Tak!
SZKOŁA NILGIRI VALLEY, OOTY WRZESIEŃ 2022
Dyrektor jeszcze się nie wyniósł.
Wczoraj zabraliśmy jego bagaże,
ale on został na noc.
Nie chce się wynieść.
-Dzień dobry. -Dzień dobry.
DYREKTOR SATYANSHU VYAS
Dyrektorze.
Dyrektorze?
TEREN LEŚNY ZAKAZ WSTĘPU
Chandra Prakash. Proszę pana?
Co się stało? Wygląda pan, jakby zobaczył pan ducha.
Dyrektor Vyas...
nie żyje.
SŁABOŚĆ
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ OBECNIE
DORMITORIUM CHŁOPCÓW
Sarthak, wypuść mnie. Nic nie powiem!
Kabir, wypuść mnie. Nie mogę oddychać.
Sarthak, proszę. Nic nie powiem.
Nic nie powiem.
Wypuśćcie mnie! Sarthak, proszę, nie doniosę.
Nie mogę oddychać!
Co jest, Vedant? Zsikałeś się w spodnie?
Nie dostałeś pieluch z Ameryki?
Sarthak, proszę. Nie mogę oddychać.
Proszę, wypuśćcie mnie.
Karaluchy pod poduchy.
Sarthak, Kabir, proszę!
Wypuśćcie mnie.
A jeśli coś mu się stanie?
Ale z ciebie baba, Kabir.
Wcale nie.
Po prostu nie chcę, by mnie wyrzucili.
Co, jeśli ktoś się dowie?
Kto się dowie?
Może komuś powiedzieć, kiedy wyjdzie.
Dobra.
Jego też tam wsadźmy.
Proszę!
Nic nie powiem.
Sarthak, proszę, nie doniosę.
Wypuśćcie mnie. Nie mogę oddychać.
Sarthak, wypuść mnie.
Posłuchaj, Vedant.
Duch dyrektora Vyasa błąka się po dormitorium każdej nocy.
Pamiętaj, nie patrz mu w oczy.
Proszę...
Halo?
Kabir, to ty?
Kabir, nie mogę oddychać.
Boję się. Wypuść mnie.
Czemu tylko tam stoisz?
Pomóż mi. Umrę tu.
Pomóż mi.
Nie to miałem na myśli.
Jest dobrym uczniem, ale chodzi o co innego.
Musimy uporządkować sprawy majątkowe.
Chcieliśmy tylko zobaczyć Vedanta,
a pan wygłasza nam litanię skarg.
Panie Malik...
Chcę tylko wyrazić swoje zaniepokojenie.
Nie jest tutaj szczęśliwy.
Próbuje uciec z dormitorium,
nie ma apetytu,
codziennie płacze,
moczy łóżko.
Też się tu uczyłem.
Pierwszy rok nie jest łatwy.
Gdyby odsyłał pan każde płaczące dziecko,
nie miałby pan uczniów.
Ani pieniędzy na koncie.
Mógłby pan wtedy wyjaśnić zarządowi, dlaczego budowa nowego skrzydła
została nagle przerwana.
Panie Malik, spróbuję ująć to w ten sposób.
Vedant nie jest jak każde inne płaczące dziecko.
Jest wyjątkowo wrażliwy.
A dla takich dzieci...
W szkole są pedagodzy.
Dość!
WITAMY Z POWROTEM!
Macie jutro zjazd rocznika 2007?
Tak, nie możemy się doczekać.
-Panie Malik, sądzę, że... -Panie dyrektorze,
od pokoleń posyłamy tu nasze dzieci.
To nasza tożsamość.
Nasze dziedzictwo.
Jeśli będzie się pan martwił się o to, że mój syn zmoczył jakieś tanie szmaty,
ucierpi na tym pańska posada i reputacja szkoły.
Powodzenia jutro. Dziękuję.
PAN K. C. SWAMY DYREKTOR
Któryś z was go wypuścił?
Powiedzcie.
Ja nie.
Więc jak uciekł?
ARCHIWUM
Sarthak, proszę, wypuść mnie.
Nic nie zrobiłem. Proszę.
SZKOŁA NILGIRI VALLEY ABSOLWENCI 2007
ROCZNIK 2007
OD LEWEJ: RAJAT SINHA, ADHIRAJ JAISINGH, DEV PRATAP JAMWAL
Vedant.
Vedant, co tu robisz?
Nie chcesz pożegnać się z rodzicami?
Chodź.
AMERYKAŃSKI COLLEGE NAUK WSPÓŁCZESNYCH BOSTON
„Zabiłem własnego brata”.
Poczucie winy ciążyło Arjunowi.
W końcu Karn był jego bratem.
Pan Kryszna powiedział mu:
„Poczucie winy jest jak rdza na żelazie”.
Im dłużej je dźwigasz, tym bardziej cię niszczy.
Ale tu jest napisane:
„Wystarczy, że porzucisz to, czego tak bardzo się trzymasz”.
Dlaczego nie odpuścił?
Ponieważ czasami...
błędy, które popełniamy, są zbyt duże.
A wyrządzona krzywda zbyt trwała.
Małe przypomnienie.
Nie będzie mnie przez najbliższy tydzień.
Zastąpi mnie pani Smith.
Gdzie się pan wybiera?
Do Indii.
-Ożenić się? -Co? Nie.
Nigdy nie bierze pan wolnego. To musi być ważne.
Lecę do Indii na zjazd absolwentów liceum.
Nie byłem w domu od 15 lat.
Dlaczego?
Jest piątek, na pewno macie coś lepszego do roboty.
Miłej podróży, panie J.
-Dzięki. -Do potem.
Tak?
Kto tam?
Porozmawiamy później.
Dobry wieczór, panie J.
Halo.
Mówi Sinha.
Z administracji Szkoły Nilgiri Valley.
Tak, słucham.
Zaczynamy o 13.00.
W przypadku opóźnienia lotu prosimy o poinformowanie nas.
Rozmawiała pani z Ninadem Ramanem?
Czy on też mieszka w USA?
Nie wiem.
Przykro mi, mam tylko listę absolwentów mieszkających poza Indiami.
Dziękuję.
Hej, Adhiraj. Przepraszam, że odwołałem wizytę.
Chciałem ci tylko przypomnieć,
że przyzwyczajenie się do nowej dawki leków przeciwlękowych trochę zajmie.
Ale jeśli doświadczysz halucynacji lub mdłości,
zadzwoń natychmiast.
Skup się na miłych wspomnieniach,
na przyjaciołach,
w końcu mówisz, że szkoła jest twoim domem.
Dbaj o siebie.
OSTATNI DZIEŃ SZKOŁY
Adi!
Cześć. Przepraszam.
Nie mówiłeś mi, że zapisałeś się na studia w Ameryce.
A teraz każesz mi czekać?
Adhiraj, zapomniałeś o obietnicy?
Coś ty.
Spędzę z tobą każdą minutę tego tygodnia.
Trening pływacki się opóźnił,
musiałem iść po odznakę, a potem dyrektor wysłał mnie tu.
Nie popisuj się.
Nawet moja odznaka jest wyjątkowa.
Nie tylko twoja odznaka, Malviko.
Wszystko w tobie jest wyjątkowe.
Naprawdę jesteś gwiazdą.
Twój tata może tu być.
Złożył już dokumenty.
To jego ostatni tydzień.
Wiem, że chcesz go ukarać za to, że zapisał cię do szkoły dla chłopców.
Ale nie karz mnie.
Adi, nie odchodź.
To tylko stypendium. Wielkie rzeczy.
Malvika.
Ale lepiej mnie nie zdradzaj.
Życie mi niemiłe?
Przestańcie.
To zabawne?
To jest przezabawne.
Śmiejemy się, bo to przezabawne.
To ostatni tydzień. Zostawcie Partha w spokoju.
Właśnie dlatego nie możemy.
Adi, jeśli spóźnisz się na zdjęcie,
trener Gaz będzie rozczarowany.
-Chłopcze! -Chłopcze!
Nie martw się. Powodzenia, Dev.
-Devi Prasad, chodź tu. -Słucham?
Dev skończył szkołę.
Kto teraz będzie ci dawał takie napiwki?
Nie przy nauczycielach.
Wy skończycie szkołę, a mnie zwolnią.
Mam pomysł.
Idź z Devem na studia, będziesz jego służącym.
To nie było miłe.
-Dokąd idziesz? -Posłuchaj...
Chodźcie, chłopcy. Zanim zacznie padać.
-Hej, Dev. -Co jest?
Samorząd w pierwszym rzędzie.
Bezużyteczni do tyłu.
Co tam?
Mordeczko.
Gdzie Ninad?
Nie wiem.
Jesteś Mieczem Honoru. Ona jest córką nauczyciela.
A ty, Dev Pratap Jamwal, jesteś o nas zazdrosny?
-Gotowi? -Proszę pana!
-Nie ma Ninada. -Kogo to obchodzi?
Nie powinien trafić na klasowe zdjęcie.
-To nieodpowiedzialne. -Właśnie.
Ninad, szybko, czekamy na ciebie.
Szybko. Wszyscy czekają.
Ninad, ruchy.
-Szybciej! -Nie mamy całego dnia.
Co jest?
Chodź tu.
-Wiecznie się spóźnia. -Chodź.
No idź.
Hej!
Nins, to moje miejsce.
-Wybacz. -Przejdź tam.
Robiłeś sobie makijaż?
Patrzcie! Mąż Ninada!
Chłopiec Cień.
Odpierdol się.
Wyluzuj.
-Dev. -Ignoruj ich.
-Co on taki spięty? -Daj mi spokój.
Adhiraj, Ninad i Malvika to już trójkąt.
Wiedziałem, że nie pozwolisz im zrobić zdjęcia beze mnie.
W życiu.
Gotowi?
Tak.
Trzy...
Dwa...
Jeden...
Codziennie!
To wszystko trzeba...
STRZEŻCIE SIĘ DUCHA Dyrektora Satyanshu Vyasa
OSTROŻNIE
Kumaran mówił, że Vedant posiekał dziesięć szczeniaków na kawałki.
To psychol.
Kumaran kłamie.
Widziałeś to?
Vedant to tchórz.
Nie zabiłby szczeniaków.
To nie on, to dyrektor Vyas.
Spójrz na niego.
Duch Vyasa opętał Vedanta i pozabijał szczeniaki.
Kogo jeszcze zabije?
Dzień dobry.
Dzień dobry, pani Supriyo.
Tego uczą was w najlepszej szkole?
Do klasy.
Zraniłeś się w głowę? Pokaż.
Żadnych obrażeń głowy.
Wrócę za dwie minuty.
Panie Manohar, jest pan naczelnikiem tego domu.
Vedant uciekł z hostelu o północy, a pan nic nie wiedział?
Dyrektorze, proszę.
Przez niego nie mogę spać.
Bezpieczeństwo każdego dziecka jest naszym obowiązkiem.
Niech pani odgrodzi plac budowy.
-Oczywiście. -A pani co sądzi o tym,
co się tu wydarzyło?
Wszyscy mówią o dziesięcioletnim uczniu,
który zamordował szczenięta.
Czy ktoś z nim porozmawiał?
Skąd wiecie, że to on?
Jest wiele pytań, na które nie mam odpowiedzi.
Dlaczego chłopak uciekł z dormitorium?
Co robił tak późno pod domem dyrektora Vyasa?
Uciekł, bo źle się tu czuje.
Skąd wziął tamten pręt?
Jest dzieckiem, jest ciekawski. Musiał go znaleźć na miejscu.
Ale jeśli ich nie zabił, to jak zginęły te szczenięta?
-Może coś na nie spadło. -Dzięki Bogu nie na Vedanta.
Właśnie.
Inaczej trafilibyśmy za kratki.
Trzydziestu Old Boys wraca jutro na zjazd absolwentów.
Większość to ważne osobistości.
-Chcę tylko... -Panie Chandra Prakash,
uczy pan tu od pięciu lat, tak?
Tak.
W takim razie wie pan, jak ważny jest jutrzejszy zjazd.
-Tak. -Jedna prośba.
Dość tych bzdur!
Wracajmy do pracy.
Dziękuję. To wszystko.
Pani Ghosh, mogę prosić panią na chwilę?
Kumaran, idź na plac budowy i wezwij ochronę.
Manohar też.
Próbowałem przekonać rodziców Vedanta, ale...
Zmuszanie dziecka do chodzenia do szkoły z internatem?
To nie w porządku.
Proszę jednak, jako pedagog,
pomóc mu zrozumieć, że póki tu jest,
musi nauczyć się zachowywać.
To cichy chłopiec, widziałam go w jadalni.
Siedzi sam.
Porozmawiam z nim, spróbuję go zrozumieć.
Oczywiście. W końcu to pani praca.
Ale wolę trzymać go z dala od aktywności związanych ze zjazdem.
Po lekcjach pójdzie do pani, a potem prosto do dormitorium.
To pogorszy sprawę.
Tak, ale nie mogę ryzykować,
kiedy będą tu ważni ludzie. Jasne?
-Dziękuję. -Dziękuję.
Możemy zapomnieć o naszych błędach,
ale nasze błędy nie zapominają o nas.
Od czasu śmierci dyrektora
nalegałem na duchowe oczyszczenie szkoły.
-Jego wykrzywione ciało... -Panie Chandra Prakash,
nawet lekarz potwierdził, że to się zdarza przy zawale.
Byłaś przy jego śmierci?
Nie, prawda?
Ja go widziałem.
Widziałaś kiedykolwiek,
jak ktoś ginie na twoich oczach?
Analfabeci.
Dhruv, daj mi udko,
a ja ci oddam deser.
Nie ma mowy.
Sarthak. Psychol.
Morderca szczeniaków!
Przyszedł morderca piesków.
Wciąż tego nie rozumiem.
Jak udało mu się wydostać z szafki?
To nie ja. Mówiłem ci.
Może pan Manohar?
To znaczy, że jeszcze nie powiedział o nas naczelnikowi.
Inaczej już by nas wyrzucili.
Lepiej, żeby nie doniósł.
Spokojnie, nie doniesie.
Pokażę mu, co robimy z kapusiami.
Szybko! Za pięć minut gasimy światło!
Panie Manohar!
NACZELNIK
-Co się stało? -Vedant!
-Szybko, proszę pana. -Chodźmy.
Z drogi, dzieciaki.
Vedant...
Sarthak dręczy Vedanta.
TOALETA MĘSKA
Sarthak, otwórz drzwi!
Vedant!
Vedant, nie płacz. Jesteśmy tu.
Sarthak, otwórz drzwi, bo ci się dostanie!
Dhruv, idź po Kumarana.
Vedant, wszystko gra?
Gdzie Sarthak?
Nie wiem.
Sarthak?
Co się stało?
Sarthak zsikał się w spodnie.
Cisza.
Sarthak, co zrobił Vedant?
To nie Vedant.
Panie i panowie, mówi wasz kapitan,
mam nadzieję, że lot był udany. Niebawem lądujemy w Bengaluru.
Proszę pamiętać o zapięciu pasów.
Traf do celu i wygraj!
Mamy zwycięzcę!
Potrzebuję światła.
Oczywiście. Przepraszam.
-Czy mogę w czymś pomóc? -Poproszę wodę.
Dwadzieścia kilometrów prosto.
Dotrzesz do Szkoły Nilgiri Valley za 17 minut.
SZKOŁA NILGIRI VALLEY 20 KM
Nie ma wyjścia. Nie może się wydostać, tak jak ja.
Utknąłem.
Nie może się wydostać, tak jak ja.
Gdzie utknąłeś?
Tutaj!
Pomogę ci, jeśli mi pozwolisz.
Możemy wydostać się razem.
Daj mi sekundę. Zaraz wracam.
Poradzisz sobie sam?
Nie jestem sam.
Racja.
Może mu pomożesz?
To moja szkoła. Szkoła Nilgiri Valley.
Witaj, Suyash.
K. C. Swamy. Obecny dyrektor.
-Witam. -Miło cię widzieć.
-Witamy. -Czołem.
Uczniowie czekają na autografy.
Jesteśmy dumni, oglądając cię w telewizji.
Dziękuję. Moja dziewczyna, Nancy. Gwiazda Tollywood.
Znamy ją. Jeśli ty jesteś gwiazdą, ona jest supergwiazdą.
Rajat!
-Cześć! -Co u ciebie, stary?
Zajebiście cię widzieć.
Co u ciebie?
Ty cholerny sprzedawczyku.
Spamujesz media społecznościowe zdjęciami z aukcji.
Ile oczyszczaczy sprzedałeś?
Masz coś do mnie?
A ty tańczysz w telewizji za darmo?
Nie.
Nancy, Rajat.
-Cześć. -Nancy, moja dziewczyna.
Wie o tym?
Wiesz.
Tak.
A oto pan zarządca.
Wróciliśmy.
-Panie Jamwal. -Dyrektor Swamy.
Pani Jamwal. Miło mi was gościć.
-Dzięki. -Dobrze tu wrócić.
Prakash. Szybko.
Jasne.
Zarząd ma wysokie oczekiwania.
Rozmawiałem z nimi,
uważamy, że szkoła potrzebuje nowej wizji.
Staram się o to.
Przepraszam.
Chodź.
-Cześć, co u ciebie? -Dobrze, a u was?
„Nowa wizja”! Brzmi jak jego ojciec.
„Mamy duże oczekiwania wobec Deva. Będzie nowym premierem”.
Mam nadzieję, że pański ojciec jest zadowolony.
Bez niego nie zbudowalibyśmy nowego skrzydła.
Rzuci pan okiem?
Oczywiście.
Załatwione.
A pani Jamwal?
-Proszę cię. -Też jesteś Old Boyem,
nazywałaś się Malvika Seth. Przypomnij im.
Widząc nazwisko Jamwal, ludzie zapominają o Malvice.
Biedna bogata dziewczynka!
Pamiętam Malvikę, która owinęła sobie Adhiraja wokół palca.
Tak.
Adi.
-Co słychać, Dev? -U mnie dobrze. Idziemy?
Nie byłeś na naszym ślubie. Brakowało nam ciebie.
Tak, cóż...
Przykro mi z powodu twojego dziadka.
Wszystko w porządku?
Wiecznie wygłaszał przemówienia, a teraz nie może wydukać ani słowa.
Czy tylko my tutaj jesteśmy normalni?
Nigdy nie byliście normalni.
-Co u ciebie? -Jak tam?
Dobrze cię widzieć.
-Nancy, to Dev. -Cześć.
Cześć.
Jak się masz, Dev?
Proszę zająć miejsca.
Co u ciebie? Minęło 15 lat.
Jak się masz?
A co u twojego przyjaciela, Ninada?
Pogodziliście się po tej kłótni z ostatniego dnia szkoły?
Czy przez 15 lat nie wydarzyło się nic ciekawszego?
Cóż... nie.
ZJAZD ROCZNIKA 2007
Zapraszam, uczniowie.
Prakash, jesteś gotowy?
Spokojnie, chłopcy.
Spokojnie. To wasza sesja zdjęciowa.
Mogę ci coś podpowiedzieć.
Jak ją zdobyłeś?
Jak?
Absolwenci 2007, pora na zdjęcia.
Trzy...
Wiedziałem, że nie pozwolisz im zrobić zdjęcia beze mnie.
Dwa...
Jeden...
I...
Cholera.
-Kurwa. -Nic panu nie jest?
-O mój Boże. -Malvika.
Co się stało?
Cofnijcie się.
-Nic ci nie jest? -Cofnąć się!
-Nancy. -Odsuńcie się.
Stańcie tam.
Nic się wam nie stało?
Panie Manohar, proszę sprawdzić piętro.
Tak.
Zabierz ich do środka, proszę.
Adu!
ARCHIWUM
ABSOLWENCI 2007
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Małgorzata Fularczyk