie mogę powiedzieć.
Czekaj.
Co się dzieje?
Wiem, że nie ma co już sprawdzać obliczeń...
Rzuciłaś mnie i zapomniałaś powiedzieć?
...o nanosekundę, będziemy w dupie. Wszystko na nic.
Nie rozumiem.
Mówię o czasie detonacji.
Nie rozumiem, co się stało z nami.
Nie mogę teraz o tym rozmawiać.
- Ależ możesz. - Nie.
Lecimy jeszcze przez pięć godzin.
Chodzi o Willa?
Oczywiście, że tak.
Zabrałam mu ostatnie tygodnie życia
i wysyłamy go w kosmos na bezprecedensową misję.
Kto wie, czy przetrwa samo wystrzelenie.
- Rozumiesz, jakie to skomplikowane? - Tak.
Jeśli wyleci,
żagiel będzie musiał się rozwinąć w idealnym momencie.
Potem musi minąć 300 bomb atomowych
w precyzyjnie wyznaczonym czasie i miejscu.
To jakby 300 razy nawlec igłę,
lecąc setki kilometrów na sekundę.
Wiem, widziałem modele.
Żadna z detonacji nie może uszkodzić kapsuły.
- Szanse, że mu się uda... - To nie on.
Co?
Mówisz o Willu.
Ale to nie on.
Will nie żyje.
Nie.
Jest żywym mózgiem
utrzymanym w temperaturze -150 stopni.
Jin...
Jeśli San-Ti go złapią,
z ich technologią z łatwością odbudują jego ciało.
Jakie są na to szanse?
Niezerowe.
Kochałaś go.
Kocham go.
On wciąż żyje.
Mam nadzieję, że się uda.
Naprawdę.
Cały świat zadaje sobie dziś to samo pytanie.
Kim jest Saul Durand i dlaczego...
Zostawcie nas samych.
Zostanę.
Ten człowiek zna się na rzeczy.
- Co ci się stało w twarz? - Stawiałem opór.
Jesteś ranny?
Nic mi nie jest.
Przykro mi.
Próbowałeś mnie zabić.
Przykro ci?
Przykro mi, że nie strzeliłem w głowę.
Wypełniłbym swoje zadanie
i uwolnił cię od twojego.
Ja już się uwolniłem.
Sekretarz generalna to wie.
Zrzekłem się swojej roli.
Twoi przełożeni zmarnowali zabójcę.
Zabawny jesteś.
Mówię prawdę.
Taki jesteś mądry?
To nie twoja wina.
Też myślałem, że jestem mądry, zanim poznałem prawdę.
Jaką prawdę?
Nazywasz ich moimi przełożonymi, ale stoją też ponad tobą.
Skoro są tacy wielcy, co ich obchodzi moje życie?
Nie wiem.
Chciałeś zabić nieznajomą osobę
na rozkaz kosmitów, których też nie znasz.
Dlaczego?
Co z tobą, kurwa, nie tak?
Jestem żołnierzem w armii Pana.
- Spokojnie. - Nic mi nie jest.
Dla kogo pracujesz?
Najpierw dla MI5. Potem dla SIA.
Teraz dla RPO.
Nie, inaczej.
ROD?
R...
- To tylko litery. - Co robisz?
Teraz? Ochraniam cię.
W ciągu 48 godzin dwa razy próbowano cię zabić.
Chcę stąd wyjść i wrócić do domu.
Dobra.
Za transport odpowiada Kent. Zaczekaj.
Dobrze widzieć pana na nogach. Jak się pan czuje?
Czym się zajmujesz?
Jestem pana łącznikiem z Radą Obrony Planety.
ROP.
- Łącznikiem? - Tak.
Nie jestem już Wpatrującym się.
Zgadza się.
Media poinformowały o programie Wpatrujących się w Ścianę?
Tak. Cały świat o nim wie.
A o mojej odmowie przyjęcia tej roli?
Tak, zawarto tę informację.
Co konkretnie?
Po zakończeniu sesji specjalnej ONZ
Saul Durand oznajmił, że rezygnuje ze stanowiska Wpatrującego się w Ścianę.
Dlaczego nadal tu jesteś?
Pośredniczę w waszych kontaktach.
Przepraszam, to jakieś...
To zbędne.
- Nie jestem Wpatrującym się w Ścianę. - Nie.
- Odrzuciłem propozycję. - Tak jest.
Chcę zobaczyć sekretarz generalną.
Czeka na pana.
Chcę wrócić do domu.
To nie moja działka,
ale wątpię, że pana dom spełnia nowe wymogi bezpieczeństwa.
Skoro nie jestem Wpatrującym się, po co te wymogi?
To nieważne, czy jest pan Wpatrującym się w Ścianę, czy nie.
Ważne jest to, w co wierzą ludzie.
I nieludzie.
- Obserwują nas teraz? - Myślę, że tak.
Więc rozumieją, że odrzuciłem to stanowisko.
Być może.
Być może?
Pańska praca odbywa się w tajemnicy,
w głębi pańskiego umysłu.
Nie wiem, co w nim jest.
Oni też nie.
- Nie chcę tej pracy. - Rozumiem. Jest okropna.
A więc dlaczego ja?
Nie obchodzi mnie, że wróg nas obserwuje.
Nigdy nie byłem na wojnie,
nawet z nikim się nie biłem,
tylko raz, jak miałem 12 lat.
Nie mam pojęcia, jak pokonać kosmitów.
Dotrą tu dopiero za 400 lat.
Możemy wyluzować
i zajarać blanta, bo do tej pory i tak wszyscy umrzemy.
Długo też tak myślałam,
ale ta walka jest naszym obowiązkiem wobec potomności.
Dlaczego mnie wybrano?
- Nikt nie wie. - Co?
Nikt tego nie wie.
Musi być powód, dla którego wybraliście mnie
spośród ośmiu miliardów ludzi na Ziemi.
Tak, ale tylko pośredni.
Nikt nie zna prawdziwego powodu.
Sam musi pan znaleźć odpowiedź.
Co to ma znaczyć?
Zniszczyliście mi życie,
a teraz wciskacie mi taki kit?
Jest mi naprawdę przykro.
Jaki jest pośredni powód?
Pozna go pan we właściwym czasie.
Miło było spotkać się z panem ponownie.
Od teraz proszę zwracać się ze wszystkim do pana Kenta.
Wybór pana to ogromne ryzyko.
Nie dożyję dnia, w którym okaże się, czy się opłacało,
ale modlę się o to.
Panie Kent?
Słucham.
Mój przyjaciel jutro wylatuje w kosmos.
Chciałbym go pożegnać.
Oczywiście.
JEŚLI PRZETRWA JEDNO Z NAS, PRZETRWAMY WSZYSCY
Kapsuła zabezpieczona, połączenie prawidłowe.
Łożysko zamknięte i gotowe do startu.
Wszystkie 300 bomb na pozycjach.
Wszystkie jednostki zgodne z trajektorią sondy.
Wszystkie stacje zgłaszają gotowość do startu. Rozpoczynamy odliczanie.
Osiemnaście gramów.
Co?
Jeśli odbudują jego ciało, bez trudu odtworzą i nasiona.
Nie chcesz, żeby był głodny.
Są tam?
Pszenica, kukurydza, groszek, papryczka chili.
Podobno lubi pikantne dania.
Start za 15 sekund.
Czemu zmieniłeś zdanie?
Dziesięć, dziewięć,
osiem, siedem, sześć,
pięć, cztery,
trzy, dwa, jeden.
Saul.
Przepraszam.
Możesz tu być? To bezpieczne?
Kuloodporny.
Nieźle.
Will już w kosmosie?
Prawie. Jest w egzosferze.
- Miałeś szczęście. - Wiem.
Naprawdę chcą go zabić.
To potwierdza jego wartość.
Wróg mojego wroga...
Będziesz do niego przykuty do końca życia.
- Nie przeszkadza ci to? - Mam wybór?
- Nie. - Więc mi nie przeszkadza.
Dobrze widzieć, że nic ci nie jest.
Dzięki.
Mamy kilka godzin do pierwszego wybuchu.
Wyjdziemy?
Chodzi z tobą wszędzie.
Był w zestawie.
Pamiętasz,
o jakie pierdoły martwiliśmy się w zeszłym roku?
Chciałbym cofnąć się w czasie i dać sobie w ryj.
Chiński generał, kurdyjska bohaterka wojenna
i Saul Durand?
Co nie?
To jakiś nonsens.
- Nie powiedzieli ci, dlaczego ty? - Nie.
Mam podejrzenie.
Nie, to głupie.
Rozmawiałeś z Auggie?
Nie. Czemu pytasz?
Jest wściekła za Willa.
Ja też.
Podjął decyzję.
Zrobiłby dla ciebie wszystko.
Rany, jak on cię kochał.
- Nie chcę być wredny, ale... - Nie.
Tak było.
Chciałbym, żeby ktoś tak kochał mnie.
Może już ktoś cię tak kocha.
SAN LUIS POTOSI, MEKSYK
Te nanowłókna filtrują wszystko?
Tak, wszystko.
Pestycydy, pasożyty, bakterie, wirusy, glony, metale ciężkie...
Wszystko.
Mamy już dobre filtry.
Gdybyście mieli, to w wiosce nie byłoby epidemii czerwonki.
Ile mikrometrów?
Jedna setna nanometra.
Czyli jedna stutysięczna mikrometra.
Jeśli dobrze je zamontujecie, a dopilnuję, żeby tak było...
epidemia się skończy.
To imponujące.
Przepraszam.
Dobrze.
Będziemy dalej gadać czy spróbujemy?
Gotowość do odłączenia rakiet nośnych.
Odłączenie rakiet nośnych za dziesięć, dziewięć, osiem,
siedem, sześć,
pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Rakiety nośne nr jeden, dwa, trzy i cztery odłączone pomyślnie.
Oczekuję potwierdzenia odpalenia ładunków
i rozłożenia żagla do wybuchów jądrowych.
Potwierdzam pomyślne rozwinięcie żagla.
Wkrótce nastąpi napędzenie sondy wybuchami jądrowymi.
Udało jej się.
Cholera.
Zbliżamy się do pierwszej detonacji.
Wybuch przewidywany za dziesięć,
dziewięć, osiem, siedem, sześć,
pięć, cztery,
trzy, dwa, jeden.
Pierwsza detonacja udana.
Kapsuła porusza się z prędkością 57 kilometrów na sekundę.
Druga detonacja za pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Drugi wybuch zakończony sukcesem.
Osiągnięto prędkość 68 kilometrów na sekundę.
Odlatuje.
Trzecia detonacja za pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Trzecia detonacja udana.
Mamy 80 kilometrów na sekundę.
Dane z sondy są pozytywne. Wartości termiczne...
Systemy pokazują, że mamy zapas mocy.
Uwaga, doszło do anomalii.
Trajektoria odbiega od przewidywanej.
Proszę o potwierdzenie.
Sekcja GNC,
proszę radar w Green Bank o potwierdzenie.
Sekcja pozycji,
czy to się zgadza z danymi z IMU?
Nie wiem, ale to Hou Bolin. Jeśli tego chce, zapewnijcie mu to.
Tak jest. Zajmiemy się tym.
POTĘPIENIE WŁADZY WPATRUJĄCYCH SIĘ
Ma pan przyjemny lot, panie Wade?
Szkoda, że Schody nie zadziałały.
Chcieliśmy poznać pana Downinga.
Chętnie poznamy też pana, jeśli wasza hibernacja zadziała.
Ludzie są tacy delikatni.
Skoro mnie obserwujecie,
zmierzam w dobrą stronę.
Tak, jest pan silnym przywódcą.
Gdy dotrzemy, będzie dla pana miejsce.
Jest pan częścią planu.
Zawsze będziemy z panem.
Będziemy na pana czekać w każdym miejscu, do którego się pan uda.
Będzie pan widział to, co chcemy panu pokazać.
Aż do śmierci.
Jak długo będzie leciał?
Sądząc po jego ostatnim kursie,
pierwszą gwiazdę minie za 6000 lat.
Raczej nie dosięgnie go jej grawitacja.
Za pięć milionów lat opuści Drogę Mleczną.
Wyglądacie na najsmutniejszych ludzi na świecie.
Daruj sobie monolog, nie udźwignę szekspirowskiego bełkotu.
W szkole grałem Henryka V.
Serio. Dostaliśmy świetną recenzję w gazetce.
Czasem smutek to dobra reakcja na to,
co dzieje się na świecie.
O Chryste.
Przegraliście bitwę i poddajecie całą wojnę?
Nie rozumiesz.
Rozpędziliście sondę do największej prędkości w dziejach człowieka.
To była porażka.
Podczas II wojny światowej
alianckie samoloty startowały z lotniskowców.
Ilu pilotów zginęło, zanim im się udało?
Nadal jesteśmy kilka milionów razy wolniejsi niż San-Ti.
Jesteśmy powolni,
głupi i łatwo nas zabić.
Jesteśmy insektami.
Jedziemy na przejażdżkę.
- Nie chcę. - Natychmiast.
Weź rum.
Ludzie nienawidzą owadów.
Od zawsze próbują się ich pozbyć.
Rozpylamy pestycydy z samolotów,
wpuszczamy trutki w ziemię,
próbujemy je sterylizować.
Tłuczemy je i depczemy.
Spójrzcie.
Nic im to nie robi.
Za insekty.
Wracajmy.
Mamy robotę.
Napisy: Zofia Sław