Hej.
Jak się masz?
- Wyśmienicie. - Dobrze. Śniadanie na stole.
- Dobrze. Już schodzę. - Charlie?
Nie przemęczaj się.
Zaraz zejdę.
FACET Z ZASADAMI
W Turpmtine mamy pewną tradycję.
Przed kaszą, przed naleśnikami na maślance,
odbywa się natłuszczenie.
Chodzi o „namaszczenie”.
Mówię tak, bo to koi wszelkie rany.
W Teksasie mają powiedzenie, które nam ukradli:
„Ma kapelusz, a nie bydło”.
Czyli w głębi duszy nie jest kowbojem.
Ale ty, Herb...
masz w sobie coś z Johna Wayne’a.
Niniejszym prezentuję twój własny...
Stetson z Turpmtine.
Patrzcie tylko!
Wygląda przystojnie.
Tak. Wio!
Powiedz to.
Wio.
Nieźle. Jedzmy!
Dobrze.
Nie mam nic przeciwko integracji,
ale robienie miejsca dla wszystkich
czasem oznacza wykluczenie.
A kto jest teraz najbardziej wykluczany?
Nie czarni, nie Azjaci, nie kobiety.
Na pewno nie ci od ideologii LPG.
Teraz wyklucza się białych mężczyzn.
Cała ta polityka równych szans powoduje,
że czas białych Amerykanów dobiega końca,
a to już fanatyzm.
Chujek jest niebezpieczny, bo brzmi rozsądnie.
Jaka jest w tym moja rola?
Już ci powiedziałem.
Zdobądź na niego brudy od Crokera i nazwisko tej kobiety.
Zaczyna się.
Wszedłeś w politykę.
- Ja z jakiegoś powodu, nie. - Że niby co?
- To nie... - Jesteś lepszy?
- Nie. - Tak uważasz.
Zawsze tak uważałeś. A w co ty wszedłeś?
W interesy z Crokerem. Więc kim cię to czyni?
Co powiedziałeś, gdy przyjąłeś tę robotę?
Przyszedłeś tu, w kółko nawijając tylko o planach
taniego budownictwa socjalnego.
I jak ci idzie?
Jedyne, co zbudował Croker,
to luksusowe apartamenty i to jego paskudztwo, The Concourse.
To twoje dziedzictwo.
- Nie waż się mnie oceniać. - Oceniam twoją prośbę.
Tak? To pierdol się w tę swoją dumę.
Dużo w tobie złości. To przeze mnie?
Tak.
- Pana ubrania na wiec. - Dzięki.
W szkole studiowaliśmy Johna Rawlsa i to nas połączyło, Roger.
Różnimy się tym, że ty mówisz ładne rzeczy, a ja robię te przykre.
Według mnie moja działka bije twoją.
Jak do tego doszło, jeśli mogę spytać?
Wiem, że lubisz swoją pracę.
Obracasz się w ciekawych kręgach z interesującymi ludźmi, ale...
co naprawdę myślisz?
- Jak się masz, Herb? - Charlie.
Pięknie tu. Naprawdę.
Tak. W sam raz na polowanie.
My nie polujemy. Nawet na przepiórki.
- Mówiłem o tym. - A próbowałeś?
Powiem ci, że mógłbyś się zaskoczyć.
Marsha jest w PETA.
Zależy nam na tym samym co im.
Hodujemy tu ptaki.
Na polowania.
Cóż, gdyby nie ten teren łowiecki, nigdy by nie żyły.
PETA z pewnością by to pochwaliła.
Jak tam w pracy?
Dobrze.
Wiem, że tu jestem, bo chcesz mnie przekonać
do wynajęcia The Concourse, ale nie szkodzi.
Ludzie cały czas dobijają interesów, grając w golfa.
Czemu więc nie strzelając do ptaków?
- Bądźmy szczerzy. - Brzmi nieźle.
Decydując się wejść z tobą w interesy, wiem,
że liczy się tylko liczba.
Turpmtine jest piękne,
masz przystojnego syna i cudowną żonę,
ale to wszystko i tak sprowadzi się do liczby.
Nie pójdzie na to.
Gdy założyłem mu kapelusz, od razu urósł.
Przerazili się grzechotnika. Nie zmuszaj ich do polowania.
Do niczego ich nie zmuszę. Zaczniemy od stodoły.
- Niech zobaczą wielki dzień First Draw. - Boże.
- Charlie jest w Turpmtine. - Teraz?
Z Richmanem, potencjalnym białym rycerzem.
- Z Definition America. - Poleciał odrzutowcem?
Challengerem 600.
Wróci jeszcze dzisiaj.
Według moich źródeł ma być na gali.
Arogancki gnojek wciąż żyje wystawnym życiem.
Impreza dobiegła końca. Dziś rozpoczynamy Operację Przejęcie.
W końcu.
Zaangażuj Thorgena z działu prawnego.
Pora naszczać temu facetowi na łeb.
Nie boi się tak, jakbym tego chciał.
- Doceniam, że to dla nas robisz. - Nie ma sprawy.
Jesteś odpowiednim do tego prawnikiem, prawda?
Po prostu nie jesteś karnistą.
Przyznamy się do winy
i złożymy rekomendację z prokuratorem.
Trzy minuty i fajrant?
Twarda jesteś.
- Nie wątpię w ciebie. - Ależ owszem.
Nie szkodzi.
Mam złe przeczucia.
- Wspominałaś. - Jest w PETA.
To też.
Charlie, co oni robią z jej ogonem?
Podwijają go, tak aby nie przeszkadzał.
To prawdziwa czempionka. Zwierzęta to boskie stworzenia.
Chodź.
Proszę za nią.
To wrażliwi, liberalni demokraci.
Proszę cię.
Naprawdę mu na to pozwolimy?
Jeśli potrafisz go przekonać, śmiało.
Powodzenia.
No już. Spokojnie.
Dół.
Zuch dziewczyna.
No już.
Idzie. Dalej.
- Trzymaj ją. - Trzymaj. Dawaj.
Blisko. Niżej.
- Niżej? - Weszliśmy.
- Brawo. - Stary, to jest życie.
Trzymaj ją.
To nie w porządku.
- Tak. - Hej.
Dobra klacz.
Dobra.
- Kiepsko poszło. - Owszem.
- Coś cię boli? - Kolano.
Nadwyrężyłem je z grzechotnikiem. Będzie potrzebna operacja.
Co ty odwalasz?
Serio myślałeś, że to przekona Herba Richmana?
Po pierwsze, to było superwidowisko.
I liczyłeś, że was połączy?
Nie potrzebuję twoich drwin.
Zwykle masz do tego nosa.
Chcą wracać do domu już teraz.
Oskarżony wstanie.
Panie prokuratorze, czy mam rozumieć, że zgodził się pan na 30 dni kary?
Tak, Wysoki Sądzie.
Oskarżony uderzył i pozbawił przytomności policjanta.
Trzydzieści dni kary nas satysfakcjonuje.
Cóż, a mnie nie.
Taka kara to zniewaga.
- Z kim trzymacie? - Wysoki Sądzie.
Pański klient dopuścił się czynnej napaści.
Pan Hensley został brutalnie sponiewierany.
- Zaakceptuję 60 dni. - To niedopuszczalne.
Jeśli zostanie skazany, to na 8 do 16 miesięcy.
Oprócz tego, że jest nienotowanym obywatelem...
Proszę przestać rzucać tymi frazesami.
Nie chodzi o to, co zrobił w przeszłości, a we wtorek.
Mój klient to mąż i wkrótce ojciec.
Jego żona jest dziś z nami. Pracuje zarobkowo.
- Leżący u podstaw... - Chwila.
Jest pani żoną podejrzanego?
Tak.
Czy obrońca pani męża kazał pani wstać,
gdy na panią wskazał?
Nie.
Proszę usiąść.
Chce pan okazać pogardę dla tego sądu?
Próbuję ją ukryć.
Jak mniemam, znokautowany policjant też ma rodzinę i dzieci.
Prokurator nie uznał za słuszne,
by ta rodzina była obecna na rozprawie.
Gdyby jednak tu była, jak, w pana opinii, zareagowałaby
na karę 30 dni więzienia?
Nie przemówię za nią,
bo to raczej rola prokuratora okręgowego,
który utrzymuje, że 30 dni więzienia to sprawiedliwa kara.
Sześćdziesiąt dni albo termin rozprawy.
Nie wygramy procesu.
Zapewne to on będzie orzekał w sprawie.
- To nie w porządku. - Wiem, ale...
To nie fair.
Tak nie można.
Propozycja odrzucona.
Żartuje pan?
Przeliczmy to, dobrze?
Pański klient będzie w areszcie do rozprawy,
która odbędzie się najprędzej za 60 dni,
co oznacza, że odrzuca pan 60 dni odsiadki,
aby dostać więcej niż 60 dni,
a potem być może jeszcze 8 do 16 miesięcy.
Zapytam więc ponownie.
Sześćdziesiąt dni czy proces?
Przystąpimy do procesu.
Tymczasem oskarżony zostanie przewieziony do Fulton.
Co? Fulton?
Jest oskarżony o brutalny czyn.
- O co panu chodzi? - Proszę pani.
Nie mam zwyczaju zamykać ciężarnych w celach,
ale mogę to zrobić.
Odprowadzić oskarżonego. Zamykam sprawę.
- Zajmę się tym. Wyciągnę cię. - Fulton?
- Wyciągnę cię. - Nie. Nie możecie.
- Dam radę. - Jill!
- Nie możecie. - Spójrz na mnie. Dam radę.
Posłuchaj.
- Nic już nie mów. - To były najlepsze praktyki hodowlane.
To był gwałt.
Czy to odzwierciedla to, kim jesteś?
Być może.
Może pomówmy, kim ty jesteś.
- Co? - Bez wątpienia biznesmenem.
Masz kupę forsy, ale czy naprawdę żyjesz?
Słucham?
Zapamiętasz ten dzień do końca życia.
Byłeś poruszony, nawet zły. Rozumiem.
Ale to dla dni, w których coś czujesz, nawet złość,
warto żyć.
Należy uważać na te, które zlewają się w jedno.
Posłuchaj...
Nie mówię tego w formie krytyki.
Może jednak tak.
Ale kiedy umrzesz, czy ludzie to zauważą?
Mów i myśl o mnie, co chcesz,
ale gdy ja odejdę, zostanę zapamiętany przez wielu ludzi,
wielu adwersarzy.
Mimo to człowiek musi żyć pełnią życia, Herb.
Inaczej to nie miałoby sensu. Koniec końców,
człowiek musi łapać życie za jaja.
Herb?
Wyjeżdżamy. Teraz.
Co my tu robimy?
Obiecałem Wesowi, że przyjdziemy.
Tak trudno to pojąć?
Przepraszam. Ciężki dzień.
W porządku?
To moja wina, że trafił do Fulton. Sędzia zrobił to, by mnie ukarać.
- Moje ego wzięło górę. - Kotku.
Wejdźmy do środka.
Czy mogę prosić burmistrza? Oto i on
Czy mogę prosić burmistrza?
Dalej, oklaski dla mojego brata, Wesa Jordana.
Przywitajcie go.
Dziękuję. Dziękuję, Boże.
Dziękuję, Atlanto. Nadszedł czas.
Nie chodzi tylko o jutro.
Jesteśmy tym, co jest teraz. Mówię to przy świadkach.
Amen!
W tym pomieszczeniu nikt nie jest sam.
- Nikt. - Tak!
Jesteśmy ze sobą związani.
Nie muszę wam tego mówić,
ale niektórzy z nas wciąż są sami.
Niektórzy nie mogą głosować.
Niektórzy nie mogą otrzymać opieki medycznej, gdy są chorzy.
Niektóre z naszych dzieci wciąż umierają na krwawych ulicach,
więc ten postęp wcale nie postępuje równo.
Mam jednak nadzieję.
- Tak, Boże. - Mam nadzieję.
Czuję ją głęboko w kościach,
bo czuję ją w tym pomieszczeniu.
Amen!
Znacie mojego przeciwnika.
Żywi się ludzką nienawiścią.
Powiem wam jedno. Nienawiść nie ma tu szans.
Nadstawiłbym karku dla każdego z was tu zebranych.
Musimy więc pokazać im, kim jesteśmy.
Musimy im pokazać, jacy jesteśmy.
Musimy im pokazać, że dobro jest dobre
i że dobro zwycięża. Mówię to przy świadkach.
Na jaja Chrystusa.
Co się dzieje?
Panie Charlesie E. Crokerze, Mark Thorgen,
adwokat PlannersBanc.
Mam tu nakaz od Sądu Najwyższego w hrabstwie Dekalb,
wydany przez sędziego Listlassa,
wzywający do zajęcia tego samolotu.
Numer N 7-0-X, Challenger 600.
Rzecz, na której ustanowiono zastaw, w ramach częściowego zaspokojenia...
Mówisz poważnie?
Do tego się nadaje ten wasz nakaz.
To twoja sprawka?
Mówiliśmy, że musisz sprzedać samolot.
Odrzuciłeś ten pomysł, więc teraz samolot jest nasz.
- Peszek. - Co się dzieje?
Wielkie nic.
Ten nakaz, choć podarty, działa z pełną mocą i skutecznością.
Ci funkcjonariusze są tu, by wykonywać nakaz sądu.
Jesteś pewien, że nie dla twojej ochrony?
Nie mógłbym z tobą walczyć zważywszy na twoją diagnozę.
- Co proszę? - Mamy twoją dokumentację medyczną.
Okazuje się, żeś cipa.
Przepraszamy, jeśli to nie był wasz ostatni przystanek.
Pan Croker nie jest już właścicielem tego samolotu,
więc musimy go przejąć.
Ten samolot to ruchomość obciążona hipoteką
i dlatego podlega przejęciu in situ...
- Nawet nie wiem, co to znaczy! - Że masz przejebane.
Przepraszam.
Ważne, żeby rozumiał, więc zwracam się w jego ojczystym języku.
Masz przejebane!
Na zawsze.
Zapamiętam to.
Trzymam za słowo.
Mamo?
Co tu robisz? Czemu wróciłeś?
Wszystko trafił szlag, więc wróciliśmy.
Nie będę pytał, o co tu chodzi.
Twoi wygrywają?
Przymierzałam sukienki na galę
i znalazłam stary kask twojego ojca.
Założysz go na zbiórkę?
Nie ma nawet południa.
Co się stało?
Tata się stał.
W całej swojej okazałości.
Masakra.
Czemu teraz?
Rozważamy to od dawna.
Ale dlaczego teraz? To może poczekać.
Nie może.
- Dlaczego? - Ja nie mogę.
Czuję się niedołężny. Źle mi z tym uczuciem.
Muszę być w pełni sił.
Dobrze, ustalimy termin.
Chcę najlepsze kolano. Nie tylko nowe, ale najlepsze.
Tytanowe jest bezkonkurencyjne i supernowoczesne.
Przesada dla faceta po 60, ale...
Nie chcę być facetem po 60.
Mamy nowy produkt.
Wciąż w badaniach klinicznych, ale zmotoryzowany i hydrauliczny.
Chwila, „hydrauliczny”?
Ma funkcję autociągu. Etycznie nie mógłbym...
Chcę to kolano.
- Charlie. - Doktorku.
Chcę to kolano.
Nogi szeroko.
Dobrze. Chodźmy.
Druga strona.
Anderson. Berra.
- Poręczmy za niego. - To milion dolarów.
Mam to gdzieś. Nie może zgnić w tej dziurze.
Zadzwoń do banku i niech przeleją kasę.
Zrobią to? Podobno zabrali ci samolot.
Nie na długo.
Posłuchaj.
Być może jest wyjście i okazja,
by przypodobać się Jordanowi.
O czym ty mówisz?
Wes dowiedział się, ale bez żadnych szczegółów,
że Bagovitch zgwałcił kobietę lata temu,
gdy jeszcze się przyjaźniliście.
Gdybyś miał jakieś informacje na ten temat...
Charlie! Przepraszam.
Jeśli pójdziesz na tę galę w tych okolicznościach...
- Już się ubrałem. - Mamy miliard długu.
Stolik na tej gali kosztuje 20 tysięcy.
PlannersBanc zrobi z tego przykład.
To gala dobroczynna.
Jeśli nie pójdę, ludzie mnie skreślą.
Będą tam wszyscy ważniacy.
W tym urzędnicy i powiernicy PlannersBanc.
To może ich rozjuszyć.
- Potrzebuję pieniędzy. - Mimo to.
Na gali będą ci, którzy je mają.
Musisz przestać!
Co muszę przestać?
Niewielu ludzi wiedzie żyje pełnią życia i w zgodzie ze sobą.
Bardzo to w tobie podziwiam. Naprawdę.
Ale w tych okolicznościach
może mógłbyś być...
trochę mniej sobą.
- Jak się masz? - To więzienie...
Wpłacimy kaucję. Wyciągniemy go.
Wracaj do domu.
Nie wiem, czy tam wytrzymam.
Jeśli nie ma pan nic przeciwko, nadrobię zaległości.
Zajęcie się pracą dobrze mi zrobi.
Chcesz iść z nami na tę galę?
Nie, to byłoby nieodpowiednie.
Straciłam dużo czasu, więc go nadrobię.
- Na pewno? - Tak. Dziękuję.
Wyciągniemy go.
Nie dotykaj mnie, kurwa. Spierdalaj.
Hensley!
- Cholera. - Kurwa!
Hej.
- Conrad Hensley? - Tak.
- Jesteś powiązany z jakimiś gangami? - Nie.
Spożyłeś dziś narkotyki albo alkohol?
- Nie. - Byłeś już aresztowany?
- Nie. - Byłeś już kiedyś karany?
Nie.
Panie Simonins, proszę go zabrać do bloku 3.
Chodź.
Miller!
Tędy.
Dobra.
- Rany. - No chodź.
- Wyglądasz niesamowicie. - Przestań.
Naprawdę. Niemal jakbyś była gotowa na zabawę.
Nigdy, przenigdy.
No proszę.
Jak to prawie nie przyszedłeś?
W tych okolicznościach wydaje się to nieprzyzwoite.
Bratku, te bzdury zawsze są nieprzyzwoite.
Czytano mi z dłoni.
Mam więcej niż jedną linię życia.
Co to oznacza?
Jestem pełna życia, wiesz?
Wes, dałeś czadu dziś rano.
Zawsze daję czadu. Dziś dolałem oliwy do ognia.
I nadziei.
- Wes! - Przepraszam. Hej.
Nie znoszę go.
Nie musimy być długo.
Wystarczy, by zauważyli, że nie umarłem.
Bo to prawda.
Dobrze, wyjdziemy po akrobatce.
Potrafi strzelać z łuku stopami.
Ludzie gadają.
- O czym? - O mnie.
Tajemnicy poliszynela.
Przód.
Następny.
Ramiona.
Następny.
Ramiona.
- Jeszcze jeden. - Raymond.
Dobrze się bawisz?
Czekałem do ostatniej chwili.
Nie mieli mojego rozmiaru.
Moja rada: nigdy nie idź na kompromis.
Będę o tym pamiętał.
- Przepraszam. - To moja wina.
Martha? Raymond Peepgrass z PlannersBanc.
Raymond. Tak, pamiętam cię.
Miło znów cię widzieć.
Wzajemnie.
Dobrze, że ci się wiedzie.
Jesteś mecenasem sztuki?
Ja? Nie, chciałbym.
Planners ma stolik. Przydzielają nas do obsadzania miejsc.
Świetnie wyglądasz.
Pochlebstwem wiele wskórasz.
Co? Nie. Przyrzekam.
Droczę się. Ty też świetnie wyglądasz.
Jest za mały.
Wiem.
Nie no, to się broni.
Miło cię znów widzieć.
Ciebie też.
Witamy.
Rozpuść włosy. Zdejmij buty. Jasne, wytrzyj się we mnie.
Kurde, patrz na to, Five-O. Przyskrzynili gościa.
Cholera!
Ale frajda.
- Charlie. - Joyce. Martha.
Obie wyglądacie fantastycznie.
Jak poszło w Turpmtine?
Fantastycznie.
Mogę ci ukraść Joyce na chwilę?
Oczywiście.
Tak sobie pomyślałem,
że powinniśmy wyjść kiedyś na lunch lub obiad.
Jasne, moi ludzie zadzwonią do twoich ludzi.
To dość pilna sprawa.
Musimy powspominać wspólne stare czasy.
Kochany, gdybyśmy tylko je mieli.
Miałaś je z Normem Bagovitchem.
Może powspominamy to.
Niech będzie lunch.
Martha...
Udana impreza?
Nie.
Klapa chyba właśnie opadła.
Napisy: Paulina Iwaniak