SZUKAM SEKSWIDEO Z TĄ DZIEWCZYNĄ
KTOŚ JĄ ZNA? CIĘŻKO ZDOBYĆ JEJ FILM
PODOBNO SIĘ ZABIŁA, CHCESZ WALIĆ PRZY NIEJ KONIA?
WIDZIAŁEM JEJ ZDJĘCIE W KWIACIARNI
Możesz mi uwierzyć na słowo.
NIE ŻYJE, ZDJĘCIE W KWIACIARNI TO ŚCIEMA
ZABÓJCZY PARADOKS
LEE GYEONG-SU, KARTA POBYTU, BUSAN
Superman lata.
Spiderman strzela sieciami.
A Lee Tang wymierza sprawiedliwość.
Obiera za cel przestępców,
którzy uniknęli kary
i zasługują na śmierć.
To ludzkie śmieci.
Profesorze.
Skoro wpadłaś, trzeba było się bachora pozbyć.
Czego chcesz?
Ale to pana dziecko.
Ty suko, jak śmiesz?
To nie prawo, ani etyka.
KTO ZABIŁ PROFESORA?
Tylko czysta sprawiedliwość.
Na miejscu zbrodni zawsze pozostają dowody,
ale nikt nie jest stanie tego udowodnić.
Emocje biorą górę nad tymi,
co zabijają z zemsty.
Złą wolę czeka kara.
Ale Lee Tang nie kieruje się emocjami, ani chęcią zemsty.
Jego czyny to esencja czystego dobra
i sprawiedliwości.
Prawo czasem bywa bezsilne,
ale ktoś musi działać.
Choć nikt na całym świecie się o tym nie dowie.
Gyeong-su, co robiłeś wcześniej? Studiowałeś?
Nie.
Czyli planujesz otworzyć firmę?
Nie.
Mój Boże.
To po co przyjechałeś aż do Busan?
Młodzież z pokolenia Z nie znosi, gdy zasypuje się ich pytaniami.
- Mylisz się. Kochają to. - Ignoruj ją.
Jak tak można? Nie jesteśmy tu jak rodzina?
Seon-gyeong została w domu, jest chora.
To nic trudnego.
Nie powinien pan zatrudnić nowej kasjerki?
Patrzcie tylko. Znowu zaczyna.
Dzisiejsze dzieciaki są takie niegrzeczne.
Proszę. Widzi tylko czubek własnego nosa.
Jest taka nieuprzejma. Nawet się nie wita.
I nigdy nie chodzi na nasze kolacje.
Pewnie jest zajęta swoim chłopakiem.
Zazdrościsz jej urody?
Jakiej urody? Na pewno zrobiła sobie całą twarz.
Na co komu operacje plastyczne, gdy się siedzi w magazynie?
Tylko to skończę.
Ja to zrobię. Pospiesz się.
Nikogo nie ma przy kasie. No już!
Dobrze? Dziękuję.
Seung-hun.
„Choi In-seon pobiła się dziś
z przewodniczącym klasy,
który śmiał się, że jej pieprzyk wygląda jak glut.
Przewodniczący się chyba w niej podkochuje.
Trójkąt miłosny?
To urocze.
POBIERAMY SIĘ!
DZIĘKUJEMY ZA PRZYBYCIE
- Hej. - Tak?
Kiedy skończysz? Dużo ci zostało?
- A co? - Ile ci zostało?
Kiedy skończysz?
Już skończyłem.
Gotowe.
Jestem ciężka?
Ale skąd. Nie mogę się od ciebie opędzić.
- Pocałuj mnie. - W końcu.
Pocałuj mnie.
Przepraszam.
Tak jak ostatnio. Ten supermarket ma fatalną obsługę.
Sprzedajecie towar i umywacie ręce.
A klienci mają zbierać wszystkie paragony?
Mówiła pani, że kupiła to trzy dni temu?
Nie mam czasu, pospiesz się.
Jeśli nie wiesz, zapytaj kierownika.
Szukam historii pani zakupu, żeby wydrukować paragon,
ale nic tu nie ma.
O czym tam mamroczesz?
Gdzie indziej bym to kupiła, jak nie tutaj?
Na co się gapisz? Nie patrz tak na mnie!
Chcesz mnie sprowokować? Śmiało!
- Proszę pani. - Wyłaź!
Przepraszam. To była pomyłka.
Co jest nie tak z tym supermarketem?
Prosiłam tylko o zwrot…
Dopilnuję, aby to się nie powtórzyło, proszę wybaczyć.
Proszę, na koszt firmy.
Przepraszamy.
Bezpiecznej drogi.
Co?
Proszę pana, pan to zrobił?
Stracił pan rozum?
Oszalał pan?
Pytam, czy pan oszalał!
A jeśli tego nie zrobiłem?
Przeprosi pani?
Co?
Nie oskarża się ludzi bez dowodów.
Jesteś na to zbyt głupi, żeby wiedzieć,
ale zadarłeś z niewłaściwą osobę.
Mam kamerę. Nie odpuszczę ci tego.
Niewiarygodne.
Świetnie, zgłoś to.
Na pewno kamera nagrała cię też na kradzieży i wyłudzeniu pieniędzy.
Co?
Wezwij policję.
Jak to?
- Mam do nich zadzwonić? - Co robisz?
- Nie mam na to czasu. - I?
Więc
chodzi o to…
O co?
Nawet nie odpowiadasz klientom na pytania.
Czemu jesteś taka powolna?
Rozmawialiśmy o tym.
Przepraszam.
- Sekcja rybna, tak? - Tak.
Co tu robisz?
Myślę,
że jesteśmy podobni.
Tak?
Zauważyłam, że zmieniasz temat,
gdy pytają cię o przeszłość
i trzymasz się z dala od innych.
Masz koło dwudziestu lat
i pracujesz w małym supermarkecie daleko od domu.
I nie patyczkujesz się z gównianymi klientami.
Czuję,
że to nas łączy.
Jestem taki?
Jeśli nie, zapomnij.
Nie masz dość
tych wszystkich wścibskich i plotkujących ludzi?
Ale nie są aż tacy źli.
Zwykle dręczą cię i nagabują
tylko przez miesiąc po rozpoczęciu pracy.
Ominęło mnie to
i żałuję.
Jak to?
Co to za słowo? „Normalne”?
Normalne życie.
No wiesz, ja po prostu…
porzuciłam wielkie marzenia.
Życie zwykłym życiem wydaje się najlepsze.
Uwaga pasażerowie.
Pociąg KTX do Busan o 9.25
wjeżdża na peron trzeci.
Proszę stanąć za żółtą linią.
Powtarzam.
Pociąg do Busan o 9.25…
SZUKAM SEKSWIDEO Z TĄ DZIEWCZYNĄ
KTOŚ JĄ ZNA?
TO ONA?
UPDATE O DZIEWCZYNIE Z UNIWERSYTETU
SKĄD TO MASZ?
Mamo!
Chodź, pomóż mi z tym.
Po co to wszystko wiozłaś? Trzeba było je wysłać.
Musisz być zajęta przeprowadzką.
Po co wysyłać, skoro mogę to zabrać?
Jak przeprowadzka? Zamówiłaś jakąś firmę?
Masz pojęcie ile to kosztuje?
Sama nie spakujesz wszystkiego.
Przeglądam rzeczy i dużo wyrzucam.
Myślisz, że łatwo wrócić na wieś?
Tata pojechał pierwszy? A In-jun?
Pojechali razem dokończyć szklarnię.
Sprawdź, czy to twoje.
Po co to przywiozłaś?
Skąd to masz? Unieważniłam to w urzędzie.
Myślałaś, że zgubiłaś dowód. Pamiętasz?
Był pod szafą.
CHOI IN-SEON, CHOI GYEONG-A
Gyeong-a.
Będziesz nas odwiedzasz, tak?
Co?
Możesz przyjechać nawet bez okazji.
Czemu nagle tak mówisz?
Masz tam swój pokój.
Zawsze możesz przyjechać.
Pomyśl o tym, jak o wakacjach.
O, cześć.
Patrzcie tylko, cały promieniejesz bez pracy.
Rany!
Nadal w folii. Nie dostałeś go zeszłego lata?
Masz ładne mieszkanie, ale brak ci kobiety.
Ten kawalerski smrodek.
Co do cholery?
Czy to nie pies z tej sprawy?
Nie możemy go odesłać
ani uśpić.
Czy detektyw może wychowywać psa?
Przyprowadziłem go
licząc, że przyniesie mi szczęście w śledztwie.
Zatrzymam go do czasu wycofania zarzutów.
Jeszcze nie wyjeżdżasz. Co cię tu sprowadza?
Jak to on się nazywał?
Racja, Roh Bin. Nie zbliżaj się do niego.
Dzięki kapitanowi dostałeś tylko zakaz zbliżania się.
Ale jeśli Roh Bin wniesie skargę, polecisz.
Jak mam prowadzić śledztwo kiedy na wszystko potrzebny nakaz?
Po to przyszedłeś?
Nie, posłuchaj.
Dlaczego…
Nie odbierasz telefonów od Yong-jae?
Tak ci powiedział?
Ciągle do mnie wydzwania, bo ty go ignorujesz.
No i?
Zaprosiłem go.
Dokąd? Tutaj?
- Teraz? - Tak.
Jest mi pan to winien.
Przepraszam za incydent z Kang Sang-mukiem.
Dostałem tylko ostrzeżenie, bo nie powiedział mi pan,
że jedzie do Roh Bin'a.
Ale gdyby mi pan zaufał i podzielił się informacjami,
moglibyśmy złapać Tanga i tego drania nerda.
Bez kary służbowej.
Jestem tak sfrustrowany, że nie mogę spać.
Dorwę go za wszelką cenę.
Serio się przejął, że go ignorujesz.
O tak.
Wyobraź sobie linię i przetnij ją jednym cięciem.
Tak jest! Świetna robota.
Ma tylko tu sprzątać. Po co go tego uczysz?
Powinnaś sama zobaczyć.
Obrał ją z ości idealnie.
A to niełatwe zadanie.
- Dobrze. - Tak to się robi.
Na początku to niezręczne i trudne,
ale po pewnym czasie można się przyzwyczaić.
Tak trzymaj, a otworzysz własny sklep w mgnieniu oka.
Oby tak dalej.
Zna pan sprawę profesora Noha z Busan?
Co z nią?
Kiedy znikł z radaru, przeniósł się do Busan. Lee Tang.
Znalazłem to przypadkiem, pracując nad inną sprawą.
- Przypadkiem. - Wiedziałeś?
Spójrz na to.
To morderstwo dilera w Busan,
a to sprawa zabójstwa lichwiarza.
Jeden został zamordowany przez ćpuna, a drugi zginął w walce gangów.
Nie znaleźli sprawców.
Co zrobisz? Masz nakaz?
Jasne.
Powinniśmy jechać do Busan.
Ale sprawy w Daejeon są zamknięte, a Lee nie jest poszukiwany.
Jesteś dobry w przekonywaniu innych?
Gdybym to ja czytał ten list,
też czułbym się zaniepokojony.
Według policji jest pełnoletni.
Planował wyjechać za granicę,
a nawet zostawił list.
Sugerowali, by zgłosić go jako zbiega, a nie zaginionego.
Więc wyszliśmy.
No właśnie.
Mogą państwo zgłosić jego zaginięcie.
Co? Co pan opowiada?
Dlaczego gliny mówią dwie różne rzeczy w tej samej sprawie?
Mają różne prawa?
- To skomplikowane. - Przestań.
Przyszli nam pomóc.
- Co mamy zrobić? - Dobrze, proszę pani.
Po pierwsze, proszę zgłosić nam jego zaginięcie.
Przy podejrzeniu powiązania z przestępstwem,
można to zrobić.
Czy to znaczy, że jest ofiarą przestępstwa?
Tego nie powiedziałem, proszę pana.
Czyli popełnił przestępstwo?
Proszę przeczytać,
poprosił nas, by w jego imieniu
zwrócić dług właścicielowi sklepu.
- Taki jest. - Tak.
Miałby być przestępcą?
Próbuję powiedzieć…
Jak to się nazywa?
Wyłudzanie? Sekta? Jest…?
- Nie, to nic takiego. - Przestań gadać bzdury.
Myślę, że powinni państwo znaleźć syna.
- Tak! - Dobra.
- To najważniejsza kwestia. - Właśnie.
- Tak. - To frustrujące.
Mamo, tato, wysłuchajmy ich.
Nie…
Nie chcecie nam pomóc, prawda?
Pomożemy znaleźć…
Nie.
Nie?
Tak naprawdę przyszłyśmy prosić o pomoc.
Więc proszę powiedzieć nam prawdę.
Wtedy podejmiemy decyzję.
Jak mówiła mama, on taki nie jest.
- Tak. - Wiem, jak działają gliny.
Węszą na podstawie przeczucia.
Nie martw się.
Byli jacyś dziwni.
Jak mogli…
To niedorzeczne.
Mama ma rację.
Mamo, wychodzę!
Nie znam się na tym za bardzo.
Dostajesz coś takiego, nawet będąc za granicą?
SZKOLENIE WOJSK REZERWOWYCH
STACJA BUSAN
Pyszne.
Twój tata nie znosi takiego jedzenia.
Dzięki tobie bywam w restauracjach.
Jedz. Masz jeszcze czas do odjazdu.
Twój brat jest jak tata.
Nie zabiera mnie w ładne miejsca.
- Córki są najlepsze. - Co będzie jutro?
Jesteś uzależniony.
- Czemu się śmiejesz? - To zabawne.
Już siódma.
Nie chcę wracać do Seulu.
Jedz.
Wybacz, mamo.
Nie mogę tego zignorować.
Hej.
- To ty, prawda? - Na co się gapisz?
Co jest tak cholernie ciekawego w tym, jak ktoś je kolację?
- Powiedz. - Nie, nie o to chodzi.
Podnieciłeś się widząc dziewczynę z seks filmiku, co?
- To nie dlatego. - Więc czemu?
Gadaj! Wy dranie nie potraficie nawet nic powiedzieć.
Pomyliłem panią z kimś.
Tak, jestem nią.
- Jestem dziewczyną z wideo. - Nie, nie o to mi chodziło.
Nie chodziła pani do szkoły w Kwonseong?
Choi In-seon?
Jestem Ha Sang-min.
Pani matka…
miała budkę z przekąskami przed szkołą.
Wyglądała znajomo.
Kiedy przyjechałeś do Busan?
W zeszłym roku, mniej więcej o tej porze.
- Tak. - Za rok wracam do Seulu.
Naprawdę?
Więc jesteś tu od jakiegoś czasu.
Coś się stało? Nie zrozumiałem dokładnie, ale…
Dobrze słyszałeś.
To właśnie się stało.
Rozumiem.
Usunęłaś swój pieprzyk, prawda?
Tak.
To pierwsze, co zrobiłam.
Gil z nosa!
Nie pamiętasz?
Co powiedziałeś?
Glut! To.
Co?
Niedawno czytałem swój pamiętnik,
pisałem w nim o tobie.
Przypomniał mi się ten żart.
Co?
Serio? Wciąż masz pamiętnik z czasów szkoły?
Miło sobie powspominać.
Przy samej plaży. Miło.
Dziękuję.
Dalej mogę iść sama.
- Przepraszam za dzisiaj. - W porządku.
Możemy być w kontakcie?
Nie.
Wolałabym, gdybyśmy się już nie widywali.
Pójdę już. Do widzenia.
Na razie.
W czym mogę pomóc?
Proszę pani.
Witam. Dziękuję za przyjście.
- To dla pana. - Dobrze. Dziękuję.
PROŚBA O WSPÓŁPRACĘ ZAGINIONA OSOBA
Lee Tang.
- Nazywa się Lee Tang? - Tak.
Oryginalne imię, co?
Czyli dzieciak, który zaginął w Daejeon, zabił Noh Eui-cheola?
Zgadza się.
Wiem, że jesteście zajęci, ale moglibyśmy prosić o pomoc?
Tak, jesteśmy zajęci.
Jeśli chodzi o zabójstwo profesora Noh Eui-cheola,
robimy wszystko, co możemy.
Zidentyfikowaliśmy podejrzanego, który był z nim w konflikcie.
Nasi funkcjonariusze go obserwują.
Rozumiem.
Przeczesują miejsce zbrodni,
szukając narzędzia zbrodni i świadków.
Dają z siebie wszystko,
prawie nie bywają w domach.
A wy bez żadnego tropu mówicie nam, że ten facet jest podejrzanym.
To stawia nas w trudnej sytuacji.
Tak czy siak, mamy oficjalny dokument,
prośbę o współpracę,
będziemy więc wdzięczni za pomoc.
- Tak, ale jesteśmy zajęci… - Dobrze.
Mamy wam tylko opowiedzieć o sprawie tego morderstwa?
Nie, nie tylko. Będziemy wdzięczni za informacje
o wszystkich sprawach niewyjaśnionych śmierci.
- Wszystkich? - Tak.
Ja tylko pracowałem. To nie grzech.
Moja córka poszła do gimnazjum.
Co takiego zrobiłem? Powiedz.
Odpowiedz, gnojku.
Ja pierdolę.
Te palanty zawsze…
Ups.
Jak długo będziesz ich unikać?
Halo?
Gyeong-a, tu Sang-min.
Poznaliśmy się niedawno.
Możemy porozmawiać?
Skąd masz mój numer?
Pytałem dawnych znajomych
i innych osób z podstawówki.
Wyraziłam się jasno. Nie chcę kontaktu z tobą.
Ale muszę ci coś powiedzieć.
O co chodzi?
Jestem ofiarą szantażu seksualnego.
Ja…
Nie mam pojęcia, co robić.
Powiedz prawdę. Skąd masz mój numer?
Ja…
byłem zdesperowany, by zdobyć twój numer,
spytałem znajomego gliniarza.
Wiem, że to złe.
Byłaś moją jedyną nadzieją.
Myślałem, że mi pomożesz.
Bo czułem, że to już mój koniec.
Nie mogę teraz
jechać do Seulu.
Ani skontaktować się z rodzicami.
Dobra decyzja.
To drogie, ale lepiej wynająć prywatną firmę.
Na draniach gliniarzach nie można polegać.
Moja dziewczyna chciała zerwać.
I tak się stało.
Nie wiem, co powiedzieć rodzicom.
To wszystko.
Ciesz się, że to nie rozeszło się dalej.
- Jak sobie z tym poradziłaś? - Co?
Jak się z tym pogodziłaś?
Pogodziłam? To niemożliwe.
Widziałeś jak reaguję.
Podejrzewam każdego, kto się do mnie zbliża.
„Widział mój film”?
To znaczy,
że nigdy się z tym nie pogodzę.
Gyeong-a.
To nie twoja wina. Naprawdę.
Świetnie sobie radzisz.
Przyjechałeś tu autem.
Możesz poczekać, aż przetrzeźwiejesz. Tu jest ręcznik.
Tak, dziękuję.
Chcesz wejść na górę?
Wydarzyło się coś dobrego? Co znaczy ten uśmieszek?
Nic. Jestem po prostu szczęśliwy.
No co?
Co z tobą?
- Dobre. - Wracasz za dwa dni?
Jutro znów muszę jechać.
- Znowu? - Tak.
Szef poprosił mnie o pomoc w pracy.
Zgodziłem się.
Do bani, ale niedługo się pobieramy, więc muszę ciężko pracować.
- Przepraszam, skarbie. - W porządku.
Wynagrodzę ci to.
- Otwórz bagażnik. - Dlaczego?
- Otwórz. - Dlaczego?
- Widzisz? - Co?
Dlaczego kłamałeś?
Kiepsko ci to wychodzi.
Nie kłamałem.
Mogłeś mi powiedzieć, że jedziesz na ryby.
Nie jestem małostkowa.
Po prostu jedź.
Baw się dobrze z przyjaciółmi.
Nie chciałem sprawić ci przykrości.
Sang-min. Nie okłamujmy się.
Powinniśmy być ze sobą szczerzy, prawda?
Tak. Masz rację.
Nie jesteśmy jeszcze małżeństwem, daruję ci to.
Nie znajdziesz takiej dziewczyny.
Poprawię się.
Chodźmy.
Robię zakupy z chłopakami.
Tak. Też za tobą tęsknię.
Jest tu kawiarnia, która ci się spodoba.
Ma nawet taras.
Też cię kocham.
Pa.
Oddzwonię.
Na razie.
Gyeong-a!
Co? Myślałam, że jesteś w Seulu.
Chciałem cię zaskoczyć.
Ciepło objęcia drugiej osoby.
Jak mogłam bez tego żyć.
To niesamowite,
jak przyjaciele z dzieciństwa mogą się zakochać.
Mogę…
pojechać z tobą do Seulu?
Do Seulu?
Tak.
Mieszkasz w Seulu, więc…
Chwila.
Chcę już spać.
NIEZŁE, ALE CZEMU TAK KRÓTKIE?
POBIERAMY SIĘ!
DZIĘKUJEMY ZA PRZYBYCIE
Co robisz?
Oddaj mi telefon. Co ty wyprawiasz?
Czego szukałaś?
Nie mówiłeś,
że zerwałeś z dziewczyną?
Planowałem ci powiedzieć.
- Kiedy? - Chciałem ci powiedzieć.
Myślałam, że się spotykamy, bo zerwaliście.
- Posłuchaj, In-seon. - Gyeong-a!
Dobra! Gyeong-a, posłuchaj.
Mówię ci teraz!
Ale co mi mówisz?
Wytłumacz się ze wszystkich kłamstw.
Jaka jest prawda?
Jackpot.
PANI CHOI GYEONG-A, NUMER TELEFONU
Ten aparat jest świetny.
Kochanie, spójrz na to. Chodź.
Co robisz?
Wiesz co. To fajna zabawa.
To nagranie? Przestań!
No chodź…
Biedna In-seon.
- Na pamiątkę. - Tylko dla nas?
To nie była ukryta kamera.
- A szantaż seksualny? - Po co brałaś mój telefon? Kurwa.
To prawda czy nie?
Dobra. Chciałem się z tobą przespać.
Nie jestem dla ciebie człowiekiem?
- Tylko kawałkiem mięsa? - Suka.
- Pieprzysz mnie i odchodzisz? - Hej!
- Posłuchaj, do cholery! - No co?
- Wiedziałaś o tym. - Wiesz co, dupku?
To ty ściągnęłaś mnie do łóżka! Przestań jęczeć, suko.
Mówiłeś, że z nią zerwałeś!
- Kurwa! - No dobra. Powiedzmy, że tak.
A twoja dziewczyna? Wie o tym?
Wie, że ze mną sypiasz?
- Twoi koledzy wiedzą? - Grozisz mi?
Owszem. Gdzie twój telefon?
Twoja dziewczyna i przyjaciele też powinni o tym wiedzieć!
Spierdalaj, suko.
Ty dupku!
Kurwa! Hej!
Przestań.
Ty jebana suko.
Pieprzona suka.
Nie zadzieraj ze mną!
CHOI IN-SEON, CHOI GYEONG-A
Wciąż badana jest przyczynę pożaru
i liczba ofiar.
Wysłano 12-osobowy zespół straży pożarnej,
POŻAR W BLOKU W GUJEON-DONG
który ugasił pożar w ciągu godziny.
Przyczyna pożaru jest nadal nieznana.
Policja w Busanjin zidentyfikowała ofiarę
jako 29-letnią kobietę mieszkającą w Gyeongnam.
Na podstawie zeznań świadków i nagrań monitoringu…
Około piątej rano…
Jejku, czy to nie nasza okolica?
Chwileczkę, gdzie to było?
To budynek naprzeciwko kościoła Gujeon.
- Kościół Gujeon, tak. - Gujeon?
Ta kobieta mieszkała sama.
Boże, jaka strata.
Podobno została zamordowana.
- Tak. - Serio?
Przestań gadać bzdury.
Sąsiedzi słyszeli, jak się z kimś kłóciła.
Kto tak mówi?
Mama Do-juna.
Wiesz, że ta kobieta opowiada bzdury.
Też jej nie wierzę w stu procentach.
O Boże.
Więc…
w ilu dokładnie procentach pani jej wierzy?
Słucham?
OFIARA CHOI GYEONG-A
Wygląda na to, że dziewczyna była pijana
i zapomniała wyłączyć kuchenkę przed pójściem spać.
Przejrzeliśmy jej historię połączeń
i utrzymywała kontakt tylko z rodzicami.
Pozostali na liście to tylko współpracownicy i dostawca.
A to kto?
To chyba jej kolega.
Nie dzwonił w dniu wypadku.
Nie wygląda to na morderstwo,
ale przeprowadzamy autopsję.
Można rozpocząć śledztwo?
- Są procedury! - Nie mamy nakazu.
Mówię tylko, żeby nie wykluczać opcji morderstwa, dobrze?
Mieliście się z nami dzielić.
Kurwa, dla niego każda sprawa to morderstwo.
Hej, Gyeong-su. Tu jesteś.
- Daj mi telefon. - Proszę.
Znasz Gyeong-a?
Ta ładna dziewczyna z magazynu.
O co chodzi?
ZNALEZIONO CIAŁO
To ona.
Najwyraźniej nie żyje.
- Hej. - Co?
Dobrze, już idę. Do roboty.
- Zaczekaj. - Tak jest.
Czemu go pan szuka?
Jesteśmy z policji.
Przepraszam.
Lee Tang?
Nie wierzę, że jesteś taki niezdarny.
Słyszałeś o sprawie z Gujeon-dong, prawda?
To twoja robota?
Wstawaj.
Zawiozę cię gdzieś.
Mam z tobą tyle do obgadania.
Tylko nas dwóch.
- Sam tym zarządzam. - Yong-jae.
Co się stało?
Ktoś ukradł twardy dysk z kamery monitoringu.
- Monitoringu? - Tak.
Masz instrukcję?
- Daj zdjęcie. - Kto się tym zajmuje?
- Ja sam. - Przepraszam, widział pan tę osobę?
Czy to Gyeong-su?
- To chyba nasz pracownik. - Tak?
- Ma pan jego adres? - Tak.
- Jedźmy tam. - Proszę posłuchać.
To nie pana teren.
Jest podejrzany o morderstwo.
To jakieś żarty?
Hej.
Dowiedziałem się o zawieszeniu w Daejeon.
Przymknąłem na to oko…
Zawiesili mnie, bo pracowałem nad tą sprawą…
Jak mamy ufać takiemu glinie?
Po co miałbym kłamać?
Nie mamy nic do stracenia.
Są procedury, mamy rozkazy…
Przestań.
Ten facet.
Naprawdę tu pracuje?
Tak, pracuje w dziale rybnym.
Jedźmy tam więc razem.
Za mną.
Co za dzieciak.
Detektywie Kwak, jedź odwiedzić Ha Sang-mina i dostawcę.
Tak jest.
Sprawdźcie kamery na domu pani Choi.
Chodź tu.
Idź z Kwakiem do świadków.
A Lee Tang?
Ja to zrobię. Pilnuj ich i daj mi znać, co kombinują.
Pospiesz się. Idź.
- Dobrze. Zadzwonię. - Tak.
To Neisseria gonorrhoeae.
Słyszał pan o rzeżączce?
To bakteria przenoszona drogą płciową.
Ale bez obaw.
Zastosujemy terapię antybiotykami.
I na razie żadnych stosunków seksualnych.
Byłem chory, spałem.
Mam złą wiadomość.
Sang-min,
ja też chcę coś powiedzieć.
O co chodzi?
Mam rzeżączkę.
Jak…
Chciałem ci powiedzieć.
Tak mi przykro.
To był błąd. Tylko jeden raz.
- O czym ty mówisz? - Nie chciałam tam iść.
Ale znajomi mówili, że to moja ostatnia szansa przed ślubem.
Zaciągnęli mnie.
Sang-min, tak mi przykro.
To była pomyłka.
Rany.
- Co za suka. - Co?
A nie?
Przepraszam.
Hej, Hyeon-ji.
- Spierdalaj. Jezu. - Sang-min…
Pan Ha Sang-min?
Tak.
Zna pan Choi Gyeong-a, prawda?
- Tak. - Pojechał pan do Gujeon-dong.
Tak.
- I przespał się pan z nią. - Tak.
- Ale jej nie zabił. - Zgadza się.
- Dowiedział się pan o tym z wiadomości? - Tak.
Rozumiem.
Dlaczego ją zamordowano?
Według sąsiadów słychać było odgłosy walki.
O której? Naprawdę nic nie wiem…
Od teraz
bądźmy szczerzy.
Chyba że chcesz skomplikować sprawę.
No tak, przypomniałem sobie. Więc…
Umawiałem się z Gyeong-a, choć miałam dziewczynę.
Gyeong-a była tego świadoma.
Ale przypadkiem dowiedziała się,
że zamierzamy się pobrać.
Chyba…
poczuła się zdradzona.
Podniosła głos, co doprowadziło do kłótni.
A potem?
Walnąłeś ją w głowę? Bum!
W głowę? Nie.
Naprawdę jej nie zabiłem.
Pieprzona gnida. Myślałem, żeby cię oszczędzić.
Chciałem cię nawet wypuścić.
Jesteś bezczelny, co?
Prawie mnie nabrałeś. Nie masz wstydu.
Ma pan nakaz?
- Co? - Ma pan nakaz?
Rany.
- Że co? - Chcę zadzwonić po adwokata.
Idioci, zawsze myślą tylko o sobie.
Chcę prawnika.
Bla, bla, bla, tylko mielą ozorem.
W porządku. Nie złapią cię.
Nie zabiłem jej.
Ale uciekłem.
Jeśli to prawda, powinienem zostać w Busan.
Tym razem jest inaczej.
To przeczucie może być częścią twoich mocy.
Jeśli znów to poczujesz, musisz być ostrożny.
Ukryj się na jakiś czas. Nie dzwoń do mnie, wyłącz telefon.
Zobaczę, co da się zrobić.
No nie.
Czemu w tym głupim domu nie ma kawałka papieru?
Nie jesteś z policji, prawda?
Jestem.
Byłem. Kiedyś.
Dlaczego mi to robisz?
No dobrze. Mam pytanie.
Szukam jednego drania.
Ten szczeniak
namierza takich skurwysynów jak ty i likwiduje ich.
Nie sądzisz,
że powinien przyjechać do ciebie, sukinsynu?
Nudzi mnie to.
Nuda.
REJON JOONGAM
Pozwolisz mi żyć, jeśli powiem ci prawdę?
Co?
„Pozli i żyć”, co?
- Czy cię oszczędzę, jak powiesz prawdę? - Tak.
Więc ją zabiłeś?
Tak.
Dobrze.
Napisz to.
Raz, dwa.
ZAMORDOWAŁEM CHOI IN-SEON
I OKAZUJĘ SKRUCHĘ PRZEZ ŚMIERĆ
Zaraz.
Nie napisał, jak ją zabił.
Już go nie ożywię.
Kurde.
Wszystko na odwal się.
List z przeprosinami powinien zawierać informację kiedy, jak i dlaczego.
Dzisiejsza młodzież.
Tu administracja budynku, z wytycznymi przeciwpożarowymi.
W jednym z mieszkań miał miejsce pożar
wywołany przez płytę indukcyjną.
Przed wyjściem z domu należy wyłączyć kuchenkę
lub odłączyć ją całkowicie.
Prosimy nie stawiać papierowych ręczników przy kuchence…
Ten Lee Tang czy Lee Gyeong-su
na pewno już uciekł.
Ale musiał zostawić ślady. Coś, co pomoże nam go złapać.
Jasne.
Nie miał czasu jechać do domu, więc pewnie coś tam znajdziemy.
Jest ktoś w domu?
Halo?
Jest tam kto?
Administracja?
Tu policja.
Gdzie są zapasowe klucze?
Co?
Skradziono je?
Jak to?
Słyszysz to?
Co? Nic nie słyszę.
Co? Co to za dym?
To z gaśnicy?
Już tu był?
Napisy: Anita Rudomina