Nowy Rok pięć lat temu spędziłam z Maxem i Jakiem.
Dziewięć, osiem, siedem, sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden!
Cholera.
Wracaj do auta.
Nie rusza się.
Wracaj, kurwa, do auta.
Z kim gadałeś?
Ze znajomym.
Kilka dni później napisali o tym w gazecie.
Sprawca uciekł. Poszkodowany leżał w szpitalu.
O nas nie było mowy.
Nie wiem, z kim gadał Max,
ale wyglądało, jakby nas tam nie było.
Milczeliśmy.
Kilka miesięcy potem,
po rozmowie z policją o Salu po zaginięciu Andie,
do domu Maxa doręczono list.
Mieliśmy powiedzieć policji, że skłamaliśmy,
zeznać, że Sal wyszedł o 22.30,
i skasować zdjęcia Sala zrobione po 22.30.
A gdybyście odmówili?
Nadawca doniósłby o wypadku.
Że zostawiliśmy tego człowieka.
Pozwoliliście ludziom wierzyć, że to Sal jest winny,
choć miał alibi!
To nie było łatwe.
Doprowadziłam do śmierci przyjaciela.
Ukrywam to od pięciu lat. Dłużej nie mogę.
Rany.
Znowu wpadła w amok?
Powiedziałam jej.
Dlaczego?
Prawie zabiliśmy tego człowieka.
Nie potrafiłeś stawić temu czoła, przez co zginął Sal!
Przepraszam.
Chroniłem nas.
Nie cofniemy czasu.
Zawarliśmy pakt.
Nie rób tego.
Za późno.
Mam dowód.
Jaki dowód?
Zapomniałeś o tym.
Wiedziałam o nim, ale milczałam. Liczyłam, że w końcu znajdę odwagę.
Zrobiono je o 00.06 w noc zaginięcia Andie.
Zrobił je Sal.
Kurwa!
Coś ty zrobiła, durna suko?
Nie tylko ja za to beknę.
Jej życie też zniszczysz.
Dokąd idziesz?
Potańczyć.
Co się dzieje?
Musimy pogadać.
PRZEWODNIK PO ZBRODNI WEDŁUG GRZECZNEJ DZIEWCZYNKI
To szantażysta zabił Andie.
Teraz wszystko ma sens. Była przerażona.
Co z nią będzie?
Okłamała policję.
Może trafić za kratki.
Czemu mi nie powiedziała?
Może nie chciała ujawniać tej części siebie.
Za bardzo się wstydziła.
I słusznie.
To jeszcze nie czyni jej złą osobą.
Nie.
Nie wiem, czy przeżyję kolejną stratę.
Zaczekaj.
A jeśli udowodnimy niewinność Sala?
Jak?
Nie wiem, ale...
Zrobiłabyś to?
Dla ciebie wszystko.
Kto tam?
Pomóż mi pakować.
Dobrze.
Podobno gadałaś z mamą.
W młodości wiedziałem, czego chcę.
Chciałem rodziny.
Stabilności.
Stabilności finansowej.
Osiągnąłeś to.
Tak.
Osiągnąłem wszystko.
Ale nie za darmo.
Pracowałem bez przerwy.
Miałem stabilność finansową...
ale nie czułem się stabilnie.
Nie miałem romansu.
Musiałem się ogarnąć.
Czemu wróciłeś?
Bo, Żuczku,
zrozumiałem, że muszę coś zmienić.
A twoja matka, ty i twój brat
nie byliście problemem.
I tęskniłem.
00.06 – SAL JEST NIEWINNY
MĘŻCZYZNA UCIERPIAŁ W STRASZNYM WYPADKU
KTO SZANTAŻUJE PRZYJACIÓŁ SALA?
Co tam, Barneybulek?
Chodź.
NUMER NIEZNANY WIADOMOŚĆ
CZEMU NIE POSŁUCHAŁAŚ?
FAJNA PIŻAMA
Barney, chodź tu!
Jestem tu. Śmiało!
Chodź.
No chodź.
Cześć.
Nazywam się Pip Fitz-Amobi.
Od kilku miesięcy badam sprawę Andie Bell.
Jutro opowiem o swoich odkryciach.
Zapraszam.
Okazało się, że skazali niewinną osobę.
Cześć.
Nazywam się Pip Fitz-Amobi. Od kilku miesięcy badam sprawę Andie Bell.
WIDZIAŁEM TWÓJ POST. WPUŚĆ MNIE DO DOMU, CZEKAM.
Miałeś rację.
Nie powinnam wątpić w Sala.
Skoro masz dowód jego niewinności,
idź na policję, a nie wrzucaj nagrania.
Nie chcesz wsypać Naomi.
Żartujesz?
Wiemy, że Sal jest niewinny,
ale dla policji zdjęcie może nie wystarczyć.
Spróbujmy. Daj mi kilka godzin.
Na co?
Może morderca się ujawni.
Wtedy udowodnimy niewinność Sala, pomijając kwestię tego wypadku.
Sprawca nie jest taki głupi. Ukrywa się od pięciu lat.
Czemu miałby ryzykować teraz?
Nie wiesz o czymś.
Od początku dostaję pogróżki.
Najpierw liścik, potem SMS-y. Nie mówiłam, żebyś mnie nie odwodził.
PRZESTAŃ W TYM GRZEBAĆ.
Dziś dostałam kolejną.
Ktoś mnie widział.
Cholera.
Wrzuciłaś nagranie, by go wywabić.
Nie masz dowodów.
Jeśli uwierzy, że znam prawdę,
spróbuje mnie dopaść i zdradzi swoją tożsamość.
To okropny pomysł.
Ale jestem za.
Idź spać, a ja popilnuję.
Dzięki, ale lepiej posiedźmy razem.
Nie rozumiem, jak Maxowi udało się to zatuszować.
Prawie kogoś zabili.
Jest bogaty, biały i ma ojca z kontaktami.
Bardziej ciekawi mnie szantażysta.
Może niedługo go poznamy.
Podły z siebie zwycięzca.
Wiem.
Wystraszyłeś nas, mały.
Zepsułem coś.
Słyszeliśmy.
Cześć.
Hej, jestem Ravi. Gratuluję dwucyfrówki.
- Dzięki. - Jakieś fajne prezenty?
Dwie książki, deskorolka
i klocki Lego z myśliwcem X-Wing lub TIE.
- Nie umiem rozpoznać. - Fajnie.
Do łóżka. Nie mów rodzicom, że był u mnie Ravi.
Jaki Ravi?
Chodź.
Pamiętasz swojego tatę?
Miałam roczek.
To smutne.
O dziwo nie sądzę, by to na mnie wpłynęło.
Wręcz przeciwnie.
Jak to?
Jesteśmy podobni.
Czemu?
Zawsze chcemy postąpić słusznie,
być dobrzy.
Dlaczego?
By rodzice znów nie byli smutni.
To czcze starania.
Nie można być tylko dobrym.
Każdy jest wybuchową mieszanką.
Tak.
Czasem zastanawiam się, jaki byłbym, gdyby Sal żył.
Hej.
Musisz iść, zanim rodzice wstaną.
- A jeśli... - Spokojnie.
Nie przyjdzie na urodziny dziecka.
To był jednak durny plan.
Będę pod telefonem.
Chodź do mnie.
- Pójdę po okulary. - Dobrze. Uwielbiam cię!
WIADOMOŚĆ
POŻAŁUJESZ TEGO.
ODPUŚĆ, BO JUŻ GO NIE ZOBACZYSZ.
Kogo?
W porządku, sierżantko?
Tak. Upewniam się, że wszystko dobrze.
Jest w porządku.
Gdzie Josh?
Jest na dworze.
Tort za pięć minut. Zbierz ludzi.
Josh!
Kto ma ochotę na tort? Za chwilę jemy.
Gdzie Josh?
Chyba jest w namiocie. Powiedz mu, że czas na tort.
Proszę.
Sto lat, sto lat Niech żyje, żyje nam
Niech żyje Josh nam
Sto lat.
Pomyśl życzenie.
- Karmiłeś Barneya, Vic? - Jeszcze nie.
Dajmy mu trochę tortu.
Barney!
Gdzie Barney?
Chyba uciekł!
Mówi Pip Fitz-Amobi.
Przepraszam za wczorajszy post.
To był głupi żart.
Nie mam dowodów.
Kłamałam.
Pip!
Barney!
Psiaku!
A jeśli potrąciło go auto?
Owczarki są bardzo inteligentne.
Ale ten bał się owiec. Dlatego go mamy.
Znajdziemy go.
Pewnie poluje na wiewiórki i stracił rachubę czasu.
Psiaku!
Zabiorę Josha do domu. Barney na pewno wróci.
Dobrze. Jeszcze go poszukam.
Ja też. Rozdzielmy się.
Zadzwonię, jeśli go znajdę.
Bądź pod telefonem.
Nie.
Nie!
Barney, proszę cię!
Ktoś musiał go potrącić. Przykro mi.
Sześćdziesiąt cztery piłeczki. Policzyliśmy je.
Tyle ich miałeś w domu i ogrodzie.
Oby pozwolili ci je zabrać, dokądkolwiek trafisz.
Dlaczego nikt mu nie pomógł?
- Może nikogo tam nie było. - Sprawca był.
- Czemu się nie zatrzymał? - Nie wiem.
Ale złamał prawo. Powinien to zgłosić.
Policja się tym zajmie.
KTO SZANTAŻUJE PRZYJACIÓŁ SALA?
POLICJANT PO SŁUŻBIE BYŁ NA MIEJSCU
Nazywam się Pip Fitz-Amobi.
Chcę pomówić z Danem da Silvą.
- Poinformuję go. - Zaczekam.
Pippa?
Co tu robisz?
Mam informacje o ucieczce z miejsca wypadku
z 1 stycznia 2019 roku.
Znajdźmy spokojne miejsce, jeśli chcesz to zgłosić.
Świetnie.
O czym chcesz donieść?
- Wiem, kto był w drugim aucie. - Nie rozumiem.
Rozmawiałam z Maxem i Naomi.
To ciebie Max poprosił, żebyś zatuszował sprawę.
Potem szantażowałeś ich, by nie dawali Salowi alibi.
To musiałeś być ty.
Dotarłeś pierwszy.
Przeniosłem tylko trochę odłamków.
To nic takiego. I to nie dotyczy sprawy Andie.
Detektyw Hawkings miałby inne zdanie.
Spałem z Andie.
Dwa lata przed jej zaginięciem.
Ile miała lat?
To był gwałt!
Miała 15 lat!
Tak. Raczej nie zostałbym policjantem.
Skłamała, że ma 16 lat, ale pewnie mi nie uwierzysz.
Max się o tym dowiedział. Szantażował mnie.
Wiedział, że stracę pracę.
To on mnie szantażował, a nie na odwrót.
Skoro to nie byłeś ty, to kto?
To był środek nocy na odludziu.
- Nie było świadków. - Byli.
Pora odpuścić.
Co teraz?
Odpuśćmy.
Ten ktoś zabił twojego psa.
Straciłem Sala. Nie stracę też ciebie.
Nie osiągnęliśmy naszego celu.
Nie zawsze jest idealnie.
Nie będzie szczęśliwego zakończenia.
Sal nie żyje, jego przyjaciele skłamali.
- A prawda? - Co z nią?
Jest ważna.
Ludzi nie obchodzi prawda. Wierzą w to, co chcą.
Mnie obchodzi.
Wiem, ale daj spokój.
Za rok idziesz na studia.
Będziesz premierką świata.
A ty co zrobisz?
A co ja mogę?
Nie zostawię rodziców.
Utknąłem tu.
Muszę iść.
O której masz egzamin?
Nie idę.
Jak to?
Nie mam ochoty.
- Barney wolałby, żebyś poszła. - Wcale nie.
- Smucił się, gdy wychodziłam. - To stara Pip by tego chciała.
Kim ona właściwie jest?
Moją bystrą i szczerą córką, która uwielbia egzaminy.
Barney był dżentelmenem.
To prawda.
Widziałem post.
Nie jestem z tego dumna.
Ale stałaś się viralem.
Idziemy?
Na razie.
Powodzenia!
Kochamy cię.
Telefony.
W porządku?
Poradzisz sobie.
Dzięki.
Otwórzcie arkusze.
Są.
I jak?
W porządku. Mieliśmy porównać dwa teksty z motywem zła.
- Kogo wybrałaś? - Eastona Ellisa i Melville’a.
Dobre.
Jak Naomi?
Już lepiej.
To dobrze.
Lauren zaplanowała maraton horrorów.
Mam pizze. Tata nas zawiezie.
Dobra.
Niech zgadnę. Wybrałaś Melville’a i Estona Ellisa.
- Tak. - Świetny wybór.
- Biorę przód! - Nie!
- Tak! - Nie!
- Nie możesz odmówić. - To auto mojego taty.
Nie usiądziesz z przodu.
TAJEMNICZY STARSZY GOŚĆ?
Halo.
Cześć, Pip. Mówi Naomi.
Cara powiedziała mi o Barneyu. Przykro mi.
Co to za numer?
Max rozwalił mi telefon,
więc pożyczyłam jakiś staroć z szafki taty.
Twojego taty?
Tak.
Przykro mi z powodu Barneya.
Jasne.
Chodź do mamci.
Dwoistość Jekylla i Hyde’a jest oczywista,
ale wcześniej był Sobowtór Dostojewskiego.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Chodzi o to, że w jednej osobie może istnieć dobro i zło.
Nie jako przeciwieństwa,
a jako nierozerwalne składowe ludzkiej psychiki.
Obejrzysz z nami horror, tato?
Zaczniemy od Kobiety-diabła.
Nie mam zamiaru. Nie lubię horrorów.
Mam korepetycje. Odstawię was i lecę.
Wciąż masz jakieś korepetycje, a kasy i tak nie mamy.
Sporo gęb do wykarmienia. Macie wyrafinowany gust.
Co?
Dzięki za podwózkę.
Jasne, na razie.
To straszny film?
DRUKARKI I SKANERY
WYDRUKOWANE
Urodziny Cary.
WYDRUKUJ DOKUMENT
PRZESTAŃ W TYM GRZEBAĆ.
Masz jakieś przekąski?
W kuchni są jakieś ciastka.
Berners Lane.
To nie wasz były dom?
Tak, sprzedaliśmy go. A co?
Nic.
Szafki są puste.
- Żadnych ciastek. - Co?
MYŚLĘ, ŻE ANDIE BELL ŻYJE I JEST WIĘZIONA PRZY 24 BERNERS LANE.
WEZWIJ POLICJĘ.
CHYBA TAM NIE JEDZIESZ, CO?
Puść! Dusisz mnie!
Muszę lecieć. Kocham cię.
Jasne, dziwaczko. Też cię kocham.
Jesteś na tyle bystra, by rozumieć,
dlaczego uznaliśmy ten temat za nieodpowiedni.
A jeśli Andie żyje?
Jason i Dawn Bellowie wciąż nie mogą pochować córki.
Poszukiwania ciała trwają.
Cholera.
Pip?
Co ty tu robisz?
Wezwałam policję.
- Dlaczego? - Bo więzi pan Andie Bell.
Prawda?
Andie Bell?
Nie wygłupiaj się.
Chodź.
Co się stało? W porządku?
Sypiał pan z nią! Na pewno!
- Skąd ten pomysł? - Jay Gatsby i Daisy Buchanan!
Ta sprawa trochę cię przerosła.
Nic mi nie jest.
Andie!
Śmiało, idź.
Obiecuję, że nikogo tam nie ma.
Wsadził mi to pan do śpiwora.
Bał się pan, że odkryję prawdę. Że to pan jest mordercą!
Pip...
Nie zabiłem jej.
Pozwól mi wszystko wyjaśnić.
Usiądźmy.
Andie miała problemy w szkole.
W domu nie było za dobrze,
odbiło się to na ocenach.
Chciała, żebym dawał jej korepetycje.
Niedługo potem zmarła Isabel i...
było mi naprawdę ciężko.
Zbliżyłem się do Andie.
Zostaliśmy parą.
To ohydne.
To zdarzyło się kilka razy. Potem związała się z Salem.
Jeszcze chwilę to trwało, ale zakończyła to.
Powiedziała, że go kocha.
Byliście w Ivy House Hotel kilka dni przed jej zaginięciem.
To prawda.
Chciała się spotkać.
Na początku pomyślałem, że może zmieniła zdanie.
Ale chciała pieniędzy.
Czemu?
Nie wiem, ale odmówiłem.
Poszła sobie, a kilka dni potem przyszła do mojego domu.
Powiedziała, że mam jej dać 5000 funtów,
bo inaczej powie wszystkim, że ją zgwałciłem.
Ponownie jej odmówiłem.
Wybuchła.
Zaczęła krzyczeć i bić.
Odepchnąłem ją.
Upadła. Mocno.
Uderzyła głową o blat. Wszędzie była krew.
Poszedłem po telefon, by wezwać pomoc,
ale gdy wróciłem, już jej nie było.
Więcej jej nie widziałem.
Nie zabił jej pan.
Nie.
Była dla mnie ważna.
Wracajmy do domu.
Dobrze?
To tylko jakieś...
Nie jestem Andie.
Napisy: Krzysztof Zając