Nie mówię tego w formie krytyki.
Może jednak tak.
Ale kiedy umrzesz,
czy ludzie to zauważą?
Gdy ja odejdę, zostanę zapamiętany przez wielu ludzi,
wielu adwersarzy.
Mimo to,
człowiek musi żyć pełnią życia.
Inaczej to nie miałoby sensu.
Koniec końców,
człowiek musi łapać życie za jaja.
DZIESIĘĆ DNI WCZEŚNIEJ
Sto lat, Charlie.
Ray, dobry człowieku.
Co za wspaniały wieczór.
Prawda? Kochanie, pamiętasz Raymonda Peepgrassa?
- Oczywiście. - Cześć.
Mój pan Pipuś. Wyglądasz świetnie.
- Oto i nasz solenizant! - Hej!
- Miło cię widzieć. - Jak się masz?
- Panie Croker. - Nieźle.
Rany, ale wyrosłeś.
Panna Joycie, zaprosiłem cię?
- Pierwsza szwankuje pamięć. - Po co miałbym to robić?
Żebym złożyła twojej byłej żonie sprawozdanie.
Powiem, że impreza była w twoim stylu.
Żartownisia z ciebie. Wyglądasz fantastycznie.
- Jakaś operacja? - Charlie.
Tak, usunięto mi godność, bym mogła się tu dobrze bawić.
Niezła jest.
Elo, mordo.
- Co jest? - Z drogi.
Kurde!
- Kto jest najlepszy? - Morehouse!
Wszystkiego najlepszego, Charlie! Facet, który zbudował Atlantę.
Herb!
Roger!
Jak impreza? Przegapiłem coś?
W stylu Charliego.
Ze szczyptą Shanii Twain.
- Nie mogę tego przegapić. - Wszystko w porządku?
Jak sprawy w Croker?
Nie narzekam. Po staremu.
Jeśli coś się zmieni lub się znudzisz,
to w Definition zawsze szukamy dobrych prawników.
Zapamiętam.
Miłego wieczoru. Jest co świętować.
Wygląda na to, że się nam udało
Charlie.
Spójrz, jak daleko zaszliśmy, kochanie
Może wybraliśmy długą drogę
Ale wiedzieliśmy, że kiedyś tam dotrzemy
Mówili
Na pewno
Im się nie ułoży
Ale spójrz tylko, jak się trzymamy
Wciąż jesteśmy razem...
- To moment, w którym tańczymy. - Jesteś taka...
To do ciebie wciąż uciekam
To do ciebie wciąż należę
To z tobą wciąż chcę spędzić życie swe
To ciebie wciąż kocham
To o tobie tylko śnię
To ciebie wciąż...
Dziękuję, Geraldzie.
Tak.
Raymond. Tu Harry Zale. Przeszkadzam?
Nie, śmiało.
Jak się udał bal? Słyszałem, że byłeś.
Byłoby niezręcznie, gdyby mnie tam nie było.
Gdybym nie poszedł, zacząłby coś podejrzewać.
Nie ostrzegłeś go?
Czemu miałbym to zrobić?
Widziałem w mailach, że nazywa cię „Pipusiem”.
Czy to nie przyjacielska ksywka?
Nie przyjaźnimy się.
Traktuje mnie jak lokaja.
To wyjaśnia korzystne warunki, jakie otrzymał pan Croker.
Słuchaj, Charlie to duży klient banku,
a jeszcze większy dupek.
- Co go zdradza? - Słucham?
Po czym poznam, że mam pana Crokera w garści?
Jeśli zacznie gadać o hrabstwie Baker z mocnym południowym akcentem,
to dobrze.
Im większe nerwy, tym silniejszy akcent.
Ale zdradzą go
jego sakwy.
Co proszę?
Poci się. Pod pachami.
Tworzy plamy potu, które wyglądają jak sakwy.
Po tym poznasz, że go masz.
Nie stchórz jutro, Raymond.
Czekam na to spotkanie, na ten dzień,
od bardzo dawna.
Nie stchórzę.
Zamknij się!
Nie stchórzę.
Jak się czujesz?
Znakomicie.
- Myślisz, że nie doszły go słuchy? - Nie ode mnie.
Czy klimatyzator jest włączony? Prosiłem o jego wyłączenie.
Jest wyłączony. Mamy tu ze 26 stopni,
a będzie jeszcze goręcej.
Nie mogą się bić po głowach. Ciągle tylko faule i powtórki.
Chryste, przyprowadził żonę.
Nie w moim futbolu. Jak mój krawat?
Wygląda znakomicie.
Dasz radę, Raymond?
Panie i panowie, zaczynajmy.
Charlie, nie poznałeś Harry’ego Zale’a.
Harry jest szefem naszego działu zarządzania aktywami nieruchomości.
Zaprosiłem go tutaj, by uporządkować sprawy.
To ma sens. Daj mu popalić, Harry.
Przy okazji,
ponoć niedawno obchodził pan okrągłe urodziny.
- Wszystkiego dobrego. - Dziękuję, Harry.
No dobrze.
Panie Croker, po co to spotkanie?
To ty je zwołałeś, kolego.
Ja wiem, ale chcę wiedzieć, czy pan wie.
- Chcesz wiedzieć, czy ja wiem? - Tak.
Proszę je potraktować jak spotkanie AA.
Szaleństwo się skończyło, więc chcemy zobaczyć samoświadomość.
Słucham?
Jest problem,
ale chcę, aby to pan mi go opisał.
Harry, nie wiem, jaki jest twój problem,
ale powiem ci, że jestem tu, aby rozwiązać naszą kwestię biznesplanu.
Naszą kwestię?
Ma pan na myśli 800 milionów dolarów,
które jest winien bankowi?
Bo to mój problem.
Wismer.
Co mamy dla naszego nowego przyjaciela?
Aktywa bazowe pozostają stabilne.
Mimo nasycenia rynku, tempo wchłaniania powierzchni komercyjnej
w metropolitalnej Atlancie stale rośnie.
To, o czym tu mówimy, to kwestia przepływu gotówki.
Potrzebujemy jedynie tymczasowego zamrożenia trzech dużych...
Przepraszam pana.
Panie Croker, czy pan Stroock właśnie zasugerował zamrożenie spłaty kapitału?
Powiem panu coś o kredytach.
Kredyt to nie prezent,
a kiedy go udzielamy, oczekujemy jego spłaty.
Zamierzamy wywiązać się ze zobowiązań.
A kiedy możemy się spodziewać owego wywiązania?
Zwróć proszę uwagę na nasze prognozy dla nieruchomości komercyjnych,
które uważam...
To właśnie przez pańskie prognozy tkwimy w tym bagnie.
Teraz posłuchaj.
To nie ja pożyczałem, tylko wy. Błagaliście mnie.
Raymond Peepgrass niemal przylazł do mnie na klęczkach.
To moje spotkanie, nie pana Peepgrassa.
Może i tak, ale to twój reprezentant,
który liczył, że Croker Industries...
Nadzieje i marzenia pana Peepgrassa, jakiekolwiek by nie były,
nie są ważniejsze od tego bajzlu, w którym się znajdujemy.
Ten bank wzniósł się ku chwale na moich plecach.
Teraz pragniemy odzyskać część tej chwały.
Z odsetkami.
Pozwól, że cię o coś zapytam.
Byłeś kiedyś na polowaniu?
Jechałeś kiedyś pick-upem o świcie,
słuchając kolegów, przechwalających się, czego to nie ustrzelą?
Ludzie zabijają ptaki
w rozmowach w drodze na polowanie,
ale przychodzi czas, gdy musisz wysiąść z auta,
chwycić za broń i jej użyć.
W hrabstwie Baker, gdzie dorastałem, mówi się:
„Klapa w dół, koniec bzdur”.
Cóż,
klapa właśnie opadła.
Przybyliśmy tutaj z cholernie poważnym biznesplanem
i propozycją restrukturyzacji tych kredytów.
Nie przyjechaliśmy tu na wykład
o naturze zarządzania długiem.
Nie jestem pewien, czy wiesz, z kim rozmawiasz.
Z facetem, który jest winien temu bankowi 800 milionów dolarów,
a sześciu innym bankom
kolejne 400 milionów dolarów.
Z osobą, która jest zadłużona na ponad miliard dolarów.
Rozmawiam z dupkiem.
Jestem uczciwym i dobrym biznesmenem.
Nie ma w tym za grosz uczciwości.
To jeden z największych przypadków niewłaściwego zarządzania,
jakie w życiu widziałem,
a proszę mi zaufać, z malwersacjami
mam do czynienia codziennie.
Po co zadłużył się pan na 800 milionów dolarów?
By latać prywatnymi odrzutowcami.
By kupować plantacje do polowania na przepiórki.
Myśli pan, że może tak bezkarnie hulać?
Cóż, mam dla pana wiadomość.
Sobota się skończyła.
Koniec balu.
Sakwy.
Słuchaj no.
Właściwie, panie Croker, zarządzam przerwę.
Czas na żebranie kredytodawców.
- Zostawi nas pan samych? - Co takiego?
Żebranie kredytodawców.
Chciałeś powiedzieć „zebranie”?
Nie, proszę pana, żebranie. Wszyscy żebracy na zewnątrz.
Postaramy się nie przedłużać.
Nie powiem, rozczarowałeś mnie, Raymond.
Ty mały robaczku.
Miło było cię poznać.
Miło mi.
Odezwij się tak przy mojej żonie...
Przepraszam, nie spodziewałem się jej.
Może następnym razem zostawi ją pan w gablocie z trofeami.
Skarbie.
- Będziemy w kontakcie. - Tak.
Pani Croker.
Możemy temu zaradzić.
- Transakcje... - Geraldzie, zabierz mnie na DeKalb.
- Tak jest. - Na lotnisko?
Muszę usiąść i to przemyśleć.
- Boeing. - Tak jest.
Chryste.
- Proszę. - Dziękuję.
Może wrócimy do domu? Pomogę ci się zrelaksować.
Nie mogę sobie teraz na to pozwolić.
Muszę być czujny. Ty też.
Musimy sprzedać aktywa. Mam kilka pomysłów.
Nie chcę słyszeć o wyprzedaży majątku.
Niestety oba samoloty są w naprawie.
- Jechać do The Concourse? - Tak. Dziękuję.
Zadzwoń do Rogera White’a. Ma być w biurze z planami!
Charlie.
Będzie dobrze.
Już w porządku.
Nie jest w porządku.
Brytyjski bank musi działać bez zarzutu
W brytyjskim domu podobnie musi być
Tradycja, rygor oraz ład Niosą przykład
A bez nich
Bałagan!
Katastrofa!
Anarchia!
Krótko mówiąc, koszmarny nieład!
Katastrofa będzie, gdy się spóźnisz do szkoły.
Idź po plecak i płaszcz.
- O rany! - „O rany!”
Wszystko gra?
Zadam ci pytanie.
- Nie. - Nie zdążyłem zapytać.
Znam pytanie, a odpowiedź na nie brzmi: „nie”.
Croker Industries odwaliło kawał dobrej roboty.
- Głównie dzięki tobie. - Nawet połowy...
Co więcej, Charlie, jakkolwiek zły by nie był,
bez ciebie byłby jeszcze gorszy.
To moje powołanie?
Trzymanie Crokera w ryzach?
Skarbie, zarabiasz prawie milion dolarów rocznie.
Tak tylko mówię.
Mamy ładny dom i dobre życie. Nie moglibyśmy sobie na to pozwolić
z pensji sędziny, jeśli zostanę mianowana.
Mógłbym pracować w kancelarii.
Ale czy byś tego chciał?
Roger, wielokrotnie powtarzałeś, że twoja praca nie jest nudna.
A nawet, że bywa fajna.
Zarabiasz kupę kasy w pracy, w której dobrze się bawisz.
Dla większości to jak wygrana na loterii.
Po prostu nie jestem pewien, czy to moje powołanie.
- Jestem gotowa. - Jesteś.
- No dobra. - Jedźmy.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
Nie wiem. Wiem tylko, że to nie może być nic dobrego.
Chodzi o spotkanie w sprawie restrukturyzacji kredytu.
Nie zdążę wrócić na kolację.
Dobrze, ja coś kupię. Chcesz moją specjalność?
Kup też mleko, dobrze?
W drodze do domu planowałam zajść do sklepu.
- Mogę ci wysłać listę zakupów? - Żaden problem.
Dzięki, skarbie.
- Zadzwonię później. Kocham cię. - Kocham cię.
Wiem.
Charlie.
Roger.
Zły dzień?
Oby twój był lepszy.
Niestety, kredyt został stworzony na korzyść banku.
Nawet gdyby uznano go za dwuznaczny, to...
Roger.
Znasz mnie na tyle dobrze, by wiedzieć, że doceniam to, że ty doceniasz,
że muszę usłyszeć jakieś dobre wieści.
To, co mi właśnie powiedziałeś, nie jest dobrą wieścią.
Zostałem wrobiony.
Przez bank.
Przez Raymonda Peepgrassa.
Nie jestem prawnikiem, ale rozumiem obowiązek
zawierania transakcji biznesowych w dobrej wierze.
Cóż...
dobra wiara to szerokie pojęcie.
Kryje się pod nim wiele rzeczy.
To, co się pod nim nie kryje,
to ruchanie w dupę.
Żyjemy w Stanach Zjednoczonych Ameryki.
Jako mój prawnik masz obowiązek
wyruchać tych sukinsynów z powrotem.
Peepgrassa. Tego kutasa, Zale’a.
Zwłaszcza Zale’a.
Od dziś jesteś naczelnym ruchaczem Croker Industries.
Wyruchasz ich w dupę, w głowę,
popatrzysz im prosto w oczy i wyruchasz w gębę.
- To niestosowna rozmowa. - Cóż, nastały niestosowne czasy!
Dwa, trzy, cztery, trzy, dwa, trzy, cztery.
Kolano.
Zmiana.
Kolano.
Zmiana.
Jeszcze raz!
Dawaj. Postaraj się.
Dobrze.
Palce, pięta, klaśnij.
Dobrze! Na schody. Jazda!
Nie bądź ostatnia!
Wszystko mnie boli.
- O to chodzi. - O ból?
Poczujesz mięśnie, których nie byłaś świadoma.
Poprzez ból?
Co my robimy na tych zajęciach?
Podsłuchałam tę cycatą, chyba Shirley,
mówiącą o operacji rowka. Kto to robi?
Kochana.
Pani Monika Brodawka we własnej osobie.
Spójrz tylko.
Gdybym była jej matką...
Nie mów nikomu, że jesteśmy takie stare.
Naprawdę można tak chodzić publicznie?
Dobra. Mogę?
- Mów. - Na pewno?
Jestem duża.
Twój sprzeciw wobec jej...
powiedzmy, że widzialności, może wynikać z twoich kompleksów,
które pewnie rodzą się z tego.
- Błagam! - Przestań.
Przyznaj, że wkurza cię, że to ona jest na zdjęciu.
Nie chcę być więcej na żadnym zdjęciu z Charliem Crokerem.
Ale byłaś z nim, gdy budował Atlantę.
Pomogłaś mu się wybić. Nie ma się czym chwalić. Gdy ona zbiera laury...
Przecież to ja go zostawiłam.
Zbliża się gala baletowa. Wykupiłam stolik.
To najważniejszy bal w Atlancie. Idziesz.
Przekazuję duże kwoty, by nie musieć chodzić na gale.
Zresztą moja obecność tam nie sprawi, że poczuję się mniej zbędna.
Zbędna? Naprawdę chcesz znów być na tym zdjęciu?
Oczywiście, że nie.
Chciałabym być na tym.
Kochana, nie każdy może być mną. Dobrze o tym wiesz.
Gówniara.
Siedemset tysięcy?
To uczciwa kwota,
która zawiera i wymazuje wszystkie przyszłe alimenty,
co, zachowawczo, przy 35 tysiącach miesięcznie...
- Co? - To uczciwa kwota.
Obecna wartość 700 tysięcy przewyższa jakąkolwiek strukturę...
To bardzo rozsądne żądanie,
które wysunęliśmy jako rozsądni ludzie.
To szantaż.
- To wymuszenie. - To uczciwa kwota.
Powinnaś się wstydzić.
Sam się wstydź. To ty wsadziłeś mi penis do pochwy bez ubezpieczenia
i to ty trysłeś pożądaniem.
- Sirja. - Jak fontanna.
Nie mam takich pieniędzy. Ani trochę.
Więc cię przesłuchamy.
Zadamy trudne pytania. Wyjdziesz na złego.
Zapłać.
Nie.
Raymond, może się zrobić jeszcze brudniej.
Czasem najlepszym wyjściem jest się pochylić i dać się wykorzystać.
Nie, pochylałem się i dawałem się wykorzystywać
przez całe pierdolone życie.
Nie mam 700 tysięcy dolarów.
Nawet gdybym miał,
to nie.
Nie.
- Wally? - Cześć, mamo.
Czemu nie jesteś w szkole?
Zawiesili mnie.
Znowu?
Nie zadzwonili?
Co tym razem?
Nie jestem pewien.
Mogłem wyperswadować kilku osobom pójście na studia.
Starzy się poskarżyli.
- Co powiedziałeś? - Nie pamiętam słowo w słowo.
Spróbuj.
Coś o tym, że szkolnictwo wyższe jest przereklamowane
i że zwabia kandydatów
pod pozorem przemiany ich w poetów i filozofów,
po to, by zrobić z nich bankierów i prawników,
z powrotem zasilających darowiznami kasy funduszu.
Coś w tym stylu.
Głównie poszło o futbol.
Co powiedziałeś?
Że prawidłowa gra powoduje demencję.
Hej.
To mój samochód.
Przepraszam. To mój samochód.
- Stoi w czerwonej strefie. - Co?
Nie, nie zaparkowałem...
Wepchnięto mnie.
- Ten samochód mnie popchnął. - Cóż, stoisz. Widzisz?
Nie zaparkowałem w czerwonej strefie. Spójrz na ten kąt.
Po co miałbym wjeżdżać na krawężnik przednim kołem?
Dobra. Mówi 3-2-1-7. Proszę o wsparcie pod Delmar's Market na Columbus.
- Wezwałaś wsparcie? - Tak, Delmar's Market, Columbus.
- Zaraz będzie. - Niszczysz go. Stop.
- Przyjęłam. - Stój!
Zrobisz sobie krzywdę.
To niemądre.
Ściągnij go z lawety. Mogę odjechać.
Słyszałeś, czerwona strefa.
Nie możesz wsiąść do auta.
To moje auto, a on je niszczy.
- Radź sobie z nimi. - Proszę pana!
- Zepchnięto mnie do strefy. - Wyjaśni pan to w sądzie.
- W sądzie? Nie. - Proszę wysiąść.
- Ze mną go nie odholujecie. - Nie mam czasu na bzdury.
- Wysiadaj albo cię usunę. - To moje auto.
- Nie zaparkowałem w czerwonej strefie. - Wyłaź, kurwa, z auta!
To nie w porządku!
To nie jest konieczne.
Przestań, robisz mu krzywdę!
Puść go!
Paralizator!
Przepraszam, gdzie?
Jestem na komisariacie.
Aresztowali mnie.
Za co?
Chcieli odholować mój samochód.
Policjant mnie zaatakował, a ja mu oddałem.
Co zrobiłeś?
- Jesteś cały? - Tak.
Zostanę tu na noc, a rano postawią mnie w stan oskarżenia.
Dobrze, po prostu...
Zaczekaj. Daj mi chwilę.
Coś wymyślę.
Tak. Dobra.
Kocham cię.
Panie Croker.
Przepraszam, że przeszkadzam,
szczególnie po tak stresującym dniu, ale...
Co się stało?
Conrad został aresztowany.
Jest w areszcie, a ja nie wiem, co robić.
Przyznam, że potrzebuję pomocy.
Za co go aresztowano?
Zaatakował policjanta.
Conrad?
Doszło do kłótni o złe parkowanie,
a policjant stał się agresywny.
Conrad stawił opór i teraz siedzi,
a ja przepraszam za kłopot, ale jutro go oskarżą.
- Nie wiem, co robić. - Jill...
Załatwię ci prawnika.
Dziękuję.
A teraz weź wolne na resztę wieczora.
Dobrze.
Jilly?
Zajmiemy się tym.
Dziękuję.
Witam, panie White.
Proszę za mną. Burmistrz czeka.
Dziękuję.
- Panie burmistrzu. - Bracie.
Wes.
Mój człowiek. To dla mnie się tak wystroiłeś?
Byłem w Woodruff w sprawie klienta.
I uciekłeś. Czuję się wyjątkowo. Słyszałeś, że pokonaliśmy Tuskegee?
A przegrywaliśmy trzema przyłożeniami.
Potraktuję to jako omen.
Jeszcze nie wiem czego,
ale wygrana Morehouse nad Tuskagee musi być omenem.
Może znów mnie wybiorą.
To miało być coś poważnego.
I jest.
Norman Bagovitch.
- Co z nim? - O rany!
Widzę, że wciąż nie owijasz w bawełnę.
To wszystko? Żadnych pogaduszek?
Co z Bagovitchem?
Ten skurwiel zdobył 15 punktów w sondażach
w tych 3 tygodniach dzięki prostakom,
bo wskoczył na falę wsiowego populizmu,
a ja jestem w czarnej dupie.
Wciąż umiesz dobierać słowa.
Moje najnowsze hasło:
„Gdy schodzą nisko,
ja schodzę do ścieków”.
Zwalczam gówno gównem
i dokładnie w tym możesz mi pomóc.
- Nie rozumiem. - Błagam.
Spec od czarnej roboty Charliego Crokera...
- Jestem jego adwokatem. - Dobra, przejdę do rzeczy.
Od miesięcy mam brudy na opozycję,
ale liczyłem, że nie będą mi potrzebne.
Bagovitch chwalił się, że dokonał napaści seksualnej
na jakiejś kobiecie 30 lat temu.
Kiedyś trzymał się z twoim człowiekiem, Crokerem.
Grali razem na obronie w Tech.
Miałem nadzieję, że pomożesz mi
namierzyć ofiarę, gdziekolwiek może być,
i skłonić do mówienia.
Nie tak robię interesy.
Norman Bagovitch to najgorszy typ rasisty.
- Cofnie nas... - Ta rozmowa jest obraźliwa.
W dupie to mam. Taki jestem.
Daję ci szansę. To szansa, aby coś zmienić.
Ani teraz, ani nigdy cię nie potrzebowałem.
Tego nie powiedziałem.
- Chyba jednak tak. - Powiem tak.
Chcesz wejść do gry?
To musisz sobie pobrudzić te swoje piękne pazurki,
bo tak to wygląda.
Bagovitch zgwałcił kobietę.
Croker wie kogo. Spraw, by powiedział mi, kim ona jest.
Dlaczego nie możemy po prostu kontynuować?
Bo nie możemy. Przyleciała z Finlandii.
Nie musi być na miejscu, aby zeznawać.
Ma prawo tam być.
- To, co się stało ostatnio... - Kurwa!
Ray?
- Kurwa! - Raymond?
Zamknij mordę!
Wszystko w porządku?
Oddzwonię.
Sam się zamknij.
- Zrób coś. - Obydwoje zamknijcie mordy!
Chcesz dostać?
Spierdalaj. Rozjebię cię.
Żartujesz sobie?
Żartujesz sobie, kurwa?
Jak leci, Raymond?
Spodziewasz się kogoś?
Czego chcesz?
Chcę,
żebyśmy urządzili sobie małą pogawędkę
na temat tego bałaganu, który stworzyłeś.
To nie moja wina.
Usiądźmy.
Panie Pipusiu.
Próbuję zrozumieć,
dlaczego mnie nie uprzedziłeś.
Widzisz,
gdy podnawkowate żyją na plecach rekinów,
zlizując całe pożywienie z pleców nosicieli,
spodziewałbym się po nich wdzięczności za ów pokarm.
Nie jestem
podnawką.
Ależ jesteś.
Jestem człowiekiem,
bez względu na to, czy tak uważasz, czy nie.
Nie jestem małym robakiem zesłanym na ziemię,
by ci usługiwać.
Problem w tym, że ludzie, Raymondzie,
bywają bezbronni.
Chyba nie chcesz być teraz bezbronny. Nie ze mną.
Zbyt długo mi uwłaczałeś.
Ja ci uwłaczałem?
Ja cię stworzyłem i równie szybko mogę cię zniszczyć.
Siadaj!
Możesz myśleć, że jesteś na dnie.
Nie jesteś.
Bo gdy pan Zale i jego słudzy z PlannersBanc skończą ze mną,
wezmą się za tych bankierów, którzy użyczali mi tych kredytów.
Zrobimy tak:
sprawisz, że bank
odwoła tę sprawę niewypłacalności.
Nawet gdybym chciał, nie mógłbym tego zrobić.
A nie chcę.
Znosiłem twój syf,
ale do czasu.
Tak myślisz? Bo ja nie.
Każda historia ma początek, środek i koniec.
W której części według ciebie jesteśmy?
Wynoś się
z mojego domu,
ty pierdolony pierdzie.
Kurwa!
Wynocha!
Sakwy.
Zobaczymy, kto będzie je miał.
Napisy: Paulina Iwaniak